ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ. ΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΦΟΥ

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΠΑΥΛΟΥ ΚΑΙ ΒΑΡΝΑΒΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ

(12 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2020)

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ

Ἀδελφοί, χαίρετε ἐν Κυρίῳ πάντοτε· πάλιν ἐρῶ, χαίρετε. τὸ ἐπιεικὲς ὑμῶν γνωσθήτω πᾶσιν ἀνθρώποις. ὁ Κύριος ἐγγύς. μηδὲν μεριμνᾶτε, ἀλλ' ἐν παντὶ τῇ προσευχῇ καὶ τῇ δεήσει μετὰ εὐ­χα­ρι­στί­ας τὰ αἰ­τή­μα­τα ὑ­μῶν γνω­ρι­ζέ­σθω πρὸς τὸν Θε­όν, καὶ ἡ εἰ­ρή­νη τοῦ Θε­οῦ ἡ ὑπε­ρέ­χου­σα πάντα νοῦν φρουρήσει τὰς καρδίας ὑμῶν καὶ τὰ νοήματα ὑμῶν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ. Τὸ λοιπόν, ἀδελφοί, ὅσα ἐστὶν ἀληθῆ, ὅσα σεμνά, ὅσα δίκαια, ὅσα ἁγνά, ὅσα προσφιλῆ, ὅσα εὔφημα, εἴ τις ἀρετὴ καὶ εἴ τις ἔπαινος, ταῦτα λογίζεσθε· ἃ καὶ ἐμάθετε καὶ παρελάβετε καὶ ἠκούσατε καὶ εἴδετε ἐν ἐμοί, ταῦτα πράσσετε· καὶ ὁ Θεὸς τῆς εἰρήνης ἔσται μεθ' ὑμῶν.   

     (Φιλιπ. δ΄[4] 4-9)

Η ΕΙΡΗΝΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

«Ἡ εἰ­ρή­νη τοῦ Θε­οῦ ... φρου­ρή­σει τὰς καρ­δί­ας ὑ­μῶν καὶ τὰ νο­ή­μα­τα ὑ­μῶν ἐν Χρι­στῷ Ἰ­η­σοῦ»

Ἡ ση­με­ρι­νὴ ἡ­μέ­ρα, Κυ­ρια­κὴ τῶν Βα­ΐ­ων, ἔ­χει πα­νη­γυ­ρι­κὸ τό­νο. Εἶ­ναι ἡ­μέ­ρα κα­τὰ τὴν ὁ­ποί­α ἑ­ορ­τά­ζου­με τὴ θρι­αμ­βευ­τι­κὴ εἴ­σο­δο τοῦ Κυ­ρί­ου στὰ Ἱ­ε­ρο­σό­λυ­μα καὶ στὴν οὐ­σί­α ἀ­πο­τε­λεῖ προ­άγ­γε­λο Ἀ­να­στά­σε­ως. Ἤ­δη ὁ Κύ­ριος προ­χω­ρεῖ στα­θε­ρὰ «πρὸς τὸ ἑ­κού­σιον Πά­θος» μὲ σκο­πὸ νὰ φέ­ρει τὴ συμ­φι­λί­ω­ση, τὴν κα­ταλ­λα­γὴ καὶ τὴν εἰ­ρή­νη με­τα­ξὺ Θε­οῦ καὶ ἀν­θρώ­πων.

Αὐ­τὴ τὴν εἰ­ρή­νη τοῦ Θε­οῦ ὑ­πό­σχε­ται καὶ εὔ­χε­ται στοὺς πι­στοὺς χρι­στια­νοὺς ὁ ἀ­πό­στο­λος Παῦ­λος λέ­γον­τας: «Καὶ ἡ εἰ­ρή­νη τοῦ Θε­οῦ... φρου­ρή­σει τὰς καρ­δί­ας ὑ­μῶν καὶ τὰ νο­ή­μα­τα ὑ­μῶν ἐν Χρι­στῷ Ἰ­η­σοῦ», δη­λα­δὴ ἡ εἰ­ρή­νη ποὺ ἔ­χει ὁ Θε­ὸς καὶ τὴ με­τα­δί­δει στοὺς δι­κούς του, θὰ φρου­ρή­σει τὶς καρ­δι­ές σας καὶ τὶς σκέ­ψεις σας, ἐ­φό­σον μέ­νε­τε ἑ­νω­μέ­νοι μὲ τὸν Ἰ­η­σοῦ Χρι­στό.

Ἂς δοῦ­με λοι­πὸν ποι­ὰ εἶ­ναι αὐ­τὴ ἡ εἰ­ρή­νη τοῦ Θε­οῦ καὶ πῶς μπο­ροῦ­με νὰ τὴν ἀ­πο­κτή­σου­με.

1. Δῶρο θε­ϊ­κὸ

Ἡ εἰ­ρή­νη τοῦ Θε­οῦ, γιὰ τὴν ὁ­ποί­α μᾶς ὁ­μι­λεῖ τὸ ση­με­ρι­νὸ Ἀ­πο­στο­λι­κὸ ἀ­νά­γνω­σμα, δὲν εἶ­ναι κά­τι τὸ ἐ­ξω­τε­ρι­κὸ καὶ ἐ­πι­φα­νεια­κό. Οὔ­τε κα­θο­ρί­ζε­ται ἀ­πὸ τὶς τυ­χὸν εὐ­χά­ρι­στες ἢ δυ­σά­ρε­στες κα­τα­στά­σεις ποὺ ἐ­πι­κρα­τοῦν γύ­ρω μας. Εἶ­ναι κά­τι πο­λὺ βα­θύ­τε­ρο. Στὴν πραγ­μα­τι­κό­τη­τα προ­κει­ται γιὰ δω­ρε­ὰ τῆς ἀ­γά­πης τοῦ Θε­οῦ, γιὰ καρ­πὸ τοῦ Ἁ­γί­ου Πνεύ­μα­τος (βλ. Γαλ. ε΄[5] 22), ποὺ χα­ρί­ζει στὴν ψυ­χὴ ἀ­λη­θι­νὰ γνή­σιο βί­ω­μα.

Οἱ κυ­βερ­νή­σεις συ­νά­πτουν καὶ ὑ­πο­γρά­φουν συν­θῆ­κες εἰ­ρή­νης ὡς ἀ­να­κω­χὴ ὕ­στε­ρα ἀ­πὸ φο­βε­ροὺς πο­λέ­μους, ἀλ­λὰ αὐ­τὲς οἱ συμ­φω­νί­ες ἀ­πο­δει­κνύ­ον­ται εὔ­θραυ­στες καὶ σα­θρές. Ἡ εἰ­ρή­νη τοῦ Θε­οῦ εἶ­ναι κά­τι ἄλ­λο. Γι᾿ αὐ­τὸ καὶ στὴν προ­σω­πι­κή μας ζω­ὴ δὲν μπο­ροῦ­με νὰ ζή­σου­με μὲ εἰ­ρή­νη στὴν ψυ­χή, ἂν δὲν βροῦ­με τρό­πο νὰ ἀν­τι­με­τω­πί­σου­με τὴ φο­βε­ρὴ τα­ρα­χὴ ποὺ δη­μι­ουρ­γεῖ ἡ ἁ­μαρ­τί­α ἢ νὰ ξε­πε­ρά­σου­με τὸν φό­βο καὶ τὴν ἀ­γω­νί­α ἀ­πὸ τὶς δο­κι­μα­σί­ες καὶ τὶς θλί­ψεις ποὺ μᾶς βα­σα­νί­ζουν.

Ὁ πι­στὸς χρι­στια­νὸς ποὺ δι­α­τη­ρεῖ στὴν καρ­διά του τὴν εἰ­ρή­νη τοῦ Θε­οῦ δὲν τα­ρά­ζε­ται οὔ­τε ἀ­νη­συ­χεῖ, ὁ­τι­δή­πο­τε θλι­βε­ρὸ κι ἂν τοῦ συμ­βαί­νει. Ἀ­κό­μη κι ἂν ζεῖ μέ­σα σὲ πο­λέ­μους καὶ ἀ­να­στα­τώ­σεις, ἀ­κό­μη κι ἂν συ­νερ­γά­ζε­ται μὲ ἀν­θρώ­πους σκλη­ροὺς καὶ ἄ­σπλα­χνους, κι ἂν τὸν πο­λι­ορ­κοῦν τὰ βά­σα­να τοῦ κό­σμου, καὶ τὰ ἁ­μαρ­τω­λὰ πά­θη ὁρ­μοῦν γιὰ νὰ τὸν κα­τα­πνί­ξουν, αὐ­τὸς δὲν τὰ χά­νει, δὲν ἀ­πελ­πί­ζε­ται. Στρέ­φε­ται μὲ πί­στη καὶ ἐλ­πί­δα πρὸς τὸν Κύ­ριο Ἰ­η­σοῦ, ὁ Ὁ­ποῖ­ος μὲ τὸ Πά­θος καὶ τὴν Ἀ­νά­στα­σή του ἔ­φε­ρε τὴ συμ­φι­λί­ω­ση με­τα­ξὺ Θε­οῦ καὶ ἀν­θρώ­πων καὶ χά­ρι­σε στοὺς πι­στοὺς μα­θη­τές του τὴν εἰ­ρή­νη, τὴν «ὑ­πε­ρέ­χου­σαν πάν­τα νοῦν», τῆς ὁ­ποί­ας τὴν τε­λει­ό­τη­τα δὲν μπο­ρεῖ νὰ νι­ώ­σει κα­νέ­νας νοῦς, εἴ­τε ἀν­θρώ­πι­νος εἴ­τε ἀγ­γε­λι­κός.

2. Πῶς θὰ ἀ­πο­κτή­σου­με τὴν εἰ­ρή­νη

Πῶς ὅ­μως μπο­ροῦ­με νὰ ἀ­πο­κτή­σου­με αὐ­τὸ τὸ θε­ϊ­κὸ δῶ­ρο, τὴν εἰ­ρή­νη, ποὺ τὴν ἔ­χου­με τό­σο πο­λὺ ἀ­νάγ­κη μέ­σα στὸν τα­ραγ­μέ­νο κό­σμο ποὺ ζοῦ­με; Ἂς ὑ­πο­γραμ­μί­σου­με δύ­ο μό­νο πρα­κτι­κὲς συμ­βου­λὲς ποὺ ση­μει­ώ­νει ὁ ἀ­πό­στο­λος Παῦ­λος στὸ ση­με­ρι­νὸ ἀ­νά­γνω­σμα.

Πρῶ­τον, νὰ ἔ­χου­με ἀ­πό­λυ­τη ἐμ­πι­στο­σύ­νη στὴν Πρό­νοι­α τοῦ Θε­οῦ. «Μη­δὲν με­ρι­μνᾶ­τε», μᾶς λέ­ει, δη­λα­δὴ μὴν κυ­ρι­εύ­ε­στε ἀ­πὸ ἀ­γω­νι­ώ­δη φρον­τί­δα γιὰ τί­πο­τε, ἀλ­λὰ κά­θε πρό­βλη­μα ποὺ πα­ρου­σι­ά­ζε­ται νὰ τὸ ἀ­να­θέ­τε­τε μὲ ἐμ­πι­στο­σύ­νη στὸν Θε­ό.

Κι ἡ δεύ­τε­ρη συμ­βου­λὴ γιὰ νὰ ἔ­χου­με τὴν εἰ­ρή­νη τοῦ Θε­οῦ μέ­σα μας εἶ­ναι νὰ ζοῦ­με μὲ ἐ­σω­τε­ρι­κὴ κα­θα­ρό­τη­τα. «Ὅ­σα ἐ­στὶν ἀ­λη­θῆ, ὅ­σα σε­μνά, ὅ­σα δί­και­α, ὅ­σα ἁ­γνά... ταῦ­τα λο­γί­ζε­σθε». Γιὰ νὰ ἔ­χε­τε τὴν εἰ­ρή­νη τοῦ Θε­οῦ μᾶς λέ­ει, προ­σέξ­τε τὴν ἐ­σω­τε­ρι­κὴ κα­τά­στα­ση τῆς ψυ­χῆς σας. Μὴν ἀ­φή­νε­τε ρυ­πα­ροὺς λο­γι­σμοὺς νὰ μο­λύ­νουν τὸ ἐ­σω­τε­ρι­κό σας. Τρέξ­τε στὸ Μυ­στή­ριο τῆς ἱ­ε­ρᾶς Ἐ­ξο­μο­λο­γή­σε­ως γιὰ νὰ κα­θα­ρί­σε­τε τὴν ψυ­χή σας ἀ­πό τους ρύ­πους τῆς ἁ­μαρ­τί­ας. Πα­ράλ­λη­λα, συγ­χω­ρῆ­στε ἀ­πὸ τὰ βά­θη τῆς καρ­διᾶς σας αὐ­τοὺς ποὺ σᾶς στε­νο­χώ­ρη­σαν ἢ σᾶς ἀ­δί­κη­σαν, καὶ δι­ῶξ­τε ἀ­πὸ τὴν καρ­διά σας κά­θε αἴ­σθη­μα ἀν­τι­πά­θειας καὶ μνη­σι­κα­κί­ας!

«Ἡ εἰ­ρή­νη τοῦ Θε­οῦ»! Δῶ­ρο θε­ϊ­κὸ ποὺ προ­σφέ­ρει ὁ Θε­άν­θρω­πος Λυ­τρω­τὴς σ᾿ ὅ­σους πι­στεύ­ουν σ᾿ Αὐ­τὸν ὡς Σω­τή­ρα καὶ ζοῦν ἑ­νω­μέ­νοι μα­ζί του μέ­σα στὴν ἁ­γί­α του Ἐκ­κλη­σί­α.

Κα­θὼς σὲ λί­γες ἡ­μέ­ρες θὰ προ­σκυ­νή­σου­με τὰ ἄ­χραν­τα Πά­θη καὶ τὴν ἔν­δο­ξη Ἀ­νά­στα­ση τοῦ Κυ­ρί­ου, ἂς φρον­τί­σου­με ὥ­στε νὰ συμ­με­τέ­χου­με στὶς ἱ­ε­ρὲς Ἀ­κο­λου­θί­ες καὶ τὰ ἅ­για Μυ­στή­ρια «ψυ­χαῖς κα­θα­ραῖς καὶ ἀρ­ρυ­πώ­τοις χεί­λε­σι», μὲ ἀ­μό­λυν­τα χεί­λη καὶ κα­θα­ρὲς ψυ­χές. Ἂς στρέ­ψου­με δὲ τὸ βλέμ­μα μας στὸν ἐ­σταυ­ρω­μέ­νο Κύ­ριο κι ἂς Τὸν πα­ρα­κα­λέ­σου­με νὰ μᾶς χα­ρί­ζει πάν­το­τε πλού­σια τὴν εἰ­ρή­νη του στὶς καρ­δι­ές μας.    

     (Δ­ι­α­σ­κ­ε­υὴ ἀ­πὸ π­α­λ­α­ιὸ τ­ό­μο τ­οῦ Π­ε­ρ­ι­ο­δ­ι­κ­οῦ «Ο Σ­Ω­Τ­ΗΡ»)

ΤΟ ΙΕΡΟ  ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ

Πρὸ ἓξ ἡ­με­ρῶν τοῦ πά­σχα ἦλ­θεν ὁ Ἰ­η­σοῦς εἰς Βη­θα­νί­αν, ὅ­που ἦν Λάζαρος ὁ τε­θνη­κώς, ὃν ἤ­γει­ρεν ἐκ νε­κρῶν. Ἐπο­ί­η­σαν οὖν αὐ­τῷ δεῖ­πνον ἐ­κεῖ, καὶ ἡ Μάρθα δι­η­κό­νει· ὁ δὲ Λάζαρος εἷς ἦν ἐκ τῶν ἀ­να­κει­μέ­νων σὺν αὐ­τῷ. ἡ οὖν Μα­ρί­α, λα­βοῦ­σα λί­τραν μύ­ρου νάρ­δου πι­στι­κῆς πο­λυ­τί­μου, ἤ­λει­ψε τοὺς πό­δας τοῦ Ἰ­η­σοῦ καὶ ἐ­ξέ­μα­ξε ταῖς θρι­ξὶν αὐ­τῆς τοὺς πό­δας αὐ­τοῦ· ἡ δὲ οἰ­κί­α ἐ­πλη­ρώ­θη ἐκ τῆς ὀ­σμῆς τοῦ μύ­ρου. λέ­γει οὖν εἷς ἐκ τῶν μα­θη­τῶν αὐ­τοῦ, Ἰ­ο­ύ­δας Σίμωνος Ἰ­σκα­ρι­ώ­της, ὁ μέλ­λων αὐ­τὸν πα­ρα­δι­δό­ναι· Δια­τί τοῦ­το τὸ μύ­ρον οὐκ ἐ­πρά­θη τρι­α­κο­σί­ων δη­να­ρί­ων καὶ ἐ­δό­θη πτω­χοῖς; εἶ­πε δὲ τοῦ­το οὐχ ὅ­τι πε­ρὶ τῶν πτω­χῶν ἔ­με­λεν αὐ­τῷ, ἀλ­λ’ ὅ­τι κλέ­πτης ἦν, καὶ τὸ γλωσ­σό­κο­μον εἶ­χε καὶ τὰ βαλ­λό­με­να ἐ­βά­στα­ζεν. εἶ­πεν οὖν ὁ Ἰ­η­σοῦς· Ἄ­φες αὐ­τήν, εἰς τὴν ἡ­μέ­ραν τοῦ ἐν­τα­φια­σμοῦ μου τε­τή­ρη­κεν αὐ­τό. τοὺς πτω­χοὺς γὰρ πάν­το­τε ἔ­χε­τε με­θ’ ἑαυ­τῶν, ἐ­μὲ δὲ οὐ πάν­το­τε ἔ­χε­τε. Ἔ­γνω οὖν ὄ­χλος πο­λὺς ἐκ τῶν Ἰ­ου­δα­ί­ων ὅ­τι ἐ­κεῖ ἐ­στι, καὶ ἦλ­θον οὐ διὰ τὸν Ἰ­η­σοῦν μό­νον, ἀλ­λ’ ἵ­να καὶ τὸν Λάζαρον ἴ­δω­σιν ὃν ἤ­γει­ρεν ἐκ νε­κρῶν. ἐ­βου­λε­ύ­σαν­το δὲ οἱ ἀρ­χι­ε­ρεῖς ἵ­να καὶ τὸν Λάζαρον ἀ­πο­κτε­ί­νω­σιν, ὅ­τι πολ­λοὶ δι’ αὐ­τὸν ὑ­πῆ­γον τῶν Ἰ­ου­δα­ί­ων καὶ ἐ­πί­στευ­ον εἰς τὸν Ἰ­η­σοῦν. Τῇ ἐ­πα­ύ­ριον ὄ­χλος πο­λὺς ὁ ἐλ­θὼν εἰς τὴν ἑ­ορ­τήν, ἀ­κο­ύ­σαν­τες ὅ­τι ἔρ­χε­ται Ἰ­η­σοῦς εἰς Ἱ­ε­ρο­σό­λυ­μα, ἔ­λα­βον τὰ βαΐ­α τῶν φοι­νί­κων καὶ ἐ­ξῆλ­θον εἰς ὑ­πάν­τη­σιν αὐ­τῷ, καὶ ἐ­κραύ­γα­ζον· Ὡ­σαν­νά· εὐ­λο­γη­μέ­νος ὁ ἐρ­χό­με­νος ἐν ὀ­νό­μα­τι Κυ­ρί­ου, ὁ βα­σι­λεὺς τοῦ Ἰσ­ρα­ήλ. εὑ­ρὼν δὲ ὁ Ἰ­η­σοῦς ὀ­νά­ριον ἐ­κά­θι­σεν ἐ­π' αὐ­τό, κα­θώς ἐ­στι γε­γραμ­μέ­νον· Μὴ φο­βοῦ, θύ­γα­τερ Σι­ών· ἰ­δοὺ ὁ βα­σι­λε­ύς σου ἔρ­χε­ται κα­θή­με­νος ἐ­πὶ πῶ­λον ὄ­νου. Ταῦ­τα δὲ οὐκ ἔ­γνω­σαν οἱ μα­θη­ταὶ αὐ­τοῦ τὸ πρῶ­τον, ἀλ­λ' ὅ­τε ἐ­δο­ξά­σθη ὁ Ἰ­η­σοῦς, τό­τε ἐ­μνή­σθη­σαν ὅ­τι ταῦ­τα ἦν ἐ­π' αὐ­τῷ γε­γραμ­μέ­να, καὶ ταῦ­τα ἐ­ποί­η­σαν αὐ­τῷ. Ἐ­μαρ­τύ­ρει οὖν ὁ ὄ­χλος ὁ ὢν με­τ’ αὐ­τοῦ ὅ­τε τὸν Λάζαρον ἐ­φώ­νη­σεν ἐκ τοῦ μνη­με­ί­ου καὶ ἤ­γει­ρεν αὐ­τὸν ἐκ νε­κρῶν. διὰ τοῦ­το καὶ ὑ­πήν­τη­σεν αὐτῷ ὁ ὄχλος, ὅτι ἤκουσαν τοῦτο αὐτὸν πεποιηκέναι τὸ σημεῖον.                    

 (Ἰωάν. ιβ΄[12] 1 – 18)

ΕΡ­ΜΗ­ΝΕΙΑ (Π.Ν.ΤΡΕΜ­ΠΕ­ΛΑ)

            Ἕξι ἡμέρες πρὶν ἀ­πὸ τὴν ἑ­ορ­τὴ τοῦ Πά­σχα ἦλ­θε ὁ Ἰ­η­σοῦς στὴ Βη­θα­νί­α, ὅ­που ἔ­με­νε ὁ Λά­ζα­ρος ποὺ εἶ­χε πε­θά­νει καὶ ὁ Κύ­ριος τὸν εἶ­χε ἀ­να­στή­σει ἀ­πὸ τοὺς νε­κρούς. Οἱ συγ­γε­νεῖς λοι­πὸν τοῦ Λα­ζά­ρου, ἐ­πει­δὴ αἰ­σθά­νον­ταν με­γά­λο σε­βα­σμὸ καὶ εὐ­γνω­μο­σύ­νη πρὸς τὸν Ἰησοῦ γιὰ τὸ θαῦ­μα ποὺ εἶ­χε ἐ­πι­τε­λέ­σει, τοῦ ἔ­κα­ναν δεῖ­πνο ἐκεῖ, καὶ ἡ Μάρ­θα ὑ­πη­ρε­τοῦ­σε. Ὁ Λά­ζα­ρος μά­λι­στα ἦ­ταν ἕ­νας ἀ­πὸ ἐ­κεί­νους ποὺ κά­θον­ταν καὶ ἔ­τρω­γαν στὸ τρα­πέ­ζι μα­ζί του. Στὸ με­τα­ξὺ ἡ Μα­ρί­α, ἀφοῦ ἀ­γό­ρα­σε γύ­ρω στὰ τρι­α­κό­σια εἴ­κο­σι πέν­τε γραμ­μά­ρια μύ­ρο κα­τα­σκευ­α­σμέ­νο ἀ­πὸ νάρ­δο (εἶ­δος τοῦ ἀ­ρω­μα­τι­κοῦ φυ­τοῦ τῆς βα­λε­ριά­νας), μύ­ρο γνή­σιο, ἀ­νό­θευ­το καὶ πά­ρα πο­λὺ ἀ­κρι­βό, ἄ­λει­ψε μ' αὐ­τὸ τὰ πό­δια τοῦ Ἰ­η­σοῦ. Κι ἔ­πει­τα, ἐκ­δη­λώ­νον­τας τὴ βα­θιὰ τα­πεί­νω­σή της πρὸς τὸν Κύ­ριο, σκού­πι­σε μὲ τὰ μαλ­λιὰ της τὰ πό­δια του. Κι ὅ­λο τὸ σπί­τι τό­τε  γέ­μι­σε  ἀ­πὸ  τὴν  εὐ­ω­δί­α  τοῦ  μύ­ρου. Ὕ­στε­ρα  λοι­πὸν  ἀ­πὸ τὴν πρά­ξη αὐ­τὴ τῆς Μα­ρί­ας εἶ­πε ἕ­νας ἀ­πὸ τοὺς μα­θη­τές του, ὁ Ἰ­ού­δας ὁ γιὸς τοῦ Σίμωνος ὁ Ἰ­σκα­ρι­ώ­της, ἐ­κεῖ­νος ποὺ σκό­πευ­ε νὰ τὸν προ­δώ­σει καὶ νὰ τὸν πα­ρα­δώ­σει στοὺς σταυ­ρω­τές του: Ἀν­τὶ νὰ χυ­θεῖ καὶ νὰ σπα­τα­λη­θεῖ ἄ­σκο­πα τὸ μύ­ρο αὐ­τό, για­τί δὲν που­λή­θη­κε στὴν τι­μὴ τῶν τρι­α­κο­σί­ων δη­να­ρί­ων, δη­λα­δὴ τρι­α­κο­σί­ων ἡ­με­ρο­μι­σθί­ων, καὶ δὲν δό­θη­κε τὸ ἀν­τί­τι­μό του ἐ­λε­η­μο­σύ­νη στοὺς φτω­χούς; Καὶ τὸ εἶ­πε αὐ­τό, ὄ­χι για­τί ἐν­δι­α­φε­ρό­ταν γιὰ τοὺς φτω­χούς, ἀλλά δι­ό­τι ἦ­ταν κλέ­φτης· καὶ κα­θὼς δι­α­χει­ρι­ζό­ταν τὸ κοι­νὸ τα­μεῖ­ο καὶ εἶ­χε τὸ κου­τὶ τῶν συ­νει­σφο­ρῶν, κρα­τοῦ­σε κρυ­φὰ γιὰ τὸν ἑ­αυ­τό του ἀ­πὸ τὰ χρή­μα­τα ποὺ ἔ­ρι­χναν σ' αὐ­τό. Ὅ­ταν λοι­πὸν ὁ Ἰησοῦς ἄ­κου­σε τὸν Ἰ­ού­δα νὰ ἐ­πι­κρί­νει τὴν Μα­ρί­α, τοῦ εἶ­πε: ­Ἄ­φη­σέ την ἥ­συ­χη καὶ μὴν τὴν κα­τη­γο­ρεῖς. Ἡ γυ­ναί­κα αὐ­τή, σὰν νὰ προ­αι­σθα­νό­ταν ὅ­τι σὲ λί­γες μέ­ρες πρό­κει­ται νὰ τα­φῶ, φύ­λα­ξε τὸ μύ­ρο αὐ­τὸ γιὰ νὰ μοῦ τὸ προ­σφέ­ρει, προ­α­ναγ­γέλ­λον­τας ἔτσι συμ­βο­λι­κὰ τὴν ἑ­τοι­μα­σί­α τοῦ σώ­μα­τός μου μὲ μύ­ρο τήν ἡμέρα τῆς τα­φῆς μου. Μὴν τὴν ἐμ­πο­δί­ζε­τε λοι­πόν. Τοὺς φτω­χοὺς πάντοτε τούς ἔ­χε­τε μα­ζί σας, καὶ μπο­ρεῖ­τε ὁ­ποι­α­δή­πο­τε στιγ­μὴ νὰ τοὺς ἐ­λε­ή­σε­τε. Ἐμένα ὅ­μως δὲν μὲ ἔ­χε­τε πάντοτε δι­ό­τι σὲ λί­γες μέ­ρες θὰ πε­θά­νω.

Ἀ­πὸ τὸ δεῖ­πνο λοι­πὸν αὐ­τὸ καὶ ἀ­π' ὅ­σα συ­νέβησαν σ' αὐ­τό, πο­λὺς λα­ὸς ἀ­πὸ τοὺς Ἰ­ου­δαί­ους ἔ­μα­θε ὅ­τι ὁ Ἰησοῦς βρισκόταν στὴ Βη­θα­νί­α. Καὶ ἦλ­θαν ἐκεῖ ὄχι μόνο γιά τόν Ἰησοῦ, ἀλλά γιὰ νὰ δοῦν καὶ τὸν Λά­ζα­ρο, τόν ὁποῖο εἶχε ἀ­να­στή­σει ἀ­πὸ τοὺς νε­κρούς. Με­τὰ ὅ­μως ἀ­π' αὐ­τὸ οἱ ἀρ­χι­ε­ρεῖς ἀποφά­σι­σαν νά σκο­τώ­σουν καὶ τὸν Λά­ζα­ρο, δι­ό­τι ἐ­ξαι­τί­ας του πολ­λοὶ ἀ­πὸ τοὺς Ἰ­ου­δαί­ους πήγαιναν στὴ Βη­θα­νί­α γιὰ νὰ βε­βαι­ω­θοῦν ἂν πραγματικά ἀ­να­στή­θη­κε ἀ­πὸ τοὺς νε­κρούς. Κι ὅ­ταν τὸ διαπίστωναν αὐ­τό, πί­στευ­αν στὸν Ἰ­ησοῦ. Τὴν ἄλ­λη μέ­ρα, λα­ὸς πο­λὺς ποὺ εἶχε ἔλθει γιὰ τὴν ἑ­ορ­τή, ὅ­ταν ἄ­κου­σαν ὅ­τι ἔρ­χε­ται ὁ Ἰησοῦς στά Ἱεροσόλυμα, πῆ­ραν στὰ χέ­ρια τους κλα­διὰ ἀ­πὸ τὶς χουρ­μα­δι­ὲς πού ἦ­ταν κα­τὰ μῆ­κος τοῦ δρό­μου καὶ βγῆ­καν ἀ­πὸ τὴν πόλη γιὰ νὰ τὸν ὑ­πο­δε­χθοῦν. Καὶ φώ­να­ζαν δυ­να­τά: Δόξα καί τιμή σ' αὐ­τὸν ποὺ ὑ­πο­δε­χό­μα­στε! Εὐλογημένος καὶ δοξα­σμέ­νος νὰ εἶ­ναι αὐ­τὸς ποὺ ἔρ­χε­ται ἀ­πε­σταλ­μέ­νος ἀπό τὸν Κύ­ριο ὡς ἀν­τι­πρό­σω­πός του. Αὐ­τὸς εἶ­ναι ὁ ἔν­δοξος βα­σι­λιὰς τοῦ Ἰσ­ρα­ήλ, ποὺ τό­σο και­ρὸ πε­ρι­μέ­να­με.

Ὁ Ἰησοῦς μά­λι­στα ζή­τη­σε καὶ βρῆ­κε ἕ­να πουλαράκι καὶ κά­θι­σε πά­νω σ' αὐ­τό, σύμ­φω­να μ' ἐ­κεῖ­νο ποὺ εἶναι γραμ­μέ­νο στὸν προ­φή­τη Ζα­χα­ρί­α: Μὴ φο­βᾶ­σαι, Ἱ­ε­ρου­σα­λήμ, κό­ρη τοῦ ὄρους Σιών. Νά, ὁ βα­σι­λιάς σου ἔρ­χε­ται ὄ­χι σὰν τύ­ραν­νος καὶ κατακτητής πά­νω σὲ ἄ­λο­γο ἤ σὲ ἅρ­μα πο­λε­μι­κό, ἀλλά καθισμένος πά­νω σ' ἕ­να γα­ϊ­δου­ρά­κι. Τί σή­μαι­ναν ὅ­μως τὰ λό­για αὐ­τὰ τοῦ Ζα­χα­ρί­α δὲν κα­τά­λα­βαν οἱ μα­θη­τές του ἀ­πὸ τὴν ἀρχή, τὴν ὥ­ρα τῆς θρι­αμ­βευ­τι­κῆς του αὐ­τῆς εἰ­σό­δου, ἀλλά ὅ­ταν ὁ Ἰ­η­σοῦς δο­ξά­σθη­κε μὲ τὴν Ἀ­νά­στα­ση καὶ τὴν Ἀ­νά­λη­ψή του. Τό­τε φω­τί­στη­καν ἀ­πὸ τὸ Ἅ­γιον Πνεῦ­μα καὶ θυ­μή­θη­καν ὅ­τι τὰ προ­φη­τι­κὰ αὐ­τὰ λό­για τοῦ Ζα­χα­ρί­α ἦ­ταν γι' αὐ­τὸν γραμ­μέ­να. Καὶ οἱ ἴδιοι εἶ­χαν κά­νει μί­α τέ­τοι­α ὑ­πο­δο­χὴ γιὰ τὸν Ἰ­η­σοῦ καὶ εἶ­χαν συ­νερ­γα­σθεῖ, χω­ρὶς νὰ τὸ κα­τα­λα­βαί­νουν, ὥ­στε νὰ ἐκ­πλη­ρω­θοῦν ἀ­κρι­βῶς τὰ προ­φη­τι­κὰ αὐ­τὰ λό­για. Ὅ­λοι λοι­πὸν ἐ­κεῖ­νοι ποὺ ἦ­ταν μα­ζὶ μὲ τὸν Ἰ­η­σοῦ ὅ­ταν αὐ­τὸς εἶ­χε φω­νά­ξει ἀ­π' τὸν τά­φο τὸν Λά­ζα­ρο καὶ τὸν εἶ­χε ἀ­να­στή­σει ἀ­πὸ τοὺς νε­κροὺς καὶ τώ­ρα ἦ­ταν στὴν ὑ­πο­δο­χὴ αὐ­τή, δι­η­γοῦνταν καὶ δι­α­βε­βαί­ω­ναν τὸ θαῦ­μα τοῦ Λα­ζά­ρου σ' ὅ­σους δὲν τὸ εἶ­χαν δεῖ. Γι' αὐ­τὸ καὶ τὰ πλή­θη τοῦ λαοῦ τὸν προ­ϋ­πάν­τη­σαν, δι­ό­τι ἄ­κου­σαν ἀ­πὸ τοὺς αὐ­τό­πτες αὐ­τοὺς μάρ­τυ­ρες ὅ­τι αὐ­τὸς εἶχε κά­νει τὸ με­γά­λο αὐ­τὸ θαῦ­μα.

ΘΑΝΑΤΟΣ ΚΑΙ ΕΝΤΑΦΙΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΙΑΚΩΒ ΚΑΙ ΙΩΣΗΦ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΦΟΥ

 ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΠΑΥΛΟΥ ΚΑΙ ΒΑΡΝΑΒΑ

ΘΑΝΑΤΟΣ ΚΑΙ ΕΝΤΑΦΙΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΙΑΚΩΒ ΚΑΙ ΙΩΣΗΦ

Στὸ ση­με­ρι­νὸ (10/4, Παρασκευή πρὸ τοῦ Λαζάρου) πρῶ­το Ἀ­νά­γνω­σμα στὴν Προ­η­γι­α­σμέ­νη Θεί­α Λει­τουρ­γί­α δι­α­βά­στη­κε τὸ πιὸ κά­τω ἀ­πό­σπα­σμα ἀ­πὸ τὸ Βι­βλί­ο τῆς Γε­νέ­σε­ως.

Κα­τέ­παυ­σεν Ἰ­α­κώβ, ἐ­πι­τάσ­σων τοῖς υἱ­οῖς αὐ­τοῦ, καὶ ἐ­ξά­ρας τοὺς πό­δας αὐ­τοῦ ἐ­πὶ τὴν κλί­νην, ἐ­ξέ­λι­πε, καὶ προ­σε­τέ­θη πρὸς τὸν λα­ὸν αὐ­τοῦ. Καὶ ἐ­πι­πε­σὼν Ἰ­ω­σήφ ἐ­πὶ πρό­σω­πον τοῦ πα­τρὸς αὐ­τοῦ, ἔ­κλαυ­σε πι­κρῶς ἐ­π' αὐ­τῷ, καὶ ἐ­φί­λη­σεν αὐ­τόν. Καὶ προ­σέ­τα­ξεν, Ἰ­ω­σὴφ τοῖς παι­σὶν αὐ­τοῦ τοῖς ἐν­τα­φια­σταῖς, ἐν­τα­φιά­σαι τὸν πα­τέ­ρα αὐ­τοῦ· καὶ ἐ­νε­τα­φί­α­σαν οἱ ἐν­τα­φια­σταὶ τὸν Ἰσ­ρα­ήλ. Καὶ ἐ­πλή­ρω­σαν αὐ­τοῦ τεσ­σα­ρά­κον­τα ἡ­μέ­ρας· οὕ­τω γὰρ κα­τα­ριθ­μοῦν­ται αἱ ἡ­μέ­ραι τῆς τα­φῆς, καὶ ἐ­πέν­θη­σεν αὐ­τόν Αἴ­γυ­πτος ἑ­βδο­μή­κον­τα ἡ­μέ­ρας. Ἐ­πεὶ δὲ πα­ρῆλ­θον αἱ ἡ­μέ­ραι τοῦ πέν­θους, ἐ­λά­λη­σεν Ἰ­ω­σὴφ πρὸς τοὺς δυ­νά­στας Φα­ραώ, λέ­γων· Εἰ εὗ­ρον χά­ριν ἐ­ναν­τί­ον ὑ­μῖν, λα­λή­σα­τε πε­ρὶ ἐ­μοῦ εἰς τὰ ὦ­τα Φα­ραώ, λέ­γον­τες· ὁ πα­τὴρ μου ὥρ­κι­σέ με, πρὸ τοῦ τε­λευ­τῆ­σαι αὐ­τόν, λέ­γων· Ἐν τῷ μνη­με­ί­ῳ, ὃ ὤ­ρυ­ξα ἐ­μαυ­τῷ ἐν γῇ Χα­να­άν, ἐ­κεῖ με θά­ψεις. Νῦν οὖν ἀ­να­βάς, θά­ψω τὸν πα­τέ­ρα μου, καὶ ἐ­πα­νε­λε­ύ­σο­μαι. Εἶ­πον οὖν τῷ Φα­ραώ, κα­τὰ τὰ εἰ­ρη­μέ­να ὑ­πὸ τοῦ Ἰ­ω­σήφ. Καὶ εἶ­πε Φα­ρα­ὼ τῷ Ἰ­ω­σήφ· Ἀ­νά­βη­θι, θά­ψον τὸν πα­τέ­ρα σου, κα­θά­περ ὥρ­κι­σέ σε. Καὶ ἀ­νέ­βη Ἰ­ω­σὴφ θά­ψαι τὸν πα­τέ­ρα αὐ­τοῦ, καὶ συ­να­νέ­βη­σαν με­τ' αὐ­τοῦ πάν­τες οἱ παῖ­δες Φα­ραώ, καὶ οἱ πρε­σβύ­τε­ροι τοῦ οἴ­κου αὐ­τοῦ, καὶ πάν­τες οἱ πρε­σβύ­τε­ροι γῆς Αἰ­γύ­πτου, καὶ πᾶ­σα ἡ πα­ροι­κί­α Ἰ­ω­σήφ, καὶ οἱ ἀ­δελ­φοὶ αὐ­τοῦ, καὶ πᾶ­σα ἡ οἰ­κί­α ἡ πα­τρι­κὴ αὐ­τοῦ, καὶ τὴν συγ­γέ­νειαν αὐ­τοῦ, καὶ τὰ πρό­βα­τα, καὶ τοὺς βό­ας ὑ­πε­λε­ί­πον­το ἐν γῇ Γε­σέμ. Καὶ συ­να­νέ­βη­σαν μέ­τ' αὐ­τοῦ ἅρ­μα­τα, καὶ ἱπ­πεῖς, καὶ ἐ­γέ­νε­το ἡ πα­ρεμ­βο­λὴ με­γά­λη σφό­δρα. Καὶ πα­ρε­γέ­νον­το εἰς ἅ­λω­να Ἀ­τάδ, ὅ ἐ­στι πέ­ραν τοῦ Ἰ­ορ­δά­νου, καὶ ἐ­κό­ψαν­το αὐ­τὸν κο­πε­τὸν μέ­γαν, καὶ ἰ­σχυ­ρὸν σφό­δρα, καὶ ἐ­πο­ί­η­σε τὸ πέν­θος τῷ πα­τρὶ αὐ­τοῦ ἑ­πτὰ ἡ­μέ­ρας. Καὶ εἶ­δον οἱ κά­τοι­κοι τῆς γῆς Χα­να­ὰν τὸ πέν­θος ἐ­πὶ ἅ­λω­νι Ἀ­τάδ, καὶ εἶ­πον· Πένθος μέ­γα τοῦ­τό ἐ­στι τοῖς Αἰ­γυ­πτί­οις· διὰ τοῦ­το ἐ­κά­λε­σαν τὸ ὄ­νο­μα τοῦ τό­που ἐ­κε­ί­νου. Πένθος Αἰ­γύ­πτου, ὅ ἐ­στι πέ­ραν τοῦ Ἰ­ορ­δά­νου. Καὶ ἐ­πο­ί­η­σαν αὐ­τῷ οὕ­τως οἱ υἱ­οὶ αὐ­τοῦ, κα­θὼς ἐ­νε­τε­ί­λα­το αὐ­τοῖς, καὶ ἀ­νέ­λα­βον αὐ­τὸν οἱ υἱ­οὶ αὐ­τοῦ εἰς γῆν Χα­να­άν, καὶ ἔ­θα­ψαν αὐ­τὸν εἰς τὸ σπή­λαι­ον τὸ δι­πλοῦν, ὃ ἐ­κτή­σα­το Ἀ­βρα­ὰμ τὸ σπή­λαι­ον ἐν κτή­σει μνη­με­ί­ου, πα­ρὰ Ἐ­φρὼν τοῦ Χετ­τα­ί­ου, κα­τέ­ναν­τι Μαμ­βρῆ. Καὶ ὑ­πέ­στρε­ψεν Ἰ­ω­σήφ εἰς Αἴ­γυ­πτον, αὐ­τὸς καὶ οἱ ἀ­δελ­φοὶ αὐ­τοῦ, καὶ πάν­τες οἱ συ­να­να­βάν­τες θά­ψαι τὸν πα­τέ­ρα αὐ­τοῦ. Ἰ­δόν­τες δὲ οἱ ἀ­δελ­φοὶ Ἰ­ω­σήφ, ὅ­τι τέ­θνη­κεν ὁ πα­τὴρ αὐ­τῶν, εἶ­πον· Μήποτε μνη­σι­κα­κή­σῃ ἡ­μῖν Ἰ­ω­σήφ, καὶ ἀν­τα­πό­δο­μα ἀν­τα­πο­δῷ ἡ­μῖν πάν­τα τὰ κα­κά, ἃ ἐ­νε­δει­ξά­με­θα αὐ­τῷ, καὶ πα­ρα­γε­νό­με­νοι πρὸς Ἰ­ω­σήφ, εἶ­πον· ὁ πα­τήρ σου ὥρ­κι­σε πρὸ τοῦ τε­λευ­τῆ­σαι αὐ­τόν, λέ­γων. Οὕ­τως εἴ­πα­τε Ἰ­ω­σήφ. Ἄ­φες αὐ­τοῖς τὴν ἀ­δι­κί­αν καὶ τὴν ἁ­μαρ­τί­αν αὐ­τῶν, ὅ­τι πο­νη­ρά σοι ἐ­νε­δε­ί­ξαν­το, καὶ νῦν δέ­ξαι τὴν ἀ­δι­κί­αν τῶν θε­ρα­πόν­των τοῦ Θε­οῦ τοῦ πα­τρός σου. Καὶ ἔ­κλαυ­σεν Ἰ­ω­σήφ, λα­λο­ύν­των αὐ­τῶν πρὸς αὐ­τόν. Καὶ ἐλ­θόν­τες πρὸς αὐ­τόν, εἶ­πον· ἴ­δε, ἡ­μεῖς σοι οἰ­κέ­ται. Καὶ εἶ­πεν αὐ­τοῖς Ἰ­ω­σήφ· Μὴ φο­βεῖ­σθε· τοῦ γὰρ Θε­οῦ εἰ­μι ἐ­γώ, ὑ­μεῖς ἐ­βου­λε­ύ­σα­σθε κα­τ' ἐ­μοῦ εἰς πο­νη­ρά, ὁ δὲ Θε­ὸς ἐ­βου­λε­ύ­σα­το πε­ρὶ ἐ­μοῦ εἰς ἀ­γα­θά, ὅ­πως ἂν γε­νη­θῇ ὡς σή­με­ρον, καὶ ἵ­να τρα­φῇ λα­ὸς πο­λύς. Καὶ εἶ­πεν αὐ­τοῖς· Μὴ φο­βεῖ­σθε, ἐ­γὼ δι­α­θρέ­ψω ὑ­μᾶς, καὶ τὰς οἰ­κί­ας ὑ­μῶν, καὶ πα­ρε­κά­λε­σεν αὐ­το­ύς, καὶ ἐ­λά­λη­σεν αὐ­τῶν εἰς τὴν καρ­δί­αν. Καὶ κα­τῴ­κη­σεν Ἰ­ω­σὴφ ἐν Αἰ­γύ­πτῳ, αὐ­τὸς καὶ οἱ ἀ­δελ­φοὶ αὐ­τοῦ, καὶ πᾶ­σα ἡ πα­ροι­κί­α τοῦ πα­τρὸς αὐ­τοῦ. Καὶ ἔ­ζη­σεν Ἰ­ω­σὴφ ἔ­τη ἑ­κα­τόν δέ­κα. Καὶ εἶ­δεν Ἰ­ω­σὴφ Ἐ­φραὶμ παι­δί­α, ἕ­ως τρί­της γε­νε­ᾶς, καὶ οἱ υἱ­οὶ Μα­χεὶρ τοῦ υἱ­οῦ Μα­νασ­σῆ ἐ­τέ­χθη­σαν ἐ­πὶ μη­ρῶν Ἰ­ω­σήφ. Καὶ εἶ­πεν Ἰ­ω­σὴφ τοῖς ἀ­δελ­φοὶς αὐ­τοῦ, λέ­γων· Ἐ­γὼ ἀ­πο­θνή­σκω, ἐ­πι­σκο­πῇ δὲ ἐ­πι­σκέ­ψε­ται ὁ Θε­ὸς ὑ­μᾶς, καὶ ἀ­νά­ξει ὑ­μᾶς ἐκ τῆς γῆς τα­ύ­της εἰς τὴν γῆν, ἣν ὤ­μο­σε τοῖς πα­τρά­σιν ὑ­μῶν Ἀ­βρα­άμ, Ἰ­σα­άκ, καὶ Ἰ­α­κώβ. Καὶ ὥρ­κι­σεν Ἰ­ω­σήφ, τοὺς υἱ­οὺς Ἰσ­ρα­ὴλ λέ­γων· Ἐν τῇ ἐ­πι­σκο­πῇ, ᾗ ἐ­πι­σκέ­ψη­ται ὁ Θε­ὸς ὑ­μᾶς, καὶ συ­να­νο­ί­σε­τε τὰ ὀ­στᾶ μου ἐν­τεῦ­θεν με­θ' ὑ­μῶν. Καὶ ἐ­τε­λε­ύ­τη­σεν Ἰ­ω­σὴφ ἐ­τῶν ἑ­κα­τὸν δέ­κα, καὶ ἔ­θα­ψαν αὐ­τὸν ἐν τῇ σο­ρῷ ἐν Αἰ­γύ­πτῳ.

(Γε­ν. μθ΄[49] 33 - ν'[50] 1 - 26)

ΕΡΜΗΝΕΙΑ (ΝΙΚΟΛΑΟΥ Π. ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗ) (διασκευή)

Ὁ Ἰ­α­κώβ, ἀ­φοῦ εἶ­πεν αὐ­τά, στα­μά­τη­σε πιὰ νὰ δί­δει ἐν­το­λὲς στὰ παι­διά του. Καὶ ὅ­ταν τε­λεί­ω­σε τὶς πα­ραγ­γε­λί­ες του, ἐ­πει­δὴ ὥς τό­τε ἦ­ταν ἀ­να­ση­κω­μέ­νος, ἔ­λα­βε τὴ στά­ση ἐ­κεί­νων ποὺ πεθαίνουν. Σὰν νὰ δε­χό­ταν κά­τι μὲ με­γά­λη εὐ­χα­ρί­στη­ση καὶ βα­θειὰ ἠ­ρε­μί­α, ἐ­ξά­πλω­σε καὶ ἕ­νω­σε τὰ πό­δια του στὸ κρεβ­βά­τι, ἄ­φη­κε τὴν τε­λευ­ταί­α του ἀ­να­πνο­ή, κοι­μή­θη­κε εἰ­ρη­νι­κὰ καὶ προ­σε­τέ­θη στοὺς εὐ­λα­βεῖς προ­γό­νους του, οἱ ὁ­ποῖ­οι ἀ­πέ­θα­ναν πρὶν ἀ­πὸ αὐ­τόν.

Ὁ Ἰ­ω­σήφ, ἀ­μέ­σως μό­λις ἀ­πέ­θα­νεν ὁ Ἰ­α­κώβ, ἔ­πε­σε πά­νω στὸ πρό­σω­πο τοῦ πα­τέ­ρα του καὶ ἔ­κλαυ­σε δι᾿ αὐ­τὸν καὶ τὸν κα­τε­φί­λη­σε μὲ πό­θο. Ἀ­μέ­σως ἔ­δω­σε ἐν­το­λὴ στοὺς εἰ­δι­κοὺς τα­ρι­χευ­τές, ποὺ ἦ­σαν στὴν ὑ­πη­ρε­σί­α του, νὰ βαλ­σα­μώ­σουν τὸ σῶ­μα τοῦ πα­τέ­ρα του. Καὶ ἐ­κεῖ­νοι, σύμ­φω­να μὲ τὴν ἐν­το­λὴ ποὺ ἔ­λα­βαν, βαλ­σά­μω­σαν τὸ σῶ­μα τοῦ Ἰσ­ρα­ήλ. Καὶ συ­νε­πλη­ρώ­θη­σαν γιὰ τὴν τα­ρί­χευ­σή του σα­ράν­τα ἡ­μέ­ρες, δι­ό­τι τό­σες εἶ­ναι οἱ κα­νο­νι­κὲς ἡ­μέ­ρες ποὺ ἀ­παι­τοῦν­ται γιὰ τὴν τα­ρί­χευ­ση τοῦ νε­κροῦ· καὶ οἱ Αἰ­γύ­πτιοι ἐ­πέν­θη­σαν τὸν Ἰ­α­κὼβ μὲ βα­ρὺ πέν­θος ἐ­πὶ ἑ­βδο­μήν­τα ἡ­μέ­ρες. Ὅ­ταν δὲ τε­λεί­ω­σαν οἱ ἡ­μέ­ρες τοῦ πέν­θους καὶ ἔ­γι­ναν ὅ­λα τὰ κα­θι­ε­ρω­μέ­να, ὁ Ἰ­ω­σήφ, ἐ­πει­δὴ ἀ­κό­μη πεν­θοῦ­σε τὸν πα­τέ­ρα του, εἶ­πε στοὺς ἀ­ξι­ω­μα­τού­χους τοῦ Φα­ρα­ώ: «Ἐ­ὰν βρῆ­κα χά­ριν ἐ­νώ­πιόν σας, ὁ­μι­λῆ­στε γιὰ μέ­να στὸν Φα­ρα­ὼ καὶ πέ­στε του· «ὁ πα­τέ­ρας μου μὲ ὥρ­κι­σε πρὶν ἀ­πο­θά­νει καὶ μοῦ εἶ­πε· στὸν τά­φο, ποὺ ἄ­νοι­ξα γιὰ τὸν ἑ­αυ­τό μου στὴν χώ­ρα τῆς Χα­να­άν, ἐ­κεῖ θέ­λω νὰ μὲ θά­ψεις». Τώ­ρα λοι­πὸν δῶ­σε μου τὴν ἄ­δεια νὰ ἀ­νε­βῶ ἐ­κεῖ, γιὰ νὰ θά­ψω τὸν πα­τέ­ρα μου καὶ κα­τό­πιν νὰ ἐ­πι­στρέ­ψω πά­λιν στὴν Αἴ­γυ­πτο». Ὅ­ταν ὁ Φα­ρα­ὼ ἄ­κου­σε τὸ αἴ­τη­μα τοῦ Ἰ­ω­σήφ, τοῦ πα­ράγ­γει­λε: «Ἀ­νέ­βα ἐ­λεύ­θε­ρα στὴν Χα­να­ὰν καὶ θά­ψε τὸν πα­τέ­ρα σου, ὅ­πως σὲ ὥρ­κι­σε καὶ ὅ­πως τοὺ ὑ­πο­σχέ­θηκες ὅ­τι θὰ κά­μεις». Ἔ­τσι ὁ Ἰ­ω­σὴφ ἀ­νέ­βη στὴ Χα­να­άν, διὰ νὰ θά­ψει τὸν πα­τέ­ρα του. Μα­ζί του ἀ­νέ­βη­σαν καὶ ὅ­λοι οἱ ὑ­πη­ρέ­τες τοῦ Φα­ρα­ὼ καὶ οἱ αὐ­λι­κοὶ καὶ οἱ με­γι­στά­νες καὶ ὅ­λοι οἱ ἄρ­χον­τες τῆς Αἰ­γύ­πτου. Κα­θὼς ἐ­πί­σης καὶ ὅ­λα τὰ μέ­λη τῆς οἰ­κο­γένει­ας καὶ τῆς ὑ­πη­ρε­σί­ας τοῦ Ἰ­ω­σὴφ καὶ οἱ ἀ­δελ­φοί του καὶ ὅ­λα τὰ μέ­λη τῆς οἰ­κο­γέ­νειας τοῦ πα­τέ­ρα του. Μό­νον τὰ πρό­βα­τα καὶ τὰ βό­δια ἔ­μει­ναν πί­σω στὴν πε­ρι­ο­χὴ τῆς Γε­σέμ. Ἀ­κό­μη ἀ­νέ­βη­σαν μα­ζὶ μὲ τὸν Ἰ­ω­σὴφ καὶ ἅρ­μα­τα καὶ ἱπ­πεῖς ὡς τι­μη­τι­κὴ ἀ­κο­λου­θί­α καὶ γιὰ ἀ­σφά­λεια. Ἔ­τσι σχη­μα­τί­σθη­κε πο­λυ­πλη­θὴς καὶ με­γα­λο­πρε­πὴς συ­νο­δεί­α· μί­α ἐ­πι­βλη­τι­κὴ πομ­πή, σω­στὸ στρα­τό­πε­δο. Ὅ­ταν ἡ ἐ­πι­κή­δεια πομ­πὴ ἔ­φθα­σε στὸ ἁ­λώ­νι Ἀ­τάδ, ποὺ βρι­σκό­ταν στὴν ἀ­να­το­λι­κὴ ὄ­χθη τοῦ Ἰ­ορ­δά­νη, ἔ­κλαυ­σαν τὸν Ἰ­α­κὼβ μὲ με­γά­λο καὶ ἰ­σχυ­ρὸ θρῆ­νο. Καὶ ὁ Ἰ­ω­σὴφ ἐ­πέν­θη­σε ἐ­κεῖ τὸν πα­τέ­ρα του ἐ­πὶ ἑ­πτὰ ἡ­μέ­ρες. Καὶ εἶ­δαν οἱ κά­τοι­κοι τῆς Χα­να­ὰν τὸ με­γά­λο καὶ βα­ρὺ πέν­θος ὅ­λου ἐ­κεί­νου τοῦ πλή­θους στὸ ἁ­λώ­νι Ἀ­τὰδ καὶ εἶ­παν: «Αὐ­τὸ εἶ­ναι πέν­θος με­γά­λο τῶν A­ἰ­γυ­πτί­ων». Γι᾿ αὐ­τὸ ὀ­νο­μά­σθη­κε ὁ τό­πος ἐ­κεῖ­νος «Πέν­θος Αἰ­γύ­πτου». Ὁ τό­πος αὐ­τὸς εἶ­ναι στὴν ἀ­να­το­λι­κὴ ὄ­χθη τοῦ Ἰ­ορ­δά­νου. Καὶ τὰ παι­διὰ τοῦ Ἰ­α­κὼβ ἔ­τσι ἔ­κα­μαν γιὰ τὸν νε­κρὸ πα­τέ­ρα τους. Καὶ μό­να τους, χω­ρὶς τοὺς Αἰ­γυ­πτί­ους, ἐ­πῆ­ραν ἀ­πὸ τὸ ἁ­λώ­νι Ἀ­τὰδ καὶ με­τέ­φε­ραν τὸν νε­κρὸ στὴ χώ­ρα τῆς Χα­να­ὰν καὶ ἔ­θα­ψαν τὴν σο­ρὸ στὸ δι­πλὸν σπή­λαι­ον· στὸ σπή­λαι­ο, ποὺ ἀ­γό­ρα­σε ὁ Ἀ­βρα­ὰμ γιὰ νὰ τὸ κα­τέ­χει ὡς δι­κό του μνη­μεῖ­ο ἀ­πὸ τὸν Ἐ­φρὼν τὸν Χετ­ταῖ­ο καὶ τὸ ὁ­ποῖ­ο βρί­σκε­ται ἀ­πέ­ναν­τι ἀ­πὸ τὴν βε­λα­νι­διὰ τοῦ Μαμ­βρῆ. Καὶ με­τὰ τὸν ἐν­τα­φια­σμὸ τοῦ πα­τέ­ρα του ὁ Ἰ­ω­σὴφ ἐ­πέ­στρε­ψε στὴν Αἴ­γυ­πτο· ἐ­πέ­στρε­ψε αὐ­τὸς καὶ οἱ ἀ­δελ­φοί του καὶ ὅ­λοι οἱ Αἰ­γύ­πτιοι, ποὺ εἶ­χαν ἀ­νε­βεῖ μα­ζί του στὴ Χα­να­ὰν γιὰ νὰ θά­ψουν τὸν πα­τέ­ρα του.

Ὅ­ταν οἱ ἀ­δελ­φοὶ τοῦ Ἰ­ω­σὴφ εἶ­δαν, ὅ­τι ἀ­πέ­θα­νε ὁ πα­τέ­ρας των καὶ ἔ­μει­ναν πλέ­ον μό­νοι, ἐ­πει­δὴ ἐ­τά­ρασ­σε τὴν ψυ­χὴν των ὁ φό­βος καὶ τοὺς ἤ­λεγ­χε ἡ συ­νεί­δη­ση, εἶ­παν με­τα­ξύ των: «Μή­πως ὁ Ἰ­ω­σὴφ μνη­σι­κα­κή­σει τώ­ρα ἐ­ναν­τί­ον μας καὶ μᾶς ἀν­τα­πο­δώ­σει ὅ­λα τὰ κα­κά, τὰ ὁ­ποῖ­α τοῦ ἐ­κά­μα­με;» Ἐ­πει­δὴ λοι­πὸν φο­βοῦν­ταν μή­πως ὁ Ἰ­ω­σὴφ τοὺς ἐκ­δι­κη­θεῖ γιὰ ὅ­σα τοῦ ἔ­κα­μαν, ἦλ­θαν πρὸς αὐ­τὸν καὶ τοῦ εἶ­παν τα­πει­νω­μέ­νοι: «Ὁ πα­τέ­ρας σου, ποὺ σὲ ἀ­γα­ποῦ­σε πε­ρισ­σό­τε­ρο ἀ­πὸ ἐ­μᾶς, πρὶν ἀ­πο­θά­νει ζή­τη­σε μὲ ὅρ­κο καὶ μᾶς ἐ­πέ­βα­λε νὰ ἔλ­θου­με καὶ νὰ σοῦ ποῦ­με: <Νὰ πεῖ­τε στὸν Ἰ­ω­σὴφ τὰ λό­για αὐ­τὰ· συγ­χώ­ρη­σέ τους τὴν ἀ­δι­κί­α καὶ τὴν ἁ­μαρ­τί­α, ποὺ σοῦ ἔ­κα­μαν, δι­ό­τι πράγ­μα­τι σοῦ προ­ξέ­νη­σαν πο­λὺ κα­κό, με­γά­λα βά­σα­να. Τώ­ρα ὅ­μως συγ­χώ­ρη­σε τὸ κα­κὸ καὶ τὴν ἀ­δι­κί­α τῶν δού­λων αὐ­τῶν τοῦ Θε­οῦ, τὸν ὁ­ποῖ­ο ἐ­λά­τρευ­ε ὁ πα­τέ­ρας σου>». Καὶ ὁ πα­νά­ρε­τος Ἰ­ω­σὴφ συγ­κι­νή­θη­κε βα­θύ­τα­τα ἀ­πὸ τὴν πα­ρά­κλη­ση τῶν ἀ­δελ­φῶν του καὶ ἔ­κλαυ­σε πο­λύ, ἐ­νῶ ἄ­κου­ε τὰ ὅ­σα τοῦ ἔ­λε­γαν. Τό­τε οἱ ἀ­δελ­φοί του, ἀ­φοῦ πλη­σί­α­σαν κον­τά του, τοῦ εἶ­παν: «Κύτ­τα­ξε, εἴ­με­θα ὑ­πη­ρέ­τες καὶ δοῦ­λοι σου». Ἀλ­λὰ ὁ ἀ­νε­ξί­κα­κος καὶ ἀ­γα­θό­τα­τος Ἰ­ω­σὴφ προ­σπά­θη­σε νὰ τοὺς πα­ρη­γό­ρη­σει καὶ νὰ τοὺς κα­θη­συ­χά­σει καὶ τοὺς εἶ­πε: «Μὴ φο­βεῖ­σθε καὶ μὴ ἀ­γω­νιᾶ­τε, δι­ό­τι ἐ­γὼ εἶ­μαι ἄν­θρω­πος τοῦ Θε­οῦ. Αὐ­τὸν σέ­βο­μαι καὶ φο­βοῦ­μαι. Αὐ­τὸν μι­μοῦ­μαι καὶ προ­σπα­θῶ νὰ εὐ­ερ­γε­τῶ ὅ­σους μὲ ἀ­δι­κοῦν. Ναί· μοῦ ἐ­κά­μα­τε κα­κό. Σκε­φθή­κα­τε καὶ σχε­δι­ά­σα­τε ἐ­ναν­τί­ον μου μὲ κα­κὴ δι­ά­θε­ση πο­νη­ρά, γιὰ νὰ μὲ βλά­ψε­τε καὶ νὰ μὲ κα­τα­στρέ­ψε­τε. Ἀλ­λὰ τὸ κα­κὸ βγῆ­κε σε κα­λό. Δι­ό­τι ὁ Θε­ὸς σκέ­φθη­κε πρὸς χά­ριν μου ἀ­γα­θὰ καὶ με­τέ­βα­λε τὰ πο­νη­ρὰ σχέ­δια σας σὲ δι­κὸ μου κα­λὸ καὶ δι­κό σας καὶ ὅ­λου τοῦ κό­σμου, ὥ­στε νὰ γί­νει αὐ­τό, ποὺ ἔ­γι­νε σή­με­ρα, καὶ νὰ τρα­φεῖ λα­ὸς πο­λὺς καὶ νὰ σω­θεῖ ἀ­πὸ τὴν πεῖ­να». Ὁ Ἰ­ω­σὴφ τοὺς εἶ­πε πά­λιν: «Μὴ φο­βεῖ­σθε τί­πο­τε· ἐ­γὼ θὰ φρον­τί­σω καὶ θὰ δι­α­θρέ­ψω σᾶς καὶ τὶς οἰ­κο­γέ­νει­ές σας». Μὲ τὶς ὑ­πο­σχέ­σεις αὐ­τὲς τοὺς κα­θη­σύ­χα­σε, τοὺς πα­ρη­γό­ρη­σε καὶ τοὺς μί­λη­σε μέ­σα στὴν καρ­διὰ τους· ἔ­τσι τοὺς ἀ­φή­ρε­σε κά­θε στε­νο­χώ­ρια καὶ ὑ­πο­ψί­α.

Ὁ Ἰ­ω­σὴφ ἔ­ζη­σεν ἀ­γα­πη­μέ­νος μὲ τοὺς ἀ­δελ­φούς του μὲ κά­θε οἰ­κο­γε­νεια­κὴ εἰ­ρή­νη καὶ ἀ­πό­λαυ­ση καὶ εἶ­δε τὰ παι­διὰ τοῦ Ἐ­φραὶμ μέ­χρι τρί­της γε­νε­ᾶς. Ἐ­πί­σης οἱ υἱ­οὶ τοῦ Μα­χείρ, τοῦ υἱ­οῦ τοῦ Μα­νασ­ση, γεν­νή­θη­σαν στὰ γό­να­τα τοῦ Ἰ­ω­σήφ· δη­λα­δὴ τὰ κρα­τοῦ­σε στὰ γε­ρον­τι­κά του γό­να­τα καὶ αὐ­τὰ με­γά­λω­ναν στὴν ἀγ­κά­λη καὶ μὲ τὴν τρυ­φε­ρὴ ἀ­γά­πη τοῦ παπ­ποῦ τους. Καὶ ὅ­ταν ὁ Ἰ­ω­σὴφ προ­αι­σθάν­θη­κε τὸ τέ­λος του, κά­λε­σε γύ­ρω του τὰ ἀ­δέλ­φια του καὶ τοὺς εἶ­πε: «Ἐ­γὼ πρό­κει­ται νὰ ἀ­πο­θά­νω, ἀλ­λὰ δὲν θὰ μεί­νε­τε ἀ­προ­στά­τευ­τοι. Ὁ Θε­ὸς θὰ σᾶς ἐ­πι­σκε­φθεῖ ὁ­πωσ­δή­πο­τε, θὰ σᾶς προ­στα­τεύ­σει καὶ θὰ σᾶς ὀ­δη­γή­σει ἀ­σφα­λῶς ἀ­πὸ τὴ χώ­ρα αὐ­τή, στὴ χώ­ρα τὴν ὁ­ποί­α ἔ­χει ὑ­πο­σχε­θεῖ μὲ ὅρ­κο στοὺς προ­πά­το­ρές μας, τὸν Ἀ­βρα­άμ, τὸν Ἰ­σα­ὰκ καὶ τὸν Ἰ­α­κώβ». Ὁ Ἰ­ω­σήφ, ἐ­πει­δὴ πο­θοῦ­σε ἔ­στω καὶ νε­κρὸς νὰ βρε­θεῖ καὶ αὐ­τὸς στὴ Χα­να­άν, ὥρ­κι­σε τὰ παι­διὰ τοῦ Ἰσ­ρα­ήλ, τοὺς ἀ­δελ­φούς του, καὶ τοὺς εἶ­πε: «Ὁρ­κι­σθεῖ­τε μου ὅ­τι, ὅ­ταν ὁ Θε­ὸς θὰ σᾶς ἐ­πι­σκε­φτ­εῖ καὶ θὰ σᾶς ὁ­δη­γή­σει στὴ χώ­ρα τῆς Χα­να­άν, θὰ σε­βα­σθεῖ­τε τὴν ἐ­πι­θυ­μί­α μου καὶ δὲν θὰ πα­ρα­λεί­ψε­τε νὰ με­τα­φέ­ρε­τε μα­ζί σας ἀ­πὸ τὴ χώ­ρα αὐ­τὴ τῆς Αἰ­γύ­πτου καὶ τὰ δι­κά μου ὀ­στά». Καὶ ἔ­τσι μὲ τὴν ψυ­χὴ ἐ­λεύ­θε­ρη ἀ­πὸ κά­θε προ­σκόλ­λη­ση πρὸς τὴν Αἴ­γυ­πτο ἀ­πέ­θα­νε ὁ Ἰ­ω­σὴφ σὲ ἡ­λι­κί­α ἑ­κα­τὸν δέ­κα ἐ­τῶν. Οἱ δὲ ἀ­δελ­φοί του τα­ρί­χευ­σαν τὸ σῶ­μα του καὶ τὸ ἔ­βα­λαν σὲ ξύ­λι­νο φέ­ρε­τρο (ἢ λάρ­να­κα ἀ­πὸ γρα­νί­τη) καὶ τὸ ἐ­φύ­λα­ξαν στὴν Αἴ­γυ­πτο.

ΣΧΟΛΙΑ

Θέλω μόνο ἕνα σημεῖο νὰ σχολιάσω:

Μετά τὴν ἀγωνία καὶ τὴν ταραχὴν τῶν ἀδελφῶν του ὁ Ίωσὴφ, ὁ ὁποῖος ὅπως είδαμε τὴν Τετάρτη τοὺς συγχώρησε καὶ τόνισε τὸ σχέδιο τῆς Θείας Προνοίας γιὰ τὴ σωτηρία τῆς οἰκογένειας του καὶ ὅλου τοῦ κόσμου, μόλις πέθανε ὁ Πατέρας τους, ἐνοχλημένοι ἀπὸ τὴν συνείδησή τους, ταπεινωμένοι καὶ μετανοημένοι ζητοῦν νὰ τοὺς συγχωρήσει καὶ νὰ τοὺς δεχθεῖ μὲ ἀγάπη, ἐκεῖνος τὶ ἀπαντᾶ;

«Μὴ φο­βεῖ­σθε· τοῦ γὰρ Θε­οῦ εἰ­μι ἐ­γώ,» «Μὴ φο­βεῖ­σθε καὶ μὴ ἀ­γω­νιᾶ­τε, δι­ό­τι ἐ­γὼ εἶ­μαι ἄν­θρω­πος τοῦ Θε­οῦ. Αὐ­τὸν σέ­βο­μαι καὶ φο­βοῦ­μαι. Αὐ­τὸν μι­μοῦ­μαι καὶ προ­σπα­θῶ νὰ εὐ­ερ­γε­τῶ ὅ­σους μὲ ἀ­δι­κοῦν.»

Ὁ Ἰωσὴφ ὁμολογεῖ στοὺς ἀδελφούς του ὅτι «ἐγὼ εἶμαι ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ· Αὐ­τὸν σέ­βο­μαι καὶ φο­βοῦ­μαι. Αὐ­τὸν μι­μοῦ­μαι καὶ προ­σπα­θῶ νὰ εὐ­ερ­γε­τῶ ὅ­σους μὲ ἀ­δι­κοῦν.» Ἐμεῖς ἀδελφοί μου μποροῦμε νὰ τὸ ποῦμε αὐτό; Ὅτι δηλαδὴ εἴμαστε τοῦ Θεοῦ καὶ γι᾿ αὐτὸ ξεχνοῦμε τὸ κακὸ ποὺ μᾶς ἔκαμαν οἱ ἄλλοι, καὶ τοὺς συγχωροῦμε ὅπως ἀκριβῶς ἔκαμε καὶ ὁ Κύριος Ἡμῶν Ίησοῦς Χριστός, τοῦ ὁποίου τύπος ὑπῆρξε ὁ Πάγκαλος Ἰωσὴφ ποὺ θὰ μᾶς τὸν θυμήσει ἡ βραδυνὴ ἀκολουθία τῆς Κυριακῆς τῶν Βαΐων, στὸν Νυμφίο.

Ἀγώνας λοιπὸν νὰ καλλιεργήσουμε τὴν άγάπη στὴν ἀνώτερή της ἔκφραση, στὴν ἀγάπη καὶ πρὸς τοὺς ἐχθρούς, ποὺ μᾶς κάνει πραγματικὰ παιδιὰ τοῦ Θεοῦ. Αὐτὸ θὰ εἶναι μιὰ θυσία ὡς δεῖγμα εὐγνωμοσύνης πρὸς τὸν ἐσταυρωμένο Κύριό μας.

Ο ΙΩΣΗΦ ΦΑΝΕΡΩΝΕΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΑΔΕΛΦΟΥΣ ΤΟΥ

Ο ΙΩΣΗΦ ΦΑΝΕΡΩΝΕΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΑΔΕΛΦΟΥΣ ΤΟΥ

Στὸ ση­με­ρι­νὸ (8/4) πρῶ­το Ἀ­νά­γνω­σμα στὴν Προ­η­γι­α­σμέ­νη Θεί­α Λει­τουρ­γί­α δι­α­βά­στη­κε τὸ πιὸ κά­τω ἀ­πό­σπα­σμα ἀ­πὸ τὸ Βι­βλί­ο τῆς Γε­νέ­σε­ως.

ΓΕΝΕΣΕΩΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

Προ­σή­νεγ­καν τῷ Ἰ­ω­σὴφ οἱ ἀ­δελ­φοὶ αὐ­τοῦ τὰ δῶ­ρα, ἃ εἶ­χον ἐν ταῖς χερ­σὶν αὐ­τῶν εἰς τὸν οἶ­κον, καὶ προ­σε­κύ­νη­σαν αὐ­τῷ ἐ­πὶ πρό­σω­πον ἐ­πὶ τὴν γῆν. Ἠ­ρώ­τη­σε δὲ αὐ­το­ύς, πῶς ἔ­χε­τε; καί εἶ­πεν αὐ­τοῖς· Ὑ­γι­α­ί­νει ὁ πα­τὴρ ὑ­μῶν ὁ πρε­σβύ­της, ὃν εἴ­πα­τε ἔ­τι ζῆν· οἱ δὲ εἶ­πον· Ὑ­γι­α­ί­νει, ὁ παῖς σου ὁ πα­τὴρ ἡ­μῶν, ἔ­τι ζῇ. Καὶ εἶ­πεν· Εὐ­λο­γη­τός ὁ ἄν­θρω­πος ἐ­κεῖ­νος τῷ Θε­ῷ, καὶ κύ­ψαν­τες προ­σε­κύ­νη­σαν αὐ­τῷ. Ἀ­να­βλέ­ψας δὲ τοῖς ὀ­φθαλ­μοῖς Ἰ­ω­σήφ, εἶ­δε Βε­νια­μὶν τὸν ἀ­δελ­φὸν αὐ­τοῦ τὸν ὁ­μο­μή­τριον, καὶ εἶ­πεν· Οὗ­τός ἐ­στιν ὁ ἀ­δελ­φὸς ὑ­μῶν ὁ νε­ώ­τε­ρος, ὃν εἴ­πα­τε πρός με ἀ­γα­γεῖν, καὶ εἶ­πεν· ὁ Θε­ὸς ἐ­λε­ῆ­σαι σε τέ­κνον. Ἐ­τα­ρά­χθη δὲ Ἰ­ω­σήφ· συ­νε­στρέ­φε­το γὰρ τὰ σπλάγ­χνα αὐ­τοῦ ἐ­πὶ τῷ ἀ­δελ­φῷ αὐ­τοῦ, καὶ ἐ­ζή­τει κλαῦ­σαι, εἰ­σελ­θὼν δὲ εἰς τὸ τα­μεῖ­ον, ἔ­κλαυ­σεν ἐ­κεῖ, καὶ νι­ψά­με­νος τὸ πρό­σω­πον, ἐ­ξελ­θὼν ἐ­νε­κρα­τε­ύ­σα­το.

Καὶ οὐκ ἠ­δύ­να­το Ἰ­ω­σήφ ἀ­νέ­χε­σθαι πάν­των τῶν πα­ρε­στη­κό­των αὐ­τῷ, ἀλ­λ' εἶ­πεν· Ἐ­ξα­πο­στε­ί­λα­τε πάν­τας ἀ­π' ἐ­μοῦ, καὶ οὐ πα­ρει­στή­κει οὐ­δεὶς τῷ Ἰ­ω­σήφ, ἡ­νί­κα ἀ­νε­γνω­ρί­ζε­το τοῖς ἀ­δελ­φοῖς αὐ­τοῦ, καὶ ἀ­φῆ­κε φω­νὴν με­τὰ κλαυθ­μοῦ. Ἤ­κου­σαν δὲ πάν­τες οἱ Αἰ­γύ­πτιοι, καὶ ἀ­κου­στὸν ἐ­γέ­νε­το εἰς τὸν οἶ­κον Φα­ραώ. Εἶ­πε δὲ Ἰ­ω­σὴφ πρὸς τοὺς ἀ­δελ­φοὺς αὐ­τοῦ· Ἐ­γώ εἰ­μι Ἰ­ω­σήφ, ἔ­τι ὁ πα­τήρ μου ζῇ; Καὶ οὐκ ἠ­δύ­ναν­το οἱ ἀ­δελ­φοὶ ἀ­πο­κρι­θῆ­ναι αὐ­τῷ· ἐ­τα­ρά­χθη­σαν γάρ. Εἶ­πε δὲ Ἰ­ω­σὴφ πρὸς τοὺς ἀ­δελ­φοὺς αὐ­τοῦ. Ἐγ­γί­σα­τε πρός με, καὶ ἤγ­γι­σαν. Καὶ εἶ­πεν· Ἐ­γώ εἰ­μι Ἰ­ω­σὴφ ὁ ἀ­δελ­φὸς ὑ­μῶν, ὃν ἀ­πέ­δο­σθε εἰς Αἴ­γυ­πτον, νῦν οὖν μὴ λυ­πεῖ­σθε, μη­δὲ σκλη­ρὸν ὑ­μῖν φα­νε­ί­τω, ὅ­τι ἀ­πέ­δο­σθέ με ᾧ­δε· εἰς γὰρ ζω­ὴν ἀ­πέ­στει­λέ με ὁ Θε­ὸς ἔμ­προ­σθεν ὑ­μῶν. Τοῦ­το γὰρ δε­ύ­τε­ρον ἔ­τος λι­μὸς ἐ­πὶ τῆς γῆς, καὶ ἔ­τι λοι­πὰ πέν­τε ἔ­τη, ἐν οἷς οὐκ ἔ­στιν ἀ­ρο­τρί­α­σις, οὐ­δὲ ἀ­μη­τός. Ἀ­πέ­στει­λε γάρ με ὁ Θε­ὸς ἔμ­προ­σθεν ὑ­μῶν, ὑ­πο­λε­ί­πε­σθαι ὑ­μῖν κα­τά­λειμ­μα ἐ­πὶ τῆς γῆς, καὶ ἐκ­θρέ­ψαι ὑ­μῶν κα­τά­λει­ψιν με­γά­λην· νῦν οὖν οὐχ ὑ­μεῖς με ἀ­πε­στάλ­κα­τε ᾧ­δε, ἀλ­λὰ ὁ Θε­ός, καὶ ἐ­πο­ί­η­σέ με, ὡς πα­τέ­ρα Φα­ρα­ὼ καὶ Κύριον παν­τὸς τοῦ οἴ­κου αὐ­τοῦ, καὶ ἄρ­χον­τα πά­σης γῆς Αἰ­γύ­πτου. Σπε­ύ­σαν­τες οὖν, ἀ­νά­βη­τε πρὸς τὸν πα­τέ­ρα μου, καὶ εἴ­πα­τε αὐ­τῷ· Τάδε λέ­γει ὁ υἱ­ός σου Ἰ­ω­σήφ. Ἐ­πο­ί­η­σέ με ὁ Θε­ὸς κύ­ριον πά­σης γῆς Αἰ­γύ­πτου· κα­τά­βη­θι οὖν πρός με, καὶ μὴ με­ί­νῃς, καὶ κα­τοι­κή­σεις ἐν γῇ Γε­σὲμ Ἀ­ρα­βί­ας, καὶ ἔ­σῃ ἐγ­γύς μου σύ, καὶ οἱ υἱ­οί σου, καὶ οἱ υἱ­οὶ τῶν υἱ­ῶν σου, τὰ πρό­βα­τά σου, καὶ οἱ βό­ες σου, καὶ ὅ­σα σοι ἐ­στι, καὶ ἐκ­θρέ­ψω σε ἐ­κεῖ· ἔ­τι γὰρ πέν­τε ἔ­τη λι­μὸς ἔ­σται ἐ­πὶ τῆς γῆς, ἵ­να μὴ ἐ­κτρι­βῇς σύ, καὶ οἱ υἱ­οί σου, καὶ πάν­τα τὰ ὑ­πάρ­χοντά σου. Ἰ­δοὺ οἱ ὀ­φθαλ­μοὶ ὑ­μῶν βλέ­που­σι, καὶ οἱ ὀ­φθαλ­μοὶ Βε­νια­μὶν τοῦ ἀ­δελ­φοῦ μου, ὅ­τι τὸ στό­μα μου τὸ λα­λοῦν πρὸς ὑ­μᾶς. Ἀ­παγ­γε­ί­λα­τε οὖν τῷ πα­τρί μου πᾶ­σαν τὴν δό­ξαν μου τὴν ἐν Αἰ­γύ­πτῳ, καὶ ὅ­σα ἴ­δε­τε, καὶ τα­χύ­ναν­τες, κα­τα­γά­γε­τε τὸν πα­τέ­ρα μου ᾧ­δε. Καὶ ἐ­πι­πε­σὼν ἐ­πὶ τὸν τρά­χη­λον Βε­νια­μὶν τοῦ ἀ­δελ­φοῦ αὐ­τοῦ, ἔ­κλαυ­σεν ἐ­π' αὐ­τῷ, καὶ Βε­νια­μὶν ἔ­κλαυ­σεν ἐ­πὶ τῷ τρα­χή­λῳ αὐ­τοῦ. Καὶ κα­τα­φι­λή­σας πάν­τας τοὺς ἀ­δελ­φοὺς αὐ­τοῦ, ἔ­κλαυ­σεν ἐ­π' αὐ­τοῖς, καὶ με­τὰ ταῦ­τα, ἐ­λά­λη­σαν οἱ ἀ­δελ­φοὶ αὐ­τοῦ πρὸς αὐ­τόν. Καὶ δι­ε­βο­ή­θη ἡ φω­νὴ εἰς τὰ ὦ­τα Φα­ραώ, λέ­γον­τες·  Ἥ­κα­σιν οἱ ἀ­δελ­φοὶ Ἰ­ω­σήφ. Ἐ­χά­ρη δὲ Φα­ραώ, καὶ πᾶ­σα ἡ θε­ρα­πε­ί­α αὐ­τοῦ.

(Γε­ν.  μγ' [43] 25-30 με' [45] 1-16)

ΕΡΜΗΝΕΙΑ (ΝΙΚΟΛΑΟΥ Π. ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗ)

Ἦλ­θε ὁ Ἰ­ω­σὴφ στὸ σπί­τι τὸ με­ση­μέ­ρι. Τό­τε οἱ ἕν­δε­κα ἀ­δελ­φοὶ τοῦ πρό­σφε­ραν ἐ­κεῖ στὸ σπί­τι του τὰ δῶ­ρα, ποὺ κρα­τοῦ­σαν στὰ χέ­ρια τους, καὶ ἔ­πε­σαν μὲ τὸ πρό­σω­πο κα­τὰ γῆς καὶ τὸν προ­σκύ­νη­σαν ὡς ἄρ­χον­τα τῆς Αἰ­γύ­πτου. Καὶ ὁ Ἰ­ω­σὴφ τοὺς ρώ­τη­σε μὲ εὐ­γέ­νεια καὶ φι­λο­φρο­σύ­νη: «Πῶς εἶ­σθε; πῶς εἶ­ναι ἡ ὑ­γεί­α σας;» Πά­λιν τοὺς ρώ­τη­σε μὲ πο­λὺ ἐν­δι­α­φέ­ρον: «Εἶ­ναι κα­λὰ ὁ πα­τέ­ρας σας, ὁ γέ­ρον­τας, γιὰ τὸν ὁ­ποῖ­ο μοῦ εἴ­πα­τε στὴν προ­η­γού­με­νη συ­νάν­τη­ση; Ζεῖ ἀ­κό­μη;» Αὐ­τοὶ δὲ τοῦ ἀ­πάν­τη­σαν μὲ πολ­λὴ συν­τρι­βή: «Μά­λι­στα· ὁ τα­πει­νὸς δοῦ­λος σου, ὁ πα­τέ­ρας μας, εἶ­ναι κα­λὰ στὴν ὑ­γεί­α του· ζεῖ ἀ­κό­μη». Καὶ ὁ Ἰ­ω­σὴφ εἶ­πε: «Εὐ­λο­γη­μέ­νος ἀ­πὸ τὸν Θε­ὸ εἶ­ναι ὁ ἄν­θρω­πος ἐ­κεῖ­νος. Ὁ Θε­ὸς εἴ­θε νὰ τοῦ δώ­σει κά­θε πνευ­μα­τι­κὸ καὶ ὑ­λι­κὸ ἀ­γα­θό». Οἱ ἀ­δελ­φοί του, γιὰ νὰ ἐκ­φρά­σουν τὶς εὐ­χα­ρι­στί­ες των γιὰ τὴν εὐ­χή, ἔ­σκυ­ψαν πά­λιν καὶ τὸν προ­σκύ­νη­σαν. Ὁ Ἰ­ω­σήφ, ἀ­φοῦ σή­κω­σε τὰ μά­τια του, ἐ­ξέ­τα­σε μὲ τρό­πο με­τα­ξὺ τῶν ἕν­δε­κα, καὶ εἶ­δε τὸν Βε­νια­μίν, τὸν ἀ­δελ­φὸ ἀ­πὸ τὴν ἴ­δια μη­τέ­ρα μὲ αὐ­τόν. Ὅ­ταν τὸν εἶ­δε, εἶ­πε στοὺς ἄλ­λους: «Αὐ­τὸς εἶ­ναι ὁ μι­κρό­τε­ρος ἀ­δελ­φός σας, τὸν ὁ­ποῖ­ο εἴ­πα­τε ὅ­τι θὰ μοῦ ἐ­φέρ­να­τε;» Καὶ ἀ­φοῦ στρά­φη­κε πρὸς τὸν Βε­νια­μίν, τοῦ εἶ­πε: «Ὁ Θε­ὸς νὰ σὲ εὐ­λο­γή­σει καὶ νὰ φα­νεῖ ἵ­λε­ως σὲ σέ­να, παι­δί μου!» Ἐ­τα­ρά­χθη­κε δὲ ὁ Ἰ­ω­σὴφ καὶ «ἀ­να­κα­τεύ­θη­καν τὰ σω­θι­κά του», ἡ καρ­διά του πῆ­γε νὰ σπά­σει ἀ­πὸ τὴ δυ­να­τὴ συγ­κί­νη­ση, δι­ό­τι τὸν ἐ­νί­κη­σεν ἡ φυ­σι­κὴ ἀ­δελ­φι­κὴ ἀ­γά­πη πρὸς τὸν μό­νο ὁ­μο­μή­τριο ἀ­δελ­φό του. Γι᾿ αὐτὸ ἔ­φυ­γε ἀ­μέ­σως, ὥ­στε νὰ βρεῖ ἀ­πό­με­ρο, μο­να­χι­κὸ τό­πο νὰ κλαύ­σει. Διὰ νὰ μὴ προ­δο­θεῖ μπῆ­κε στὸ ἰ­δι­αί­τε­ρο δω­μά­τιό του καὶ ἐ­κεῖ ξέ­σπα­σε σὲ πολ­λὰ δά­κρυ­α. Ἀ­φοῦ ξε­θύ­μα­νε ἡ συγ­κί­νη­σή του, ἔ­νι­ψε καὶ σκού­πι­σε τὸ πρό­σω­πό του, βγῆ­κε καὶ πα­ρου­σι­ά­σθη­κε στοὺς ἀ­δελ­φούς του, κυ­ρι­αρ­χών­τας στὰ συ­ναι­σθή­μα­τά του.

Ὁ Ἰ­ω­σὴφ δὲν μπο­ροῦ­σε πιὰ νὰ κυ­βερ­νᾶ τὰ ἔν­το­να συ­ναι­σθή­μα­τά του. Ἐ­πει­δὴ ὅ­μως δὲν ἤ­θε­λε νὰ προ­δο­θεῖ μπρο­στὰ στὴν ἀ­κο­λου­θί­α του, δι­έ­τα­ξε· «ἀ­πο­μα­κρύ­να­τε ὅ­λους τοὺς Αἰ­γυ­πτί­ους ἀ­πὸ κον­τά μου». Ἔ­τσι δὲν ἔ­μει­νε κα­νέ­νας Αἰ­γύ­πτιος δί­πλα ἀ­πὸ τὸν Ἰ­ω­σήφ, ὅ­ταν φα­νε­ρω­νό­ταν στοὺς ἀ­δελ­φούς του. Ἀ­φοῦ ἔ­μει­νε μό­νος με­τα­ξὺ τῶν ἀ­δελ­φῶν του, ξέ­σπα­σε, φώ­να­ξε καὶ ἔ­κλαυ­σε μὲ πο­λὺ δυ­να­τοὺς λυγ­μοὺς· τὸ γε­γο­νὸς τοῦ­το τὸ πλη­ρο­φο­ρή­θη­σαν ὅ­λοι οἰ Αἰ­γύ­πτιοι· ἔ­γι­νε ἐ­πί­σης γνω­στὸ τὸ γε­γο­νὸς στὸ πα­λά­τι καὶ τὸ πε­ρι­βάλ­λον τοῦ Φα­ρα­ώ. Εἶ­πε δὲ ὁ Ἰ­ω­σὴφ πρὸς τοὺς ἀ­δελ­φούς του: «Ἐ­γὼ εἶ­μαι ὁ Ἰ­ω­σήφ. Ζεῖ ἀ­κό­μη ὁ πα­τέ­ρας μου ὁ Ἰ­α­κώβ;» Ὅ­ταν οἱ ἀ­δελ­φοί του ἄ­κου­σαν τὰ λό­για αὐ­τά, δὲν μπο­ροῦ­σαν νὰ τοῦ ἀ­παν­τή­σουν· ἔ­μει­ναν ἄ­φω­νοι καὶ ἐ­στέ­κον­ταν ἐμ­πρός του μὲ ἀ­μη­χα­νί­α, δι­ό­τι ἀ­να­στα­τώ­θη­σαν καὶ τρο­μο­κρα­τή­θη­σαν. Ὅ­μως ὁ Ἰ­ω­σὴφ γιὰ νὰ τοὺς πα­ρη­γο­ρή­σει καὶ τοὺς κα­θη­συ­χά­σει τοὺς εἶ­πε: «Πα­ρα­κα­λῶ, ἐ­λᾶ­τε κον­τά μου· πλη­σιά­στε, γιὰ νὰ μι­λή­σου­με ὡς ἀ­δελ­φοί». Ἐ­κεῖ­νοι πῆ­ραν θάρ­ρος καὶ πλη­σί­α­σαν. Τό­τε γιὰ νὰ μα­λα­κώ­σει τὴ θλί­ψη καὶ κα­θη­συ­χά­σει τοὺς φό­βους των τοὺς εἶ­πε: «Ἐ­γὼ εἶ­μαι ὁ Ἰ­ω­σήφ, ὁ ἀ­δελ­φός σας· αὐ­τός, τὸν ὁ­ποῖ­ον ἐ­πω­λή­σα­τε ὡς δοῦ­λο στὴν Αἴ­γυ­πτο. Τώ­ρα ὅ­μως μὴ λυ­πεῖ­σθε· μὴ σᾶς τα­ράσ­σει τοῦ­το οὔ­τε νὰ θε­ω­ρεῖ­τε σκλη­ρὸ καὶ ἀ­πάν­θρω­πο τὸ ὅ­τι μὲ ἐ­πω­λή­σα­τε ἐ­δῶ· δι­ό­τι τὰ γε­γο­νό­τα αὐ­τὰ ὀ­φεί­λον­ται σὲ θεί­α οἰ­κο­νο­μί­αν. Αὐ­τὸ ποὺ ἐ­κά­μα­τε ἦ­ταν μὲν κα­κὸ με­γά­λο, οὐ­σι­α­στι­κῶς ὅ­μως ὁ Θε­ὸς μὲ ἀ­πέ­στει­λε ἐ­δῶ πρὶν ἀ­πὸ σᾶς γιὰ τὴ σω­τη­ρί­α τῆς ζω­ῆς σας καὶ τῆς ζω­ῆς τοῦ λα­οῦ. Δι­ό­τι τὸ ἔ­τος αὐ­τὸ εἶ­ναι τὸ δεύ­τε­ρο ἔ­τος τῆς πεί­νας στὴν Αἴ­γυ­πτο καὶ τὶς χῶ­ρες, ποὺ γει­το­νεύ­ουν μὲ αὐ­τήν. Θὰ ἀ­κο­λου­θή­σουν δὲ ἄλ­λα πέν­τε χρό­νια ἀ­κό­μη, κα­τὰ τὰ ὁ­ποῖ­α δὲν θὰ γί­νε­ται οὔ­τε ὄρ­γω­μα οὔ­τε σπο­ρὰ τῆς γῆς οὔ­τε θε­ρι­σμός. Ὁ Θε­ὸς μὲ ἀ­πέ­στει­λε μὲ αὐ­τὸν τὸν θαυ­μα­στὸ τρό­πο στὴν Αἴ­γυ­πτο πρὶν ἀ­πὸ σᾶς, γιὰ νὰ μεί­νω καὶ χρη­σι­μεύ­σω ὡς μο­να­δι­κὸ στή­ριγ­μά σας στὴ γῆ, ὥ­στε νὰ σᾶς συν­τρέ­ξω καὶ τρο­φο­δο­τή­σω στὴ με­γά­λη σας στέ­ρη­ση. Ἑ­πο­μέ­νως δὲν μὲ ἐ­ξα­πο­στεί­λα­τε σεῖς ἐ­δῶ, ἀλ­λὰ μὲ ἐ­ξα­πέ­στει­λεν οὐ­σι­α­στι­κῶς ὁ Θε­ός. Αὐ­τὸς μὲ ἀ­νέ­δει­ξε πα­τέ­ρα τοῦ Φα­ρα­ὼ (δη­λα­δὴ ἰ­δι­αί­τε­ρο σύμ­βου­λο καὶ ἀ­νώ­τα­το ἀ­ξι­ω­μα­τοῦ­χο του) καὶ κυ­βερ­νή­τη ὅ­λης τῆς βα­σι­λι­κῆς αὐ­λῆς του καὶ αὐ­θέν­τη ὅ­λης τῆς χώ­ρας τῆς Αἰ­γύ­πτου. Ἀ­φοῦ λοι­πὸν βε­βαι­ω­θή­κα­τε, ὅ­τι δὲν κα­τα­λο­γί­ζω εἰς βά­ρος σας τὰ ὅ­σα μοῦ ἐ­κά­μα­τε, ἀλ­λὰ τὰ πάν­τα ἀ­πο­δί­δω στὸν Θε­ό, πη­γαί­νε­τε τώ­ρα γρή­γο­ρα πί­σω στὸν πα­τέ­ρα μου καὶ πέ­στε του: «Αὐ­τὰ λέ­γει ὁ υἱ­ός σου ὁ Ἰ­ω­σὴφ· ὁ Θε­ὸς μὲ ἔ­κα­με αὐ­θέν­τη καὶ κυ­βερ­νή­τη ὅ­λης τῆς χώ­ρας τῆς Αἰ­γύ­πτου· ἔ­λα λοι­πὸν κον­τά μου χω­ρὶς κα­θυ­στέ­ρη­ση καὶ μὴ μεί­νεις στὴ Χα­να­άν. Ἔ­λα νὰ ἐγ­κα­τα­στα­θεῖς ἐ­δῶ καὶ νὰ κα­τοι­κή­σεις στὴν πε­ρι­ο­χὴ Γε­σὲμ τῆς Ἀ­ρα­βί­ας· ἔ­τσι θὰ εἶ­σαι κον­τά μου σὺ καὶ τὰ παι­διά σου καὶ τὰ ἐγ­γό­νια σου, τὰ πρό­βα­τά σου καὶ τὰ βό­δια σου καὶ ὅ­λα, ὅ­σα ἔ­χεις. Καὶ ἐ­γὼ θὰ σὲ δι­α­θρέ­ψω καὶ θὰ σὲ συν­τη­ρή­σω ἐ­κεῖ στὴ Γε­σέμ, δι­ό­τι ἡ πεί­να θὰ δι­αρ­κέ­σει ἀ­κό­μη ἄλ­λα πέν­τε χρό­νια· ἔ­λα λοι­πὸν γιὰ νὰ μὴ ἐ­ξο­λο­θρευ­θεῖς ἀ­πὸ τὴν πεῖ­να σὺ καὶ τὰ παι­διά σου καὶ ὅ­λα τὰ ζῶ­α σου»». Ὁ Ἰ­ω­σὴφ συ­νέ­χι­σε καὶ εἶ­πεν ἀ­κό­μη πρὸς τοὺς ἀ­δελ­φούς του: «Νά· τὰ μά­τια σας καὶ τὰ μά­τια τοῦ ἀ­δελ­φοῦ μου (ἀ­πὸ τὴν ἴ­δια μη­τέ­ρα μὲ μέ­να) τοῦ Βε­νια­μὶν βλέ­πουν, ὅ­τι δὲν σᾶς ὁ­μι­λεῖ κα­νέ­νας ἄλ­λος, πα­ρὰ τὸ δι­κό μου στό­μα εἶ­ναι αὐ­τό, ποὺ λα­λεῖ πρός σᾶς. Ἀ­παγ­γεί­λα­τε λοι­πὸν στὸν πα­τέ­ρα μου ὅ­λη τὴ δύ­να­μη, τὴν ἐ­ξου­σί­α, τὴ λάμ­ψη καὶ τὸ με­γα­λεῖ­ο, ποὺ ἔ­χω στὴν Αἴ­γυ­πτο, καὶ δι­η­γη­θῆ­τε σ᾿ αὐ­τὸν ὅ­λα, ὅ­σα εἴ­δα­τε· καὶ βι­α­σθεῖ­τε νὰ με­τα­βεῖ­τε στὴ Χα­να­ὰν καὶ νὰ μοῦ τὸν φέ­ρε­τε γρή­γο­ρα ἐ­δῶ στὴν Αἴ­γυ­πτο». Καὶ ὁ Ἰ­ω­σήφ, ἀ­φοῦ εἶ­πε αὐ­τὰ καὶ τοὺς πα­ρη­γό­ρη­σε, ἔ­πε­σε στὸν τρά­χη­λο τοῦ ἀ­δελ­φοῦ του Βε­νια­μίν, τὸν ἐ­ναγ­κα­λί­σθη­κε καὶ ἔ­κλαυ­σε ἀ­πὸ συγ­κί­νη­ση καὶ ἀ­γά­πη. Καὶ ὁ Βε­νια­μὶν ἐ­πί­σης ἔ­κλαυ­σε πε­σμέ­νος στὸν τρά­χη­λο τοῦ ἀ­δελ­φοῦ του Ἰ­ω­σήφ. Κα­τό­πιν ὁ Ἰ­ω­σὴφ ἐ­ναγ­κα­λί­σθη­κε ὅ­λους τοὺς ἀ­δελ­φούς του καὶ τοὺς κα­τε­φί­λη­σε μὲ δά­κρυ­α καὶ πολ­λὴ συγ­κί­νη­ση. Καὶ οἱ ἀ­δελ­φοί του ὕ­στε­ρα ἀ­πὸ τὰ τό­σα, τὰ ὁ­ποῖ­α εἶ­πε σ᾿ αὐ­τούς, με­τὰ τὰ δά­κρυ­α καὶ τὴν ὁ­δη­γί­α, ποὺ τοὺς ἔ­δω­κε, μό­λις μπό­ρε­σαν νὰ πά­ρουν θάρ­ρος καὶ νὰ ὁ­μι­λή­σουν ἐ­λεύ­θε­ρα καὶ μὲ οἰ­κει­ό­τη­τα στὸν Ἰ­ω­σήφ. Καὶ ἀ­πὸ στό­μα σὲ στό­μα δι­ε­δό­θη ἡ εἴ­δη­ση στὸ ἀ­νά­κτο­ρο τοῦ Φα­ρα­ώ: «Ἔ­φθα­σαν ἐ­δῶ οἱ ἀ­δελ­φοὶ τοῦ Ἰ­ω­σήφ». Στὸ ἄ­κου­σμα τῆς εἴ­δη­σης αὐ­τῆς χά­ρη­κε ὁ Φα­ρα­ὼ καὶ ὅ­λοι οἱ αὐ­λι­κοί του.

ΣΧΟΛΙΑ:

1. Νὰ θαυ­μά­σου­με ἐ­δῶ τὴν εὐ­αι­σθη­σί­α καὶ τὴν ἀ­γά­πη τοῦ Ἰ­ω­σὴφ ἀ­πέ­ναν­τι στὰ ἀ­δέλ­φια του καὶ ἰ­δι­αί­τε­ρα ἀ­πέ­ναν­τι στὸν ὁ­μο­μή­τριο ἀ­δελ­φό του, τὸν Βε­νια­μίν. Ἀ­πο­μά­κρυ­νε ὅ­λους τους Αἰ­γυ­πτί­ους γιὰ νὰ μὴν τὸν δοῦν στὴν κα­θα­ρὰ προ­σω­πι­κὴ ἐ­πι­κοι­νω­νί­α του μα­ζί τους.

2. Νὰ θαυ­μά­σου­με ἀ­κό­μα τὴν ἀ­νε­ξι­κα­κί­α τοῦ Ἰ­ω­σὴφ ἀ­πέ­ναν­τι στὰ ἀ­δέλ­φια του ποὺ πρὶν ἀ­πὸ χρό­νια τὸν πώ­λη­σαν δοῦ­λο σὲ κά­ποι­ους ἐμ­πό­ρους ποὺ πή­γαι­ναν στὴν Αἴ­γυ­πτο, προ­κει­μέ­νου νὰ τὸν ἀ­παλ­λα­γοῦν ἀ­φοῦ τὸν ζή­λευ­αν. Ὁ Ἰ­ω­σὴφ εἶ­χε κά­θε λό­γο νὰ τοὺς ἐκ­δι­κη­θεῖ τώ­ρα καὶ νὰ χαι­ρε­κα­κή­σει γιὰ τὴν ἀ­δυ­να­μί­α στὴν ὁ­ποί­α βρέ­θη­καν. Ἀν­ταυ­τοῦ ὅ­μως ὁ Ἰ­ω­σὴφ ποὺ εἶ­ναι τύ­πος τοῦ Κυ­ρί­ου ἡ­μῶν Ἰ­η­σοῦ Χρι­στοῦ, τοὺς συγ­χω­ρεῖ καὶ τοὺς μι­λᾶ μὲ πολ­λὴν ἀ­γά­πη, σὰν νὰ μὴν τοῦ ἔ­κα­ναν κα­νέ­να κα­κό. Ἐκεῖνος πῶς συμπεριφέρθηκε στοὺς σταυρωτές Του;

3. Νὰ δοῦ­με ἀ­κό­μη πῶς ἀν­τι­με­τω­πί­ζει τὸ κα­κὸ ποὺ τοῦ ἔ­κα­ναν τὰ ἀ­δέλ­φια του. «μὴ σᾶς τα­ράσ­σει τοῦ­το οὔ­τε νὰ θε­ω­ρεῖ­τε σκλη­ρὸ καὶ ἀ­πάν­θρω­πο τὸ ὅ­τι μὲ ἐ­πω­λή­σα­τε ἐ­δῶ· δι­ό­τι τὰ γε­γο­νό­τα αὐ­τὰ ὀ­φεί­λον­ται σὲ θεί­α οἰ­κο­νο­μί­α. Αὐ­τὸ ποὺ ἐ­κά­μα­τε ἦ­ταν μὲν κα­κὸ με­γά­λο, οὐ­σι­α­στι­κῶς ὅ­μως ὁ Θε­ὸς μὲ ἀ­πέ­στει­λε ἐ­δῶ πρὶν ἀ­πὸ σᾶς γιὰ τὴ σω­τη­ρί­α τῆς ζω­ῆς σας καὶ τῆς ζω­ῆς τοῦ λα­οῦ». Μή­πως αὐ­τὸ λέ­ει κά­τι καὶ σὲ μᾶς ποὺ ἀγ­χω­νού­μα­στε σή­με­ρα καὶ γογ­γύ­ζου­με γιὰ τὸν κο­ρω­νο­ϊ­ὸ καὶ ψά­χνου­με μέ­σα ἀ­πὸ ποι­κί­λες συ­νο­μω­σι­ο­λο­γί­ες νὰ βροῦ­με ποι­ὸς φταί­ει καὶ νὰ δι­α­μαρ­τυ­ρό­μα­στε γιὰ τὸ κα­κὸ ποὺ μᾶς βρῆ­κε; Τί λέ­ει στὰ ἀ­δέλ­φια του ὁ Ἰ­ω­σήφ; «Αὐ­τὸ ποὺ ἐ­κά­μα­τε ἦ­ταν μὲν κα­κὸ με­γά­λο, οὐ­σι­α­στι­κῶς ὅ­μως ὁ Θε­ὸς μὲ ἀ­πέ­στει­λε ἐ­δῶ». Οἱ ἄν­θρω­ποι μπο­ρεῖ νὰ ἐρ­γά­ζον­ται τὸ κα­κὸ καὶ νὰ θέ­λουν τὴν κα­τα­στρο­φή μας. Ὁ Θε­ὸς ὅ­μως, ἡ Θεί­α Πρό­νοι­α, μπο­ρεῖ καὶ ἀ­πὸ τὸ χει­ρό­τε­ρο κα­κὸ νὰ μᾶς βο­η­θή­σει νὰ βροῦ­με ὠ­φέ­λεια γιὰ τὴ σω­τη­ρί­α μας. Τὶ λέει ἐξάλλου ὁ Ἀπόστολος Παῦλος; «13 πει­ρα­σμὸς ὑ­μᾶς οὐκ εἴ­λη­φεν εἰ μὴ ἀν­θρώ­πι­νος· πι­στὸς δὲ ὁ Θε­ός, ὃς οὐκ ἐ­ά­σει ὑ­μᾶς πει­ρα­σθῆ­ναι ὑ­πὲρ ὃ δύ­να­σθε, ἀλ­λὰ ποι­ή­σει σὺν τῷ πει­ρα­σμῷ καὶ τὴν ἔκ­βα­σιν τοῦ δύ­να­σθαι ὑ­μᾶς ὑ­πε­νεγ­κεῖν.» (Α΄ Κορ.ι΄[10] 13) ΕΡΜΗΝΕΙΑ.  « 13 Δέν σᾶς κα­τέ­λα­βε μέ­χρι τώ­ρα πει­ρα­σμός με­γά­λος, ἀλ­λά κά­θε πει­ρα­σμός πού ἀν­τι­με­τω­πί­σα­τε ἦ­ταν προ­σω­ρι­νός καί ἀ­νά­λο­γος μέ τίς ἀν­θρώ­πι­νες δυ­νά­μεις σας. Κι ὅ­σο γιά τούς πει­ρα­σμούς πού ἐν­δέ­χε­ται νά σᾶς βροῦν στό μέλ­λον, καί ἐ­πει­δή μέ τήν ἀ­πο­φυ­γή τῶν εἰ­δω­λο­θύ­των θά γί­νε­στε δυ­σά­ρε­στοι στούς εἰ­δω­λο­λά­τρες, μήν ξε­χνᾶ­τε ὅ­τι εἶ­ναι ἀ­πο­λύ­τως ἀ­ξι­ό­πι­στος ὁ Θε­ός, ὁ ὁ­ποῖ­ος σύμ­φω­να μέ τίς ὑ­πο­σχέ­σεις του δέν θά σᾶς ἀ­φή­σει νά πει­ρα­σθεῖ­τε πα­ρα­πά­νω ἀ­πό τή δύ­να­μή σας· ἀλ­λά μα­ζί μέ τόν πει­ρα­σμό θά φέ­ρει καί τό τέ­λος του, ὥ­στε νά μπο­ρεῖ­τε νά τόν ἀν­τέ­ξε­τε.»

Γι᾿ αὐ­τό, ἀ­δελ­φοὶ ἄς ἐμ­πι­στευ­τοῦ­με ἀ­πό­λυ­τα τὴν ἀ­γά­πη τοῦ Θε­οῦ στὸ πλά­σμα Του καὶ ἂς συμ­μορ­φω­νό­μα­στε στὶς ὑ­πο­δεί­ξεις τῶν εἰ­δι­κῶν καὶ ἂς «μέ­νου­με σπί­τι».