ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΦΟΥ
ΙΕΡΟΣ
ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΧΛΩΡΑΚΑΣ
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ
(3 ΜΑΪΟΥ 2026)
ΕΩΘΙΝΟΝ Ε΄
Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ὁ Πέτρος ἀναστὰς ἔδραμεν
ἐπὶ τὸ μνημεῖον, καὶ παρακύψας βλέπει τὰ ὀθόνια κείμενα μόνα΄ καὶ ἀπῆλθε, πρὸς ἑαυτὸν
θαυμάζων τὸ γεγονός. Καὶ ἰδοὺ δύο ἐξ αὐτῶν ἦσαν πορευόμενοι ἐν αὐτῇ τῇ ἡμέρᾳ εἰς
κώμην ἀπέχουσαν σταδίους ἑξήκοντα ἀπὸ Ἱερουσαλήμ, ᾗ ὄνομα Ἐμμαούς΄ καὶ αὐτοὶ ὡμίλουν
πρὸς ἀλλήλους περὶ πάντων τῶν συμβεβηκότων τούτων. Καὶ ἐγένετο ἐν τῷ ὁμιλεῖν αὐτοὺς
καὶ συζητεῖν, καί αὐτὸς ὁ Ἰησοῦς ἐγγίσας συνεπορεύετο αὐτοῖς΄ οἱ δὲ ὀφθαλμοὶ αὐτῶν
ἐκρατοῦντο τοῦ μὴ ἐπιγνῶναι αὐτόν. Εἶπε δὲ πρὸς αὐτούς΄ Τίνες οἱ λόγοι οὗτοι οὓς
ἀντιβάλλετε πρὸς ἀλλήλους περιπατοῦντες, καὶ ἐστὲ σκυθρωποὶ; Ἀποκριθείς δὲ ὁ εἷς,
ᾧ ὄνομα Κλεόπας, εἶπε πρὸς αὐτόν ΄ Σὺ μόνος παροικεῖς ἐν Ἱερουσαλήμ, καὶ οὐκ ἔγνως
τὰ γενόμενα ἐν αὐτῇ ἐν ταῖς ἡμέραις ταύταις; καὶ εἶπεν αὐτοῖς, Ποῖα; Οἱ δὲ εἶπον
αὐτῷ, Τὰ περὶ Ἰησοῦ τοῦ Ναζωραίου, ὃς ἐγένετο ἀνὴρ προφήτης δυνατὸς ἐν ἔργῳ καὶ
λόγῳ ἐναντίον τοῦ Θεοῦ καὶ παντὸς τοῦ λαοῦ΄ ὅπως τε παρέδωκαν αὐτὸν οἱ ἀρχιερεῖς
καὶ οἱ ἄρχοντες ἡμῶν εἰς κρῖμα θανάτου, καὶ ἐσταύρωσαν αὐτόν΄ ἡμεῖς δὲ ἠλπίζομεν
ὅτι αὐτὸς ἐστιν ὁ μέλλων λυτροῦσθαι τὸν Ἰσραήλ. Ἀλλὰ γε οὖν σὺν πᾶσι τούτοις τρίτην
ταύτην ἡμέραν ἄγει σήμερον, ἀφ' οὗ ταῦτα ἐγένετο. ἀλλὰ καὶ γυναῖκές τινες ἐξ ἡμῶν
ἐξέστησαν ἡμᾶς, γενόμεναι ὂρθριαι ἐπὶ τὸ μνημεῖον, καὶ μὴ εὑροῦσαι τὸ σῶμα αὐτοῦ,
ἦλθον λέγουσαι καὶ ὀπτασίαν ἀγγέλων ἑωρακέναι, οἳ λέγουσιν αὐτὸν ζῆν. Καὶ ἀπῆλθόν
τινες τῶν σὺν ἡμῖν ἐπὶ τὸ μνημεῖον, καὶ εὗρον οὕτω καθὼς καὶ αἱ γυναῖκες εἶπον΄
αὐτὸν δὲ οὐκ εἶδον. Καὶ αὐτὸς εἶπε πρὸς αὐτούς΄ Ὦ ἀνόητοι καὶ βραδεῖς τῇ καρδίᾳ
τοῦ πιστεύειν ἐπὶ πᾶσιν οἷς ἐλάλησαν οἱ Προφῆται. Οὐχὶ ταῦτα ἔδει παθεῖν τὸν
Χριστὸν καὶ εἰσελθεῖν εἰς τὴν δόξαν αὐτοῦ; Καὶ ἀρξάμενος ἀπὸ Μωσέως καὶ ἀπὸ πάντων
τῶν προφητῶν, διηρμήνευεν αὐτοῖς ἐν πάσαις ταῖς Γραφαῖς τὰ περὶ ἑαυτοῦ. Καὶ ἤγγισαν
εἰς τὴν κώμην οὗ ἐπορεύοντο, καὶ αὐτὸς προσεποιεῖτο ποῤῥωτέρω πορεύεσθαι. Καὶ
παρεβιάσαντο αὐτόν , λέγοντες΄ Μεῖνον μεθ' ἡμῶν, ὅτι πρὸς ἑσπέραν ἐστὶ καὶ κέκλικεν
ἡ ἡμέρα. Καὶ εἰσῆλθε τοῦ μεῖναι σὺν αὐτοῖς. Καὶ ἐγένετο ἐν τῷ κατακλιθῆναι αὐτὸν
μετ' αὐτῶν, λαβὼν τὸν ἄρτον εὐλόγησε, καὶ κλάσας ἐπεδίδου αὐτοῖς. Αὐτῶν δὲ
διηνοίχθησαν οἱ ὀφθαλμοί, καὶ ἐπέγνωσαν αὐτόν΄ καὶ αὐτὸς ἄφαντος ἐγένετο ἀπ’ αὐτῶν.
Καὶ εἶπον πρὸς ἀλλήλους΄ Οὐχὶ ἡ καρδία ἡμῶν καιομένη ἦν ἐν ἡμῖν, ὡς ἐλάλει ἡμῖν
ἐν τῇ ὁδῷ, καὶ ὡς διήνοιγεν ἡμῖν τὰς Γραφάς; Καὶ ἀναστάντες αὐτῇ τῇ ὥρᾳ, ὑπέστρεψαν
εἰς Ἱερουσαλήμ, καὶ εὗρον συνηθροισμένους τοὺς ἕνδεκα καὶ τοὺς σὺν αὐτοῖς, λέγοντας,
ὅτι ἠγέρθη ὁ Κύριος ὄντως, καὶ ὤφθη Σίμωνι. Καὶ αὐτοὶ ἐξηγοῦντο τὰ ἐν τῇ ὁδῷ,
καὶ ὡς ἐγνώσθη αὐτοῖς ἐν τῇ κλάσει τοῦ ἄρτου.
(Λουκ.
κδ΄[24] 12 – 35)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ (Π.Ν.ΤΡΕΜΠΕΛΑ)
Παρόλα αὐτά ὅμως ὁ Πέτρος σηκώθηκε κι ἔτρεξε στό μνημεῖο.
Κι ἀφοῦ ἔσκυψε ἀπό τή θύρα, βλέπει μόνο τούς νεκρικούς ἐπιδέσμους νά εἶναι κάτω
στό μνημεῖο, χωρίς τό σῶμα. Τότε ἐπέστρεψε στό σπίτι πού ἔμενε γεμάτος ἀπορία
κι ἔκπληξη γι’ αὐτό πού εἶχε γίνει. Καί ἰδού, τήν ἴδια ἡμέρα δύο ἀπό τούς
μαθητές τοῦ Ἰησοῦ πήγαιναν σέ κάποιο χωριό πού ἀπεῖχε ἀπό τήν Ἱερουσαλήμ ἑξήντα
στάδια, ἕντεκα περίπου χιλιόμετρα. Καί τό χωριό αὐτό ὀνομαζόταν Ἐμμαούς. Αὐτοί
μιλοῦσαν μεταξύ τους γιά ὅλα αὐτά πού εἶχαν συμβεῖ· δηλαδή γιά τά περιστατικά
τοῦ θανάτου καί τῆς ταφῆς τοῦ Ἰησοῦ, καθώς καί γιά τά ὅσα ἀνήγγειλαν οἱ
μυροφόρες στούς μαθητές. Καθώς ὅμως αὐτοί μιλοῦσαν καί συζητοῦσαν, τούς
πλησίασε ὁ ἴδιος ὁ Ἰησοῦς καί προχωροῦσε μαζί τους. Τά μάτια τους ὅμως ἦταν
κρατημένα γιά νά μήν τόν ἀναγνωρίσουν. Κι αὐτό συνέβαινε εἴτε διότι ἡ μορφή τοῦ
ἀναστημένου Κυρίου εἶχε τήν ὥρα ἐκείνη ἀλλάξει, εἴτε διότι ὁ Θεός μέ ὑπερφυσική
δύναμη ἐμπόδιζε τίς αἰσθήσεις τους νά τόν ἀναγνωρίσουν. Καί ὁ Ἰησοῦς τούς
ρώτησε: Γιά ποιό ζήτημα συζητᾶτε μεταξύ σας καί ἀνταλλάσσετε τίς σκέψεις σας
καθώς περπατᾶτε, καί εἶστε σκυθρωποί; Τότε ὁ ἕνας ἀπ’ αὐτούς, πού
ὀνομαζόταν Κλεόπας, τοῦ ἀποκρίθηκε: Ἐσύ μόνο ἀπ’ τούς ξένους πού ἦλθαν τό Πάσχα
νά προσκυνήσουν διαμένεις στήν Ἱερουσαλήμ καί δέν ἔμαθες ὅσα ἔγιναν στήν πόλη αὐτή
τίς ἡμέρες αὐτές; Ποιά; τούς ρώτησε. Κι αὐτοί τοῦ ἀπάντησαν: Αὐτά πού ἔγιναν μέ
τόν Ἰησοῦ τόν Ναζωραῖο, πού ἦταν προφήτης καί ἀποδείχθηκε δυνατός καί σέ ὑπερφυσικά
ἔργα καί σέ διδασκαλία θεόπνευστη καί τέλεια· δυνατός ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καί ὅλου
τοῦ λαοῦ. Δέν ἔμαθες ἀκόμη καί μέ ποιό τρόπο τόν παρέδωσαν οἱ ἀρχιερεῖς καί οἱ ἄρχοντές
μας σέ καταδίκη θανάτου καί τόν σταύρωσαν; Ἐμεῖς ὅμως ἐλπίζαμε ὅτι
αὐτός εἶναι ὁ Μεσσίας, ὁ ὁποῖος πρόκειται νά ἐλευθερώσει τόν Ἰσραήλ καί νά ἀποκαταστήσει
τό βασίλειό του. Ἀλλά ἡ ἐλπίδα μας αὐτή κλονίστηκε, διότι ἐκτός ἀπό τή σταύρωσή
του κι ἀπ’ ὅλα τά ἄλλα πού ἔγιναν, εἶναι ἡ τρίτη ἡμέρα σήμερα ἀπό τότε πού ἔγιναν
αὐτά, καί δέν εἴδαμε ἀκόμη τίποτε πού νά στηρίξει τίς ἐλπίδες μας. Ἀλλά καί
κάτι ἄλλο πού στό μεταξύ ἔγινε, αὔξησε τήν ἀπορία μας. Μερικές δηλαδή γυναῖκες ἀπό
τόν κύκλο μας, τόν κύκλο δηλαδή τῶν πιστῶν μαθητῶν του, μᾶς γέμισαν μέ ἔκπληξη.
Διότι πῆγαν πολύ πρωί στό μνημεῖο καί δέν βρῆκαν ἐκεῖ τό σῶμα του. Ἦλθαν λοιπόν
καί μᾶς εἶπαν ὅτι εἶδαν καί ὀπτασία ἀγγέλων, οἱ ὁποῖοι τούς ἀνήγγειλαν ὅτι ὁ Ἰησοῦς
ζεῖ. Τότε μερικοί ἀπό τούς δικούς μας πῆγαν στό μνημεῖο καί βρῆκαν τά πράγματα ἔτσι
ὅπως τά εἶπαν καί οἱ γυναῖκες· δηλαδή βρῆκαν ἀνοιχτό τό μνημεῖο, τόν ἴδιο ὅμως
τόν Ἰησοῦ δέν τόν εἶδαν. Τότε ὁ Ἰησοῦς εἶπε
στούς δύο μαθητές: Ὤ ἄνθρωποι πού δέν ἔχετε φωτισμένο νοῦ γιά νά κατανοεῖ τίς
Γραφές, καί ἡ καρδιά σας εἶναι βραδυκίνητη καί δύσκολη νά πιστέψει σ’ ὅλα ὅσα εἶπαν
οἱ προφῆτες! Σύμφωνα μέ τή βουλή καί τό σχέδιο τοῦ Θεοῦ, πού προκήρυξαν οἱ προφῆτες,
αὐτά δέν ἔπρεπε νά πάθει ὁ Χριστός καί μέσα ἀπ’ τά παθήματα αὐτά νά εἰσέλθει
στή δόξα του; Ἡ δόξα του αὐτή ἄρχισε μέ τήν ἀνάστασή του καί θά τελειωθεῖ μέ
τήν ἀνάληψή του. Κι ἀφοῦ ἄρχισε ἀπό τίς προφητεῖες καί τίς προεικονίσεις πού
περιέχονται στά βιβλία τοῦ Μωυσῆ, κατόπιν τούς ἀνέφερε ἀπ’ ὅλους τούς προφῆτες
τά χωρία πού μιλοῦν γιά τόν Μεσσία. Καί στή συνέχεια τούς ἐξηγοῦσε τίς προφητεῖες
πού ἀναφέρονταν στόν ἑαυτό του. Κάποτε πλησίασαν στό χωριό πού σκόπευαν νά πᾶνε
οἱ δύο μαθητές. Τότε αὐτός προσποιήθηκε ὅτι θά πήγαινε πιό μακριά. Καί
πραγματικά θά τούς ἀποχωριζόταν, ἐάν αὐτοί δέν ἐπέμεναν νά τόν κρατήσουν. Ἀλλά
αὐτοί τόν πίεζαν καί τόν παρακαλοῦσαν λέγοντας: Μεῖνε μαζί μας, διότι κοντεύει
νά βραδιάσει, καί ἡ ἡμέρα ἔχει προχωρήσει πολύ πρός τή δύση τοῦ ἥλιου. Τότε ὁ Ἰησοῦς
μπῆκε στό χωριό τους κι ἔπειτα στό σπίτι γιά νά μείνει μαζί τους. Καί τότε
συνέβη αὐτό: Ὅταν αὐτός ἔγειρε μαζί τους στήν τράπεζα τοῦ φαγητοῦ, ἀφοῦ πῆρε
στά χέρια του τόν ἄρτο, τόν εὐλόγησε εὐχαριστώντας τόν Θεό, ὅπως συνήθιζε νά
κάνει πρίν ἀπό τό φαγητό, κι ἀφοῦ τόν ἔκοψε σέ κομμάτια, τούς ἔδινε. Ὅταν ὅμως
αὐτοί εἶδαν τήν εὐλογία καί τόν τεμαχισμό τοῦ ἄρτου νά γίνεται μέ τόν τρόπο πού
συνήθιζε ὁ Διδάσκαλός τους, τότε καί μέ θεϊκή ἐπενέργεια ἄνοιξαν τά μάτια τους
καί τόν ἀναγνώρισαν ξεκάθαρα. Ἀλλά τή στιγμή ἐκείνη κι αὐτός ἔγινε ἄφαντος ἀπό
μπροστά τους. Εἶπαν τότε ὁ ἕνας στόν ἄλλο: Ἡ καρδιά μας δέν αἰσθανόταν μέσα μας
τήν πνευματική φλόγα τοῦ θείου ζήλου καί τῆς ἀγάπης πρός τόν Χριστό καί δέν
ζεσταινόταν ἀπό τή θερμότητα τοῦ φωτός τῆς θείας ἀλήθειας, ὅταν μᾶς μιλοῦσε στό
δρόμο καί μᾶς ἐξηγοῦσε τίς Γραφές; Πῶς δέν μπορέσαμε λοιπόν νά τόν ἀναγνωρίσουμε
ἀμέσως; Κι ἀφοῦ σηκώθηκαν τήν ἴδια αὐτή περασμένη ὥρα, ἐπέστρεψαν στήν Ἱερουσαλήμ.
Ἐκεῖ βρῆκαν συναθροισμένους τούς ἕνδεκα ἀποστόλους καί τούς ἄλλους πού ἦταν
μαζί τους, κι ὅλοι αὐτοί ἔλεγαν ὅτι πραγματικά ἀναστήθηκε ὁ Κύριος καί ἐμφανίσθηκε
στό Σίμωνα Πέτρο. Τότε κι αὐτοί οἱ δύο ἄρχισαν νά τούς διηγοῦνται τά ὅσα τούς εἶχαν
συμβεῖ στό δρόμο καί πῶς τόν ἀναγνώρισαν ὅταν ἔκοβε σέ κομμάτια τόν ἄρτο.
Ο
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ
Ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις, ἐγένετο Πέτρον διερχόμενον διὰ πάντων
κατελθεῖν καὶ πρὸς τοὺς ἁγίους τοὺς κατοικοῦντας Λύδδαν. εὗρε δὲ ἐκεῖ ἄνθρωπόν τινα Αἰνέαν
ὀνόματι, ἐξ ἐτῶν ὀκτὼ κατακείμενον ἐπὶ κραβάττῳ, ὃς ἦν παραλελυμένος. καὶ εἶπεν αὐτῷ ὁ Πέτρος· Αἰνέα, ἰᾶταί σε Ἰησοῦς ὁ Χριστός· ἀνάστηθι καὶ στρῶσον σεαυτῷ. καὶ εὐθέως ἀνέστη. καὶ εἶδον αὐτὸν πάντες οἱ κατοικοῦντες Λύδδαν καὶ τὸν Σάρωνα, οἵτινες ἐπέστρεψαν ἐπὶ τὸν Κύριον. Ἐν Ἰόππῃ δέ τις ἦν μαθήτρια ὀνόματι Ταβιθά, ἣ διερμηνευομένη λέγεται
Δορκάς· αὕτη ἦν πλήρης
ἀγαθῶν ἔργων καὶ ἐλεημοσυνῶν ὧν ἐποίει. ἐγένετο δὲ ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις ἀσθενήσασαν αὐτὴν ἀποθανεῖν· λούσαντες δὲ αὐτὴν ἔθηκαν ἐν ὑπερώῳ. ἐγγὺς δὲ οὔσης Λύδδης τῇ Ἰόππῃ οἱ μαθηταὶ ἀκούσαντες ὅτι Πέτρος ἐστὶν ἐν αὐτῇ, ἀπέστειλαν δύο ἄνδρας πρὸς αὐτὸν παρακαλοῦντες μὴ ὀκνῆσαι διελθεῖν ἕως αὐτῶν. ἀναστὰς δὲ Πέτρος συνῆλθεν αὐτοῖς· ὃν παραγενόμενον ἀνήγαγον εἰς τὸ ὑπερῷον, καὶ παρέστησαν αὐτῷ πᾶσαι αἱ χῆραι κλαίουσαι καὶ ἐπιδεικνύμεναι χιτῶνας
καὶ ἱμάτια ὅσα ἐποίει μετ᾿ αὐτῶν
οὖσα ἡ Δορκάς.
ἐκβαλὼν δὲ ἔξω πάντας ὁ Πέτρος καὶ θεὶς τὰ γόνατα προσηύξατο, καὶ ἐπιστρέψας πρὸς τὸ σῶμα εἶπε· Ταβιθά, ἀνάστηθι. ἡ δὲ ἤνοιξε τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτῆς, καὶ ἰδοῦσα τὸν Πέτρον ἀνεκάθισε. δοὺς δὲ αὐτῇ χεῖρα ἀνέστησεν αὐτήν, φωνήσας δὲ τοὺς ἁγίους καὶ τὰς χήρας παρέστησεν αὐτὴν ζῶσαν.
γνωστὸν δὲ ἐγένετο καθ᾿ ὅλης τῆς Ἰόππης, καὶ πολλοὶ ἐπίστευσαν ἐπὶ τὸν Κύριον.
(Πράξ.
Ἀποστ. θ΄ [9] 32 – 42)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ (Π.Ν.ΤΡΕΜΠΕΛΑ)
Καθὼς ὁ Πέτρος
περιόδευε σ' ὅλα αὐτὰ τὰ μέρη, κάποια μέρα κατέβηκε καὶ στοὺς Χριστιανοὺς
πού κατοικοῦσαν στὴ Λύδδα. Ἐκεῖ συνάντησε κάποιον ἄνθρωπο πού λεγόταν
Αἰνέας καὶ ἦταν ὀκτὼ χρόνια κατάκοιτος πάνω σ' ἕνα κρεβάτι, διότι ἦταν
παράλυτος. Κι ὁ Πέτρος τοῦ εἶπε: Αἰνέα,
ὁ Ἰησοῦς, πού εἶναι ὁ χρισμένος ἀπὸ τὸν Θεὸ Μεσσίας, σὲ γιατρεύει ἀπὸ
τὴν παραλυσία σου. Σήκω καὶ στρῶσε μόνος σου τὸ κρεβάτι σου. Κι αὐτὸς
ἀμέσως σηκώθηκε. Καὶ τὸν εἶδαν ὅλοι ὅσοι κατοικοῦσαν στὴ Λύδδα
καὶ στὴν πεδιάδα τοῦ Σάρωνα. Κι ἔτσι, καθοδηγημένοι ἀπὸ τὸ θαῦμα αὐτό,
ἐπέστρεψαν στὸν Κύριο Ἰησοῦ, ἀφοῦ τὸν πίστεψαν καὶ τὸν ἀναγνώρισαν
Θεὸ καὶ Σωτήρα τους.
Στὴν Ἰόππη πάλι
ὑπῆρχε κάποια μαθήτρια τοῦ Κυρίου πού λεγόταν Ταβιθά. Τὸ ὄνομα αὐτὸ
μεταφράζεται μὲ τὴ λέξη Δορκάδα, δηλαδὴ ζαρκάδι. Αὐτὴ ἦταν γεμάτη ἀπὸ ἀγαθοεργίες
καὶ ἐλεημοσύνες πού ἔκανε συνεχῶς. Τὶς ἡμέρες ἐκεῖνες
ὅμως συνέβη νὰ ἀρρωστήσει καὶ νὰ πεθάνει. Κι ἀφοῦ τὴν ἔλουσαν καὶ
τὴν ἑτοίμασαν, τὴν ἔβαλαν στὸ πάνω διαμέρισμα τῆς οἰκίας. Καθὼς
λοιπὸν ἡ πόλη Λύδδα ἦταν κοντὰ στὴν Ἰόππη, σὰν ἄκουσαν οἱ μαθητὲς ὅτι
ὁ Πέτρος εἶναι στὴν πόλη αὐτή, τοῦ ἔστειλαν δύο ἄνδρες καὶ τὸν παρακαλοῦσαν
νὰ πάει σ' αὐτοὺς ὅσο γίνεται πιὸ γρήγορα. Πράγματι ὁ Πέτρος σηκώθηκε
καὶ πῆγε μαζὶ μὲ τοὺς δύο αὐτοὺς ἀπεσταλμένους. Μόλις ἔφτασε στὴν
Ἰόππη, τὸν ἀνέβασαν στὸ ἀνώγειο. Κι ἐκεῖ παρουσιάστηκαν μπροστά του
ὅλες οἱ χῆρες κλαίγοντας γιὰ τὸ θάνατο αὐτῆς πού τὶς προστάτευε. Καὶ
ὡς δείγματα τῆς προστασίας της ἔδειχναν στὸν Πέτρο τοὺς χιτῶνες καὶ
τὰ πανωφόρια πού εἶχε φτιάξει γι' αὐτοὺς ἡ Δορκάδα ὅσο ζοῦσε μαζί
τους. Ἀφοῦ λοιπὸν ὁ Πέτρος τοὺς ἔβγαλε ὅλους ἔξω ἀπὸ τὸ ἀνώγειο πού
ἦταν ἡ νεκρή, γονάτισε καὶ προσευχήθηκε. Κατόπιν στράφηκε στὸ νεκρὸ
σῶμα καὶ εἶπε: Ταβιθά, σήκω ἐπάνω.
Κι αὐτὴ ἄνοιξε τὰ μάτια της, κι ὅταν εἶδε τὸν Πέτρο, ὅπως ἦταν ξαπλωμένη,
ἀνασηκώθηκε καθιστὴ στὸ κρεβάτι της. Τότε τῆς ἔδωσε ὁ Πέτρος τὸ χέρι
του καὶ τὴν σήκωσε ὄρθια. Ὕστερα φώναξε τοὺς Χριστιανοὺς καὶ ἰδιαιτέρως
τὶς χῆρες καὶ τοὺς τὴν παρουσίασε ζωντανή. Τὸ θαῦμα αὐτὸ ἔγινε γνωστὸ
σ' ὅλη τὴν πόλη τῆς Ἰόππης, καὶ πολλοὶ πίστεψαν στὸν Κύριο.
ΔΥΟ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΝΑΣΤΑΝΤΟΣ
1. Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΑΙΝΕΑ
Στὴν πόλη τῆς Λύδδας ὁ ἀπόστολος Πέτρος συνάντησε ἕναν
παράλυτο, τὸν Αἰνέα, ποὺ ἦταν ὀκτὼ χρόνια κατάκοιτος καὶ τοῦ εἶπε: Αἰνέα, ὁ
Ἰησοῦς Χριστὸς σὲ ἰατρεύει ἀπὸ τὴν παραλυσία σου. Σήκω ἐπάνω! Καὶ τὸ θαῦμα
ἔγινε. Τὸ εἶδαν ὅλοι οἱ κάτοικοι τῆς περιοχῆς καὶ γι᾿
αὐτὸ πίστεψαν στὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό.
Αὐτό ποὺ προκαλεῖ ἐντύπωση εἶναι ὅτι ὁ ἀπόστολος Πέτρος σαφῶς καὶ
κατηγορηματικῶς διακηρύττει ὅτι τὸ θαῦμα αὐτὸ δὲν τὸ ἐπιτέλεσε ὁ ἴδιος ἀλλὰ ὁ
Ἰησοῦς Χριστός. Διότι ὑπῆρχε ὁ μεγάλος κίνδυνος νὰ γίνει
κάποια παρεξήγηση
καὶ τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ νὰ θεωρήσουν τὸν ἀπόστολο Πέτρο ὡς αἴτιο τοῦ θαύματος. Ὁ
ἀπόστολος τοῦ Χριστοῦ λοιπὸν ξεκαθαρίζει ὅτι αὐτὸς εἶναι μόνον ὄργανο τῆς
δυνάμεως τοῦ Χριστοῦ. Αὐτὴ ἀκριβῶς ἡ στάση τοῦ ἁγίου Ἀποστόλου μᾶς ἀποκαλύπτει τὴν
ταπείνωσή
του καὶ τὴν πρόθεσή του νὰ ἀποφύγει κάθε ἐπίδειξη. Ἀλλὰ καὶ μᾶς διδάσκει μιὰ μεγάλη ἀλήθεια: ὅτι ὅποιο θαῦμα ἐπιτελεῖται
ἀνὰ τοὺς αἰῶνες ἀπὸ τοὺς ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας μας, δὲν εἶναι θαῦμα δικό τους
ἀλλὰ τῆς δυνάμεως τοῦ ἀναστάντος Κυρίου. Ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι ὁ
ἐπιτελῶν τὰ θαύματα, ὁ ἰατρὸς τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων ἡμῶν, ὁ πληθύνων καὶ
τρέφων τὰ σύμπαντα, ὁ τελεσιουργῶν τὰ ἱερὰ Μυστήρια. Οἱ ἅγιοι εἶναι μόνον οἱ
ὁδοδεῖκται, ποὺ καθοδηγοῦν μὲ τὴ ζωή, τὸν λόγο τους καὶ τὰ ἔργα τους στὸ μοναδικὸ
πρόσωπο τοῦ Κυρίου μας. Γι᾿ αὐτὸ λοιπὸν κάθε θαυμαστὴ ἐπέμβαση
τοῦ Θεοῦ στὴ ζωή μας ποὺ πραγματοποιεῖται διὰ τῶν ἁγίων του, θὰ πρέπει νὰ
μᾶς ὁδηγεῖ
ἀκόμη περισσότερο πρὸς τὸν Κύριο καὶ Πλαστουργό μας. Θὰ τιμοῦμε βέβαια καὶ θὰ
εὐχαριστοῦμε τοὺς ἁγίους μας, ἀλλὰ πολὺ περισσότερο τὸν Κύριο θὰ δοξάζουμε, θὰ
πιστεύουμε καὶ θὰ ἀγαποῦμε.
2. Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΤΑΒΙΘΑ
Μόλις ἔγινε τὸ θαῦμα αὐτὸ στὴν Λύδδα, θλιβερὰ νέα
κατέφθασαν ἀπὸ τὴν γειτονικὴ πόλη τῆς Ἰόππης. Τὸ νέο κυκλοφόρησε ἀπὸ στόμα σὲ
στόμα. Πέθανε ἡ Ταβιθά, ἡ ἀφωσιωμένη μαθήτρια, ποὺ ὅπως δήλωνε καὶ τὸ ὄνομά
της, σὰν ζαρκάδι ἔτρεχε καθημερινὰ σὲ ἔργα ἀγάπης καὶ φιλανθρωπίας. Ἦταν
πασίγνωστη γιὰ τὶς ἀμέτρητες ἀγαθοεργίες καὶ ἐλεημοσύνες της. Ὅμως
δυστυχῶς τὶς ἡμέρες ἐκεῖνες εἶχε ἀρρωστήσει βαριὰ καὶ πέθανε. Κι ἀμέσως οἱ
Χριστιανοὶ τῆς Ἰόππης ἔστειλαν δύο ἄνδρες νὰ τρέξουν στὴν Λύδδα ὅπου ἦταν
ὁ ἀπόστολος Πέτρος καὶ νὰ τὸν παρακαλέσουν νὰ ἔλθει
κοντά τους. Μόλις ἔφθασε ὁ Ἀπόστολος στὸ ἀνώγειο ὅπου ἔκειτο νεκρή, εἶδε τὶς
χῆρες ποὺ ἡ Ταβιθὰ προστάτευε, νὰ κλαῖνε γι᾿
αὐτὴν καὶ νὰ δείχνουν τὰ ροῦχα ποὺ τοὺς ἔφτιαχνε, ὅταν ἦταν ζωντανή.
Ἡ Ταβιθὰ λοιπὸν εἶχε ἀναχωρήσει γιὰ τὴν ἄλλη ζωὴ ἔχοντας τὰ χέρια της
γεμᾶτα ἀπὸ ἀγαθοεργίες, ἔχοντας γεμᾶτες τὶς ἀποσκευές της γιὰ τὴν αἰωνιότητα.
Ἦταν δένδρο γεμᾶτο ἀπὸ καρποὺς ἀγάπης καὶ προσφορᾶς. Δὲν ἔμοιαζε μ᾿
ἐκείνους ποὺ ξέρουν νὰ λένε πολλὰ ἀγαθὰ λόγια ἀλλὰ κάνουν λίγα ἀγαθὰ ἔργα. Ἡ
Ταβιθὰ ἦταν πρώτη σ᾿ ὅλα.
Εἶχε εὐεργετήσει πολλοὺς καὶ ἰδιαιτέρως προστάτευε καὶ φρόντιζε τὶς χῆρες.
Βέβαια ὅσο ζοῦσε ἔκρυβε τὶς ἀγαθοεργίες της. Τώρα ὅμως τὴν διαφημίζουν οἱ
εὐεργετημένες γυναῖκες. Τὰ ἐνδύματα ποὺ ἔδειχναν ἀποτελοῦσαν μαρτυρίες
ἀδιάψευστες τῶν ἀγαθοεργιῶν της καὶ τὰ δάκρυά τους ἦταν ὁ καλύτερος ἐπικήδειος
λόγος τους.
Καὶ μᾶς διδάσκει ἡ Ταβιθὰ τὴν ἀρετὴ τῆς προσφορᾶς καὶ τῆς φιλανθρωπίας.
Μᾶς καλεῖ νὰ δείχνουμε ἀγάπη μ᾿ ὅποιο τρόπο μποροῦμε. Προσφέροντας χρήματα,
ροῦχα, τρόφιμα, ὅ,τι μποροῦμε. Ἀλλὰ κι ἂν δὲν ἔχουμε κάτι νὰ δώσουμε,
ἔχουμε χέρια καὶ πόδια, ἔχουμε στόμα καὶ δάκρυα. Νὰ προσφέρουμε τὸν κόπο
μας, τὸν χρόνο μας καὶ τὴν ἀγάπη μας. Νὰ συμπαρασταθοῦμε σ᾿
ἕναν ἄρρωστο, νὰ παρηγορήσουμε ἕναν πονεμένο, νὰ διακονήσουμε στὰ συσσίτια ἢ σὲ
ὅποια ἄλλη διακονία φιλανθρωπίας μᾶς καλεῖ ἡ Ἐκκλησία.
3. Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ
Μέσα στὸ φορτισμένο κλῖμα τῆς ὀδύνης καὶ τῶν δακρύων ὁ
ἀπόστολος Πέτρος τοὺς ἔβγαλε ὅλους ἔξω, γονάτισε, προσευχήθηκε καὶ ἀφοῦ
στράφηκε πρὸς τὸ νεκρὸ σῶμα εἶπε: Ταβιθά, σήκω ἐπάνω! Αὐτὴ ἄνοιξε τὰ μάτια της,
ἀνασηκώθηκε, κι ὁ ἀπόστολος Πέτρος τῆς ἔδωσε τὸ χέρι καὶ τὴν σήκωσε ὄρθια. Καὶ
φώναξε ὅλους, ἰδιαιτέρως τὶς χῆρες, γιὰ νὰ δοῦν τὴν Ταβιθὰ ζωντανή, γιὰ νὰ
παραλάβουν καὶ πάλι τὴν ἀδελφή τους, τὴν μάννα τους, τὴν προστάτιδά τους. Ἀλλὰ
καὶ γιὰ νὰ κατανοήσουν ὅλοι τους ὅτι τὸ θαῦμα τῆς ἀναστάσεως τῆς Ταβιθὰ ἦταν
ἕνα δῶρο τοῦ Θεοῦ στὴν ἁγία ζωὴ τῆς ταπεινῆς αὐτῆς δούλης του· ἦταν μιὰ
ἐπιβράβευση
τῶν ἀγαθῶν ἔργων της, ἦταν ἡ ἀπάντηση τοῦ οὐρανοῦ στὰ δάκρυα καὶ τὴν θλῖψη
τῶν εὐεργετηθέντων ἀνθρώπων. Καὶ μία ὑπόμνηση
σὲ ὅλους μας: ὅτι ὅσοι ἐργάζονται τὰ ἔργα τῆς ἀγάπης, θὰ ἔχουν τὸν Κύριο βοηθό
τους «ἐπὶ κλίνης ὀδύνης αὐτῶν» καὶ θὰ βροῦν «ἔλεος παρὰ Κυρίου» (Ψαλ. μ΄ [40]
4).
(Διασκευὴ ἀπὸ παλαιὸ τόμο τοῦ Περιοδικοῦ «Ο ΣΩΤΗΡ»)
ΤΟ ΙΕΡΟ
ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ
Τῷ καιρῷ
ἐκείνῳ, ἀνέβη ὁ Ἰησοῦς εἰς Ἱεροσόλυμα. ἔστι δὲ ἐν τοῖς Ἱεροσολύμοις ἐπὶ τῇ προβατικῇ κολυμβήθρα, ἡ ἐπιλεγομένη Ἑβραϊστὶ Βηθεσδά,
πέντε στοὰς ἔχουσα. ἐν ταύταις κατέκειτο πλῆθος
τῶν ἀσθενούντων, τυφλῶν, χωλῶν, ξηρῶν, ἐκδεχομένων τὴν τοῦ ὕδατος κίνησιν. ἄγγελος γὰρ κατὰ καιρὸν κατέβαινεν ἐν τῇ κολυμβήθρᾳ, καὶ ἐταράσσε τὸ ὕδωρ· ὁ οὖν πρῶτος ἐμβὰς μετὰ τὴν ταραχὴν τοῦ ὕδατος ὑγιὴς ἐγίνετο ᾧ δήποτε
κατείχετο νοσήματι. ἦν δέ τις ἄνθρωπος ἐκεῖ τριάκοντα
καὶ ὀκτὼ ἔτη ἔχων ἐν τῇ ἀσθενείᾳ αὐτοῦ. τοῦτον ἰδὼν ὁ Ἰησοῦς κατακείμενον, καὶ γνοὺς ὅτι πολὺν ἤδη χρόνον ἔχει, λέγει αὐτῷ· Θέλεις ὑγιὴς γενέσθαι; ἀπεκρίθη αὐτῷ ὁ ἀσθενῶν· Κύριε, ἄνθρωπον οὐκ ἔχω, ἵνα ὅταν ταραχθῇ τὸ ὕδωρ, βάλῃ με εἰς τὴν κολυμβήθραν· ἐν ᾧ δὲ ἔρχομαι ἐγώ ἄλλος πρὸ ἐμοῦ καταβαίνει. λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Ἔγειρε, ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει. καὶ εὐθέως ἐγένετο ὑγιὴς ὁ ἄνθρωπος, καὶ ἦρε τὸν κράβαττον αὐτοῦ καὶ περιεπάτει. ἦν δὲ σάββατον ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ. ἔλεγον οὖν οἱ Ἰουδαῖοι τῷ τεθεραπευμένῳ· Σάββατόν ἐστιν· οὐκ ἔξεστί σοι ἆραι τὸν κράβαττον. ἀπεκρίθη αὐτοῖς· Ὁ ποιήσας με ὑγιῆ, ἐκεῖνός μοι εἶπεν· ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει. ἠρώτησαν οὖν αὐτόν· Τίς ἐστιν ὁ ἄνθρωπος ὁ εἰπών σοι, ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει; ὁ δὲ ἰαθεὶς οὐκ ᾔδει τίς ἐστιν· ὁ γὰρ Ἰησοῦς ἐξένευσεν ὄχλου ὄντος ἐν τῷ τόπῳ. μετὰ ταῦτα εὑρίσκει
αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς ἐν τῷ ἱερῷ καὶ εἶπεν αὐτῷ· Ἴδε ὑγιὴς γέγονας· μηκέτι ἁμάρτανε, ἵνα μὴ χεῖρόν σοί τι γένηται. ἀ πῆλθεν ὁ ἄνθρωπος καὶ ἀνήγγειλε τοῖς Ἰουδαίοις ὅτι Ἰησοῦς ἐστιν ὁ ποιήσας
αὐτὸν ὑγιῆ.
(Ἰωάν. ε΄[5] 1 – 15)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ (Π.Ν.ΤΡΕΜΠΕΛΑ)
Ὕστερα ἀπ’ αὐτὰ ἦταν ἡ ἑορτὴ τῶν Ἰουδαίων,
πιθανότατα ἡ ἑορτὴ τῶν Πουρίμ, πού ἔπεφτε περίπου ἕνα μήνα πρὶν τὸ
Πάσχα. Κατὰ τὴν ἑορτὴ αὐτὴ ἀνέβηκε ὁ Ἰησοῦς στὰ Ἱεροσόλυμα. Ἐκεῖ,
στὰ Ἱεροσόλυμα, κοντὰ στὴν προβατικὴ πύλη τοῦ τείχους τῆς πόλεως ὑπάρχει
κάποια λίμνη στὴν ὁποία κολυμποῦσαν, καὶ ἡ ὁποία στὴν ἑβραϊκὴ γλώσσα
ὀνομαζόταν Βηθεσδά. Ἡ κολυμβήθρα αὐτὴ εἶχε τριγύρω της πέντε στοές,
πέντε θολωτὰ ὑπόστεγα. Σ' αὐτὰ τὰ θολωτὰ ὑπόστεγα βρίσκονταν ξαπλωμένοι
πάρα πολλοὶ ἄρρωστοι, τυφλοί, κουτσοί, ἄνθρωποι μὲ κάποιο μέλος πιασμένο
καὶ ἀναίσθητο ἢ ἀτροφικὸ· κι ὅλοι αὐτοὶ περίμεναν νὰ κινηθεῖ τὸ νερὸ
τῆς κολυμβήθρας. Διότι ἀπὸ καιρὸ σὲ καιρὸ ἕνας ἄγγελος κατέβαινε
στὴν κολυμβήθρα καὶ ἀνατάραζε τὰ νερά της. Καὶ ὅποιος ἔμπαινε πρῶτος
σ' αὐτὴ μετὰ τὴν ἀνατάραξη τοῦ νεροῦ, γινόταν ὑγιής, ὁποιαδήποτε
κι ἂν ἦταν ἡ ἀρρώστια πού εἶχε. Ὑπῆρχε λοιπὸν ἐκεῖ ἀνάμεσα στὸ πλῆθος
τῶν ἀρρώστων καὶ κάποιος ἄνθρωπος πού ἦταν ἄρρωστος τριάντα ὀκτὼ ὁλόκληρα
χρόνια. Ὅταν τὸν εἶδε ὁ Ἰησοῦς νὰ εἶναι ξαπλωμένος κάτω καὶ μὲ τὸ θεῖο
Του βλέμμα διέκρινε ὅτι ἀπὸ πολὺ καιρὸ εἶχε αὐτὴν τὴν ἀσθένεια, τοῦ
εἶπε: Θέλεις νὰ γίνεις ὑγιής;
Καὶ μὲ τὴν ἐρώτηση αὐτὴ ὁ Κύριος ἔδινε ἀφορμὴ στὸν παράλυτο νὰ ζητήσει
τὴ βοήθειά Του. Πράγματι λοιπὸν ὁ ἄρρωστος τοῦ ἀποκρίθηκε: Κύριε, δὲν ἔχω ἄνθρωπο νὰ μὲ ρίξει
στὴν κολυμβήθρα ἀμέσως μόλις ἀναταραχθοῦν τὰ νερά της. Κι ἐνῶ προσπαθῶ
νὰ πλησιάσω ἐγώ μόνος μου, προλαβαίνει ἄλλος καὶ κατεβαίνει στὸ νερὸ
πρὶν ἀπὸ μένα. Τοῦ λέει ὁ Ἰησοῦς: Σήκω
ἐπάνω, πάρε τὸ κρεβάτι σου στὸν ὦμο σου καὶ περπάτα. Κι ἀμέσως ὁ
ἄνθρωπος ἔγινε καλά, πῆρε τὸ κρεβάτι του καὶ περπατοῦσε ἐλεύθερα.
Ἦταν ὅμως Σάββατο
ἡ ἡμέρα πού ἔγινε αὐτό. Ἔλεγαν λοιπὸν οἱ πρόκριτοι Ἰουδαῖοι στὸν θεραπευμένο:
Σήμερα εἶναι Σάββατο. Δὲν ἐπιτρέπεται
νὰ σηκώνεις καὶ νὰ μεταφέρεις τὸ κρεβάτι σου. Αὐτὸς ὅμως τοὺς ἀποκρίθηκε:
Ἐκεῖνος πού μὲ ἔκανε καλὰ μὲ θαῦμα
καὶ θεϊκὴ δύναμη, αὐτὸς μοῦ εἶπε, πάρε τὸ κρεβάτι σου καὶ περπάτα.
Μετὰ λοιπὸν ἀπὸ τὴν ἀπάντηση αὐτὴ τὸν ρώτησαν ἐκεῖνοι: Ποιὸς εἶναι ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς πού σοῦ
εἶπε πάρε τὸ κρεβάτι σου καὶ περπάτα; Ὁ θεραπευμένος ὅμως παράλυτος
δὲν ἤξερε ποιὸς εἶναι· διότι ὁ Ἰησοῦς εἶχε φύγει ἀπαρατήρητος καί
εἶχε ἐξαφανιστεῖ. Καὶ ἦταν εὔκολο νὰ ἐξαφανιστεῖ, διότι ὑπῆρχε πολὺς
λαὸς στὸν τόπο πού ἔγινε τὸ θαῦμα. Ὕστερα ἀπὸ ἀρκετὸ καιρὸ τὸν βρῆκε
ὁ Ἰησοῦς στό ἱερὸ καὶ τοῦ εἶπε: Βλέπεις,
τώρα ἔχεις γίνει ὑγιής. Πρόσεξε λοιπὸν ἀπὸ δῶ καὶ πέρα νὰ μὴν ἁμαρτάνεις
πιά γιὰ νὰ μὴ πάθεις τίποτε χειρότερο ἀπὸ τὴν ἀσθένεια πού εἶχες, καὶ ἡ
ὁποία σοῦ συνέβη ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες σου. Πρόσεξε μὴν πάθεις χειρότερη
συμφορὰ στὸ σῶμα σου, καὶ χάσεις μαζὶ μὲ τὴν ὑγεία τοῦ σώματός σου καὶ
τὴν ψυχή σου. Ἔφυγε τότε ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ τὸ ἱερὸ καί, ἀφοῦ συνάντησε
τοὺς Ἰουδαίους, τοὺς ἀνήγγειλε ὅτι ὁ Ἰησοῦς ἦταν αὐτὸς πού τὸν γιάτρεψε.
