ΚΥΡΙΑΚΗ IΒ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ. ΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΦΟΥ

   ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΠΑΥΛΟΥ ΚΑΙ ΒΑΡΝΑΒΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ IΒ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

(19 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2018)

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ

Ἀ­δελ­φοί,  γνω­ρί­ζω ὑ­μῖν, ἀ­δελ­φοί, τὸ εὐ­αγ­γέ­λιον ὃ εὐ­ηγ­γε­λι­σά­μην ὑ­μῖν, ὃ καὶ πα­ρε­λά­βε­τε, ἐν ᾧ καὶ ἑ­στή­κα­τε, δι᾿ οὗ καὶ σῴ­ζε­σθε, τί­νι λό­γῳ εὐ­ηγ­γε­λι­σά­μην ὑ­μῖν εἰ κα­τέ­χε­τε, ἐ­κτὸς εἰ μὴ εἰ­κῇ ἐ­πι­στε­ύ­σα­τε. Πα­ρέ­δω­κα γὰρ ὑ­μῖν ἐν πρώ­τοις ὃ καὶ πα­ρέ­λα­βον, ὅ­τι Χρι­στὸς ἀ­πέ­θα­νεν ὑ­πὲρ τῶν ἁ­μαρ­τι­ῶν ἡ­μῶν κα­τὰ τὰς γρα­φάς, καὶ ὅ­τι ἐ­τά­φη, καὶ ὅ­τι ἐ­γή­γερ­ται τῇ τρί­τῃ ἡ­μέ­ρᾳ κα­τὰ τὰς γρα­φάς, καὶ ὅ­τι ὤ­φθη Κη­φᾷ, εἶ­τα τοῖς δώ­δε­κα· ἔ­πει­τα ὤ­φθη ἐ­πά­νω πεν­τα­κο­σί­οις ἀ­δελ­φοῖς ἐ­φά­παξ, ἐξ ὧν οἱ πλε­ί­ους μέ­νου­σιν ἕ­ως ἄρ­τι, τι­νὲς δὲ καὶ ἐ­κοι­μή­θη­σαν· ἔ­πει­τα ὤ­φθη ᾿Ι­α­κώ­βῳ, εἶ­τα τοῖς ἀ­πο­στό­λοις πᾶ­σιν· ἔ­σχα­τον δὲ πάν­των ὡ­σπε­ρεὶ τῷ ἐ­κτρώ­μα­τι ὤ­φθη κἀ­μοί. Ἐ­γὼ γάρ εἰ­μι ὁ ἐ­λά­χι­στος τῶν ἀ­πο­στό­λων, ὃς οὐκ εἰ­μὶ ἱ­κα­νὸς κα­λεῖ­σθαι ἀ­πό­στο­λος, δι­ό­τι ἐ­δί­ω­ξα τὴν ἐκ­κλη­σί­αν τοῦ Θε­οῦ· χά­ρι­τι δὲ Θε­οῦ εἰ­μι ὅ εἰ­μι· καὶ ἡ χά­ρις αὐ­τοῦ ἡ εἰς ἐ­μὲ οὐ κε­νὴ ἐ­γε­νή­θη, ἀλ­λὰ πε­ρισ­σό­τε­ρον αὐ­τῶν πάν­των ἐ­κο­πί­α­σα, οὐκ ἐ­γὼ δέ, ἀλλ᾿ ἡ χά­ρις τοῦ Θε­οῦ ἡ σὺν ἐ­μοί. Εἴ­τε οὖν ἐ­γὼ εἴ­τε ἐ­κεῖ­νοι, οὕ­τω κη­ρύσ­σο­μεν καὶ οὕ­τως ἐ­πι­στεύ­σα­τε.                   

     (Α΄ Κορ. ιε΄[15] 1 –11)

ΛΟ­ΓΟΣ ΣΤΟΝ Α­ΠΟ­ΣΤΟ­ΛΟ

 «Εἴ­τε ἐ­γώ εἴ­τε ἐ­κεῖ­νοι, οὕ­τω κη­ρύσ­σο­μεν καὶ οὕ­τως ἐ­πι­στεύ­σα­τε».

Ὁ­λο­καύ­τω­μα γιὰ τὴν ἀ­γά­πη τοῦ Χρι­στοῦ ἔ­γι­ναν οἱ ἀ­πό­στο­λοι. Μί­α με­γά­λη θυ­σί­α ἦ­ταν ὁ­λό­κλη­ρη ἡ ζω­ή τους. Ἕ­νας ἀ­νη­φο­ρι­κὸς γολ­γο­θὰς κι ἕ­νας μα­τω­μέ­νος σταυ­ρός. Ἕ­να πυ­ρα­κτω­μέ­νο κα­μί­νι καὶ μί­α ἀ­στα­μά­τη­τη φουρ­του­νι­α­σμέ­νη θά­λασ­σα. Κά­θε βῆ­μα καὶ θλί­ψη, κά­θε θλί­ψη καὶ δό­ξα. Πό­νε­σαν στὴ γῆ, δο­ξά­στη­καν στὸν οὐ­ρα­νό. Συ­κο­φαν­τή­θη­καν ἀ­π' τοὺς ἀν­θρώ­πους, εὐ­λο­γή­θη­καν ἀ­π’ τόν Θε­ό. Κα­τα­δι­κά­στη­καν ἀ­π' τὴν ἀν­θρώ­πι­νη δι­και­ο­σύ­νη, βρα­βεύ­τη­καν ἀ­πὸ τὴν οὐ­ρά­νια. Ἡ πλη­ρω­μὴ τῶν ἀν­θρώ­πων γιὰ τὸ εὐ­αγ­γε­λι­κὸ κή­ρυγ­μα, ἦ­ταν ἀ­χα­ρι­στί­α καὶ συ­κο­φαν­τί­α καὶ δι­ωγ­μὸς καὶ μαρ­τύ­ριο. «Θέ­α­τρον ἐ­γε­νή­θη­μεν τῷ κό­σμῳ», λέ­γει ὁ κο­ρυ­φαῖ­ος Παῦ­λος. «Ἡ­μεῖς μω­ροὶ διὰ Χρι­στόν». Οἱ ἄ­πι­στοι θε­ω­ροῦν ἐ­μᾶς τοὺς ἀ­πο­στό­λους μω­ροὺς καὶ ἀ­νό­η­τους. Μᾶς πε­ρι­φρο­νοῦν καὶ μᾶς δι­ώ­χνουν. Δὲ μᾶς λο­γα­ριά­ζουν γιὰ τί­πο­τε. Κι αὐ­τὰ ὅ­λα τὰ ὑ­πο­φέ­ρου­με «διὰ Χρι­στόν».

Στὴ δι­κή μας ἄ­ρα­γε ζω­ή, ὑ­πάρ­χει ἡ ἀ­πο­στο­λι­κὴ θυ­σί­α;

α) ΠΡΩ­ΤΟ­ΜΑΡ­ΤΥ­ΡΕΣ

Πρῶ­τοι στὸ κή­ρυγ­μα, πρῶ­τοι καὶ στὴ θυ­σί­α, τοῦ Χρι­στοῦ οἱ ἀ­πό­στο­λοι. Πρῶ­τοι μα­θη­τές, πρῶ­τοι καὶ μάρ­τυ­ρες. Πρῶ­τοι στὴ μά­χη, πρῶ­τοι καὶ στὰ βό­λια τοῦ ἐ­χθροῦ. Πρῶ­τοι στὴν ἐ­κλο­γή, πρῶ­τοι καὶ στὸν πό­λε­μο. Πρω­το­πό­ροι, ἀλ­λά καὶ πρω­το­μάρ­τυ­ρες. Ση­μαι­ο­φό­ροι, ἀλ­λά καὶ στό­χος στὶς δυ­νά­μεις τοῦ σκό­τους. Ὅ­πως στὶς μά­χες ἐ­κεῖ­νοι πού κα­τέ­χουν ἐ­ξέ­χου­σες θέ­σεις καὶ κρί­σι­μα ση­μεῖ­α συγ­κεν­τρώ­νουν σφο­δρό­τε­ρες τὶς ἐ­πι­θέ­σεις καὶ πυ­κνό­τε­ρα τὰ πυ­ρὰ τοῦ ἐ­χθροῦ, ἔ­τσι κι οἱ πρῶ­τοι τοῦ πνευ­μα­τι­κοῦ ἀ­γώ­να τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας δέ­χον­ται τὶς πιὸ βα­ρι­ὲς θλί­ψεις.

Αὐ­τὸ συ­νέ­βη μὲ τοὺς ἀ­πο­στό­λους τοῦ Χρι­στοῦ, πού ἦ­ταν «ἔ­σχα­τοι» καὶ «ἐ­πι­θα­νά­τιοι» καὶ «κα­θ' ἡ­μέ­ραν ἀ­πο­θνή­σκον­τες». Ὅ­πως γρά­φει ὁ Ἀπ. Παῦ­λος, «κο­λα­φι­ζό­με­θα καί.­.. λοι­δο­ρού­με­νοι εὐ­λο­γοῦ­μεν, δι­ω­κό­με­νοι ἀ­νε­χό­με­θα, β­λα­σφη­μού­με­νοι πα­ρα­κα­λοῦ­μεν». Πέ­ρα­σαν ἀ­πὸ στε­ρή­σεις πολ­λές. Μύ­ρια τούς βρῆ­καν συ­φο­ρᾶς μα­χαί­ρια. Ἀ­πο­δι­ωγ­μέ­νοι ἀ­πὸ τό­πο σὲ τό­πο, μοι­ά­ζα­νε μὲ σκη­νί­τες πλα­νό­διους. Συ­χνὰ στε­ροῦν­ταν κι αὐ­τὸ τὸ ψω­μὶ κι αὐ­τὸ τὸ νε­ρό.

Οἱ πρίγ­κη­πες τῆς ἐκ­κλη­σί­ας, πό­σο δι­α­φο­ρε­τι­κὰ ζοῦν ἀ­πό τους πρίγ­κη­πες τοῦ κό­σμου! Ἂν αὐ­τοὶ ζοῦ­νε στὴν πο­λυ­τέ­λεια καὶ τὴ χλι­δή, οἱ ἀ­πό­στο­λοι ἀγ­κα­λιά­ζουν ἑ­κού­σια τὴ φτώ­χεια. «Ὡς πε­ρι­κα­θάρ­μα­τα τοῦ κό­σμου ἐ­γε­νή­θη­μεν, πάν­των πε­ρί­ψη­μα ἕ­ως ἄρ­τι», προ­σθέ­τει ὁ πο­λυά­θλος ἀ­πό­στο­λος, ὁ Παῦ­λος. Δη­λα­δή, σὰν κα­θάρ­μα­τα γί­να­με καὶ σκου­πί­δια. ­Ἢ ὅ­πως ση­μει­ώ­νει ἀρ­χαῖ­ος ἑρ­μη­νευ­τής, «ὥ­σπερ ἀ­πο­σα­ρώ­μα­τα καὶ κό­προς ἐξ οἴ­κου ἀ­πο­κα­θαρ­θέν­τος λη­φθεῖ­σα γε­γό­να­μεν». Τοὺς πε­ρι­φρο­νού­σα­νε σὰν μο­λυ­σμα­τι­κὲς ὑ­πάρ­ξεις.

Τί τρα­γι­κὴ στιγ­μὴ στὴν ἱ­στο­ρί­α! Τὰ πιὸ ἅ­για πρό­σω­πα κι οἱ πιὸ εὐ­γε­νι­κὲς καρ­δι­ές, χλευ­ά­στη­καν καὶ ὑ­βρί­στη­καν σὰν τὰ πιὸ ρυ­πα­ρὰ ὑ­πο­κεί­με­να. Ἐ­χθρι­κὸ στρα­τό­πε­δο ἦ­ταν ὅ­λος ὁ κό­σμος, κι αὐ­τοὶ χα­ρού­με­νοι μελ­λο­θά­να­τοι. Τοὺς πο­λε­μοῦν ἄ­γρια καὶ ἀρ­χι­ε­ρεῖς καὶ γραμ­μα­τεῖς καὶ φαρισαῖοι καὶ ἡ­γε­μό­νες καὶ βα­σι­λιά­δες καὶ δοῦλοι κι ἐ­λεύ­θε­ροι καὶ ντό­πιοι καὶ ξέ­νοι καὶ εἰ­δω­λο­λά­τρες. Κά­θε τραῦμα κι ἕ­να πα­ρά­ση­μο· κά­θε πό­νος καὶ μιὰ δό­ξα· κά­θε βλα­στή­μια κι ἕ­να βρα­βεῖ­ο. Αὐ­τὸ ἀ­κρι­βῶς το­νί­ζει κι ὁ Ἀπ. Πέ­τρος, ὅ­ταν γρά­φει στοὺς χρι­στια­νούς: «Εἰ ὀνειδίζεσθε ἐν ὀ­νό­μα­τι Χριστοῦ, μα­κά­ριοι, ὅτι τὸ τῆς δό­ξης καὶ δυ­νά­με­ως καὶ τὸ τοῦ Θεοῦ Πνεῦ­μα ἐ­φ' ὑ­μᾶς ἀ­να­παύ­ε­ται». Κι ἀ­μέ­σως με­τὰ προ­σθέ­τει: «Κα­τὰ μὲν αὐτούς βλα­σφη­μεῖ­ται, κα­τὰ δὲ ὑ­μᾶς δο­ξά­ζε­ται» (Α' Πε­τρ. δ'[4] 14). Τί κι ἂν ὁ κό­σμος τοὺς ἀ­πει­λεῖ μ' ἐ­ξόν­τω­ση καὶ θά­να­το; Τί κι ἂν τοὺς ὀ­νο­μά­ζει χλευ­α­στι­κὰ «μω­ρά.­.. ἀ­σθε­νῆ.­.. ἀ­γε­νῆ.­.. ἐξουθενημένα.­.. μὴ ὄν­τα;­». Νι­ώ­θουν χα­ρού­με­νοι καὶ «μα­κά­ριοι». Ξε­περ­νοῦν τὰ προ­σω­ρι­νὰ καὶ τὰ τι­πο­τέ­νια, για­τί μ' ἐλ­πί­δα στρέ­φον­ται στὰ μελ­λού­με­να κι ἀ­τε­νί­ζουν τὰ αἰ­ώ­νια. Ὅ­λα τὰ βλέ­πουν μὲ τὸ πρί­σμα τῆς αἰ­ω­νι­ό­τη­τας.

«Οὐκ ἄ­ξια τὰ πα­θή­μα­τα τοῦ νῦν και­ροῦ πρὸς τὴν μέλ­λουσαν δό­ξαν ἀ­πο­κα­λυ­φθῆ­ναι εἰς ἡμᾶς», λέ­γει ὁ ἀετόφτερος Παῦ­λος πού «ἠρπάγη εἰς τὸν πα­ρά­δει­σον καὶ ἤ­κου­σεν ἄρ­ρη­τα ρή­μα­τα». Σ' ὅ­λα τὰ γε­γο­νό­τα κοι­τά­ζουν νὰ βροῦ­νε τὴ σκέ­ψη τοῦ Θεοῦ. Ξέ­ρουν πώς κά­τω ἀ­πὸ τὶς δο­κι­μα­σί­ες ὑ­πάρ­χουν οὐ­ρά­νι­ες ἀ­πο­ζη­μι­ώ­σεις.

β) ΣΗ­ΜΕ­ΡΑ;

Πρω­το­μάρ­τυ­ρες οἱ ἀ­πό­στο­λοι. Πρω­τα­θλη­τὲς καὶ πρω­το­πό­ροι στὸν ἀ­γώ­να τοῦ πό­νου καὶ τοῦ μαρ­τυ­ρί­ου. Γιὰ τὴν ὑ­πό­θε­ση τοῦ εὐ­αγ­γε­λί­ου πρό­σφε­ραν πολ­λὰ· πρό­σφε­ραν τὸ πᾶν. Ἐμεῖς σή­με­ρα; Τί δώ­σα­με; Τί προ­σφέ­ρα­με; Πό­τε καὶ τί ὑ­πο­φέ­ρα­με γιὰ τὴν ἀ­γά­πη τοῦ Χρι­στοῦ; Ποι­οὺς ἀ­νη­φο­ρι­κοὺς δρό­μους ἀ­νε­βή­κα­με; Ποι­οὺς γολ­γοθά­δες μα­τώ­σα­με; Ποι­ὰ ἀγ­κα­θε­ρὰ στε­φά­νια φο­ρέ­σα­με; Ποιὰ μαρ­τύ­ρια πε­ρά­σα­με; Κι ἂν ἴσως χλευ­α­στή­κα­με, ἢ ὑ­βρι­στή­κα­με, ἢ δι­ω­χτή­κα­με, τί στά­ση τη­ρή­σα­με; Τ' ἀν­τικρύ­σα­με μὲ καύ­χη­ση Κυ­ρί­ου, ἢ μή­πως δει­λι­ά­σα­με καὶ λυ­πη­θή­κα­με; Δε­χτή­κα­με τὶς ἀ­πει­λὲς μὲ γεν­ναι­ό­τη­τα, ἢ μή­πως βρή­κα­με δι­έ­ξο­δο στὴ λι­πο­τα­ξί­α καὶ τὴν ἄρ­νη­ση;

Οἱ πό­λε­μοι κα­τὰ τῶν χρι­στια­νῶν δὲν ἔ­χου­νε στα­μα­τή­σει. Ἀλ­λά­ζουν μο­νά­χα τα­κτι­κή. Σή­με­ρα ὁ πό­λε­μος αὐ­τὸς πε­ρι­ο­ρί­ζε­ται στὴν εἰ­ρω­νεί­α καὶ τὸν χλευα­σμό. Εἶ­ναι πό­λε­μος τῶν νεύ­ρων γιὰ τοὺς χρι­στια­νούς. Εἶ­ναι πα­λιὰ πο­λε­μι­κὴ τα­κτι­κὴ τῶν ἐχθρῶν τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά καὶ πάν­τα και­νούρ­για κι ἀ­πο­τε­λε­σμα­τι­κή. Ἡ εἰ­ρω­νεί­α εἶ­ναι μαρ­τύ­ριο δί­χως μα­χαί­ρι καὶ θά­να­το. Εἶ­ναι ἐ­πί­θε­ση «ἐξ ἐ­νέ­δρας». Λυ­γί­ζει κά­πο­τε καὶ τοὺς πιὸ ἰ­σχυ­ροὺς μα­χη­τές. Ἰ­δι­αί­τε­ρα εἶ­ναι τὸ ἀ­δύ­να­το ση­μεῖ­ο τῶν νέ­ων. Εὔ­κο­λα μπο­ρεῖ νὰ πο­λι­ορ­κη­θεῖ τὸ φρού­ριο τῆς ψυ­χῆς τους. Κι οἱ εἰ­ρω­νεῖ­ες αὐ­τὲς κυ­κλο­φο­ροῦν σ' ὅ­λες τὶς ἀ­πο­χρώ­σεις. Εἶ­ναι νο­μί­σμα­τα κὶβδη­λα δι­α­φό­ρων ἀξιῶν. Ξε­κι­νοῦν ἀ­πὸ ἀ­θῶ­α μι­κρὰ πει­ράγ­μα­τα, προ­χω­ροῦν σὲ πι­κρό­χο­λους χλευα­σμούς, καὶ φτά­νουν στοὺς ἀ­παί­σιους σα­τα­νι­κοὺς σαρ­κα­σμοὺς καὶ τὶς ἐ­ξου­θε­νω­τι­κὲς βλα­στή­μι­ες.

Ὁ χλευα­σμὸς εἶ­ναι κοι­νὸς κλῆ­ρος ὅ­λων τῶν ἁ­γί­ων ψυ­χῶν. Μὲ πι­κρὸ πα­ρά­πο­νο ὁ προ­φή­της Ἱ­ε­ρε­μί­ας ἐκ­φρά­ζει τὴ θλί­ψη του, «ὅτι ἐγενήθη λό­γος Κυ­ρί­ου εἰς ὀ­νει­δι­σμὸν ἐμοί καὶ εἰς χλευα­σμὸν πᾶσαν ἡμέραν μου» (Ἱ­ερ. κ'[20] 8). Πα­ρό­μοι­α ἐκ­φρά­ζε­ται κι ὁ θε­ό­πνευ­στος Ψαλ­μω­δός, ὅ­ταν λέ­γει, «ἔ­θου ἡ­μᾶς ὄ­νει­δος τοῖς γεί­το­σιν ἡ­μῶν, μυ­κτη­ρι­σμὸν καὶ χλευα­σμὸν τοῖς κύ­κλῳ ἡ­μῶν ἔ­θου ἡ­μᾶς εἰς.­.. κί­νη­σιν κε­φα­λῆς ἐν τοῖς λαοῖς» (Ψαλμ. 43, 14). Στὸ πρό­σω­πο τοῦ ἀνθρώπου χλευ­ά­ζε­ται ὁ ἴ­διος ὁ Θεός. Ὅ­ταν οἱ φαρισαῖοι μετά τό θαῦμα τῆς θε­ρα­πεί­ας τοῦ γεννημένου τυφλοῦ, «ἐλοιδόρησαν αὐ­τὸν καὶ εἶ­πον σὺ εἶ μα­θη­τὴς ἐ­κεί­νου!­», ἐ­κεί­νη τὴ στιγ­μὴ χλεύ­α­ζαν τὸν ἴ­διο τὸν Χρι­στό. Ἂν ὅ­μως στὸ πρό­σω­πο τοῦ ἀνθρώπου χλευάζεται ὁ Θεός, τὴν ἴ­δια στιγ­μὴ στὸ πρό­σω­πο τοῦ ἀνθρώπου δο­ξά­ζε­ται ὁ Θεός.

Ὑ­πέ­ρο­χη ἦ­ταν ἡ ἀ­πάν­τη­ση τοῦ γεν­ναί­ου γέ­ρον­τα Ἐλεάζαρου στὸν ἀ­σε­βέ­στα­το εἰ­δω­λο­λά­τρη Ἀν­τί­ο­χο, πού μα­ζὶ μὲ τὰ βα­σα­νι­στή­ρια χρη­σι­μο­ποι­οῦ­σε καὶ τ' ὅ­πλο τῆς εἰ­ρω­νεί­ας. «Χλευά­ζεις δὲ ἡμῶν τὴν φι­λο­σο­φί­αν» (τὶς θρη­σκευ­τι­κές μας, δη­λα­δή, ἰ­δέ­ες), τοῦ λέ­γει, «ἀλλ’ οὐ γε­λά­σεις κα­τ' ἐ­μοῦ τοῦτον τὸν γέ­λω­τα.­.. οὐδ' ἂν ἐκκόψειάς μου τὰ ὄμ­μα­τα καὶ τὰ σπλάγ­χνα μου τή­ξεις». Ὄ­χι μό­νο τοὺς χλευα­σμοὺς ὑ­πέ­φε­ρε γεν­ναῖ­α, μὰ ἦ­ταν ἕ­τοι­μος νὰ δε­χτεῖ νὰ τοῦ κά­ψουν τὰ σπλά­χνα.

Ἀ­δελ­φοί μου,

Στ' ἀχνάρια τῶν ἀ­πο­στό­λων ὅ­λοι σή­με­ρα νὰ βα­δί­σου­με. Νὰ τοὺς μι­μη­θοῦ­με στὴν πί­στη, τὸν ζῆ­λο, τὴ στα­θε­ρό­τη­τα, τὸν ἐν­θου­σια­σμό, τὴν αὐ­τα­πάρ­νηση. Νὰ γί­νου­με «τοῖς πᾶσι τὰ πάν­τα», ὅ­πως ἐ­κεῖ­νοι. Νὰ γί­νου­με ἀ­πό­στο­λοι τῆς οἰ­κου­μέ­νης. Ἀ­πό­στο­λοι τοῦ εἰ­κο­στοῦ(πρώτου) αἰ­ώ­να. «Μάρ­τυ­ρες.­.. ἕ­ως ἐσχάτου τῆς γῆς».

(Θε­ο­λό­γου +Μιχ. Μι­χα­η­λί­δη, «Ἀ­πὸ τὸν Ἄμ­βω­να»)

ΤΟ ΙΕΡΟ  ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ

         Τῷ και­ρῷ ἐ­κεί­νῳ, νε­α­νί­σκος τις προ­σῆλ­θε τῷ ᾿Ι­η­σοῦ, γο­νυ­πε­τῶν αὐ­τῷ, καὶ λέ­γων· Δι­δά­σκα­λε ἀ­γα­θέ, τί ἀ­γα­θὸν ποι­ή­σω ἵ­να ἔ­χω ζω­ὴν αἰ­ώ­νιον; Ὁ δὲ εἶ­πεν αὐ­τῷ· Τί με λέ­γεις ἀ­γα­θόν; οὐ­δεὶς ἀ­γα­θὸς, εἰ μὴ εἷς ὁ Θε­ός. Εἰ δὲ θέ­λεις εἰ­σελ­θεῖν εἰς τὴν ζω­ήν, τή­ρη­σον τὰς ἐν­το­λάς. Λέγει αὐ­τῷ· Πο­ί­ας; Ὁ δὲ ᾿Ι­η­σοῦς εἶ­πε· Τὸ· Οὐ φο­νε­ύ­σεις· Οὐ μοι­χε­ύ­σεις· Οὐ κλέ­ψεις· Οὐ ψευ­δο­μαρ­τυ­ρή­σεις· Τίμα τὸν πα­τέ­ρα σου καὶ τὴν μη­τέ­ρα· καὶ· Ἀ­γα­πή­σεις τὸν πλη­σί­ον σου ὡς σε­αυ­τόν. Λέγει αὐ­τῷ ὁ νε­α­νί­σκος· Πάντα ταῦ­τα ἐ­φυ­λα­ξά­μην ἐκ νε­ό­τη­τός μου· τί ἔ­τι ὑ­στε­ρῶ;  Ἔ­φη αὐ­τῷ ὁ ᾿Ι­η­σοῦς· Εἰ θέ­λεις τέ­λει­ος εἶ­ναι, ὕ­πα­γε, πώ­λη­σόν σου τὰ ὑ­πάρ­χον­τα, καὶ δὸς πτω­χοῖς· καὶ ἕ­ξεις θη­σαυ­ρὸν ἐν οὐ­ρα­νῷ· καὶ δεῦ­ρο, ἀ­κο­λο­ύ­θει μοι. Ἀ­κο­ύ­σας δὲ ὁ νε­α­νί­σκος τὸν λό­γον, ἀ­πῆλ­θε λυ­πο­ύ­με­νος· ἦν γὰρ ἔ­χων κτή­μα­τα πολ­λά. ῾Ο δὲ ῾Ι­η­σοῦς εἶ­πε τοῖς Μα­θη­ταῖς αὐ­τοῦ· Ἀ­μὴν λέ­γω ὑ­μῖν, ὅ­τι πλο­ύ­σιος δυ­σκό­λως εἰ­σε­λε­ύ­σε­ται εἰς τὴν βα­σι­λε­ί­αν τῶν οὐ­ρα­νῶν. Πάλιν δὲ λέ­γω ὑ­μῖν, εὐ­κο­πώ­τε­ρόν ἐ­στι κά­μη­λον διὰ τρυ­πή­μα­τος ῥα­φί­δος δι­ελ­θεῖν ἢ πλο­ύ­σιον εἰς τὴν βα­σι­λε­ί­αν τοῦ Θε­οῦ εἰ­σελ­θεῖν. Ἀ­κού­σαν­τες δὲ οἱ Μα­θη­ταὶ αὐ­τοῦ, ἐ­ξε­πλήσ­σον­το σφό­δρα, λέ­γον­τες· Τίς ἄ­ρα δύ­να­ται σω­θῆ­ναι; Ἐμ­βλέ­ψας δὲ ὁ ᾿Ι­η­σοῦς εἶ­πεν αὐ­τοῖς· Πα­ρὰ ἀν­θρώ­ποις τοῦ­το ἀ­δύ­να­τόν ἐ­στι, πα­ρὰ δὲ Θε­ῷ πάν­τα δυ­να­τά ἐ­στι.                   

                 (Ματθ. ιθ΄[19] 16 – 26)

ΕΡ­ΜΗ­ΝΕΙΑ (Π.Ν.ΤΡΕΜ­ΠΕ­ΛΑ)

Ἐκεῖνο τὸν καιρὸν, κάποιος πλησίασε τὸν Ἰησοῦ καί τοῦ εἶπε: Διδάσκαλε ἀγαθέ, τί καλό νά κάνω γιά νά ἀποκτήσω τήν αἰώνια ζωή;  Κι ὁ Κύριος τοῦ εἶπε: Ἀφοῦ ἀπευθύνεσαι σέ μένα θεωρώντας ὅτι εἶμαι ἕνας ἁπλός ἄνθρωπος, γιατί μέ ὀ­νο­μάζεις ἀγαθό; Κανείς δέν εἶναι ἀπό τόν ἑαυτό του πραγ­ματικά ἀγαθός παρά μόνο ἕνας, ὁ Θεός. Ἐάν ὅ­μως θέλεις νά μπεῖς στήν αἰώνια καί μακάρια ζωή, τήρησε σ’ ὅλη τή ζωή σου τίς ἐντολές. Τοῦ λέει ὁ νέος: Ποιές ἐντολές; Κι ὁ Ἰησοῦς τοῦ εἶπε: Τό νά μή σκοτώσεις, νά μή μοιχεύσεις, νά μήν κλέψεις, νά μήν ψευδομαρτυρήσεις, τίμα τόν πατέρα καί τή μητέρα, καί νά ἀγαπήσεις τόν συνάνθρωπό σου σάν τόν ἑαυτό σου. Τοῦ λέει ὁ νέος, ὁ ὁποῖος δέν εἶχε διδαχθεῖ ποι­ά εἶ­­­ναι καί πῶς ἐφαρμόζεται ἡ ἀγά­πη πρός τόν συνάν­­­­θρω­πο:­ Ὅλα αὐτά τά φύλαξα ἀπό τότε πού ἤμουν νέ­­­ος. Τί ἄλλο μοῦ λείπει ἀκόμη; Κι ὁ Ἰησοῦς τοῦ εἶπε: Ἐάν θέλεις νά εἶσαι τέλειος, πήγαινε, πούλησε τά ὑπάρχοντά σου καί μοίρασέ τα στούς φτωχούς, καί θά ἔχεις θησαυρό στούς οὐρανούς. Κι ἔλα νά μέ ἀκολουθήσεις. Μόλις ὅμως ὁ νέος ἄκουσε τόν λόγο αὐτό, ἔφυγε λυπημένος· διότι εἶχε πολλά κτήματα, καί ἡ καρδιά του ἦταν κολλημένη σ’ αὐτά. Τότε ὁ Ἰησοῦς εἶπε στούς μαθητές του: Ἀληθινά σᾶς λέω ὅτι δύσκολα ἕνας πλούσιος ἄνθρωπος θά μπεῖ στή βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Πάλι σᾶς λέω, εὐκολότερο εἶναι νά περάσει μιά καμήλα ἀπό τήν τρύπα πού ἀνοίγει ἡ βελόνα, παρά ὁ πλούσιος νά μπεῖ στή βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Ἀλλά ὅταν οἱ μαθητές του τό ἄκουσαν αὐτό, ἔνιωσαν πολύ μεγάλη ἔκπληξη καί εἶπαν: Ποιός τάχα μπορεῖ νά σωθεῖ; Ὁ Ἰησοῦς τότε τούς κοίταξε ἐκφραστικά καί τούς εἶ­πε: Στούς ἀνθρώπους αὐτό εἶναι ἀδύνατο, στό Θεό ὅμως ὅλα εἶναι δυνατά. Μπορεῖ λοιπόν ὁ Θεός μέ τή χάρη του νά λύσει τούς δεσμούς τῆς καρδιᾶς κάθε καλοπροαίρετου πλουσίου μέ τό χρῆμα καί νά τόν καταστήσει ἄξιο τῆς σωτηρίας.