ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΚΑΙ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΟΥ ΛΟΥΚΑ. ΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ

 

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΦΟΥ

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΧΛΩΡΑΚΑΣ   

ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΚΑΙ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΟΥ ΛΟΥΚΑ

(18 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2026)

 

ΕΩΘΙΝΟΝ  Θ΄

Οὔσης ὀψίας τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ τῇ μιᾷ τῶν σαββάτων, καὶ τῶν θυρῶν κεκλεισμένων ὅπου ἦσαν οἱ μαθηταὶ συνηγμένοι διὰ τὸν φόβον τῶν Ἰουδαίων , ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς καὶ ἔστη εἰς τὸ μέσον, καὶ λέγει αὐτοῖς, Εἰρήνη ὑμῖν. καὶ τοῦτο εἰπὼν ἔδειξεν αὐτοῖς τὰς χεῖρας καὶ τὴν πλευρὰν αὐτοῦ. ἐχάρησαν οὖν οἱ μαθηταὶ ἰδόντες τόν Κύριον. εἶπεν οὖν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς πάλιν , Εἰρήνη ὑμῖν, καθὼς ἀπέσταλκέ με ὁ πατήρ, κἀγὼ πέμπω ὑμᾶς. καὶ τοῦτο εἰπὼν ἐνεφύσησε καὶ λέγει αὐτοῖς, Λάβετε Πνεῦμα Ἅγιον. ἄν τινων ἀφῆτε τὰς ἁμαρτίας, ἀφιένται αὐτοῖς, ἄν τινων κρατῆτε, κεκράτηνται. Θωμᾶς δέ, εἷς ἐκ τῶν δώδεκα, ὁ λεγόμενος Δίδυμος, οὐκ ἦν μετ' αὐτῶν ὅτε ἦλθεν Ἰησοῦς, ἔλεγον οὖν αὐτῷ οἱ ἄλλοι μαθηταί, Ἑωράκαμεν τὸν Κύριον. ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς, Ἐὰν μὴ ἴδω ἐν ταῖς χερσὶν αὐτοῦ τὸν τύπον τῶν ἤλων, καὶ βάλω τὸν δάκτυλόν μου εἰς τὸν τύπον τῶν ἤλων, καὶ βάλω τὴν χεῖρα μου εἰς τὴν πλευρὰν αὐτοῦ, οὐ μὴ πιστεύσω. Καὶ μεθ' ἡμέρας ὀκτὼ πάλιν ἦσαν ἔσω οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ, καὶ Θωμᾶς μετ' αὐτῶν. ἔρχεται ὁ Ἰησοῦς τῶν θυρῶν κεκλεισμένων, καὶ ἔστη εἰς τὸ μέσον καὶ εἶπεν, Εἰρήνη ὑμῖν. εἶτα λέγει τῷ Θωμᾶ, φέρε τὸν δάκτυλόν σου ὦδε, καὶ ἴδε τὰς χεῖράς μου. καὶ φέρε τὴν χεῖρά σου καὶ βάλε εἰς τὴν πλευράν μου, καὶ μὴ γίνου ἄπιστος ἀλλὰ πιστός. καὶ ἀπεκρίθη ὁ Θωμᾶς, καὶ εἶπεν αὐτῷ, Ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου. λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς, Ὅτι ἑώρακάς με πεπίστευκας, μακάριοι οἱ μὴ ἰδόντες, καὶ πιστεύσαντες. Πολλὰ μὲν οὖν καὶ ἄλλα σημεῖα ἐποίησεν ὁ Ἰησοῦς ἐνώπιον τῶν μαθητῶν αὐτοῦ, ἃ οὐκ ἔστιν γεγραμμένα ἐν τῷ βιβλίῳ τούτῳ΄ ταῦτα δὲ γέγραπται ἵνα πιστεύσητε ὅτι ὁ Ἰησοῦς ἐστιν ὁ Χριστὸς ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ, καὶ ἵνα πιστεύοντες, ζωὴν ἔχητε ἐν τῷ ὀνόματι αὐτοῦ.

(Ἰωάν. κ΄[20]  19 – 31)

ΕΡΜΗΝΕΙΑ (Π.Ν.ΤΡΕΜΠΕΛΑ)

 Καί ἡ μαρτυρία αὐτή τῆς Μαρίας ἐπιβεβαιώθηκε τήν ἴδια ἡμέρα. Διότι ὅταν βράδιασε τήν ἡμέρα ἐκείνη, τήν πρώτη τῆς ἑβδομάδος, κι ἐνῶ οἱ μαθητές ἦταν μαζεμένοι σ’ ἕνα σπίτι καί εἶχαν τίς θύρες κλειστές ἐπειδή φοβοῦνταν τούς ἄρχοντες τῶν Ἰουδαίων, ἦλθε ὁ Ἰησοῦς καί στάθηκε στή μέση καί τούς εἶπε: Ἄς ἔλθει εἰρήνη σέ σᾶς. Κι ἀφοῦ τό εἶπε αὐτό, τούς ἔδειξε τά χέρια του καί τήν πλευρά του, γιά νά δοῦν τά σημάδια τῶν πληγῶν καί νά πεισθοῦν ὅτι αὐτός ἦταν ὁ Διδάσκαλός τους πού σταυρώθηκε. Ἀφοῦ λοιπόν βεβαιώθηκαν γι’ αὐτό μέ τήν ἐπίδειξη τῶν οὐλῶν του, χάρηκαν οἱ μαθητές πού εἶδαν τόν Κύριο. Ὅταν λοιπόν οἱ μαθητές ἠρέμησαν κάπως ἀπό τήν πρώτη σφοδρή συγκίνηση πού αἰσθάνθηκαν ἐξαιτίας τῆς μεγάλης τους χαρᾶς, τούς εἶπε πάλι ὁ Ἰησοῦς σέ σχέση μέ τή μελλοντική τους τώρα κλήση καί ἀποστολή: Ἄς ἔλθει εἰρήνη σέ σᾶς. Ὅπως μέ ἀπέστειλε ὁ Πατέρας μου γιά τό ἔργο τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων, ἔτσι κι ἐγώ σᾶς στέλνω νά συνεχίσετε τό ἴδιο ἔργο. Κι ἀφοῦ τό εἶπε αὐτό, προκειμένου νά τούς μεταδώσει τήν πνοή τῆς νέας οὐράνιας ζωῆς ἐμφύσησε στά πρόσωπά τους, ὅπως κάποτε ὁ Θεός στό πρόσωπο τοῦ Ἀδάμ, καί τούς εἶπε: Λάβετε Πνεῦμα Ἅγιον. Σ᾿ ὅποιους συγχωρήσετε τίς ἁμαρτίες, θά τούς εἶναι συγχωρημένες κι ἀπό τόν Θεό. Σ’ ὅποιους ὅμως τίς κρατᾶτε ἀσυγχώρητες, θά μείνουν γιά πάντα κρατημένες. Ὁ Θωμᾶς ὅμως, πού ἦταν ἕνας ἀπό τούς δώδεκα ἀποστόλους καί τόν ὁποῖο ὀνόμαζαν Δίδυμο ὅσοι Ἑβραῖοι μιλοῦσαν τήν ἑλληνική γλώσσα, δέν ἦταν μαζί τους ὅταν ἦλθε ὁ Ἰησοῦς. Ὅταν λοιπόν τόν εἶδαν, τοῦ ἔλεγαν οἱ ἄλλοι μαθητές: Εἴδαμε τόν Κύριο. Αὐτός ὅμως τούς ἀπάντησε: Ἐάν δέν δῶ μέ τά μάτια μου στά χέρια του τό σημάδι τῶν καρφιῶν καί δέν βάλω τό δάχτυλό μου στό σημάδι τῶν καρφιῶν καί δέν βάλω τό χέρι μου στήν πλευρά του, ὥστε ὄχι μόνο μέ τά μάτια μου ἀλλά καί μέ τά δάχτυλά μου νά βεβαιωθῶ, δέν θά πιστέψω. Πράγματι λοιπόν, ὕστερα ἀπό ὀκτώ ἡμέρες ἦταν πάλι μέσα στό σπίτι οἱ μαθητές, καί μαζί μ’ αὐτούς ἦταν κι ὁ Θωμᾶς. Ἔρχεται λοιπόν ὁ Ἰησοῦς, ἐνῶ ἦταν κλειστές οἱ θύρες, καί στάθηκε ἀνάμεσα στούς μαθητές καί εἶπε: Ἄς ἔλθει εἰρήνη σέ σᾶς. Ἔπειτα λέει στόν Θωμᾶ: Φέρε τό δάχτυλό σου ἐδῶ. Ψηλάφησε καί ἐξέτασε τά σημάδια τῶν πληγῶν μου, καί δές συγχρόνως μέ τά μάτια σου τά χέρια μου. Φέρε τό χέρι σου κάτω ἀπό τά ἐνδύματά μου καί βάλ’ το στήν πλευρά μου πού χτυπήθηκε ἀπό τή λόγχη. Καί μήν ἀφήνεις τόν ἑαυτό σου νά κυριευθεῖ ἀπό τήν ἀπιστία, ὥστε νά γίνεις μόνιμα καί ἀνεπανόρθωτα ἄπιστος, ἀλλά νά προοδεύεις καί νά στηρίζεσαι στήν πίστη, ὥστε νά γίνεις ἀμετακίνητος καί ἀδιάσειστος σ’ αὐτή. Ὁ Θωμᾶς τότε τοῦ ἀποκρίθηκε: Πιστεύω καί ὁμολογῶ ὅτι εἶσαι ὁ Κύριός μου καί ὁ Θεός μου. Τοῦ λέει ὁ Ἰησοῦς: Πίστεψες ἐπειδή μέ εἶδες. Μακάριοι καί πιό εὐτυχισμένοι εἶναι ἐκεῖνοι πού πιστεύουν χωρίς νά μέ ἔχουν δεῖ μέ τά μάτια τους, ὅπως μέ εἶδες ἐσύ. Καί θά πιστέψουν ἔτσι ὅλα τά μέλη τῆς Ἐκκλησίας μου στίς γενιές πού θά ἔλθουν. Σύμφωνα λοιπόν μέ ὅσα ἐξιστορήσαμε, ἐκτός ἀπό τό θαῦμα τῆς Ἀναστάσεώς του, ὁ Ἰησοῦς μπροστά στά μάτια τῶν μαθητῶν του ἔκανε καί πολλά ἄλλα θαύματα πού ἀποδείκνυαν τή θεότητά του καί τά ὁποῖα δέν εἶναι γραμμένα στό βιβλίο αὐτό. Αὐτά πού ἐκθέσαμε, γράφηκαν γιά νά πιστέψετε ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὁ Χριστός πού προκηρύχθηκε ἀπό τούς προφῆτες, ὁ μονογενής Υἱός τοῦ Θεοῦ· κι ἔτσι πιστεύοντας νά ἔχετε ὡς ἀναφαίρετο κτῆμα σας τή νέα, θεία καί αἰώνια ζωή, τήν ὁποία μεταδίδει ὁ ἴδιος στίς ψυχές τῶν ἀνθρώπων πού ἐπικαλοῦνται τό ὄνομά του.

 

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ (ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΟΥ)

Ἀ­δελ­φοί, ἐν σο­φί­ᾳ πε­ρι­πα­τεῖ­τε πρὸς τοὺς ἔ­ξω, τὸν και­ρὸν ἐ­ξα­γο­ρα­ζό­με­νοι. Ὁ λό­γος ὑ­μῶν πάν­το­τε ἐν χά­ρι­τι, ἅ­λα­τι ἠρ­τυ­μέ­νος, εἰ­δέ­ναι πῶς δεῖ ὑ­μᾶς ἑ­νὶ ἑ­κά­στῳ ἀ­πο­κρί­νε­σθαι. Τὰ κατ᾿ ἐ­μὲ πάν­τα γνω­ρί­σει ὑ­μῖν Τυ­χι­κὸς ὁ ἀ­γα­πη­τὸς ἀ­δελ­φὸς καὶ πι­στὸς δι­ά­κο­νος καὶ σύν­δου­λος ἐν Κυ­ρί­ῳ, ὃν ἔ­πεμ­ψα πρὸς ὑ­μᾶς εἰς αὐ­τὸ τοῦ­το, ἵ­να γνῷ τὰ πε­ρὶ ὑ­μῶν καὶ πα­ρα­κα­λέ­σῃ τὰς καρ­δί­ας ὑ­μῶν, σὺν ᾿Ο­νη­σί­μῳ τῷ πι­στῷ καὶ ἀ­γα­πη­τῷ ἀ­δελ­φῷ, ὅς ἐ­στιν ἐξ ὑ­μῶν· πάν­τα ὑ­μῖν γνω­ρι­οῦ­σι τὰ ὧ­δε. Ἀ­σπά­ζε­ται ὑ­μᾶς Ἀ­ρί­σταρ­χος ὁ συ­ναιχ­μα­λω­τός μου, καὶ Μᾶρ­κος ὁ ἀ­νε­ψι­ὸς Βαρ­νά­βα πε­ρὶ οὗ ἐ­λά­βε­τε ἐν­το­λάς· ἐ­ὰν ἔλ­θῃ πρὸς ὑ­μᾶς, δέ­ξα­σθε αὐ­τόν, - καὶ ᾿Ι­η­σοῦς ὁ λε­γό­με­νος ᾿Ι­οῦ­στος, οἱ ὄν­τες ἐκ πε­ρι­το­μῆς, οὗ­τοι μό­νοι συ­νερ­γοὶ εἰς τὴν βα­σι­λε­ί­αν τοῦ Θε­οῦ, οἵ­τι­νες ἐ­γε­νή­θη­σάν μοι πα­ρη­γο­ρί­α. Ἀ­σπά­ζε­ται ὑ­μᾶς Λου­κᾶς ὁ ἰ­α­τρὸς ὁ ἀ­γα­πη­τὸς καὶ Δη­μᾶς. Ἀ­σπά­σα­σθε τοὺς ἐν Λα­ο­δι­κε­ί­ᾳ ἀ­δελ­φοὺς καὶ Νυμ­φᾶν καὶ τὴν κατ᾿ οἶ­κον αὐ­τοῦ ἐκ­κλη­σί­αν· καὶ ὅ­ταν ἀ­να­γνω­σθῇ παρ᾿ ὑ­μῖν ἡ ἐ­πι­στο­λή, ποι­ή­σα­τε ἵ­να καὶ ἐν τῇ Λα­ο­δι­κέ­ων ἐκ­κλη­σί­ᾳ ἀ­να­γνω­σθῇ, καὶ τὴν ἐκ Λα­ο­δι­κε­ί­ας ἵ­να καὶ ὑ­μεῖς ἀ­να­γνῶ­τε. Καὶ εἴ­πα­τε ᾿Αρ­χίπ­πῳ· βλέ­πε τὴν δι­α­κο­νί­αν ἣν πα­ρέ­λα­βες ἐν Κυ­ρί­ῳ, ἵ­να αὐ­τὴν πλη­ροῖς. ῾Ο ἀ­σπα­σμὸς τῇ ἐ­μῇ χει­ρὶ Πα­ύ­λου. Μνη­μο­νε­ύ­ε­τέ μου τῶν δε­σμῶν. ῾Η χά­ρις μεθ᾿ ὑ­μῶν· ἀ­μήν.

                                                   (Κολ. δ΄[4] 5-11, 14-18 )

 

 

ΣΚΕΨΕΙΣ – ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ – ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ

1. Η ΣΤΑΔΙΟΔΡΟΜΙΑ ΕΝΟΣ ΓΙΑΤΡΟΥ

Τό σημερινό Ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα κάνει λόγο γιὰ ἀρκετούς ἀνθρώπους – ἀναφέρονται δέκα τοὐλάχιστον ὀνόματα – μιλάει ὅμως καὶ γιὰ ἕνα γιατρό, πρὸς χάριν μάλιστα τοῦ ὁποίου καθιερώθηκε να διαβάζεται αὐτὴ ἡ περικοπή. 

Ὁ γιατρὸς αὐτὸς δὲν εἶναι ἄλλος ἀπὸ τὸν ἅγιο Λουκᾶ, τοῦ ὁποίου τὴ μνήμη τιμᾶ ἡ Ἐκκλησία μας κάθε χρόνο στίς 18 Οκτωβρίου. 

«Ἀσπάζεται ὑμᾶς Λουκᾶς ὁ ἰατρὸς ὁ ἀγαπητός», βλέπουμε νά γράφει πρὸς τοὺς Κολασσαεῖς ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Αὐτὸ τὸ ξεχείλισμα τοῦ μεγάλου Ἀποστόλου στὴν τελευταία λέξη «ὁ ἀγαπητὸς» ἀποτελεῖ τὸ ὑπεροχώτερο ἐγκώμιο γιά τή μορφή τοῦ ἁγίου Λουκᾶ.

Θὰ ὀνειρευόταν ἴσως καὶ ὁ Λουκᾶς νὰ ἔχει μιὰ σπουδαία ἰατρικὴ σταδιοδρομία στὴν ἐποχή του. Θὰ ὀνειρευόταν πιθανῶς νὰ ἀποκτήσει χρήματα ἀσκώντας τὸ προσοδοφόρο ἐπάγγελμά του, νὰ κερδίσει θέσεις μεγάλες, νὰ συγγράψει πρωτότυπα ἰατρικά συγγράμματα, ὅμως... Ὅμως κάποια στιγμὴ συνάντησε στὸν δρόμο τῆς ζωῆς του τὸν φλογερὸ ἀπόστολο Παῦλο. Ἄκουσε ἀπὸ τὸ στόμα του τὸ κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου, ἀγάπησε τὸν Χριστό, βαπτίστηκε. Ἀπό τότε τά παλιά του ὄνειρα ἔγιναν στάχτη. Ἕνα μονάχα δράμα συνάρπαζε πλέον τὴν ἐκλεκτή ψυχή του: τὸ ὅραμα τῆς ἐξαπλώσεως τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Τὴν ἰατρική του ἐπιστήμη τὴν ἔθεσε στὴν ὑπηρεσία τῆς διαδόσεως τοῦ Εὐαγγελίου. Ἀκολούθησε τὸν ἀπόστολο Παῦλο. Στοὺς σύγχρονούς του ἡ ἀπόφασή του αὐτὴ θὰ φάνηκε προφανῶς σάν νεανική ἀπερισκεψία. 

Πέρασαν εἴκοσι αἰῶνες ἀπό τότε. Ὁ γιατρός, γιὰ τὸν ὁποῖο τότε οἱ σύγχρονοί του θεώρησαν ἴσως πὼς ἔχασε τὴ σταδιοδρομία του, κατάκτησε καὶ κατέχει μιὰ σπάνια ἐπιτυχία καὶ δόξα· ἀναδείχθηκε γιατρός τοῦ μεγάλου ἀποστόλου Παύλου καὶ τῶν συνεργατῶν του. Κάτι ἀκόμη σπουδαιότερο· ἀναδείχτηκε ἅγιος, Ἀπόστολος καί Εὐαγγελιστής. Συνέγραψε δύο ἀθάνατα βιβλία τῆς Καινῆς Διαθήκης: τὸ Εὐαγγέλιο, ποὺ φέρει τὸ ὄνομά του, καὶ τὸ συγκλονιστικό βιβλίο τῶν Πράξεων τῶν  ̓Αποστόλων, τὴν ἱστορία τῆς πρώτης Εκκλησίας. 

Ἅγιος, Ἀπόστολος, Εὐαγγελιστής, καὶ ὁ πρῶτος καὶ κορυφαῖος ἱστορικὸς τῆς Ἐκκλησίας μας.  ̓Αλλὰ καὶ μὲ τὴν ὑπέροχη ἐκείνη διάκριση – νὰ εἶναι ὁ ἀγαπητὸς συνεργάτης καὶ ἰατρὸς τοῦ  ̓Αποστόλου τῶν Ἐθνῶν Παύλου: «Λουκᾶς ὁ ἰατρὸς ὁ ἀγαπητός»! 

Μακάρι τό παράδειγμά του νὰ ἐμπνεύσει καὶ ἐμᾶς σήμερα, ἰδιαιτέρως τοὺς νέους, ποὺ ὀνειρεύονται μιὰ λαμπρὴ σταδιοδρομία σὰν ἐπιστήμονες – γιατροί, μηχανικοί, φυσικοί, καλλιτέχνες... Νά καταλάβουμε πὼς τὸ κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου, τὸ ὑπέροχο ὅραμα τῆς ἐξαπλώσεως τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ εἶναι ὑπόθεση ὅλων μας, ὄχι μόνο τῶν κληρικῶν καὶ τῶν θεολόγων· καὶ ὅτι ἀξίζει γι᾿ αὐτό τό ὅραμα νὰ γίνονται θυσίες, κάποτε κι αὐτῆς τῆς σταδιοδρομίας καὶ τῆς ζωῆς μας. 

2. «...ΚΑΙ ΔΗΜΑΣ»

«Ἀσπάζεται ὑμᾶς Λουκᾶς ὁ ἰατρὸς ὁ ἀγαπητὸς καὶ Δημᾶς». Δύο ὀνόματα συνεργατῶν του, τὸ ἕνα πλάϊ στὸ ἄλλο, ἀλλά πόση διαφορά! Γιὰ τὸν ἕνα ὁ Απόστολος γράφει μὲ τόση θέρμη «Λουκᾶς ὁ ἰατρὸς ὁ ἀγαπητός», γιὰ τὸν ἄλλο ἁπλῶς «καὶ Δημᾶς». Γιατί ἄραγε; Οἱ ἑρμηνευτές λέγουν πὼς αὐτὸ δὲν ἔγινε τυχαῖα· φαίνεται, λέγουν, πὼς ὁ Ἀπόστολος ἔβλεπε μερικά σημάδια ἀνησυχητικὰ στὴ ζωὴ τοῦ Δημᾶ. Ἔβλεπε τὸν ζῆλο τοῦ μαθητοῦ του νὰ πέφτει διαρκῶς, τὰ μάτια του νά ᾿ναι στραμμένα ἐπίμονα στόν κόσμο, τὴν ἀγάπη του γιὰ τὸν Χριστό νά παγώνει σιγά - σιγά. Ἔτσι ἐξηγεῖται αὐτὴ ἡ κάπως τυπικὴ ἀναφορὰ τοῦ ὀνόματός του δίπλα ἀκριβῶς ἀπὸ τὴ λέξη ἀγαπητός, ποὺ σ᾿ ἕνα ξεχείλισμα τῆς ψυχῆς γράφει γιά τόν Λουκᾶ. 

Ἡ μετέπειτα ἐξέλιξη δικαιολογεῖ ἀπόλυτα αὐτὴ τὴν ἑρμηνεία· ἀφοῦ, ὅπως εἶναι γνωστό, ὁ Δημᾶς ἐγκατέλειψε στο τέλος τὸν  ̓Απόστολο καὶ στράφηκε στίς ἀνέσεις τοῦ κόσμου. «Δημᾶς γάρ με ἐγκατέλιπεν ἀγαπήσας τὸν νῦν αἰῶνα καὶ ἐπορεύθη εἰς Θεσσαλονίκην», γράφει ἀργότερα στόν μαθητή του Τιμόθεο ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Δηλαδή, ὁ Δημᾶς μὲ ἐγκατέλειψε, ἀφοῦ ἀγάπησε αὐτὸν τὸν μάταιο κόσμο, καὶ πῆγε στὴ Θεσσαλονίκη. Ἕνας μελαγχολικὸς ἐπίλογος σ᾿ ἕνα ἐλπιδοφόρο ξεκίνημα. 

Ἄνθρωποι σὰν τὸν Δημᾶ ὑπάρχουν καὶ σήμερα, ὅπως καὶ σὲ κάθε ἐποχή, πολλοί. Ἄνθρωποι, ποὺ ἐνθουσιάζονται ἀπὸ τὸ ὅραμα τῆς ἐξαπλώσεως τοῦ Εὐαγγελίου καὶ ξεκινοῦν μὲ φλόγα... Γιὰ λίγο ὅμως! Ἔπειτα ὁ κόπος καὶ οἱ ταλαιπωρίες τοῦ κηρύγματος τοὺς κάνουν νὰ δειλιάζουν. Τό βλέμμα τους μαγνητίζεται ἀπό τίς ἀνέσεις τοῦ κόσμου. Ὁ ἐνθουσιασμός τους ἐξατμίζεται, καὶ σιγά - σιγά παίρνουν τόν δρόμο γιά κάποια Θεσσαλονίκη. 

Να προσέχουμε ὅλοι μας ὅμως. Γιατί ὁ κίνδυνος να λησμονήσουμε τὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, νὰ ἑλκυσθοῦμε ἀπὸ τὶς ἀνέσεις τοῦ κόσμου, καὶ νὰ βρεθοῦμε σέ κάποια Θεσσαλονίκη εἶναι ὑπαρκτὸς γιὰ ὅλους μας. Νά προσέχουμε, νὰ ἀγωνιζόμαστε, νά ταπεινοφρονοῦμε καὶ ὁ Θεὸς θὰ μᾶς προστατεύσει. 

(Διασκευή ἀπό παλαιό τόμο τοῦ Περιοδικοῦ «Ο ΣΩΤΗΡ»)

 

ΤΟ ΙΕΡΟ  ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ (ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΟΥ)

Εἶ­πεν ὁ Κύ­ριος τοῖς ἑ­αυ­τοῦ Μα­θη­ταῖς· ῾Ο ἀ­κο­ύ­ων ὑ­μῶν, ἐ­μοῦ ἀ­κο­ύ­ει· καὶ ὁ ἀ­θε­τῶν ὑ­μᾶς, ἐ­μὲ ἀ­θε­τεῖ· ὁ δὲ ἐ­μὲ ἀ­θε­τῶν, ἀ­θε­τεῖ τὸν ἀ­πο­στε­ί­λαντά με. ῾Υ­πέ­στρε­ψαν δὲ οἱ Ἑ­βδο­μή­κον­τα με­τὰ χα­ρᾶς, λέ­γον­τες· Κύριε, καὶ τὰ δαι­μό­νια ὑ­πο­τάσ­σε­ται ἡ­μῖν ἐν τῷ ὀ­νό­μα­τί σου. Εἶ­πε δὲ αὐ­τοῖς· Ἐ­θε­ῴ­ρουν τὸν Σα­τα­νᾶν, ὡς ἀ­στρα­πὴν ἐκ τοῦ οὐ­ρα­νοῦ πε­σόν­τα. Ἰ­δοὺ, δί­δω­μι ὑ­μῖν τὴν ἐ­ξου­σί­αν τοῦ πα­τεῖν ἐ­πά­νω ὄ­φε­ων καὶ σκορ­πί­ων, καὶ ἐ­πὶ πᾶ­σαν τὴν δύ­να­μιν τοῦ ἐ­χθροῦ· καὶ οὐ­δὲν ὑ­μᾶς οὐ μὴ ἀ­δι­κή­σῃ. Πλὴν ἐν το­ύ­τῳ μὴ χαί­ρε­τε, ὅ­τι τὰ πνε­ύ­μα­τα ὑ­μῖν ὑ­πο­τάσ­σε­ται· χα­ί­ρε­τε δὲ μᾶλ­λον, ὅ­τι τὰ ὀ­νό­μα­τα ὑ­μῶν ἐ­γρά­φη ἐν τοῖς οὐ­ρα­νοῖς. ᾿Εν αὐ­τῇ τῇ ὥ­ρᾳ ἠ­γαλ­λι­ά­σα­το τῷ πνε­ύ­μα­τι ὁ ᾿Ι­η­σοῦς καὶ εἶ­πεν· Ἐ­ξο­μο­λο­γοῦ­μαί σοι, Πάτερ, Κύριε τοῦ οὐ­ρανοῦ καὶ τῆς γῆς, ὅ­τι ἀ­πέ­κρυ­ψας ταῦ­τα ἀ­πὸ σο­φῶν καὶ συ­νε­τῶν, καὶ ἀ­πε­κά­λυ­ψας αὐ­τὰ νη­πί­οις· ναί, ὁ Πα­τήρ, ὅ­τι οὕ­τως ἐ­γέ­νε­το εὐ­δο­κί­α ἔμ­προ­σθέν σου.

                                                 (Λουκ. ι΄[10] 16-21)

 

Ε­Ρ­Μ­Η­Ν­Ε­ΙΑ (Π.Ν.Τ­Ρ­Ε­Μ­Π­Ε­ΛΑ)

Εἶπεν ὁ Κύριος στούς μαθητές του· ὅποιος ἀκούει ἐσᾶς καὶ ὑπακούει σὲ σᾶς, ἀκούει ἐμένα καὶ ὑπακούει σὲ μένα. Κι ὅποιος παρακούει ἐσᾶς, παρακούει ἐμένα. Κι ἐκεῖνος ποὺ παρακούει ἐμένα, παρακούει τὸν Θεό, ποὺ μὲ ἔστειλε στὸν κόσμο. Κάθε λοιπὸν παρακοὴ καὶ περιφρόνηση ποὺ θὰ δείξουν οἱ ἄνθρωποι σὲ σᾶς εἶναι σάν νά τήν δείχνουν στὸν ἴδιο τὸν ἐπουράνιο Θεό. Ἐπέστρεψαν ἀπό τὴν περιοδεία τους οἱ ἑβδομήντα μαθητὲς μὲ χαρὰ κι ἔλεγαν: Κύριε, ἀκόμη καὶ τὰ δαιμόνια ὑποτάσσονται σὲ μᾶς μὲ τὴν ἐπίκληση του ὀνόματός σου. Τοὺς εἶπε τότε: Ἀπὸ τότε ποὺ ἄρχισα τὸ ἔργο μου, ἀλλά κι ὅταν σᾶς ἔστειλα σὲ περιοδεία, καὶ τώρα ποὺ ἤλθατε καὶ μοῦ ἀναγγέλλετε τὶς ἐκδιώξεις αὐτὲς τῶν δαιμόνων, ἔβλεπα τὸν σατανᾶ νὰ χάνει τὴν ἐξουσία του καὶ τὴ δύναμή του· τὸν ἔβλεπα νὰ πέφτει συντριμμένος κάτω ἀπό τὸ ὕψος τῆς ἐξουσίας του καὶ ἀπό τὶς ἀνώτερες σφαῖρες τοῦ ἐναέριου κόσμου, ἀπ’ ὅπου ἀσκοῦσε τὴν κυριαρχία του. Καὶ νὰ πέφτει τόσο ἀπότομα καὶ φανερὰ καὶ μὲ τόσο πάταγο, ὅπως πέφτει ἡ ἀστραπή. Ἰδού, ἐγώ σᾶς δίνω τώρα ἐξουσία ἐναντίον τοῦ σατανᾶ πολὺ μεγαλύτερη ἀπ’ ὅση σᾶς ἔδωσα ὅταν σᾶς ἔστειλα νὰ κηρύξετε. Σᾶς δίνω ἐξουσία νὰ νικᾶτε καὶ νὰ ποδοπατᾶτε ὅλα τὰ ὄργανα τοῦ σατανᾶ, ποὺ σάν φίδια καὶ σκορπιοὶ ἐπιβουλεύονται καὶ χύνουν τὸ δηλητήριό τους ὕπουλα στὶς ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων, γιὰ νὰ τὶς νεκρώσουν. Σᾶς δίνω ἐξουσία νὰ κατανικᾶτε ὅλη τὴ δύναμη ποὺ διαθέτει ὁ ἐχθρὸς τοῦ ἀνθρώπου, ὁ σατανᾶς. Κι ἔτσι κανένα μέσο νὰ μὴν τελεσφορεῖ ἀπ’ ὅσα θὰ χρησιμοποιεῖ γιὰ νὰ παρεμποδίσει τὸ ἔργο σας. Κι ἀπ' ὅσα μηχανεύεται ἐναντίον σας, τίποτε δὲν θὰ σᾶς ζημιώσει οὔτε θὰ σᾶς βλάψει. Ἀλλ' ὅμως ὅλη σας ἡ χαρὰ ἂς μὴν περιορίζεται σ' αὐτὸ καὶ μὴ χαίρεστε τόσο γιὰ τὸ ὅτι τὰ πονηρὰ πνεύματα ὑποτάσσονται σὲ σᾶς. Δὲν εἶναι αὐτὸ δικό σας κατόρθωμα· εἶναι χάρισμα ποὺ ἐγώ σᾶς ἔδωσα, καὶ προσέξτε νὰ μὴν κυριευθεῖτε ἀπό οἴηση καὶ ἀλαζονεία γιὰ τὸ χάρισμα αὐτό. Νὰ χαίρεστε ὅμως περισσότερο διότι τὰ ὀνόματα σας λόγῳ τῆς πίστεώς σας γράφτηκαν στοὺς οὐρανούς. Ἐκεῖ εἶστε πολιτογραφημένοι ἔχοντας ὅλα τὰ δικαιώματα τῆς ἀπολαύσεως τῶν ἀγαθῶν τῆς ἐπουράνιας κοινωνίας καὶ βασιλείας. Τὴν ὥρα αὐτὴ ὁ Ἰησοῦς ἔνιωσε πολὺ μεγάλη χαρά στὰ βάθη τῆς ψυχῆς του καὶ εἶπε: Σ' εὐχαριστῶ, Πάτερ Κύριε καὶ ἐξουσιαστὴ καὶ κυβερνήτη πάνσοφε καί δίκαιε τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς. Σ' εὐχαριστῶ, διὸτι ἐνεργώντας μὲ πανσοφία καὶ μὲ δικαιοσύνη ἀπέκρυψες τίς μυστηριώδεις καὶ οὐράνιες αὐτὲς ἀλήθειες ἀπό τούς ἀνθρώπους ποὺ νομίζουν ὅτι εἶναι σοφοὶ καὶ συνετοί καὶ φανέρωσες τὰ σωτηριώδη αὐτὰ μυστήρια σέ ἀνθρώπους ἁπλούς, ἄδολους καὶ ταπεινούς. Ναί, σ’ εὐχαριστῶ, Πάτερ, διότι αὐτὸ σοῦ ἄρεσε καὶ τέτοια ὑπῆρξε ἡ ἀγαθὴ καὶ δίκαιη θέλησή σου.