ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ. ΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ

 

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΦΟΥ

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΧΛΩΡΑΚΑΣ   

ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

(14 ΙΟΥΝΙΟΥ 2026)

ΕΩΘΙΝΟΝ Β΄

Διαγενομένου τοῦ Σαββάτου, Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ Μαρία ἡ τοῦ Ἰακώβου καὶ Σαλώμη ἠγόρασαν ἀρώματα, ἵνα ἐλθοῦσαι ἀλείψωσιν τὸν Ἰησοῦν. Καὶ λίαν πρωΐ τῇ μιᾷ τῶν σαββάτων ἔρχονται ἐπὶ τὸ μνημεῖον ἀνατείλαντος τοῦ ἡλίου. Καὶ ἔλεγον πρὸς ἑαυτάς, Τίς ἀποκυλίσει ἡμῖν τὸν λίθον ἐκ τῆς θύρας τοῦ μνημείου; καὶ ἀναβλέψασαι θεωροῦσιν ὅτι ἀποκεκύλισται ὁ λίθος, ἦν γὰρ μέγας σφόδρα. Καὶ εἰσελθοῦσαι εἰς τὸ μνημεῖον, εἶδον νεανίσκον καθήμενον ἐν τοῖς δεξιοῖς, περιβεβλημένον στολήν λευκήν, καὶ ἐξεθαμβήθησαν. ὁ δὲ λέγει αὐταῖς, Μὴ ἐκθαμβεῖσθε, Ἰησοῦν ζητεῖτε τὸν Ναζαρηνὸν τὸν ἐσταυρωμένον, ἠγέρθη, οὐκ ἔστιν ὦδε, ἴδε, ὁ τόπος ὅπου ἔθηκαν αὐτόν, ἀλλ' ὑπάγετε, εἴπατε τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ καὶ τῷ Πέτρῳ, ὅτι προάγει ὑμᾶς εἰς τὴν Γαλιλαίαν, ἐκεῖ αὐτὸν ὄψεσθε, καθὼς εἶπεν ὑμῖν. Καὶ ἐξελθοῦσαι ταχὺ ἔφυγον ἀπὸ τοῦ μνημείου, εἶχε δὲ αὐτὰς τρόμος καὶ ἔκστασις, καὶ οὐδενὶ οὐδὲν εἶπον, ἐφοβοῦντο γάρ.

(Μᾶρκ. ιϚ΄[16] 1 – 8)

ΕΡΜΗΝΕΙΑ (Π.Ν.ΤΡΕΜΠΕΛΑ)

Ἀφοῦ πέρασε τό Σάββατο, ἡ Μαρία ἡ Μαγδαληνή καί ἡ Μαρία ἡ μητέρα τοῦ Ἰακώβου καί ἡ Σαλώμη ἀγόρασαν τό βράδυ τοῦ Σαββάτου ἀρώματα, γιά νά ἔλθουν τό πρωί στόν τάφο καί νά ἀλείψουν τό σῶμα τοῦ Ἰησοῦ. Καί πολύ πρωί τῆς πρώτης ἡμέρας τῆς ἑβδομάδος ἔρχονται στό μνημεῖο τήν ὥρα πού ὁ ἥλιος ἄρχισε νά διαλύει τό πρωινό σκοτάδι, καθώς πῆρε ν᾿ ἀνατέλλει κάτω ἀπ᾿ τόν ὁρίζοντα. Κι ἔλεγαν μεταξύ τους: Ποιός θά μᾶς κυλίσει τή μεγάλη πέτρα μακριά ἀπό τήν εἴσοδο τοῦ μνημείου; Μόλις ὅμως ἔστρεψαν τά μάτια τους πρός τά ἐκεῖ, εἶδαν ὅτι εἶχε μετατοπισθεῖ ἡ πέτρα μακριά ἀπ᾿ τό μνημεῖο. Καί τά ἔλεγαν αὐτά μεταξύ τους, διότι ἡ πέτρα αὐτή ἦταν πολύ μεγάλη καί δέν ἦταν εὔκολο νά μετακινηθεῖ. Κι ἀφοῦ μπῆκαν στό μνημεῖο, εἶδαν ἕνα νέο πού καθόταν στά δεξιά τοῦ μνημείου καί ἦταν ντυμένος μέ λευκή στολή, καί γέμισαν μέ τρόμο καί κατάπληξη. Αὐτός ὅμως τούς εἶπε: Μήν τρομάζετε καί μή φοβάστε. Ξέρω ποιόν ζητᾶτε. Ζητᾶτε τόν Ἰησοῦ τόν Ναζαρηνό τόν ἐσταυρωμένο. Ἀναστήθηκε. Δέν εἶναι ἐδῶ. Νά, εἶναι ἀδειανό τό μέρος πού τόν ἔβαλαν. Ἀλλά πηγαίνετε καί πέστε στούς μαθητές του καί ἰδιαιτέρως στόν Πέτρο, πού ἔχει ἀνάγκη παρηγοριᾶς καί βεβαιώσεως ὅτι συγχωρήθηκε γιά τήν ἄρνησή του, ὅτι πηγαίνει πρίν ἀπό σᾶς στή Γαλιλαία καί σᾶς περιμένει ἐκεῖ. Ἐκεῖ θά τόν δεῖτε, ὅπως σᾶς τό εἶπε πρίν σταυρωθεῖ. Ἐκεῖνες τότε βγῆκαν κι ἔφυγαν ἀπό τό μνημεῖο. Ἦταν μάλιστα γεμάτες τρόμο καί ἔκσταση. Δέν εἶπαν ὅμως τίποτε σέ κανένα, διότι ἦταν φοβισμένες.

 

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ

Ἀ­δελ­φοί, δό­ξα καὶ τι­μὴ καὶ εἰ­ρή­νη παν­τὶ τῷ ἐρ­γα­ζο­μέ­νῳ τὸ ἀ­γα­θόν, ᾿Ι­ου­δα­ί­ῳ τε πρῶ­τον καὶ ῞Ελ­λη­νι· οὐ γάρ ἐ­στι προ­σω­πο­λη­ψί­α πα­ρὰ τῷ Θε­ῷ. Ὅ­σοι γὰρ ἀ­νό­μως ἥ­μαρ­τον, ἀ­νό­μως καὶ ἀ­πο­λοῦν­ται· καὶ ὅ­σοι ἐν νό­μῳ ἥ­μαρ­τον, διὰ νό­μου κρι­θή­σον­ται. Οὐ γὰρ οἱ ἀ­κρο­α­ταὶ τοῦ νό­μου δί­και­οι πα­ρὰ τῷ Θε­ῷ, ἀλλ᾿ οἱ ποι­η­ταὶ τοῦ νό­μου δι­και­ω­θή­σον­ται. Ὅ­ταν γὰρ ἔ­θνη τὰ μὴ νό­μον ἔ­χον­τα φύ­σει τὰ τοῦ νό­μου ποι­ῇ, οὗ­τοι νό­μον μὴ ἔ­χον­τες ἑ­αυ­τοῖς εἰ­σι νό­μος, οἵ­τι­νες ἐν­δε­ί­κνυν­ται τὸ ἔρ­γον τοῦ νό­μου γρα­πτὸν ἐν ταῖς καρ­δί­αις αὐ­τῶν, συμ­μαρ­τυ­ρο­ύ­σης αὐ­τῶν τῆς συ­νει­δή­σε­ως καὶ με­τα­ξὺ ἀλ­λή­λων τῶν λο­γι­σμῶν κα­τη­γο­ρούν­των ἢ καὶ ἀ­πο­λο­γου­μέ­νων - ἐν ἡ­μέ­ρᾳ ὅ­τε κρι­νεῖ ὁ Θε­ὸς τὰ κρυ­πτὰ τῶν ἀν­θρώ­πων κα­τὰ τὸ εὐ­αγ­γέ­λι­όν μου διὰ ᾿Ι­η­σοῦ Χρι­στοῦ.           

          (Ρωμ.β΄[2] 10 - 16)

 

ΘΑ ΣΩΘΟΥΝ ΟΙ ΜΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ;

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ

1. ΧΩΡΙΣ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ

Ἕνα ἐρώτημα πού τίθεται συχνὰ ἀπὸ πολλοὺς καὶ προβληματίζει ἀρκετοὺς εἶναι τὸ ἑξῆς: Τί θὰ γίνουν ὅλα αὐτὰ τὰ ἑκατομμύρια τῶν ἀνθρώπων ποὺ δὲν εἶναι Χριστιανοί, ποὺ δὲν ἐγνώρισαν τὴν ἀλήθεια; Θὰ πᾶνε ὅλοι στήν κόλαση; Εἶναι δυνατὸν ὁ Θεὸς ὅλους αὐτοὺς νὰ τοὺς ἀφήσει νὰ χαθοῦν; Ἀπάντηση στὸ μεγάλο αὐτὸ ἐρώτημα μᾶς δίνει ὁ ἀπόστολος Παῦλος στὸ σημερινὸ ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα. Μᾶς λέει λοιπὸν ὅτι κάθε ἄνθρωπος ποὺ ἐργάζεται τὸ ἀγαθό, εἴτε εἶναι Ἰουδαῖος εἴτε εἶναι εἰδωλολάτρης, θὰ λάβει ἀπὸ τὸν Θεὸ δόξα, τιμὴ καὶ εἰρήνη. 

Διότι ὁ Θεὸς δὲν κάνει διακρίσεις. Γι᾿ αὐτό, ὅσοι ἁμάρτησαν χωρὶς νὰ ἔχουν γνωρίσει τόν γραπτό νόμο τοῦ Θεοῦ, τὴν Ἁγία Γραφή, θά κριθοῦν χωρὶς νὰ ληφθεῖ ὑπόψη ὁ νόμος αὐτός. Ἀντίθετα, ὅσοι ἁμάρτησαν, ἐνῶ εἶχαν γνωρίσει τὸν νόμο τοῦ Θεοῦ, αὐτοὶ «διὰ νόμου κριθήσονται», θὰ κριθοῦν μὲ βάση τὸν νόμο αυτό. 

ΤΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ λοιπὸν ἀπὸ τὸ ἀποστολικὸ κείμενο εἶναι ὅτι ὁ Θεὸς θὰ κρίνει ὅλους τοὺς ἀνθρώπους μὲ ἄκρα δικαιοσύνη. Κανέναν δὲν θὰ ἀδικήσει. Δὲν θὰ τοὺς κρίνει ὅμως ὅλους μὲ τὸν ἴδιο τρόπο. Δὲν μπορεῖ νὰ κριθεῖ μὲ τὰ ἴδια κριτήρια ἕνας ποὺ δὲν ἄκουσε ποτέ γιὰ θεῖο νόμο, ἀγάπη καὶ ἀρετή, μὲ ἕναν ποὺ γνώρισε τὸν Χριστὸ καὶ ἔζησε στην κοινωνία τῆς Χάριτος καὶ τοῦ ἁγιασμοῦ.

Ἐμεῖς ὅμως ποὺ γνωρίσαμε τόν Χριστὸ καὶ τὴν ἀλήθειά Του, ἐμεῖς ποὺ τόσα γευθήκαμε, ἔχουμε μεγάλη εὐθύνη. Μᾶς ἔδωσε πολλὰ ὁ Θεὸς καὶ θὰ μᾶς ζητήσει πολλά. Μή συγκρίνουμε λοιπὸν τοὺς ἑαυτούς μας μὲ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ζοῦν μέσα στὴν ἄγνοια. Ἐμεῖς γνωρίζουμε καὶ ἀπολαμβάνουμε τίς δωρεὲς τοῦ Θεοῦ. Ἀγωνιζόμαστε ἔχοντας ἄπειρα ἐφόδια στὸν πνευματικό μας ἀγῶνα. Ξέρουμε τόν δρόμο μας, ξέρουμε τό συμφέρον μας, ξέρουμε καὶ τόν προορισμό μας. Καὶ θὰ εἶναι πραγματικά τραγικό γιά μᾶς ποὺ εἴμαστε τόσο πολὺ εὐεργετημένοι ἀπὸ τὸν Θεό, νὰ ἀπεμπολήσουμε τή Χάρη καὶ τὴν ἀγάπη Του. 

Ἐμεῖς λοιπὸν θὰ κριθοῦμε μὲ βάση τὸ Εὐαγγέλιο καί τίς δωρεὲς ποὺ δεχθήκαμε. Αὐτοὶ ὅμως ποὺ δὲν γνώρισαν τὸν νόμο τοῦ Θεοῦ, μὲ ποιὸ κριτήριο θὰ κριθοῦν; Αὐτό μᾶς τὸ λέει στή συνέχεια ὁ θεῖος Απόστολος. 

2. Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΣ

Ὅλοι θὰ κριθοῦμε, μᾶς λέει. Κανείς δὲν θὰ ἐξαιρεθεῖ. Ἄλλωστε, δίκαιοι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ θὰ ἀναγνωρισθοῦν ὄχι οἱ «ἀκροαταί», αὐτοὶ ποὺ ἁπλῶς ἀκοῦν τὸν θεῖο νόμο, ἀλλὰ «οἱ ποιηταί», αὐτοὶ ποὺ τὸν ἐφαρμόζουν. Διότι ὅταν εὐσεβεῖς ἐθνικοί, ἐνῶ δὲν ἔχουν γραπτό νόμο τοῦ Θεοῦ, «φύσει τὰ τοῦ νόμου ποιῇ», ἐνστικτωδῶς ἐφαρμόζουν αὐτὰ ποὺ διατάσσει ὁ γραπτός νόμος, αὐτοί, «νόμον μὴ ἔχοντες, ἑαυτοῖς εἰσι νόμος». Ἂν καὶ δὲν ἔχουν γραπτὸ νόμο, ἔχουν γιὰ νόμο τή συνείδησή τους. 

Τὸ ἔργο που κάνει ὁ νόμος νὰ διαφωτίζει τοὺς ἀνθρώπους στὸ νὰ διακρίνουν τὸ ἀγαθὸ ἀπὸ τὸ κακό, οἱ ἐθνικοὶ αὐτοὶ τὸ ἔχουν γραμμένο στίς καρδιές τους. Διότι μιά φωνή μέσα τους, ἡ συνείδησή τους, τοὺς δίνει μαρτυρία γιά κάθε πρᾶξη. Καὶ οἱ λογισμοί μεταξύ τους βρίσκονται σὲ ἀντιπαράθεση κατηγοροῦν ἢ καὶ ἀπολογοῦνται. 

Θὰ ἀνακηρυχθοῦν λοιπὸν δίκαιοι οἱ τηρητές τοῦ νόμου, κατὰ τὴν ἡμέρα ποὺ θὰ κρίνει ὁ Θεὸς τὶς ἀπόκρυφες πράξεις τῶν ἀνθρώπων. Καὶ ὁ ὑπέρτατος κριτής, ὁ ὁποῖος θὰ τὶς κρίνει, θὰ εἶναι ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός. 

Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΣ λοιπὸν θὰ εἶναι τὸ κριτήριο, μὲ τὸ ὁποῖο θὰ κριθοῦν ὅσοι δὲν γνώρισαν τὴν ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου. Διότι συνείδηση ἔχουν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, πιστοὶ καὶ ἄπιστοι, εὐσεβεῖς καὶ ἀσεβεῖς. Ἡ συνείδηση εἶναι ἡ μυστικὴ φωνὴ τῆς ψυχῆς μας, μιὰ φωνὴ ποὺ τὴν φύτευσε ὁ Θεὸς σὲ κάθε ἄνθρωπο, κάθε φυλῆς καὶ θρησκείας, ὡς μόνιμο σύντροφο μέχρι θανάτου. 

Αὐτὴ τὴν ἐσωτερικὴ φωνὴ τῆς συνειδήσεως δὲν μποροῦμε νὰ τὴν σιγάσουμε. Εἶναι τὸ φῶς τῆς ψυχῆς μας, ποὺ μᾶς βοηθᾷ νὰ διακρίνουμε τὸ καλὸ ἀπὸ τὸ κακό. Εἶναι ὁ κριτὴς τῶν σκέψεων καὶ τῶν ἔργων μας. Εἶναι ὁ ἄγρυπνος φρουρός μας, ποὺ ὅλα τὰ παρακολουθεῖ. Ἄλλοτε μᾶς ἐπιβραβεύει κι ἄλλοτε μᾶς κατηγορεί. Ἄλλοτε μᾶς μιλάει μὲ γλυκύτητα προτρέποντάς μας στό καλό, κι ἄλλοτε ἀπειλητικὰ ἀποτρέποντάς μας ἀπὸ τὸ κακό. Εἶναι μιὰ φωνὴ ποὺ καλλιεργεῖται καὶ διαφωτίζεται μὲ τὸν νόμο τοῦ Θεοῦ καὶ τὴ Χάρη τῶν Μυστηρίων· ἰδιαίτερα δὲ μὲ τὸ Μυστήριο τῆς Μετανοίας καὶ Ἐξομολογήσεως.

Μὴ παραβλέπουμε λοιπὸν καὶ μὴ περιφρονοῦμε αὐτὴ τὴ φωνὴ τῆς συνειδήσεως. Ὅποιος τὴν παραβλέπει, τὸ πληρώνει ἀκριβά. Γεμίζει μὲ τύψεις καὶ ἀγωνία, ὁδηγεῖται στὴν ἀπελπισία καὶ τὴν καταστροφή. Νά σεβόμαστε αὐτὴν τὴ μυστικὴ φωνὴ τῆς ψυχῆς μας. Νά τὴν κάνουμε ἀκριβέστερη καὶ εὐκρινέστερη μὲ τὴ μελέτη τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ καὶ τὴ Χάρη τῶν Μυστηρίων. Να συμμορφωνόμαστε πρὸς αὐτὴν καὶ νὰ τὴν ἀκολουθοῦμε στὸ ἀγαθό. Καὶ ἂς προσευχόμαστε μὲ πίστη: «καρδίαν καθαράν κτίσον ἐν ἐμοί, ὁ Θεός, καὶ πνεῦμα εὐθὲς ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου». 

(Διασκευὴ ἀπὸ παλαιὸ τόμο τοῦ Περιοδικοῦ «Ο ΣΩΤΗΡ»)

 

ΤΟ ΙΕΡΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ

Τῷ και­ρῷ ἐ­κεί­νῳ, πε­ρι­πα­τῶν ὁ ᾿Ι­η­σοῦς πα­ρὰ τὴν θά­λασ­σαν τῆς Γα­λι­λα­ί­ας, εἶ­δε δύ­ο ἀ­δελ­φο­ύς, Σίμωνα τὸν λε­γό­με­νον Πέτρον καὶ ᾿Αν­δρέ­αν τὸν ἀ­δελ­φὸν αὐ­τοῦ, βάλ­λον­τας ἀμ­φί­βλη­στρον εἰς τὴν θά­λασ­σαν· ἦ­σαν γὰρ ἁ­λι­εῖς· καὶ λέ­γει αὐ­τοῖς· Δεῦ­τε ὀ­πί­σω μου καὶ ποι­ή­σω ὑ­μᾶς ἁ­λι­εῖς ἀν­θρώ­πων. Οἱ δὲ εὐ­θέ­ως ἀ­φέν­τες τὰ δί­κτυ­α ἠ­κο­λο­ύ­θη­σαν αὐ­τῷ. Καὶ προ­βὰς ἐ­κεῖ­θεν, εἶ­δεν ἄλ­λους δύ­ο ἀ­δελ­φο­ύς, ᾿Ιάκωβον τὸν τοῦ Ζε­βε­δα­ί­ου καὶ ᾿Ι­ω­άν­νην τὸν ἀ­δελ­φὸν αὐ­τοῦ, ἐν τῷ πλο­ί­ῳ με­τὰ Ζε­βε­δα­ί­ου τοῦ πα­τρὸς αὐ­τῶν, κα­ταρ­τί­ζον­τας τὰ δί­κτυ­α αὐ­τῶν· καὶ ἐ­κά­λε­σεν αὐ­το­ύς. Οἱ δὲ εὐ­θέ­ως ἀ­φέν­τες τὸ πλοῖ­ον καὶ τὸν πα­τέ­ρα αὐ­τῶν, ἠ­κο­λο­ύ­θη­σαν αὐ­τῷ. Καὶ πε­ρι­ῆ­γεν ὅ­λην τὴν Γα­λι­λα­ί­αν ὁ ᾿Ι­η­σοῦς δι­δά­σκων ἐν ταῖς συ­να­γω­γαῖς αὐ­τῶν, καὶ κη­ρύσ­σων τὸ Εὐ­αγ­γέ­λιον τῆς βα­σι­λε­ί­ας, καὶ θε­ρα­πεύ­ων πᾶ­σαν νό­σον καὶ πᾶ­σαν μα­λα­κί­αν ἐν τῷ λα­ῷ.                                                   

           (Ματθ. δ΄[4] 18 – 23)

ΕΡ­ΜΗ­ΝΕΙΑ (Π.Ν.ΤΡΕΜ­ΠΕ­ΛΑ)

Κα­θὼς ὁ Ἰ­η­σοῦς περ­πα­τοῦ­σε κον­τὰ στὴ θά­λασ­σα τῆς Γα­λι­λαίας, εἶ­δε δυ­ὸ ἀ­δελ­φούς, τὸν Σί­μω­να, τὸν ὁποῖο κα­τό­πιν ὀ­νό­μα­σε Πέ­τρο, καὶ τὸν Ἀν­δρέ­α τὸν ἀ­δελ­φό του, οἱ ὁ­ποῖ­οι ἔ­ρι­χναν δί­χτυ­α στὴ θά­λασ­σα, δι­ό­τι ἦ­ταν ψα­ρά­δες. Καὶ τοὺς λέ­ει: Ἀ­κο­λου­θῆ­στέ με, καὶ θὰ σᾶς κά­νω ἱ­κα­νοὺς νὰ ψα­ρεύ­ε­τε ἀν­τὶ γιὰ ψά­ρια ἀν­θρώ­πους. Αὐ­τοὺς θὰ ἑλ­κύ­ε­τε στὴ βα­σι­λεί­α τῶν οὐ­ρα­νῶν μὲ τὰ πνευ­μα­τι­κὰ δί­χτυ­α τοῦ κη­ρύγ­μα­τος. Κι αὐ­τοὶ ἀ­μέ­σως ἄ­φη­σαν τὰ δί­χτυ­ά τους καὶ τὸν ἀ­κο­λού­θη­σαν. Κι ἀφοῦ προ­χώ­ρη­σε πιὸ πέ­ρα ἀ­πὸ ἐκεῖ, εἶ­δε ἄλ­λους δύ­ο ἀ­δελ­φούς, τὸν Ἰ­ά­κω­βο, τὸν γιὸ τοῦ Ζε­βε­δαί­ου, καὶ τὸν Ἰ­ω­άν­νη τὸν ἀ­δελ­φό του, νὰ ἑ­τοι­μά­ζουν τὰ δί­χτυ­ά τους μέ­σα στὸ πλοῖ­ο μα­ζὶ μὲ τὸν πα­τέ­ρα τους Ζε­βε­δαῖο. Καὶ τοὺς κά­λε­σε. Κι αὐ­τοὶ ἀ­μέ­σως ἄ­φη­σαν τὸ πλοῖ­ο καὶ τὸν πα­τέ­ρα τους καὶ τὸν ἀ­κο­λού­θη­σαν.

Καὶ πε­ρι­ό­δευ­ε ὁ Ἰησοῦς ὅ­λη τὴ Γα­λι­λαί­α δι­δά­σκον­τας στὶς συ­να­γω­γές τους, ὅ­που κά­θε Σάβ­βα­το μα­ζεύ­ον­ταν οἱ Ἑ­βραῖ­οι γιὰ νὰ ἀ­κού­σουν τὴν ἀ­νά­γνω­ση τῆς Ἁ­γί­ας Γρα­φῆς καὶ νὰ προ­σευ­χη­θοῦν. Καὶ κή­ρυτ­τε ἐκεῖ τὸ χαρ­μό­συ­νο ἄγ­γελ­μα ὅ­τι πλη­σί­α­ζε ὁ χρό­νος τῆς πνευ­μα­τι­κῆς βα­σι­λεί­ας, πού θὰ ἔ­φερ­νε στοὺς ἀν­θρώ­πους τὴν ἀ­πο­λύ­τρω­ση καὶ τὴ χα­ρά. Καὶ θε­ρά­πευ­ε κά­θε εἴ­δους ἀ­σθέ­νεια καὶ ἀ­δι­α­θε­σί­α στὸ λα­ό.