ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ. ΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ

 

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΦΟΥ

 ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΧΛΩΡΑΚΑΣ    

(22 ΜΑΪΟΥ 2022)

 

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ  

       Ἐν ταῖς ἡ­μέ­ραις ἐ­κεί­ναις, δι­α­σπα­ρέν­τες οἱ ἀ­πό­στο­λοι ἀ­πὸ τῆς θλί­ψε­ως τῆς γε­νο­μέ­νης ἐ­πὶ Στε­φά­νῳ δι­ῆλ­θον ἕ­ως Φοι­νί­κης καὶ Κύ­πρου καὶ ᾿Αν­τι­ο­χε­ί­ας, μη­δε­νὶ λα­λοῦν­τες τὸν λό­γον εἰ μὴ μό­νον ᾿Ι­ου­δα­ί­οις. ῏Η­σαν δέ τι­νες ἐξ αὐ­τῶν ἄν­δρες Κύ­πριοι καὶ Κυ­ρη­ναῖ­οι, οἵ­τι­νες εἰ­σελ­θόν­τες εἰς ᾿Αν­τι­ό­χειαν ἐ­λά­λουν πρὸς τοὺς ῾Ελ­λη­νι­στάς, εὐ­αγ­γε­λι­ζό­με­νοι τὸν Κύ­ριον ᾿Ι­η­σοῦν. Καὶ ἦν χεὶρ Κυ­ρί­ου μετ᾿ αὐ­τῶν, πο­λύς τε ἀ­ριθ­μὸς πι­στε­ύ­σας ἐ­πέ­στρε­ψεν ἐ­πὶ τὸν Κύ­ριον. ᾿Η­κο­ύ­σθη δὲ ὁ λό­γος εἰς τὰ ὦ­τα τῆς ἐκ­κλη­σί­ας τῆς ἐν ῾Ι­ε­ρο­σο­λύ­μοις πε­ρὶ αὐ­τῶν, καὶ ἐ­ξα­πέ­στει­λαν Βαρ­νά­βαν δι­ελ­θεῖν ἕ­ως ᾿Αν­τι­ο­χε­ί­ας· ὃς πα­ρα­γε­νό­με­νος καὶ ἰ­δὼν τὴν χά­ριν τοῦ Θε­οῦ ἐ­χά­ρη, καὶ πα­ρε­κά­λει πάν­τας τῇ προ­θέ­σει τῆς καρ­δί­ας προ­σμέ­νειν τῷ Κυ­ρί­ῳ, ὅ­τι ἦν ἀ­νὴρ ἀ­γα­θὸς καὶ πλή­ρης Πνε­ύ­μα­τος ῾Α­γί­ου καὶ πί­στε­ως· καὶ προ­σε­τέ­θη ὄ­χλος ἱ­κα­νὸς τῷ Κυ­ρί­ῳ. Ἐ­ξῆλ­θε δὲ εἰς Ταρ­σὸν ὁ Βαρ­νά­βας ἀ­να­ζη­τῆ­σαι Σαῦ­λον, καὶ εὑ­ρὼν αὐ­τὸν ἤ­γα­γεν αὐ­τὸν εἰς ᾿Αν­τι­ό­χειαν. Ἐ­γέ­νε­το δὲ αὐ­τοὺς ἐ­νια­υτὸν ὅ­λον συ­να­χθῆ­ναι ἐν τῇ ἐκ­κλη­σί­ᾳ καὶ δι­δά­ξαι ὄ­χλον ἱ­κα­νόν, χρη­μα­τί­σαι τε πρῶ­τον ἐν ᾿Αν­τι­ο­χε­ί­ᾳ τοὺς μα­θη­τὰς Χρι­στι­α­νο­ύς. ᾿Εν τα­ύ­ταις δὲ ταῖς ἡ­μέ­ραις κα­τῆλ­θον ἀ­πὸ ῾Ι­ε­ρο­σο­λύ­μων προ­φῆ­ται εἰς ᾿Αν­τι­ό­χειαν· ἀ­να­στὰς δὲ εἷς ἐξ αὐ­τῶν ὀ­νό­μα­τι ῎Α­γα­βος ἐ­σή­μα­νε διὰ τοῦ Πνε­ύ­μα­τος λι­μὸν μέ­γαν μέλ­λειν ἔ­σε­σθαι ἐφ᾿ ὅ­λην τὴν οἰ­κου­μέ­νην· ὅ­στις καὶ ἐ­γέ­νε­το ἐ­πὶ Κλαυ­δί­ου Κα­ί­σα­ρος. Τῶν δὲ μα­θη­τῶν κα­θὼς ηὐ­πο­ρεῖ­τό τις, ὥ­ρι­σαν ἕ­κα­στος αὐ­τῶν εἰς δι­α­κο­νί­αν πέμ­ψαι τοῖς κα­τοι­κοῦ­σιν ἐν τῇ ᾿Ι­ου­δα­ί­ᾳ ἀ­δελ­φοῖς· ὃ καὶ ἐ­πο­ί­η­σαν ἀ­πο­στε­ί­λαν­τες πρὸς τοὺς πρε­σβυ­τέ­ρους διὰ χει­ρὸς Βαρ­νά­βα καὶ Σαύ­λου.

                    (Πράξ. ια΄ [11] 19 – 30) 

 

ΕΡΜΗΝΕΙΑ (Π.Ν.ΤΡΕΜΠΕΛΑ)

Σ’ ἐκεῖνες τίς ἡμέρες που οἱ Ἀπόστολοι πού εἶ­χαν φύ­γει ἀ­πὸ τὰ Ἱεροσόλυμα καὶ εἶ­χαν δι­α­σκορ­πι­σθεῖ λόγῳ τοῦ διωγμοῦ πού εἶχε γί­νει ἐ­ξαι­τί­ας τοῦ Στε­φά­νου, ἔ­φθα­σαν μέχρι τή Φοινίκη καὶ τὴν Κύ­προ καὶ τὴν Ἀν­τι­ό­χεια. Καὶ σὲ κανέναν ἄλ­λο δέν κήρυτταν τόν λόγο τοῦ Θε­οῦ παρά μόνο στοὺς Ἰ­ου­δαί­ους. Με­ρι­κοὶ μά­λι­στα ἀ­π' αὐ­τοὺς ἦ­ταν βέ­βαι­α Ἰουδαῖοι στήν κα­τα­γω­γή, ἀλλά εἶ­χαν γεν­νη­θεῖ ἄλ­λοι στὴν Κύπρο καί ἄλλοι στὴν Κυ­ρη­να­ϊ­κὴ Λι­βύ­η. Αὐ­τοί, ὅ­ταν ἦλθαν στὴν Ἀν­τι­ό­χεια, δί­δα­σκαν τοὺς Ἰ­ου­δαί­ους πού εἶχαν γεννηθεῖ μακριά ἀ­πὸ τὴν Πα­λαι­στί­νη καὶ εἶ­χαν πλέον μη­τρι­κή τους γλώσ­σα τὴν ἑλ­λη­νι­κή, καὶ τοὺς κήρυτταν τὸ Εὐ­αγ­γέ­λιο τῆς σω­τη­ρί­ας πού χα­ρί­ζει ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Καὶ ἡ δύ­να­μη τοῦ Κυ­ρί­ου ἦ­ταν μα­ζί τους. Ἔ­τσι, μέ τή συνέργεια καὶ τὴν ἐ­νί­σχυ­ση τῆς δυ­νά­με­ως αὐ­τῆς ἕνας με­γά­λος ἀ­ριθ­μὸς ἀ­π' αὐ­τοὺς τοὺς Ἰ­ου­δαί­ους Ἑλληνιστές πί­στε­ψε καὶ ἐ­πέ­στρε­ψε στὸν Κύ­ριο. Ἔ­φθα­σε λοι­πὸν ἡ φή­μη τῶν θαυ­μα­στῶν αὐ­τῶν γεγονότων στὰ αὐ­τιὰ τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας τῶν Ἱεροσολύμων καί ἀ­πο­φά­σι­σαν νὰ στεί­λουν τὸν Βαρ­νά­βα νά πάει μέχρι τὴν Ἀν­τι­ό­χεια. Αὐ­τός, ὅ­ταν ἦλ­θε καὶ εἶ­δε τὰ ἔρ­γα τῆς χάριτος τοῦ Θε­οῦ, πού φα­νε­ρω­νό­ταν ἀ­πὸ τὸ πλῆ­θος αὐ­τῶν πού εἶχαν πι­στέ­ψει καὶ ἀπό τή ζωή τους, χά­ρη­κε καί προέτρεπε ὅ­λους νὰ μέ­νουν ἀ­φο­σι­ω­μέ­νοι καὶ προσηλωμένοι στὸν Κύ­ριο μὲ ὅ­λη τὴ δι­ά­θε­ση τῆς ψυ­χῆς τους. Χά­ρη­κε λοι­πὸν ὁ Βαρ­νά­βας καὶ στή­ρι­ζε τούς νέους αὐ­τοὺς μα­θη­τές, δι­ό­τι ἦ­ταν ἄν­θρω­πος ἀ­γα­θὸς καί γεμά­τος Πνεῦ­μα Ἅ­γιον καὶ πί­στη. Γι' αὐ­τὸ ἐξάλλου καὶ μπο­ροῦ­σε νὰ στη­ρί­ζει καὶ νὰ πα­ρη­γο­ρεῖ. Κι ἀ­πὸ τὴ δρά­ση αὐ­τὴ τοῦ Βαρ­νά­βα με­γά­λο πλῆ­θος λα­οῦ προ­στέ­θη­κε στοὺς πι­στοὺς τοῦ Κυ­ρί­ου. Ὁ Βαρ­νά­βας μά­λι­στα πῆ­γε καὶ στὴν Ταρ­σὸ γιὰ νὰ ἀ­να­ζη­τή­σει τὸν Σαῦλο καὶ νὰ τὸν πά­ρει βο­η­θό του στὸ ἔρ­γο τῆς δι­δα­σκα­λί­ας καὶ τῆς ἐ­νι­σχύ­σε­ως τοῦ πλή­θους αὐτοῦ τῶν Χρι­στια­νῶν. Κι ὅ­ταν τὸν βρῆ­κε, τὸν ἔ­φε­ρε στὴν Ἀν­τι­ό­χεια. Ἐ­κεῖ λοι­πὸν γιὰ ἕ­να ὁ­λό­κλη­ρο χρό­νο οἱ δύ­ο αὐ­τοὶ ἀ­πό­στο­λοι συμ­με­τεῖ­χαν στὶς συ­νά­ξεις τῶν πι­στῶν στὴν Ἐκ­κλη­σί­α καὶ δί­δα­ξαν πλῆ­θος πο­λύ. Ἔ­τσι στὴν Ἀν­τι­ό­χεια οἱ μα­θη­τὲς τοῦ Κυ­ρί­ου ἐ­ξαι­τί­ας τοῦ πλή­θους τους ὀ­νο­μά­σθη­καν γιὰ πρώ­τη φο­ρὰ «Χρι­στια­νοί».

Ἐκεῖνες τίς ἡμέρες κα­τέ­βη­καν ἀ­πὸ τὰ Ἱ­ε­ρο­σό­λυ­μα στὴν Ἀν­τι­ό­χεια με­ρι­κοὶ προ­φῆ­τες. Ἕ­νας ἀ­πὸ αὐ­τούς, πού λε­γό­ταν Ἄ­γα­βος, ση­κώ­θη­κε στὴ σύ­να­ξη τῶν πι­στῶν, καὶ φω­τι­σμέ­νος ἀ­πὸ τὸ Ἅ­γιον Πνεῦ­μα ἀ­πε­κά­λυ­ψε ὅ­τι θὰ ἔ­πε­φτε με­γά­λη πεί­να σ' ὅ­λη τὴν οἰ­κου­μέ­νη. Πράγ­μα­τι ἡ πεί­να αὐ­τὴ συ­νέ­βη ὅ­ταν αὐ­το­κρά­το­ρας ἦ­ταν ὁ Κλαύ­διος Καί­σαρ. Με­τὰ λοι­πὸν ἀ­πὸ τὴν προ­φη­τεί­α αὐ­τή, οἱ μα­θη­τές, ἀ­νά­λο­γα μὲ τοὺς πό­ρους καὶ τὰ μέ­σα πού δι­έ­θε­τε ὁ κα­θέ­νας, ἀ­πο­φά­σι­σαν νὰ στεί­λουν κα­θέ­νας ἀ­π' αὐ­τοὺς τὴ συν­δρο­μή του γιὰ νὰ βο­η­θή­σουν καὶ νὰ ὑ­πη­ρε­τή­σουν τοὺς ἀ­δελ­φοὺς πού κα­τοι­κοῦ­σαν στὴν Ἰ­ου­δαί­α. Καὶ πραγ­μα­τι­κὰ αὐ­τὸ ἔ­κα­ναν· ἔ­στει­λαν τὴν εἰ­σφο­ρά τους στοὺς πρε­σβυ­τέ­ρους τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας τῶν Ἱ­ε­ρο­σο­λύ­μων μὲ τὰ χέ­ρια τοῦ Βαρ­νά­βα καὶ τοῦ Σαύ­λου.

 

ΤΟ ΙΕΡΟ  ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ

       Τῷ και­ρῷ ἐ­κεί­νῳ,  ἔρ­χε­ται ὁ Ἰ­η­σοῦς εἰς πό­λιν τῆς Σα­μα­ρε­ί­ας λε­γο­μέ­νην Συ­χὰρ, πλη­σί­ον τοῦ χω­ρί­ου ὃ ἔ­δω­κεν Ἰ­α­κὼβ Ἰ­ω­σὴφ τῷ υἱ­ῷ αὐ­τοῦ. ἦν δὲ ἐ­κεῖ πη­γὴ τοῦ Ἰ­α­κώβ. ὁ οὖν Ἰ­η­σοῦς κε­κο­πια­κὼς ἐκ τῆς ὁ­δοι­πο­ρί­ας ἐ­κα­θέ­ζε­το οὕ­τως ἐ­πὶ τῇ πη­γῇ· ὥ­ρα ἦν ὡ­σεὶ ἕ­κτη.  ἔρ­χε­ται γυ­νὴ ἐκ τῆς Σα­μα­ρε­ί­ας ἀν­τλῆ­σαι ὕ­δωρ. λέ­γει αὐ­τῇ ὁ Ἰ­η­σοῦς· Δός μοι πι­εῖν. οἱ γὰρ μα­θη­ταὶ αὐ­τοῦ ἀ­πε­λη­λύ­θει­σαν εἰς τὴν πό­λιν, ἵ­να τρο­φὰς ἀ­γο­ρά­σω­σι. λέ­γει οὖν αὐ­τῷ ἡ γυ­νὴ ἡ Σα­μα­ρεῖ­τις· Πῶς σὺ Ἰ­ου­δαῖ­ος ὢν πα­ρ' ἐ­μοῦ πι­εῖν αἰ­τεῖς, οὔ­σης γυ­ναι­κὸς Σα­μα­ρε­ί­τι­δος; οὐ γὰρ συγ­χρῶν­ται Ἰ­ου­δαῖ­οι Σα­μα­ρε­ί­ταις. ἀ­πε­κρί­θη Ἰ­η­σοῦς καὶ εἶ­πεν αὐ­τῇ· Εἰ ᾔ­δεις τὴν δω­ρε­ὰν τοῦ Θε­οῦ καὶ τίς ἐ­στιν ὁ λέ­γων σοι, δός μοι πι­εῖν, σὺ ἂν ᾔ­τη­σας αὐ­τὸν, καὶ ἔ­δω­κεν ἄν σοι ὕ­δωρ ζῶν. λέ­γει αὐ­τῷ ἡ γυ­νή· Κύριε, οὔ­τε ἄν­τλη­μα ἔ­χεις, καὶ τὸ φρέ­αρ ἐ­στὶ βα­θύ· πό­θεν οὖν ἔ­χεις τὸ ὕ­δωρ τὸ ζῶν; μὴ σὺ με­ί­ζων εἶ τοῦ πα­τρὸς ἡ­μῶν Ἰ­α­κώβ, ὃς ἔ­δω­κεν ἡ­μῖν τὸ φρέ­αρ, καὶ αὐ­τὸς ἐξ αὐ­τοῦ ἔ­πι­ε καὶ οἱ υἱ­οὶ αὐ­τοῦ καὶ τὰ θρέμ­μα­τα αὐ­τοῦ; ἀ­πε­κρί­θη Ἰ­η­σοῦς καὶ εἶ­πεν αὐ­τῇ· Πᾶς ὁ πί­νων ἐκ τοῦ ὕ­δα­τος το­ύ­του δι­ψή­σει πά­λιν· ὃς δ' ἂν πί­ῃ ἐκ τοῦ ὕ­δα­τος οὗ ἐ­γὼ δώ­σω αὐ­τῷ, οὐ μὴ δι­ψή­σει εἰς τὸν αἰ­ῶ­να, ἀλ­λὰ τὸ ὕ­δωρ ὃ δώ­σω αὐ­τῷ, γε­νή­σε­ται ἐν αὐ­τῷ πη­γὴ ὕ­δα­τος ἁλ­λο­μέ­νου εἰς ζω­ὴν αἰ­ώ­νιον. λέ­γει πρὸς αὐ­τὸν ἡ γυ­νή· Κύριε, δός μοι τοῦ­το τὸ ὕ­δωρ, ἵ­να μὴ δι­ψῶ μη­δὲ ἔρ­χο­μαι ἐν­θά­δε ἀν­τλεῖν. λέ­γει αὐ­τῇ ὁ Ἰ­η­σοῦς· Ὕ­πα­γε φώ­νη­σον τὸν ἄν­δρα σου καὶ ἐλ­θὲ ἐν­θά­δε. ἀ­πε­κρί­θη ἡ γυ­νὴ καὶ εἶ­πεν· Οὐκ ἔ­χω ἄν­δρα. λέ­γει αὐ­τῇ ὁ Ἰ­η­σοῦς· Κα­λῶς εἶ­πας ὅ­τι ἄν­δρα οὐκ ἔ­χω· πέν­τε γὰρ ἄν­δρας ἔ­σχες, καὶ νῦν ὃν ἔ­χεις οὐκ ἔ­στι σου ἀ­νήρ· τοῦ­το ἀ­λη­θὲς εἴ­ρη­κας. λέ­γει αὐ­τῷ ἡ γυ­νή· Κύριε, θε­ω­ρῶ ὅ­τι προ­φή­της εἶ σύ. οἱ πα­τέ­ρες ἡ­μῶν ἐν τῷ ὄ­ρει το­ύ­τῳ προ­σε­κύ­νη­σαν· καὶ ὑ­μεῖς λέ­γε­τε ὅ­τι ἐν Ἱ­ε­ρο­σο­λύ­μοις ἐ­στὶν ὁ τό­πος ὅ­που δεῖ προ­σκυ­νεῖν. λέ­γει αὐ­τῇ ὁ Ἰ­η­σοῦς· Γύναι, πί­στευ­σόν μοι ὅ­τι ἔρ­χε­ται ὥ­ρα ὅ­τε οὔ­τε ἐν τῷ ὄ­ρει το­ύ­τῳ οὔ­τε ἐν Ἱ­ε­ρο­σο­λύ­μοις προ­σκυ­νή­σε­τε τῷ πα­τρί. ὑ­μεῖς προ­σκυ­νεῖ­τε ὃ οὐκ οἴ­δα­τε, ἡ­μεῖς προ­σκυ­νοῦ­μεν ὃ οἴ­δα­μεν· ὅ­τι ἡ σω­τη­ρί­α ἐκ τῶν Ἰ­ου­δα­ί­ων ἐ­στίν. ἀλ­λ' ἔρ­χε­ται ὥ­ρα, καὶ νῦν ἐ­στιν, ὅ­τε οἱ ἀ­λη­θι­νοὶ προ­σκυ­νη­ταὶ προ­σκυ­νή­σου­σι τῷ πα­τρὶ ἐν πνε­ύ­μα­τι καὶ ἀ­λη­θε­ί­ᾳ· καὶ γὰρ ὁ πα­τὴρ τοι­ο­ύ­τους ζη­τεῖ τοὺς προ­σκυ­νοῦν­τας αὐ­τόν. πνεῦ­μα ὁ Θε­ός, καὶ τοὺς προ­σκυ­νοῦν­τας αὐ­τὸν ἐν πνε­ύ­μα­τι καὶ ἀ­λη­θε­ί­ᾳ δεῖ προ­σκυ­νεῖν. λέ­γει αὐ­τῷ ἡ γυ­νή· Οἶ­δα ὅ­τι Μεσ­σί­ας ἔρ­χε­ται ὁ λε­γό­με­νος Χρι­στός· ὅ­ταν ἔλ­θῃ ἐ­κεῖ­νος, ἀ­ναγ­γε­λεῖ ἡ­μῖν πάν­τα. λέ­γει αὐ­τῇ ὁ Ἰ­η­σοῦς· Ἐ­γώ εἰ­μι, ὁ λα­λῶν σοι. καὶ ἐ­πὶ το­ύ­τῳ ἦλ­θαν οἱ μα­θη­ταὶ αὐ­τοῦ, καὶ ἐ­θα­ύ­μα­σαν ὅ­τι με­τὰ γυ­ναι­κὸς ἐ­λά­λει· οὐ­δεὶς μέν­τοι εἶ­πε, τί ζη­τεῖς ἤ τί λα­λεῖς με­τ' αὐ­τῆς; Ἀ­φῆ­κεν οὖν τὴν ὑ­δρί­αν αὐ­τῆς ἡ γυ­νὴ καὶ ἀ­πῆλ­θεν εἰς τὴν πό­λιν, καὶ λέ­γει τοῖς ἀν­θρώ­ποις· Δεῦ­τε ἴ­δε­τε ἄν­θρω­πον ὃς εἶ­πέ μοι πάν­τα ὅ­σα ἐ­πο­ί­η­σα· μή­τι οὗ­τός ἐ­στιν ὁ Χρι­στός; ἐ­ξῆλ­θον οὖν ἐκ τῆς πό­λε­ως καὶ ἤρ­χον­το πρὸς αὐ­τόν. Ἐν δὲ τῷ με­τα­ξὺ ἠ­ρώ­των αὐ­τὸν οἱ μα­θη­ταὶ λέ­γον­τες· Ραβ­βί, φά­γε. ὁ δὲ εἶ­πεν αὐ­τοῖς· Ἐ­γὼ βρῶ­σιν ἔ­χω φα­γεῖν, ἣν ὑ­μεῖς οὐκ οἴ­δα­τε. ἔ­λε­γον οὖν οἱ μα­θη­ταὶ πρὸς ἀλ­λή­λους· Μή τις ἤ­νεγ­κεν αὐ­τῷ φα­γεῖν; λέ­γει αὐ­τοῖς ὁ Ἰ­η­σοῦς· Ἐ­μὸν βρῶ­μά ἐ­στιν ἵ­να ποι­ῶ τὸ θέ­λη­μα τοῦ πέμ­ψαν­τός με καὶ τε­λει­ώ­σω αὐ­τοῦ τὸ ἔρ­γον. οὐχ ὑ­μεῖς λέ­γε­τε ὅ­τι ἔ­τι τε­τρά­μη­νός ἐ­στι καὶ ὁ θε­ρι­σμὸς ἔρ­χε­ται; ἰ­δοὺ λέ­γω ὑ­μῖν, ἐ­πά­ρα­τε τοὺς ὀ­φθαλ­μοὺς ὑ­μῶν καὶ θε­ά­σα­σθε τὰς χώ­ρας, ὅ­τι λευ­καί εἰ­σι πρὸς θε­ρι­σμόν ἤ­δη. καὶ ὁ θε­ρί­ζων μι­σθὸν λαμ­βά­νει καὶ συ­νά­γει καρ­πὸν εἰς ζω­ὴν αἰ­ώ­νιον, ἵ­να καὶ ὁ σπε­ί­ρων ὁ­μοῦ χα­ί­ρῃ καὶ ὁ θε­ρί­ζων. ἐν γὰρ το­ύ­τῳ ὁ λό­γος ἐ­στὶν ὁ ἀ­λη­θι­νὸς, ὅ­τι ἄλ­λος ἐ­στὶν ὁ σπε­ί­ρων καὶ ἄλ­λος ὁ θε­ρί­ζων. ἐ­γὼ ἀ­πέ­στει­λα ὑ­μᾶς θε­ρί­ζειν ὃ οὐχ ὑ­μεῖς κε­κο­πι­ά­κα­τε· ἄλ­λοι κε­κο­πι­ά­κα­σι, καὶ ὑ­μεῖς εἰς τὸν κό­πον αὐ­τῶν εἰ­σε­λη­λύ­θα­τε. Ἐκ δὲ τῆς πό­λε­ως ἐ­κεί­νης πολ­λοὶ ἐ­πί­στευ­σαν εἰς αὐ­τὸν τῶν Σα­μα­ρει­τῶν δι­ὰ τὸν λό­γον τῆς γυ­ναι­κὸς, μαρ­τυ­ρο­ύ­σης ὅ­τι εἶ­πέ μοι πάν­τα ὅ­σα ἐ­πο­ί­η­σα. ὡς οὖν ἦλ­θον πρὸς αὐ­τὸν οἱ Σα­μα­ρεῖ­ται, ἠ­ρώ­των αὐ­τὸν μεῖ­ναι πα­ρ' αὐ­τοῖς· καὶ ἔ­μει­νεν ἐ­κεῖ δύ­ο ἡ­μέ­ρας. καὶ πολ­λῷ πλε­ί­ους ἐ­πί­στευ­σαν δι­ὰ τὸν λό­γον αὐ­τοῦ, τῇ τε γυ­ναι­κὶ ἔ­λε­γον ὅ­τι οὐ­κέ­τι δι­ὰ τὴν σὴν λα­λιὰν πι­στε­ύ­ο­μεν· αὐ­τοὶ γὰρ ἀ­κη­κό­α­μεν, καὶ οἴ­δα­μεν ὅ­τι οὗ­τός ἐ­στιν ἀ­λη­θῶς ὁ σω­τὴρ τοῦ κό­σμου ὁ Χρι­στός.  

                                                                                   (Ἰωάν. δ[4] 5- 42)

 

ΣΥ­ΝΑΝ­ΤΗ­ΣΙΣ ΜΕ ΤΟΝ ΜΕΣ­ΣΙΑ

Ο­ΜΙ­ΛΙΑ ΣΤΟ ΕΥ­ΑΓ­ΓΕ­ΛΙΟ

1. ΤΟ Α­ΘΑ­ΝΑ­ΤΟ ΝΕ­ΡΟ

Ὁ Κύ­ριός μας ἔ­πει­τα ἀ­πὸ με­γά­λη ὁ­δοι­πο­ρί­α φθά­νει κα­τά­κο­πος μὲς στὸ κα­τα­με­σή­με­ρο κον­τὰ στὴν πό­λη τῆς Σα­μά­ρειας Συ­χάρ. Οἱ μα­θη­ταὶ φεύ­γουν στὴν πό­λη γιὰ νὰ ἀ­γο­ρά­σουν τρό­φι­μα, καὶ ὁ Κύ­ριος κά­θε­ται μό­νος του πλά­ι σ᾿ ἕ­να πη­γά­δι ποὺ πρὶν ἀ­πὸ αἰ­ῶ­νες εἶ­χε ἀ­νοί­ξει ὁ Ἰ­α­κώβ. Σὲ λί­γο ἡ ἀ­πό­λυ­τη ἡ­συ­χί­α δι­α­κό­πτε­ται, κα­θὼς πλη­σιά­ζει ἐ­κεῖ μί­α γυ­ναί­κα Σα­μα­ρεί­τι­δα μὲ τὴ στά­μνα της γιὰ νὰ πά­ρει νε­ρό. Ξαφ­νι­ά­ζε­ται κυ­ρι­ο­λε­κτι­κά, ὅ­ταν ἀ­κού­ει τὸν Κύ­ριο νὰ τῆς ζη­τᾶ λί­γο νε­ρὸ γιὰ νὰ πι­εῖ· γι᾿ αὐ­τὸ καὶ ἀ­μή­χα­νη τὸν ρω­τᾶ:

—Πώς ἐ­σύ, ἕ­νας Ἰ­ου­δαῖ­ος, ζη­τᾶς ἀ­πὸ ἐ­μέ­να, Σα­μα­ρεί­τι­δα, νὰ σοῦ δώ­σω νε­ρό; (Δι­ό­τι οἱ Ἑ­βραῖ­οι καὶ οἱ Σα­μα­ρεῖ­τες εἶ­χαν με­γά­λη ἔ­χθρα με­τα­ξύ τους).

—Έ­άν ἐ­γνώ­ρι­ζες, ἀ­παν­τᾶ ὁ Κύ­ριος, τὴ δω­ρε­ὰ τοῦ Θε­οῦ καὶ ποι­ὸς σοὺ ζη­τᾶ νε­ρό, ἐ­σὺ θὰ μοῦ ζη­τοῦ­σες νὰ σοῦ δώ­σω νε­ρὸ τρε­χού­με­νο, ποὺ δὲν στε­ρεύ­ει πο­τέ.

—Κύ­ρι­ε, λέ­γει ἔκ­πλη­κτη ἡ Σα­μα­ρεί­τι­δα , ἐ­σὺ οὔ­τε δο­χεῖ­ο ἔ­χεις, καὶ τὸ πη­γά­δι εἶ­ναι βα­θύ. Ἀ­πὸ ποῦ λοι­πὸν ἔ­χεις τὸ τρε­χού­με­νο νε­ρό;

—Κά­θε ἄν­θρω­πος ποὺ πί­νει ἀπ᾿ τὸ νε­ρὸ αὐ­τὸ τοῦ πη­γα­διοῦ, τῆς ἀ­παν­τᾶ Ἐ­κεῖ­νος, θὰ δι­ψά­σει καὶ πά­λι. Ἐ­κεῖ­νος ὅ­μως ποῦ θὰ πι­εῖ ἀ­πὸ τὸ νε­ρὸ ποὺ ἐ­γὼ θὰ τοῦ δώ­σω, δὲν θὰ δι­ψά­σει πο­τέ, ἀλ­λὰ τὸ νε­ρὸ αὐ­τὸ θὰ γί­νει μέ­σα του πη­γὴ ὕ­δα­τος, ποὺ θὰ ἀ­να­βλύ­ζει δια­ρκῶς μὲ ὁρ­μὴ καὶ θὰ τοῦ με­τα­δί­δει αἰ­ώ­νια ζω­ή.

Καὶ ἡ γυ­ναί­κα μὲ λα­χτά­ρα τοῦ λέ­γει:

—Δός μου, Κύ­ρι­ε, ἀπ᾿ αὐ­τὸ τὸ νε­ρό, γιὰ νὰ μὴν δι­ψῶ πλέ­ον καὶ νὰ μὴν ἀ­ναγ­κά­ζο­μαι νὰ ἔρ­χο­μαι ἐ­δῶ γιὰ νὰ βγά­ζω νε­ρό.

Τό­τε ὁ Κύ­ριος μὲ μί­α ἀ­προσ­δό­κη­τη προ­τρο­πὴ ξυ­πνᾶ τὴ ναρ­κω­μέ­νη συ­νεί­δη­σή της:

—Πή­γαι­νε, τῆς λέ­ει, στὸν ἄν­δρα σου κι ἐ­λᾶ­τε μα­ζὶ γιὰ νὰ πά­ρε­τε αὐ­τὸ τὸ νε­ρό.

Ἡ γυ­ναί­κα ἀ­μή­χα­νη ἀρ­χί­ζει νὰ κα­τα­λα­βαί­νει πὼς ὁ Κύ­ριος κι­νεῖ­ται στοὺς μυ­στι­κοὺς κό­σμους τῆς ζω­ῆς της.

—Δέν ἔ­χω ἄν­δρα, ἀ­παν­τᾶ.

—Κα­λά εἶ­πες πὼς δὲν ἔ­χεις ἄν­δρα, ἐ­πι­βε­βαι­ώ­νει ὁ Κύ­ριος. Δι­ό­τι ἕ­ως τώ­ρα πέν­τε ἄν­δρες εἶ­χες, ἀλ­λὰ καὶ αὐ­τὸν ποὺ τώ­ρα ἔ­χεις δὲν εἶ­ναι νό­μι­μος σύ­ζυ­γός σου. Εἶ­ναι ἀ­λή­θεια αὐ­τὸ ποὺ εἶ­πες.

ΑΣ ΔΙ­Α­ΚΟ­ΨΟΥ­ΜΕ ὅ­μως ἐ­δῶ γιὰ λί­γο τὴν εὐ­αγ­γε­λι­κὴ δι­ή­γη­ση, γιὰ νὰ προ­σέ­ξου­με τὴ με­γά­λη ἀ­λή­θεια ποὺ ἀ­νέ­πτυ­ξε ὁ Κύ­ριος πρὸς τὴν Σα­μα­ρεί­τι­δα καὶ πρὸς ὅ­λους ἐ­μᾶς· ὅ­τι Αὐ­τὸς χα­ρί­ζει στοὺς πι­στούς του νε­ρὸ ἀ­θά­να­το ποὺ δὲν στε­ρεύ­ει πο­τέ, ποὺ ξε­δι­ψᾶ γιὰ πάν­τα, ποὺ με­τα­δί­δει ζω­ὴ αἰ­ώ­νια. Δὲν πρό­κει­ται βέ­βαι­α γιὰ τὸ ἀ­θά­να­το νε­ρὸ τῶν πα­ρα­μυ­θι­ῶν καὶ τῶν θρύ­λων ἀλ­λὰ γιὰ κά­τι ἀ­λη­θι­νό, γνή­σιο καὶ ὑ­περ­φυ­σι­κό. Τὸ ἀ­θά­να­το νε­ρὸ τῆς ζω­ῆς ποὺ μό­νον ὁ Θε­ὸς μᾶς προ­σφέ­ρει εἶ­ναι ἡ Χά­ρις τοῦ Ἁ­γί­ου Πνεύ­μα­τος. Εἶ­ναι τὰ νά­μα­τα νέ­ας ζω­ῆς ποὺ πλημ­μυ­ρί­ζουν τὴν ψυ­χή μας, ἰ­δι­αι­τέ­ρως ὅ­ταν προ­σερ­χό­μα­στε στὰ ζω­ο­πά­ρο­χα Μυ­στή­ρια τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας μας καὶ κυ­ρί­ως στὴν Ἱ­ε­ρὰ Ἐ­ξο­μο­λό­γη­ση καὶ τὴν θεί­α Κοι­νω­νί­α.

Ὅ­μως ἐ­δῶ θὰ πρέ­πει νὰ προ­σέ­ξου­με κά­τι πο­λὺ ση­μαν­τι­κὸ γιὰ τὸ θέ­μα μας. Ὁ Κύ­ριος δὲν προ­σφέ­ρει αὐ­τὸ τὸ νε­ρὸ στὴ Σα­μα­ρεί­τι­δα, ἀ­κό­μη καὶ ὅ­ταν αὐ­τὴ μὲ πό­θο τὸ ζη­τᾶ. Ἀλ­λὰ πρῶ­τα τῆς λέ­γει νὰ φω­νά­ξει τὸν ἄν­δρα της, τὴν βο­η­θᾶ δη­λα­δὴ νὰ ἔλ­θει πρῶ­τα σὲ συ­ναί­σθη­ση τῆς ἁ­μαρ­τω­λό­τη­τός της. Μᾶς δι­δά­σκει ἔ­τσι πὼς δὲν προ­σφέ­ρει τὸ νε­ρὸ αὐ­τὸ τῆς ζω­ῆς ἀ­μέ­σως, ἀλ­λὰ θέ­λει πρῶ­τα νὰ ἀ­πο­κτή­σου­με ἐ­πί­γνω­ση τῆς ἁ­μαρ­τω­λό­τη­τος καὶ ἀ­να­ξι­ό­τη­τός μας. Δι­ό­τι ἔ­τσι θὰ ἐ­κτι­μή­σου­με τὸ με­γα­λεῖ­ο της θεί­ας δω­ρε­ᾶς. Ἀλ­λι­ῶς κιν­δυ­νεύ­ου­με νὰ μέ­νου­με γιὰ πάν­τα δι­ψα­σμέ­νοι καὶ ἄ­δει­οι, ἐ­νῶ γύ­ρω μας τό­σοι ἄλ­λοι θὰ ξε­δι­ψοῦν ἀ­πὸ τὸ νε­ρὸ αὐ­τὸ τῆς ἀ­θα­να­σί­ας. Ὅ­πως τὸ ἔ­κα­με καὶ ἡ Σα­μα­ρεί­τι­δα στὴ συ­νέ­χεια τῆς ζω­ῆς της.

2. ΦΤΕ­ΡΑ ΣΤΑ ΠΟ­ΔΙΑ

Ὅ­ταν ἄ­κου­σε τὶς συν­τα­ρα­κτι­κὲς αὐ­τὲς ἀ­πο­κα­λύ­ψεις τοῦ Χρι­στοῦ, δι­αι­σθάν­θη­κε ὅ­τι δὲν ἔ­χει ἐμ­πρός της ἕ­ναν τυ­χαῖ­ο ἄν­θρω­πο. Γι᾿ αὐ­τὸ καὶ ὁ­μο­λο­γεῖ συγ­κλο­νι­σμέ­νη:

—Κύ­ρι­ε, κα­τα­λα­βαί­νω ὅ­τι εἶ­σαι προ­φή­της. Πές μου λοι­πόν, ποῦ εἶ­ναι σω­στὸ νὰ λα­τρεύ­ει κα­νεὶς τὸν Θε­ό, ἐ­δῶ στὸ ὅ­ρος Γα­ρι­ζείν, ὅ­πως τὸν λα­τρεύ­ουν οἱ πα­τέ­ρες μας, ἢ στὰ Ἱ­ε­ρο­σό­λυ­μα, ὅ­πως λέ­τε ἐ­σεῖς οἱ Ἰ­ου­δαῖ­οι;

—Πί­στε­ψέ με, τῆς ἀ­πο­κρί­νε­ται ὁ Κύ­ριος, φθά­νει μιὰ νέ­α ἐ­πο­χὴ ποὺ οὔ­τε στὸ ὅ­ρος Γα­ρι­ζεὶν οὔ­τε στὰ Ἱ­ε­ρο­σό­λυ­μα θὰ λα­τρεύ­ε­τε ἀ­πο­κλει­στι­κὰ τὸν Θε­ό. Δι­ό­τι ὁ Θε­ὸς εἶ­ναι πνεῦ­μα, καὶ αὐ­τοὶ ποὺ τὸν λα­τρεύ­ουν θὰ πρέ­πει νὰ τὸν λα­τρεύ­ουν «ἐν πνεύ­μα­τι καὶ ἀ­λη­θεί­ᾳ», μὲ ἀ­φο­σί­ω­ση ψυ­χῆς καὶ ἐ­πί­γνω­ση.

Ἡ γυ­ναί­κα ἔ­χον­τας σα­γη­νευ­θεῖ ἀ­πὸ τὰ πρω­τά­κου­στα καὶ πα­ρά­ξε­να λό­για τοῦ Κυ­ρί­ου λέ­γει:

—Γνω­ρί­ζω, Κύ­ρι­ε, ὅ­τι ἔρ­χε­ται ὁ Μεσ­σί­ας, ὁ Χρι­στός, ὁ Ὁ­ποῖ­ος θὰ μᾶς τὰ ἐ­ξη­γή­σει ὅ­λα.

— «Ἐ­γώ εἰ­μι, ὁ λα­λῶν σοι». Ἐ­γὼ ποὺ σοῦ μι­λῶ εἶ­μαι ὁ Μεσ­σί­ας ποὺ πε­ρι­μέ­νε­τε, τῆς ἀ­πο­κα­λύ­πτει ὁ Κύ­ριος.

Ἐ­κεί­νη ὅ­μως τὴ στιγ­μὴ ὁ δι­ά­λο­γος δι­α­κό­πτε­ται, δι­ό­τι ἔ­φθα­σαν οἱ μα­θη­ταί, οἱ ὁ­ποῖ­οι ἐ­ξε­πλά­γη­σαν βλέ­πον­τας τὸν Κύ­ριο νὰ συ­νο­μι­λεῖ μὲ γυ­ναί­κα, κά­τι ποὺ οἱ ραβ­βί­νοι ἀ­πὸ πε­ρι­φρό­νη­ση τὸ ἀ­πέ­φευ­γαν ἐ­πι­με­λῶς.

Ἡ Σα­μα­ρεί­τι­δα ὅ­μως, κα­τα­γο­η­τευ­μέ­νη ἀ­πὸ τὴ συ­ναρ­πα­στι­κὴ αὐ­τὴ συ­νο­μι­λί­α της, ἄ­φη­σε τὴ στά­μνα της ἐ­κεῖ στὸ πη­γά­δι καὶ ἔ­τρε­ξε στὴν πό­λη γιὰ νὰ εἰ­δο­ποι­ή­σει τοὺς συμ­πο­λί­τες της:

—Ε­λά­τε νὰ δεῖ­τε ἕ­ναν ἄν­θρω­πο, ποὺ ξέ­ρει ὅ­λα τὰ μυ­στι­κὰ τῆς ζω­ῆς μου. Μή­πως εἶ­ναι αὐ­τὸς ὁ Μεσ­σί­ας.­.­.;

Σὲ λί­γο ἄρ­χι­σαν νὰ κα­τα­φθά­νουν οἱ κά­τοι­κοι τῆς πό­λε­ως ἐ­κεῖ στὸ πη­γά­δι γιὰ νὰ δοῦν τὸν Κύ­ριο. Τό­σο μά­λι­στα ἐν­θου­σι­ά­στη­καν ἀ­πὸ τὴ δι­δα­σκα­λί­α Του, ὥ­στε τοῦ ζή­τη­σαν μὲ θέρ­μη καὶ ἔ­μει­νε στὴν πό­λη τους δύ­ο ἡ­μέ­ρες. Ἔ­λε­γαν μά­λι­στα στὴν γυ­ναί­κα ὅ­τι τώ­ρα δὲν πι­στεύ­ου­με μό­νον ἐ­πει­δὴ ἐ­σὺ μᾶς μί­λη­σες γι᾿ Αὐ­τόν, ἀλ­λὰ ἐ­πει­δὴ οἱ ἴ­διοι δι­α­πι­στώ­σα­με ὅ­τι αὐ­τὸς εἶ­ναι ὁ Σω­τὴρ τοῦ κό­σμου, ὁ Χρι­στός.

Ἱ­στο­ρι­κὴ πραγ­μα­τι­κὰ ἦ­ταν ἡ συ­νάν­τη­ση τῆς Σα­μα­ρεί­τι­δος μὲ τὸν Κύ­ριο. Ἀλ­λὰ καὶ ἀ­πο­φα­σι­στι­κὴ γιὰ τὴ ζω­ή της. Πῶς ἄλ­λα­ξαν ὅ­λα μέ­σα σὲ λί­γες στιγ­μές! Συ­νάν­τη­σε τὸν Μεσ­σί­α, ἀν­τί­κρι­σε τὴ θε­ϊ­κή Του μορ­φή, γο­η­τεύ­τη­κε ἀ­πὸ τὰ ὑ­πέ­ρο­χα λό­για Του, αἰ­σθάν­θη­κε ὅ­τι ἔ­χει μπρο­στά της τὸν Σω­τή­ρα τῶν ἀν­θρώ­πων. Τί­πο­τε πλέ­ον δὲν μπο­ρεῖ νὰ τὴν συγ­κρα­τή­σει. Ὁ Χρι­στὸς ἔ­βα­λε φω­τιὰ στὴν ψυ­χή της κι αὐ­τὴ φτε­ρὰ στὰ πό­δια της. Δὲν σκέ­φτε­ται πλέ­ον οὔ­τε τὴ στά­μνα της, οὔ­τε τὴν προ­η­γού­με­νη ἁ­μαρ­τω­λὴ ζω­ή της. Ἕ­να μό­νο τὴν συγ­κλο­νί­ζει: Εἶ­δε τὸν Μεσ­σί­α! Καὶ θέ­λει νὰ τὸ πεῖ αὐ­τὸ σ΄ ὅ­λο τὸν κό­σμο. Κι ἀλ­λά­ζει ζω­ή. Γί­νε­ται πλέ­ον ἡ ἁ­γί­α Φω­τει­νὴ ἡ ἰ­σα­πό­στο­λος. Καί, ὅ­πως μᾶς λέ­γει ἡ πα­ρά­δο­ση, κη­ρύτ­τει τὸν λα­τρευ­τό της Κύ­ριο μέ­χρι τὴν Ἀ­φρι­κὴ καὶ τὴ Ρώ­μη. Καὶ γι᾿ Αὐ­τὸν θυ­σιά­ζει ἀ­κό­μη καὶ τὴ ζω­ή της μα­ζὶ μὲ τὶς πέν­τε ἀ­δελ­φές της καὶ τοὺς δύ­ο γιούς της.

Σὲ κά­ποι­ο ἄλ­λο πνευ­μα­τι­κὸ πη­γά­δι κι ἐ­μεῖς ἀ­σφα­λῶς αἰ­σθαν­θή­κα­με τὴν πα­ρου­σί­α τοῦ Κυ­ρί­ου στὴ ζω­ή μας, γευ­θή­κα­με τὴν ἀ­γά­πη Του, μᾶς συ­νε­πῆ­ρε ἡ μορ­φή Του. Ἂς ἀ­φή­σου­με λοι­πὸν κι ἐ­μεῖς τὶς στά­μνες τῶν βι­ο­τι­κῶν μας με­ρι­μνῶν κι ἂς τρέ­ξου­με στοὺς γύ­ρω μας νὰ ἐκ­δη­λώ­σου­με τὴν ἀ­μέ­τρη­τη χα­ρά μας γι᾿ αὐ­τὸ τὸ θαῦ­μα ποὺ ζή­σα­με, γιὰ τὴν ὑ­πέ­ρο­χη ζω­ὴ ποὺ ζοῦ­με κον­τὰ στὸν Χρι­στό μας. Ἡ ἁ­γί­α Φω­τει­νὴ μᾶς δί­νει τὸ πα­ρά­δειγ­μα. Οἱ δι­ψα­σμέ­νοι εἶ­ναι ἀ­μέ­τρη­τοι γύρω μας...

             (Δι­α­σκευ­ὴ ἀ­πὸ πα­λαι­ὸ τό­μο τοῦ Πε­ρι­ο­δι­κοῦ «Ο ΣΩ­ΤΗΡ»)