ΙΕΡΑ
ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΦΟΥ
ΙΕΡΟΣ
ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΧΛΩΡΑΚΑΣ
ΚΥΡΙΑΚΗ Η΄ ΛΟΥΚΑ
(15 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2026)
ΕΩΘΙΝΟΝ Β΄
Διαγενομένου τοῦ Σαββάτου,
Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ Μαρία ἡ τοῦ Ἰακώβου καὶ Σαλώμη ἠγόρασαν ἀρώματα, ἵνα ἐλθοῦσαι
ἀλείψωσιν τὸν Ἰησοῦν. Καὶ λίαν πρωΐ τῇ μιᾷ τῶν σαββάτων ἔρχονται ἐπὶ τὸ μνημεῖον
ἀνατείλαντος τοῦ ἡλίου. Καὶ ἔλεγον πρὸς ἑαυτάς, Τίς ἀποκυλίσει ἡμῖν τὸν λίθον ἐκ
τῆς θύρας τοῦ μνημείου; καὶ ἀναβλέψασαι θεωροῦσιν ὅτι ἀποκεκύλισται ὁ λίθος, ἦν
γὰρ μέγας σφόδρα. Καὶ εἰσελθοῦσαι εἰς τὸ μνημεῖον, εἶδον νεανίσκον καθήμενον ἐν
τοῖς δεξιοῖς, περιβεβλημένον στολήν λευκήν, καὶ ἐξεθαμβήθησαν. ὁ δὲ λέγει αὐταῖς,
Μὴ ἐκθαμβεῖσθε, Ἰησοῦν ζητεῖτε τὸν Ναζαρηνὸν τὸν ἐσταυρωμένον, ἠγέρθη, οὐκ ἔστιν
ὦδε, ἴδε, ὁ τόπος ὅπου ἔθηκαν αὐτόν, ἀλλ' ὑπάγετε, εἴπατε τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ
καὶ τῷ Πέτρῳ, ὅτι προάγει ὑμᾶς εἰς τὴν Γαλιλαίαν, ἐκεῖ αὐτὸν ὄψεσθε, καθὼς εἶπεν
ὑμῖν. Καὶ ἐξελθοῦσαι ταχὺ ἔφυγον ἀπὸ τοῦ μνημείου, εἶχε δὲ αὐτὰς τρόμος καὶ ἔκστασις,
καὶ οὐδενὶ οὐδὲν εἶπον, ἐφοβοῦντο γάρ.
(Μᾶρκ. ιϚ΄[16]
1 – 8)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ (Π.Ν.ΤΡΕΜΠΕΛΑ)
Ἀφοῦ πέρασε τό Σάββατο, ἡ Μαρία ἡ
Μαγδαληνή καί ἡ Μαρία ἡ μητέρα τοῦ Ἰακώβου καί ἡ Σαλώμη ἀγόρασαν τό βράδυ τοῦ
Σαββάτου ἀρώματα, γιά νά ἔλθουν τό πρωί στόν τάφο καί νά ἀλείψουν τό σῶμα τοῦ Ἰησοῦ.
Καί πολύ πρωί τῆς πρώτης ἡμέρας τῆς ἑβδομάδος ἔρχονται στό μνημεῖο τήν ὥρα πού ὁ
ἥλιος ἄρχισε νά διαλύει τό πρωινό σκοτάδι, καθώς πῆρε ν᾿ ἀνατέλλει κάτω ἀπ᾿ τόν
ὁρίζοντα. Κι ἔλεγαν μεταξύ τους: Ποιός θά μᾶς κυλίσει τή μεγάλη πέτρα μακριά ἀπό
τήν εἴσοδο τοῦ μνημείου; Μόλις ὅμως ἔστρεψαν τά μάτια τους πρός τά ἐκεῖ, εἶδαν ὅτι
εἶχε μετατοπισθεῖ ἡ πέτρα μακριά ἀπ᾿ τό μνημεῖο. Καί τά ἔλεγαν αὐτά μεταξύ
τους, διότι ἡ πέτρα αὐτή ἦταν πολύ μεγάλη καί δέν ἦταν εὔκολο νά μετακινηθεῖ.
Κι ἀφοῦ μπῆκαν στό μνημεῖο, εἶδαν ἕνα νέο πού καθόταν στά δεξιά τοῦ μνημείου
καί ἦταν ντυμένος μέ λευκή στολή, καί γέμισαν μέ τρόμο καί κατάπληξη. Αὐτός ὅμως
τούς εἶπε: Μήν τρομάζετε καί μή φοβάστε. Ξέρω ποιόν ζητᾶτε. Ζητᾶτε τόν Ἰησοῦ
τόν Ναζαρηνό τόν ἐσταυρωμένο. Ἀναστήθηκε. Δέν εἶναι ἐδῶ. Νά, εἶναι ἀδειανό τό
μέρος πού τόν ἔβαλαν. Ἀλλά πηγαίνετε καί πέστε στούς μαθητές του καί ἰδιαιτέρως
στόν Πέτρο, πού ἔχει ἀνάγκη παρηγοριᾶς καί βεβαιώσεως ὅτι συγχωρήθηκε γιά τήν ἄρνησή
του, ὅτι πηγαίνει πρίν ἀπό σᾶς στή Γαλιλαία καί σᾶς περιμένει ἐκεῖ. Ἐκεῖ θά τόν
δεῖτε, ὅπως σᾶς τό εἶπε πρίν σταυρωθεῖ. Ἐκεῖνες τότε βγῆκαν κι ἔφυγαν ἀπό τό
μνημεῖο. Ἦταν μάλιστα γεμάτες τρόμο καί ἔκσταση. Δέν εἶπαν ὅμως τίποτε σέ
κανένα, διότι ἦταν φοβισμένες.
Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ (ΚΔ’ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ)
Ἀδελφοί, Χριστός ἐστιν ἡ εἰρήνη ἡμῶν, ὁ ποιήσας τὰ ἀμφότερα ἓν καὶ τὸ μεσότοιχον τοῦ φραγμοῦ λύσας, τὴν ἔχθραν, ἐν τῇ σαρκὶ αὐτοῦ τὸν νόμον τῶν ἐντολῶν ἐν δόγμασι καταργήσας, ἵνα τοὺς δύο κτίσῃ ἐν ἑαυτῷ εἰς ἕνα καινὸν ἄνθρωπον ποιῶν εἰρήνην, καὶ ἀποκαταλλάξῃ τοὺς ἀμφοτέρους ἐν ἑνὶ σώματι τῷ Θεῷ διὰ τοῦ σταυροῦ, ἀποκτείνας τὴν ἔχθραν ἐν αὐτῷ· καὶ ἐλθὼν εὐηγγελίσατο εἰρήνην ὑμῖν τοῖς μακρὰν καὶ τοῖς ἐγγύς, ὅτι δι᾿ αὐτοῦ ἔχομεν τὴν προσαγωγὴν οἱ ἀμφότεροι ἐν ἑνὶ πνεύματι πρὸς τὸν πατέρα. Ἄρα οὖν οὐκέτι ἐστὲ ξένοι καὶ πάροικοι, ἀλλὰ συμπολῖται τῶν ἁγίων καὶ οἰκεῖοι τοῦ Θεοῦ, ἐποικοδομηθέντες ἐπὶ τῷ θεμελίῳ τῶν ἀποστόλων καὶ προφητῶν, ὄντος ἀκρογωνιαίου αὐτοῦ ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, ἐν ᾧ πᾶσα οἰκοδομὴ συναρμολογουμένη αὔξει εἰς ναὸν ἅγιον ἐν Κυρίῳ· ἐν ᾧ καὶ ὑμεῖς συνοικοδομεῖσθε εἰς κατοικητήριον τοῦ Θεοῦ ἐν Πνεύματι.
(Εφεσ.
β΄[2] 14-22)
ΣΚΕΨΕΙΣ – ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ – ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ
1. Η ΕΙΡΗΝΗ
Μέσα στήν ταραγμένη ἀτμόσφαιρα τοῦ σημερινοῦ κόσμου ὁ λόγος τοῦ ἀποστόλου Παύλου στὸ ̓Αποστολικὸ ἀνάγνωσμα, ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ἡ εἰρήνη ὅλων μας,
ἀντηχεῖ κατ᾿ ἐξοχὴν ἐπίκαιρος. «Χριστός ἐστιν ἡ εἰρήνη ἡμῶν», γράφει στοὺς Ἐφεσίους ὁ μέγας Ἀπόστολος, ἀναφερόμενος στὴ συμφιλίωση τῶν Ἰουδαίων καὶ τῶν εἰδωλολατρῶν, ποὺ μὲ τὴν Σταυρική Του θυσία ἐπέτυχε ὁ Χριστός. Πρὸ τῆς θυσίας αὐτῆς ὑπῆρχε μεταξὺ τῶν δύο λαῶν «μεσότοιχον φραγμοῦ», φράχτης, μεσοτοιχία, ποὺ ἐχώριζε καὶ δημιουργοῦσε ἔχθρα καὶ ἀντιπάθεια. Οἱ Ἑβραῖοι, ἔχοντας τὸν ἐπιβλητικό νόμο τοῦ Μωϋσέως καὶ λογαριάζοντας τὸν ἑαυτό τους σὰν τὸν ἐκλεκτὸ λαό τοῦ Θεοῦ, θεωροῦσαν ἀδιανόητο νὰ ἔχουν ἀκόμη καὶ τὴν ἐλάχιστη ἐπικοινωνία μὲ τοὺς εἰδωλολάτρες. Αὐτὴ τὴν ἔχθρα τὴν κατήργησε ὁ Χριστός μας. Γκρέμισε τὸν τοῖχο, ποὺ ὤρθωνε ὁ Μωσαϊκὸς νόμος ἀνάμεσα στοὺς δύο λαούς, παύοντας τὴν ἰσχύ του, ἀντικαθιστώντας τον μὲ τὸν νέο νόμο τῆς ἀγάπης καί τῆς θυσίας, τὸν ὁποῖο φανέρωσε ὁ ἴδιος ἐπάνω στόν Σταυρό. Ἰουδαῖοι τώρα καὶ εἰδωλολάτρες ἑνώνονται
καὶ ἀποτελοῦν ἕνα νέο λαό, τὴν Ἐκκλησία, μέσα στὴν ὁποία δὲν ὑπάρχουν διακρίσεις, οὔτε ἐθνικές, οὔτε κοινωνικῆς
τάξεως, οὔτε φύλου. Οἱ πάντες, Ἰουδαῖοι καὶ ἐθνικοί, δοῦλοι και ἐλεύθεροι, ἄνδρες καὶ γυναῖκες, μετέχουν ἰσότιμα
καὶ ἑνώνονται μὲ τοὺς σφιχτοὺς δεσμούς τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ.
Αὐτή ἡ εὐλογημένη ἀτμόσφαιρα τῆς ἀγάπης καὶ τῆς εἰρήνης θά μποροῦσε νὰ ἐπικρατήσει καὶ σὲ ὅλο τὸν κόσμο, ἂν στις καρδιές τῶν ἀνθρώπων βασίλευε ὁ μέγας Εἰρηνοποιός, ὁ Χριστός. Διότι Αὐτὸς εἶναι ἡ εἰρήνη ὅλων μας. Μακριά ἀπό τὸν Χριστὸ οὔτε τὰ ἔθνη μποροῦν νὰ εἰρηνεύσουν, οὔτε οἱ κοινωνικὲς ὁμάδες, οὔτε ἡ οἰκογένεια, οὔτε ὁ κάθε ἄνθρωπος μὲ τὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό του. Μακριά ἀπό τὸν Χριστὸ ὑπάρχει ἔχθρα καὶ διχασμὸς καὶ τοῖχος ποὺ χωρίζει. Κοντά Του ὅμως, ἐκεῖ ποὺ Ἐκεῖνος βασιλεύει καὶ κυβερνᾶ, ἐπικρατεῖ ἡ εἰρήνη. Γλυκειά καί εὐλογημένη ἀτμόσφαιρα συμφιλιώσεως καὶ ἀγάπης.
Μακάρι αὐτὸ νὰ τὸ δεχτοῦμε ὅλοι! Ἰδιαίτερα μέσα στὴν οἰκογένεια, ἡ ὁποία συχνά μετατρέπεται σὲ πεδίο μάχης καί κατασπαράσσεται ἀπὸ μίση καὶ καχυποψίες. Νὰ δεχτοῦμε τὴν παρουσία τοῦ Χριστοῦ μας, νὰ κυβερνᾶ Ἐκεῖνος τὸ σπίτι, δηλαδή τίς καρδιὲς ὅλων τῶν μελῶν του. Τότε καί ἡ οἰκογένεια καὶ ἡ κοινωνία θὰ εἰρηνεύσουν μὲ τὴν γλυκειά εἰρήνη τοῦ Κυρίου μας. Μακάρι!
2. «ΟΙΚΕΙΟΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ»
Ἀπευθυνόμενος
τώρα ὁ Ἀπόστολος πρὸς τοὺς Ἐφεσίους, οἱ ὁποῖοι προηγουμένως ἦσαν εἰδωλολάτρες, τοὺς λέγει αὐτὰ τὰ συγκινητικά λόγια: «Ἄρα οὖν οὐκέτι ἐστὲ ξένοι καὶ πάροικοι, ἀλλὰ συμπολίται τῶν ἁγίων καὶ οἰκεῖοι τοῦ Θεοῦ». Λοιπόν, δὲν εἶστε πιά ξένοι καὶ προσωρινοὶ ἐπισκέπτες τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ εἶστε μόνιμοι κάτοικοί της, εἶστε συμπολίτες τῶν Ἁγίων καὶ οἰκιακοί τοῦ Θεοῦ.
«Οἰκεῖοι τοῦ Θεοῦ»! Ἄνθρωποι
δηλαδὴ τοῦ σπιτιοῦ, ὄχι φιλοξενούμενοι, ἀλλὰ νοικοκύρηδες, μέλη τῆς οἰκογένειας τοῦ Θεοῦ, παιδιά Του ἀγαπημένα. Τό σπίτι τοῦ Θεοῦ δὲν εἶναι ἕνα ξένο σπίτι, στὸ ὁποῖο μπαίνουμε γιά λίγο σάν ξένοι. Εἶναι τό δικό μας σπίτι.
«Οἰκεῖοι τοῦ Θεοῦ»! Ἐδῶ, σ᾿ αὐτὸν τὸν κόσμο, μέλη τῆς Ἐκκλησίας Του, κοινωνοί τῶν ἱερῶν της Μυστηρίων, μέτοχοι τῆς ἁγιαστικῆς καὶ θεοποιοῦ θείας Χάριτος, παιδιὰ ποὺ ἀπολαμβάνουμε τὴ στοργική φροντίδα, τὴν ἀγάπη καὶ τὸ ἔλεος τοῦ Οὐρανίου Πατρός. Καὶ κατόπιν, ὅταν φύγουμε ἀπὸ τὸν μάταιο αὐτό κόσμο, μέλη τῆς οὐρανίου Βασιλείας Του, κληρονόμοι τῆς ἀπείρου πατρικῆς περιουσίας, συγκάτοικοι τῶν Ἁγίων, φίλοι τῶν ̓Αγγέλων καὶ ̓Αρχαγγέλων, ὁμοτράπεζοι τῶν ̓Αποστόλων καὶ τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, υἱοὶ τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου! Τί τιμή! Τί εὐλογία! Τί προνόμια ἐκπληκτικὰ χαρίζει ὁ Πανάγαθος Θεὸς σὲ ὅσους μὲ πίστη θερμὴ καὶ ἀγάπη φλογερή τὸν ἀκολουθοῦν, τὸν ἀγαποῦν καὶ τὸν λατρεύουν!
Ὤ, ἀδελφοί! Ἂν ζοῦμε ὅπως θέλει ὁ Θεός, δὲν εἴμαστε ἄσημοι καὶ παραπεταμένοι σὲ μιὰ γωνιά τοῦ ταραγμένου κόσμου μας. Εἴμαστε διάσημοι, τιμημένοι, προωρισμένοι γιὰ τὰ μέγιστα ἀξιώματα καὶ τὴν ἐκπληκτικότερη δόξα! Εὐλογημένοι! Υἱοὶ τοῦ Θεοῦ! Μακάριοι!
3. ΑΓΙΟΣ ΝΑΟΣ
Διευκρίνηση τῆς οἰκειότητος αὐτῆς πρὸς τὸν Θεό, μοιάζουν τὰ ἑπόμενα λόγια τοῦ ̓Αποστόλου, μὲ τὰ ὁποῖα λέγει ὅτι οἱ πιστοί, σὰν ζωντανές πέτρες, κτιστήκαμε πάνω στό θεμέλιο τῶν ̓Αποστόλων καὶ τῶν Προφητῶν, ἐνῷ ἀγκωνάρι, πού στηρίζει ὅλη τὴν οἰκοδομή, εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. Γύρω ἀπὸ αὐτὸν τὸν πανίσχυρο συνεκτικό δεσμό, τὸν Χριστό, συναρμολογεῖται ἡ οἰκοδομὴ αὐτὴ καὶ αὐξάνει «εἰς ναὸν ἅγιον ἐν Κυρίῳ». Γίνεται ἅγιος ναός τοῦ Κυρίου.
Ὅλοι οἱ πιστοί, τὰ μέλη τῆς ἁγίας Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ μας, ἀποτελοῦμε ἕνα ζώντα ἅγιο ναό. Ἀποτελοῦμε μιά κοινωνία ἁγία, κοινωνία ἀγάπης, κοινωνία στὴν ὁποία λατρεύεται ὁ Πανάγιος ἐν Τριάδι Θεός. Πῶς γίνεται αὐτό; Γίνεται, ὅταν ὁ καθένας μας ἁγιάζεται καὶ γίνεται «κατοικητήριον τοῦ Θεοῦ». Ὅταν ὁ καθένας μας ἁγνίζεται, καθαρίζεται, λαμπρύνεται ἐσωτερικά
μὲ τὴν μετάνοια καὶ τὰ ἄλλα μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας μας. Τότε ὁλόκληρη ἡ Ἐκκλησία, ὅλο τὸ σύνολο τῶν πιστῶν γίνεται ναὸς ἅγιος τοῦ Κυρίου.
Κοινωνία λατρευτική καὶ δοξολογητικὴ τοῦ ̓Απείρου Θεοῦ!
(Διασκευὴ ἀπὸ παλαιὸ τόμο τοῦ Περιοδικοῦ «Ο ΣΩΤΗΡ»)
ΤΟ ΙΕΡΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ
Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, Νομικός τις προσῆλθε τῷ ᾿Ιησοῦ, πειράζων αὐτὸν, καὶ λέγων· Διδάσκαλε, τί ποιήσας ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσω; Ὁ δὲ εἶπε πρὸς αὐτόν· ἐν τῷ νόμῳ τί γέγραπται; πῶς ἀναγινώσκεις; Ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν· Ἀγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου, καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου, καὶ ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος σου, καὶ ἐξ ὅλης τῆς διανοίας σου, καὶ τὸν πλησίον σου ὡς ἑαυτόν. Εἶπε δὲ αὐτῷ· Ὀρθῶς ἀπεκρίθης· τοῦτο ποίει καὶ ζήσῃ. Ὁ δὲ θέλων δικαιοῦν ἑαυτὸν, εἶπε πρὸς τὸν ᾿Ιησοῦν· Καί τίς ἐστί μου πλησίον; Ὑπολαβὼν δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς εἶπεν· Ἄνθρωπός τις κατέβαινεν ἀπὸ ῾Ιερουσαλὴμ εἰς ῾Ιεριχώ, καὶ λησταῖς περιέπεσεν· οἳ καὶ ἐκδύσαντες αὐτὸν, καὶ πληγὰς ἐπιθέντες ἀπῆλθον, ἀφέντες ἡμιθανῆ τυγχάνοντα. Κατὰ συγκυρίαν δὲ ἱερεύς τις κατέβαινεν ἐν τῇ ὁδῷ ἐκείνῃ, καὶ ἰδὼν αὐτὸν ἀντιπαρῆλθεν. Ὁμοίως δὲ καὶ Λευΐτης, γενόμενος κατὰ τὸν τόπον, ἐλθὼν καὶ ἰδὼν, ἀντιπαρῆλθε. Σαμαρείτης δέ τις ὁδεύων ἦλθε κατ᾿ αὐτόν, καὶ ἰδὼν αὐτὸν ἐσπλαγχνίσθη, καὶ προσελθὼν κατέδησε τὰ τραύματα αὐτοῦ, ἐπιχέων ἔλαιον καὶ οἶνον, ἐπιβιβάσας δὲ αὐτὸν ἐπὶ τὸ ἴδιον κτῆνος, ἤγαγεν αὐτὸν εἰς πανδοχεῖον, καὶ ἐπεμελήθη αὐτοῦ· καὶ ἐπὶ τὴν αὔριον ἐξελθών, ἐκβαλὼν δύο δηνάρια ἔδωκε τῷ πανδοχεῖ καὶ εἶπεν αὐτῷ· Ἐπιμελήθητι αὐτοῦ, καὶ ὅ,τι ἂν προσδαπανήσῃς, ἐγὼ ἐν τῷ ἐπανέρχεσθαί με ἀποδώσω σοι. Τίς οὖν τούτων τῶν τριῶν πλησίον δοκεῖ σοι γεγονέναι τοῦ ἐμπεσόντος εἰς τοὺς λῃστάς; Ὁ δὲ εἶπεν· Ὁ ποιήσας τὸ ἔλεος μετ᾿ αὐτοῦ. Εἶπεν οὖν αὐτῷ ὁ ᾿Ιησοῦς· Πορεύου καὶ σὺ ποίει ὁμοίως.
(Λουκ. ι΄[10] 25 – 37)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ (Π.Ν.ΤΡΕΜΠΕΛΑ)
Ἐκεῖνον τόν καιρό, σηκώθηκε
κάποιος νομοδιδάσκαλος γιὰ νὰ δοκιμάσει τὸν Χριστὸ καὶ νὰ ἀποδείξει ὅτι δὲν γνώριζε τὸ νόμο, καί τοῦ εἶπε: Διδάσκαλε, ποιὸ ἔργο ἀρετῆς ἢ ποιὰ θυσία πρέπει νὰ κάνω γιὰ νά κληρονομήσω τὴ μακάρια καὶ αἰώνια ζωή; Καὶ ὁ Κύριος τοῦ εἶπε: Στὸν νόμο τί ἔχει γραφεῖ; Ἐσὺ πού σπουδάζεις καὶ ἐρευνᾶς τὸν νόμο, τί διαβάζεις ἐκεῖ γιὰ τὸ ζήτημα αὐτό; Καὶ πῶς τὸ ἀντιλαμβάνεσαι; Ὁ νομικὸς τότε τοῦ ἀποκρίθηκε: Στὸν νόμο εἶναι γραμμένο τὸ ἑξῆς: Νὰ ἀγαπᾶς τὸν Κύριο καὶ Θεό σου μὲ ὅλη σου τὴν καρδιά, ὥστε σ' αὐτὸν νὰ εἶσαι ὁλοκληρωτικὰ παραδομένος, μὲ ὅλα τὰ βάθη τῆς ἐσωτερικῆς καὶ πνευματικῆς ὑπάρξεώς σου· καὶ μὲ ὅλη σου τὴν ψυχή, ὥστε αὐτὸν νὰ ποθεῖς μὲ ὅλο τὸ συναίσθημά σου· καὶ μὲ ὅλη τὴ θέληση καὶ τὴ δύναμή σου, ὥστε κάθετί
πού θὰ κάνεις νὰ εἶναι σύμφωνο μὲ τὸ θέλημά Του. Καὶ μὲ ὅλη σου τὴ δύναμη καὶ μὲ δραστηριότητα ἀκούραστη νὰ ἐργάζεσαι
γιὰ τὴν ἐφαρμογὴ τοῦ θελήματός Του. Νὰ τὸν ἀγαπᾶς καὶ μὲ τὸν νοῦ σου ὁλόκληρο, ὥστε αὐτὸν πάντοτε νὰ σκέφτεσαι. Νὰ ἀγαπᾶς ἐπίσης καὶ τὸν πλησίον σου, τὸν συνάνθρωπό σου, ὅσο καὶ ὅπως ἀγαπᾶς τὸν ἑαυτό σου. Τοῦ εἶπε τότε ὁ Κύριος: Σωστὴ ἀπάντηση ἔδωσες. Νὰ κάνεις πάντοτε αὐτὸ πού εἶπες, καὶ θὰ κληρονομήσεις τὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ καὶ θὰ ζήσεις σ' αὐτή. Ὁ νομοδιδάσκαλος ὅμως θέλοντας νὰ δικαιολογήσει τὸν ἑαυτό του, ἐπειδή, ὅπως ἀποδείχθηκε, ἔθεσε στὸν Ἰησοῦ ἕνα ἐρώτημα πάνω στὸ ὁποῖο τοῦ ἦταν γνωστὴ ἡ ἀπάντηση, εἶπε στὸν Ἰησοῦ: Καὶ ποιὸν πρέπει νὰ θεωρῶ «πλησίον»
μου σύμφωνα μὲ τὴν Ἁγία Γραφή;
Τότε ὁ Ἰησοῦς μὲ τὴν ἀφορμὴ αὐτὴ πῆρε τὸν λόγο καὶ εἶπε: Κάποιος ἄνθρωπος κατέβαινε ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα στὴν Ἱεριχώ κι ἔπεσε σὲ ἐνέδρα ληστῶν. Αὐτοὶ δὲν ἀρκέστηκαν μόνο νὰ τοῦ πάρουν τὰ χρήματά του, ἀλλά καὶ τὸν ἔγδυσαν, τὸν τραυμάτισαν, τὸν γέμισαν μὲ πληγὲς καὶ ἔφυγαν, ἀφοῦ τὸν ἄφησαν μισοπεθαμένο. Κατὰ σύμπτωση τότε κατέβαινε στὸν δρόμο ἐκεῖνο κάποιος ἱερεύς, κι ἐνῶ τὸν εἶδε, τὸν προσπέρασε ἀπὸ τὸ ἀπέναντι μέρος τοῦ δρόμου χωρὶς νὰ τοῦ δώσει σημασία ἢ κάποια βοήθεια. Τὸ ἴδιο καὶ κάποιος Λευΐτης πού περνοῦσε ἀπὸ τὸ μέρος ἐκεῖνο, ἐνῶ πλησίασε καὶ εἶδε τὸν πληγωμένο, ἀπομακρύνθηκε ἀμέσως καὶ τὸν προσπέρασε κι αὐτὸς ἀπὸ τὸ ἀπέναντι μέρος τοῦ δρόμου. Ἕνας Σαμαρείτης ὅμως πού περνοῦσε ἀπὸ τὸν δρόμο ἐκεῖνο, ἦλθε στὸ μέρος ὅπου ἦταν ξαπλωμένος, καὶ ὅταν τὸν εἶδε τὸν σπλαχνίστηκε καὶ τὸν πόνεσε. Τὸν πλησίασε τότε καὶ τοῦ ἔδεσε μὲ ἐπιδέσμους τὰ τραύματά του, ἀφοῦ προηγουμένως τὰ ἔπλυνε καὶ τὰ ἄλειψε μὲ λάδι καὶ μὲ κρασί. Κι ἔπειτα τὸν ἀνέβασε στὸ ζῶο του, τὸν πῆγε σὲ κάποιο πανδοχεῖο καὶ τὸν περιποιήθηκε, διακόπτοντας ἔτσι τὸ ταξίδι του. Τὴν ἄλλη μέρα τὸ πρωί, φεύγοντας ἀπὸ τὸ πανδοχεῖο πού εἶχε διανυκτερεύσει, ἔβγαλε δύο δηνάρια, τὰ ἔδωσε στὸν ξενοδόχο καὶ τοῦ εἶπε: Περιποιήσου τον γιὰ νὰ γίνει καλά. Καὶ ὅ,τι παραπάνω ξοδέψεις, ἐγώ καθώς θά ἐπιστρέφω στὴν πατρίδα μου καὶ θὰ ξαναπεράσω ἀπὸ ἐδῶ, θὰ σοῦ τὰ πληρώσω. Λοιπόν, ρώτησε συμπερασματικὰ ὁ Ἰησοῦς, ποιός ἀπό τους τρεῖς αὐτούς σοῦ φαίνεται ὅτι ἔκανε τὸ καθῆκον του πρὸς τὸν συνάνθρωπο καὶ ἀποδείχθηκε στὴν πράξη «πλησίον» καὶ ἀδελφὸς ἐκείνου πού ἔπεσε στά χέρια τῶν ληστῶν; Κι αὐτὸς εἶπε: «Πλησίον»
του ἀποδείχθηκε αὐτός πού τὸν σπλαχνίστηκε καὶ τὸν ἐλέησε. Τοῦ εἶπε λοιπὸν ὁ Ἰησοῦς: Πήγαινε καὶ κάνε κι ἐσύ τὸ ἴδιο. Δεῖχνε δηλαδή συμπάθεια σὲ κάθε ἄνθρωπο πού πάσχει, χωρίς νὰ ἐξετάζεις ἂν αὐτὸς εἶναι συγγενής σου ἢ συμπατριώτης σου, καὶ χωρὶς νὰ λογαριάζεις τὶς θυσίες καὶ τούς κόπους καὶ τὶς δαπάνες πού θὰ ὑποστεῖς γιὰ νὰ βοηθήσεις καὶ νὰ συντρέξεις αὐτὸν πού πάσχει, ἔστω κι ἂν αὐτὸς εἶναι ἐχθρός σου. Ἔτσι κι ὁ Χριστός, πού οἱ ἐχθροί του τὸν ἔβριζαν «Σαμαρείτη», στὴν καταπληγωμένη καὶ μισοπεθαμένη ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες ἀνθρωπότητα ἔγινε ὁ καλὸς καὶ ἀγαθὸς Σαμαρείτης. Καὶ γιὰ νὰ τὴν θεραπεύσει ἀπ' τὶς πληγές της, ὄχι μόνο ὑπέστη κόπους, ἀλλά ὑποβλήθηκε καὶ σὲ θάνατο σταυρικό.
