ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ ΣΤΟΝ ΕΣΠΕΡΙΝΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΝΔΟΞΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΚΑΙ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ

ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ ΣΤΟΝ ΕΣΠΕΡΙΝΟ ΤΟΥ ΑΓΙου ΕΝΔΟξου ΑποστΟλου καΙ ΕΥαγγελιστοΥ ΙΩΑννου τοΥ ΘεολΟγου

Κα­θο­λι­κῆς Α' Ἰ­ω­άν. γ΄[3] 21-24, δ΄ [4] 1-6)

Ἀ­γα­πη­τοί, ἐ­ὰν ἡ καρ­δί­α ἡ­μῶν μὴ κα­τα­γι­νώ­σκῃ ἡ­μῶν, παρ­ρη­σί­αν ἔ­χο­μεν πρὸς τὸν Θε­όν, καὶ ὃ ἐ­ὰν αἰ­τῶ­μεν, λαμ­βά­νο­μεν πα­ρ' αὐ­τοῦ, ὅ­τι τὰς ἐν­το­λὰς αὐ­τοῦ τη­ροῦ­μεν, καὶ τὰ ἀ­ρε­στὰ ἐ­νώ­πιον αὐ­τοῦ ποι­οῦ­μεν. Καὶ αὕ­τη ἐ­στὶν ἡ ἐν­το­λὴ αὐ­τοῦ, ἵ­να πι­στε­ύ­σω­μεν τῷ ὀ­νό­μα­τι τοῦ Υἱ­οῦ αὐ­τοῦ Ἰ­η­σοῦ Χρι­στοῦ, καὶ ἀ­γα­πῶ­μεν ἀλ­λή­λους, κα­θώς ἔ­δω­κεν ἡ­μῖν ἐν­το­λήν. Καὶ ὁ τη­ρῶν τὰς ἐν­το­λὰς αὐ­τοῦ, ἐν αὐ­τῷ μέ­νει, καὶ αὐ­τὸς ἐν αὐ­τῷ, καὶ ἐν το­ύ­τῳ γι­νώ­σκο­μεν, ὅ­τι μέ­νει ἐν ἡ­μῖν, ἐκ τοῦ Πνε­ύ­μα­τος, οὗ ἔ­δω­κεν ἡ­μῖν. Ἀ­γα­πη­τοί, μὴ παν­τὶ πνε­ύ­μα­τι πι­στε­ύ­ε­τε, ἀλ­λὰ δο­κι­μά­ζε­τε τὰ πνε­ύ­μα­τα, εἰ ἐκ τοῦ Θε­οῦ ἐ­στιν, ὅ­τι πολ­λοὶ ψευ­δο­προ­φῆ­ται ἐ­ξε­λη­λύ­θα­σιν εἰς τὸν κό­σμον. Ἐν το­ύ­τῳ γι­νώ­σκε­τε τὸ πνεῦ­μα τοῦ Θε­οῦ, πᾶν πνεῦ­μα, ὃ ὁ­μο­λο­γεῖ Ἰ­η­σοῦν Χρι­στὸν ἐν σαρ­κὶ ἐ­λη­λυ­θό­τα, ἐκ τοῦ Θε­οῦ ἐ­στιν. Καὶ πᾶν πνεῦ­μα ὃ μὴ ὁ­μο­λο­γεῖ Ἰ­η­σοῦν Χρι­στόν ἐν σαρ­κὶ ἐ­λη­λυ­θό­τα, ἐκ τοῦ Θε­οῦ οὐκ ἔ­στι, καὶ τοῦ­τό ἐ­στι τὸ τοῦ Ἀ­νn­χρί­στου, ὃ ἀ­κη­κό­α­τε, ὅ­τι ἔρ­χε­ται, καὶ νῦν ἐν τῷ κό­σμῳ ἐ­στὶν ἤ­δη. Ὑ­μεῖς ἐκ τοῦ Θε­οῦ ἐ­στε, τε­κνί­α, καὶ νε­νι­κή­κα­τε αὐ­το­ύς, ὅ­τι με­ί­ζων ἐ­στὶν ὁ ἐν ὑ­μῖν, ἢ ὁ ἐν τῷ κό­σμῳ. Αὐ­τοὶ ἐκ τοῦ κό­σμου εἰ­σί· διὰ τοῦ­το ἐκ τοῦ κό­σμου λα­λοῦ­σι, καὶ ὁ κό­σμος αὐ­τῶν ἀ­κο­ύ­ει. Ἡ­μεῖς ἐκ τοῦ Θε­οῦ ἑ­σμεν, ὁ γι­νώ­σκων τὸν Θε­όν, ἀ­κο­ύ­ει ἡ­μῶν, ὃς οὐκ ἔ­στιν ἐκ τοῦ Θε­οῦ, οὐκ ἀ­κο­ύ­ει ἡ­μῶν.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ (Π.Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ)

Ἀ­γα­πη­τοί, ἐ­άν ἡ συ­νεί­δη­σή μας δέν μᾶς κα­τη­γο­ρεῖ, ἀ­πο­κτοῦ­με παρ­ρη­σί­α ἐ­νώ­πιον τοῦ Θε­οῦ. Καί ὁ­τι­δή­πο­τε τοῦ ζη­τοῦ­με στήν προ­σευ­χή, μᾶς τό δί­νει. Μᾶς τό δί­νει, δι­ό­τι τη­ροῦ­με τίς ἐν­το­λές του καί κά­νου­με αὐ­τά πού τοῦ ἀ­ρέ­σουν. Καί οἱ ἐν­το­λές τοῦ Θε­οῦ πε­ρι­λαμ­βά­νον­ται συ­νο­πτι­κά σέ μί­α. Αὐ­τή εἶ­ναι ἡ ἐν­το­λή του: νά πι­στέ­ψου­με στό ὄ­νο­μα τοῦ Υἱ­οῦ του, τοῦ ’Ιησοῦ Χρι­στοῦ, καί νά ἀ­γα­πᾶ­με ὁ ἕ­νας τόν ἄλ­λον σύμ­φω­να μέ τήν ἐν­το­λή πού μᾶς ἔ­δω­σε ὁ Χρι­στός. Κι ἐ­κεῖ­νος πού τη­ρεῖ τίς ἐν­το­λές τοῦ Θε­οῦ μέ­νει μέ­σα στό Πνεῦ­μα του ἑ­νω­μέ­νος μέ τόν Θε­ό, καί ὁ Θε­ός μέ­νει μέ­σα σ’ αὐ­τόν. Ἔ­χου­με λοι­πόν τρό­πο νά γνω­ρί­σου­με μέ βε­βαι­ό­τη­τα ἄν εἴ­μα­στε ἑ­νω­μέ­νοι μέ τόν Θε­ό κι ἄν πράγ­μα­τι ὁ Θε­ός μέ­νει μέ­σα μας. Ἀ­π᾿ αὐ­τό δη­λα­δή βε­βαι­ω­νό­μα­στε ὅ­τι ὁ Θε­ός μέ­νει μέ­σα μας, ἀ­πό τό Πνεῦ­μα πού μᾶς ἔ­δω­σε καί μᾶς φω­τί­ζει καί μᾶς δί­νει τήν πλη­ρο­φο­ρί­α αὐ­τή. Ἀ­γα­πη­τοί, μή δεί­χνε­τε ἐμ­πι­στο­σύ­νη στόν κα­θέ­να πού σᾶς λέ­ει ὅ­τι ἐμ­πνέ­ε­ται ἀ­πό τό Πνεῦ­μα τοῦ Θε­οῦ καί ὅ­τι ἔ­χει πνευ­μα­τι­κό χά­ρι­σμα. Ἀλ­λά νά ἐ­ξε­τά­ζε­τε τούς ἀν­θρώ­πους πού δεί­χνουν ὅ­τι ἐμ­πνέ­ον­ται ἀ­πό τό Πνεῦ­μα τοῦ Θε­οῦ, γιά νά δι­α­κρί­νε­τε ἐ­άν πράγ­μα­τι αὐ­τοί προ­έρ­χον­ται ἀ­πό τόν Θε­ό. Δι­ό­τι πολ­λοί ψευ­δο­προ­φῆ­τες βγῆ­καν στόν κό­σμο. Μ’ αὐ­τό τό ση­μά­δι καί μ’ αὐ­τό τό κρι­τή­ριο θά ἀ­να­γνω­ρί­ζε­τε καί θά δι­α­κρί­νε­τε μέ βε­βαι­ό­τη­τα τό Πνεῦ­μα τοῦ Θε­οῦ: Κά­θε ἄν­θρω­πος δη­λα­δή πού πα­ρου­σι­ά­ζε­ται νά ἔ­χει πνευ­μα­τι­κό χά­ρι­σμα, εἶ­ναι ἀ­πό τόν Θε­ό, ἐ­άν ὁ­μο­λο­γεῖ ὄ­χι μό­νο μέ λό­για ἀλ­λά καί μέ ἔρ­γα ὅ­τι ὁ Ἰ­η­σοῦς Χρι­στός σαρ­κώ­θη­κε πραγ­μα­τι­κά καί ἔ­ζη­σε ὡς ἄν­θρω­πος φέ­ρον­τας τήν ἀν­θρώ­πι­νη φύ­ση. Ὅ­ποι­ος ὅ­μως, ἐ­νῶ λέ­ει ὅ­τι ἐμ­πνέ­ε­ται ἀ­πό τό Πνεῦ­μα τοῦ Θε­οῦ, δέν ὁ­μο­λο­γεῖ ὅ­τι ὁ Ἰ­η­σοῦς ἦλ­θε ἀ­πό τόν οὐ­ρα­νό στή γῆ κι ἔ­γι­νε ἄν­θρω­πος μέ σάρ­κα ἀν­θρώ­πι­νη, δέν εἶ­ναι ἀ­πό τόν Θε­ό. Καί αὐ­τό εἶ­ναι τό πνεῦ­μα τοῦ ἀν­τι­χρί­στου, τό νά ἀρ­νεῖ­ται δη­λα­δή κα­νείς τόν Θε­άν­θρω­πο Ἰ­η­σοῦ. Γιά τόν ἀν­τί­χρι­στο ἄλ­λω­στε ἔ­χε­τε ἀ­κού­σει ὅ­τι πρό­κει­ται νά ἔλ­θει. Καί τώ­ρα ἤ­δη ὁ ἀν­τί­χρι­στος βρί­σκε­ται στόν κό­σμο, μέ τίς αἱ­ρέ­σεις καί τίς ψευ­δο­δι­δα­σκα­λί­ες πού προ­ε­τοι­μά­ζουν τό ἔ­δα­φος γιά τήν προ­σω­πι­κή του ἔ­λευ­ση. Ἐ­σεῖς ὅ­μως, παι­δά­κια μου, ἔ­χε­τε ἀ­να­γεν­νη­θεῖ ἀ­πό τόν Θε­ό καί ἔ­χε­τε νι­κή­σει τούς ψευ­δο­δι­δα­σκά­λους αὐ­τούς μέ τήν ἀ­με­τα­κί­νη­τη προ­σή­λω­σή σας στήν ἀ­λη­θι­νή δι­δα­σκα­λί­α. Καί τούς ἔ­χε­τε νι­κή­σει, δι­ό­τι ὁ Θε­ός πού εἶ­ναι μέ­σα σας καί σᾶς φω­τί­ζει καί σᾶς ἐ­νι­σχύ­ει, εἶ­ναι με­γα­λύ­τε­ρος καί δυ­να­τό­τε­ρος ἀ­πό τόν σα­τα­νά, πού ἐ­νερ­γεῖ καί κυ­ρια­ρχεῖ μέ­σα στόν κό­σμο τῶν ἀν­θρώ­πων πού βρί­σκον­ται μα­κριά ἀ­πό τόν Θε­ό. Αὐ­τοί οἱ ψευ­δο­προ­φῆ­τες προ­έρ­χον­ται καί ἐμ­πνέ­ον­ται ἀ­πό τόν κό­σμο πού εἶ­ναι μα­κριά ἀ­πό τόν Θε­ό. Γι’ αὐ­τό δι­δά­σκουν σύμ­φω­να μέ τό πνεῦ­μα τοῦ κό­σμου, καί ὁ κό­σμος τούς ἀ­κού­ει καί τούς δέ­χε­ται. Ἐ­μεῖς ὅ­μως οἱ Ἀ­πό­στο­λοι καί οἱ δι­δά­σκα­λοι τοῦ Εὐ­-αγ­γε­λί­ου κα­τα­γό­μα­στε ἀ­πό τόν Θε­ό καί ἐμ­πνε­ό­μα­στε ἀ­π’ αὐ­τόν. Ἐ­κεῖ­νος λοι­πόν πού ἀ­να­γεν­νή­θη­κε ἀ­πό τόν Θε­ό καί γνω­ρί­ζει τόν Θε­ό, ἀ­κού­ει μέ προ­θυ­μί­α τή δι­δα­σκα­λί­α μας. Ἐ­κεῖ­νος ὅ­μως πού δέν προ­έρ­χε­ται ἀ­πό τόν Θε­ό καί δέν ἔ­χει ἀ­να­γεν­νη­θεῖ ἀ­πό αὐ­τόν, δέν ἀ­κού­ει καί δέν δέ­χε­ται τή δι­δα­σκα­λί­α μας. Ἀ­π’ αὐ­τό τό ση­μά­δι λοι­πόν μπο­ροῦ­με νά ξε­χω­ρί­σου­με τό Πνεῦ­μα τοῦ Θε­οῦ πού ὁ­δη­γεῖ στήν ἀ­λή­θεια, καί τό πνεῦ­μα τοῦ δι­α­βό­λου πού ὁ­δη­γεῖ στήν πλά­νη. 

Κα­θο­λι­κῆς Α' Ἰ­ω­άν. δ΄ [4] 11-16)

Ἀ­γα­πη­τοί, εἰ οὕ­τως ὁ Θε­ὸς ἠ­γά­πη­σεν ἡ­μᾶς, καὶ ἡ­μεῖς ὀ­φε­ί­λο­μεν ἀλ­λή­λους ἀ­γα­πᾶν, Θε­ὸν οὐ­δεὶς πώ­πο­τε τε­θέ­α­ται. Ἐ­ὰν ἀ­γα­πῶ­μεν ἀλ­λή­λους, ὁ Θε­ὸς ἐν ἡ­μῖν μέ­νει, καὶ ἡ ἀ­γά­πη αὐ­τοῦ τε­τε­λει­ω­μέ­νη ἐ­στὶν ἐν ἡ­μῖν. Ἐν το­ύ­τῳ γι­νώ­σκο­μεν ὅ­τι ἐν αὐ­τῷ μέ­νο­μεν, καὶ αὐ­τὸς ἐν ἡ­μῖν, ὅ­τι ἐκ τοῦ Πνε­ύ­μα­τος αὐ­τοῦ δέ­δω­κεν ἡ­μῖν. Καὶ ἡ­μεῖς τε­θε­ά­με­θα καὶ μαρ­τυ­ροῦ­μεν ὅ­τι ὁ Πα­τὴρ ἀ­πέ­σταλ­κε τὸν Υἱ­ὸν Σω­τῆ­ρα τοῦ κό­σμου. Ὃς ἂν ὁ­μο­λο­γή­σῃ, ὅ­τι Ἰ­η­σοῦς ἐ­στιν ὁ Υἱ­ὸς τοῦ Θε­οῦ, ὁ Θε­ὸς ἐν αὐ­τῷ μέ­νει, καὶ αὐ­τὸς ἐν τῷ Θε­ῷ. Καὶ ἡ­μεῖς ἐ­γνώ­κα­μεν καὶ πε­πι­στε­ύ­κα­μεν τὴν ἀ­γά­πην, ἣν ἔ­χει ὁ Θε­ὸς ἐν ἡ­μῖν, ὁ Θε­ὸς ἀ­γά­πη ἐ­στί, καὶ ὁ μέ­νων ἐν τῇ ἀ­γά­πῃ, ἐν τῷ Θε­ῷ μέ­νει, καὶ ὁ Θε­ὸς ἐν αὐ­τῷ.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ (Π.Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ)

 Ἀ­γα­πη­τοί, ἐ­άν ὁ Θε­ός μᾶς ἀ­γά­πη­σε μέ μιά τέ­τοι­α ἐ­ξαι­ρε­τι­κή καί μο­να­δι­κή ἀ­γά­πη, αὐ­τό ση­μαί­νει ὅ­τι κι ἐ­μεῖς ἔ­χου­με χρέ­ος νά ἀ­γα­πᾶ­με ὁ ἕ­νας τόν ἄλ­λον. Κα­νείς βέ­βαι­α δέν ἔ­χει δεῖ πο­τέ ποι­ός εἶ­ναι στή φύ­ση καί στήν οὐ­σί­α του ὁ Θε­ός. Κι ὅ­μως, ἐ­άν ἀ­γα­πᾶ­με ὁ ἕ­νας τόν ἄλ­λον, ὁ Θε­ός πού εἶ­ναι ἀ­ό­ρα­τος καί ἀ­νώ­τε­ρος ἀ­πό κά­θε κα­τα­νό­η­ση, μέ­νει μέ­σα μας· καί αἰ­σθα­νό­μα­στε τήν ἀ­γά­πη του τέ­λεια καί πλή­ρη στήν ψυ­χή μας. Ἀ­π’ αὐ­τό τό ση­μεῖ­ο γνω­ρί­ζου­με ὅ­τι μέ­νου­με σ’ αὐ­τόν καί αὐ­τός μέ­νει μέ­σα σέ μᾶς, ἀ­πό τό ὅ­τι μᾶς ἔ­χει δώ­σει ἀ­πό τή χά­ρη τοῦ Πνεύ­μα­τός του. Αὐ­τό τό Πνεῦ­μα μᾶς κα­τέ­στη­σε να­ούς καί κα­τοι­κη­τή­ριά του. Καί ἐ­πι­πλέ­ον ἐ­μεῖς οἱ Ἀ­πό­στο­λοι ἔ­χου­με δεῖ μέ τά μά­τια μας καί ὡς αὐ­τό­πτες μάρ­τυ­ρες δη­λώ­νου­με ὅ­τι ὁ Πα­τήρ ἀ­πέ­στει­λε τόν Υἱ­ό του ὡς σω­τή­ρα τοῦ κό­σμου, καί ἐκ­δή­λω­σε ἔ­τσι τήν τέ­λεια ἀ­γά­πη του σέ μᾶς. Ὅ­ποι­ος ὁ­μο­λο­γή­σει μέ ὅ­λες του τίς δυ­νά­μεις ὅ­τι ὁ Ἰ­η­σοῦς εἶ­ναι ὁ Υἱ­ός τοῦ Θε­οῦ πού ἔ­γι­νε ἄν­θρω­πος, ὁ Θε­ός μέ­νει μέ­σα του, κι αὐ­τός μέ­νει ἑ­νω­μέ­νος μέ τόν Θε­ό. Κι ἐ­μεῖς ἔ­χου­με γνω­ρί­σει μέ τή χρι­στι­α­νι­κή μας πεί­ρα καί ἔ­χου­με πι­στέ­ψει τήν ἀ­γά­πη πού μᾶς ἔ­χει ὁ Θε­ός. Καί τρα­νό δεῖγ­μα τῆς ἀ­γά­πης του εἶ­ναι ἡ ἐ­ναν­θρώ­πη­ση τοῦ Υἱ­οῦ του. Ὁ Θε­ός εἶ­ναι ἀ­γά­πη, κι ἐ­κεῖ­νος πού μέ­νει στήν ἀ­γά­πη καί τήν ἀ­σκεῖ συ­νε­χῶς, μέ­νει ἑ­νω­μέ­νος μέ τόν Θε­ό, καί ὁ Θε­ός μέ­νει μέ­σα σ’ αὐ­τόν.

Κα­θο­λι­κῆς Α' Ἰ­ω­άν. δ΄ [4] 20-21, ε΄ [5] 1-5)΄

Ἀ­γα­πη­τοί, ἐ­ὰν τις εἴ­πῃ, ὅ­τι ἀ­γα­πᾷ τὸν Θε­όν, καὶ τὸν ἀ­δελ­φὸν αὐ­τοῦ μι­σῇ, ψε­ύ­της ἐ­στίν· ὁ γὰρ μὴ ἀ­γα­πῶν τὸν ἀ­δελ­φὸν αὐ­τοῦ ὃν ἑ­ώ­ρα­κε, τὸν Θε­όν, ὃν οὐχ ἑ­ώ­ρα­κε, πῶς δύ­να­ται ἀ­γα­πᾶν; Καὶ τα­ύ­την τὴν ἐν­το­λὴν ἔ­χο­μεν ἀ­π' αὐ­τοῦ, ἵ­να ὁ ἀ­γα­πῶν τὸν Θε­ὸν ἀ­γα­πᾷ καὶ τὸν Ἀ­δελ­φὸν αὐ­τοῦ. Πᾶς ὁ πι­στε­ύ­ων, ὅ­τι Ἰ­η­σοῦς ἐ­στιν ὁ Χρι­στός, ἐκ τοῦ Θε­οῦ γε­γέ­νη­ται, καὶ πᾶς ὁ ἀ­γα­πῶν τὸν γεν­νή­σαν­τα, ἀ­γα­πᾷ καὶ τὸν γε­γεν­νη­μέ­νον ἐξ αὐ­τοῦ. Ἐν το­ύ­τῳ γι­νώ­σκο­μεν, ὅ­τι ἀ­γα­πῶ­μεν τὰ τέ­κνα τοῦ Θε­οῦ, ὅ­ταν τόν Θε­ὸν ἀ­γα­πῶ­μεν, καὶ τὰς ἐν­το­λὰς αὐ­τοῦ τη­ρῶ­μεν, καὶ αἱ ἐν­το­λαὶ αὐ­τοῦ βα­ρεῖ­αι οὐκ εἰ­σίν. Ὅ­τι πᾶν τὸ γε­γεν­νη­μέ­νον ἐκ τοῦ Θε­οῦ, νι­κᾷ τὸν κό­σμον, καὶ αὕ­τη ἐ­στίν ἡ νί­κη ἡ νι­κή­σα­σα τὸν κό­σμον, ἡ πί­στις ἡ­μῶν. Τὶς ἐ­στιν ὁ νι­κῶν τὸν κό­σμον, εἰ­μὴ ὁ πι­στε­ύ­ων, ὅ­τι Ἰ­η­σοῦς ἐ­στιν ὁ Υἱ­ὸς τοῦ Θε­οῦ;

ΕΡΜΗΝΕΙΑ (Π.Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ)

Ἀ­γα­πη­τοί, ἐ­άν πεῖ κα­νείς ὅ­τι ἀ­γα­πῶ τόν Θε­ό, καί ταυ­τό­χρο­να μι­σεῖ τόν ἀ­δελ­φό του Χρι­στια­νό, αὐ­τός δέν λέ­ει ἀ­λή­θεια, ἀλ­λά εἶ­ναι ψεύ­της. Δι­ό­τι ὅ­ποι­ος δέν ἀ­γα­πᾶ τόν ἀ­δελ­φό του, τόν ὁ­ποῖ­ο δια­ρκῶς βλέ­πει, πῶς εἶ­ναι δυ­να­τόν νά ἀ­γα­πᾶ τόν Θε­ό πού δέν τόν ἔ­χει δεῖ πο­τέ; Καί αὐ­τήν τήν ἐν­το­λή πή­ρα­με ἀ­πό τόν Θε­ό: Ὅ­ποι­ος ἀ­γα­πᾶ τόν Θε­ό, νά ἀ­γα­πᾶ καί τόν ἀ­δελ­φό του Χρι­στια­νό. Κά­θε ἄν­θρω­πος πού πι­στεύ­ει μέ ζων­τα­νή πί­στη ὅ­τι ὁ Ἰ­η­σοῦς εἶ­ναι ὁ Θε­άν­θρω­πος Μεσ­σί­ας, ἔ­χει γεν­νη­θεῖ πνευ­μα­τι­κά ἀ­πό τόν Θε­ό. Καί κά­θε ἄν­θρω­πος πού ἀ­γα­πᾶ τόν Θε­ό, ἀ­πό τόν ὁ­ποῖ­ο ἔ­χει γεν­νη­θεῖ πνευ­μα­τι­κά, ἀ­γα­πᾶ φυ­σι­κά καί τόν ἀ­δελ­φό του, πού ἔ­χει γεν­νη­θεῖ ἀ­πό τόν ἴ­διο Πα­τέ­ρα. Καί μ’ αὐ­τό τό ση­μά­δι γνω­ρί­ζου­με ὅ­τι ἀ­γα­πᾶ­με τά παι­διά τοῦ Θε­οῦ, μέ τό νά ἀ­γα­πᾶ­με δη­λα­δή τόν Θε­ό καί νά τη­ροῦ­με τίς ἐν­το­λές του. Δι­ό­τι αὐ­τό ση­μαί­νει ἀ­γά­πη πρός τόν Θε­ό, τό νά τη­ροῦ­με τίς ἐν­το­λές του. Καί οἱ ἐν­το­λές του δέν εἶ­ναι πι­ε­στι­κές, δυ­σβά­στα­κτες καί ἀ­κα­τόρ­θω­τες. Δι­ό­τι κά­θε τι πού ἔ­χει ἀ­να­γεν­νη­θεῖ ἀ­πό τόν Θε­ό νι­κᾶ τόν κό­σμο, πού μέ τήν ἀν­τί­δρα­σή του μᾶς ἐμ­πο­δί­ζει νά τη­ροῦ­με τίς ἐν­το­λές τοῦ Θε­οῦ. Καί αὐ­τή εἶ­ναι ἡ νί­κη πού νί­κη­σε ὁ­ρι­στι­κά τόν κό­σμο, ἡ πί­στη μας. Αὐ­τή εἶ­ναι φῶς πού δι­α­λύ­ει τήν πλά­νη πού ὑ­πάρ­χει στόν κό­σμο, καί δύ­να­μη νέ­ας πνευ­μα­τι­κῆς καί ἁ­γί­ας ζω­ῆς, ἀν­τί­θε­της μέ τήν ἀ­χρει­ό­τη­τα τοῦ κό­σμου. Ποι­ός ἄλ­λος νι­κᾶ τά θέλ­γη­τρα καί γε­νι­κό­τε­ρα τήν ἀν­τί­δρα­ση καί τόν πό­λε­μο τοῦ κό­σμου ἐ­ναν­τί­ον τῆς ἀ­λή­θειας, πα­ρά ἐ­κεῖ­νος πού μέ πραγ­μα­τι­κή ἀ­φο­σί­ω­ση πι­στεύ­ει ὅ­τι ὁ Ἰ­η­σοῦς εἶ­ναι ὁ Υἱ­ός τοῦ Θε­οῦ πού ἔ­γι­νε ἄν­θρω­πος; 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ. ΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΦΟΥ

 ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΠΑΥΛΟΥ ΚΑΙ ΒΑΡΝΑΒΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ

 (3 ΜΑΪΟΥ 2020)

  

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ (ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ)

Ἐν ταῖς ἡ­μέ­ραις ἐ­κεί­ναις, πλη­θυ­νόν­των τῶν μα­θη­τῶν ἐ­γέ­νε­το γογ­γυ­σμὸς τῶν ῾Ελ­λη­νι­στῶν πρὸς τοὺς ῾Ε­βρα­ί­ους, ὅ­τι πα­ρε­θε­ω­ροῦν­το ἐν τῇ δι­α­κο­νί­ᾳ τῇ κα­θη­με­ρι­νῇ αἱ χῆ­ραι αὐ­τῶν. Προ­σκα­λε­σά­με­νοι δὲ οἱ δώ­δε­κα τὸ πλῆ­θος τῶν μα­θη­τῶν εἶ­πον· Οὐκ ἀ­ρε­στόν ἐ­στιν ἡ­μᾶς κα­τα­λε­ί­ψαν­τας τὸν λό­γον τοῦ Θε­οῦ δι­α­κο­νεῖν τρα­πέ­ζαις. Ἐ­πι­σκέ­ψα­σθε οὖν, ἀ­δελ­φοί, ἄν­δρας ἐξ ὑ­μῶν μαρ­τυ­ρου­μέ­νους ἑ­πτά, πλή­ρεις Πνε­ύ­μα­τος ῾Α­γί­ου καὶ σο­φί­ας, οὓς κα­τα­στή­σο­μεν ἐ­πὶ τῆς χρε­ί­ας τα­ύ­της· ἡ­μεῖς δὲ τῇ προ­σευ­χῇ καὶ τῇ δι­α­κο­νί­ᾳ τοῦ λό­γου προ­σκαρ­τε­ρή­σο­μεν. Καὶ ἤ­ρε­σεν ὁ λό­γος ἐ­νώ­πιον παν­τὸς τοῦ πλή­θους· καὶ ἐ­ξε­λέ­ξαν­το Στέ­φα­νον, ἄν­δρα πλή­ρη πί­στε­ως καὶ Πνε­ύ­μα­τος ῾Α­γί­ου, καὶ Φί­λιπ­πον καὶ Πρό­χο­ρον καὶ Νι­κά­νο­ρα καὶ Τί­μω­να καὶ Παρ­με­νᾶν καὶ Νι­κό­λα­ον προ­σή­λυ­τον ᾿Αν­τι­ο­χέ­α, οὓς ἔ­στη­σαν ἐ­νώ­πιον τῶν ἀ­πο­στό­λων, καὶ προ­σευ­ξά­με­νοι ἐ­πέ­θη­καν αὐ­τοῖς τὰς χεῖ­ρας. Καὶ ὁ λό­γος τοῦ Θε­οῦ ηὔ­ξα­νε, καὶ ἐ­πλη­θύ­νε­το ὁ ἀ­ριθ­μὸς τῶν μα­θη­τῶν ἐν ῾Ι­ε­ρου­σα­λὴμ σφό­δρα, πο­λύς τε ὄ­χλος τῶν Ἰ­ου­δαί­ων ὑ­πή­κου­ον τῇ πί­στει.      

 (Πράξ. στ΄[6] 1 – 7)  

ΕΥΧΡΗΣΤΟΙ ΔΙΑΚΟΝΟΙ ΣΤΟ ΕΡΓΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

«Ἐ­πι­σκέ­ψα­σθε, ἀ­δελ­φοί, ἄν­δρας ἐξ ὑ­μῶν μαρ­τυ­ρου­μέ­νους ἑ­πτά, πλή­ρεις Πνεύ­μα­τος Ἁ­γί­ου καὶ σο­φί­ας

Τὸ ση­με­ρι­νὸ Ἀ­πο­στο­λι­κὸ ἀ­νά­γνω­σμα ἀ­πὸ τὶς «Πρά­ξεις τῶν Ἀ­πο­στό­λων» μᾶς με­τα­φέ­ρει στὴν ἱ­ε­ρὴ καὶ ἐν­θου­σι­ώ­δη ἀ­τμό­σφαι­ρα τῶν πρώ­των χρι­στι­α­νι­κῶν χρό­νων καὶ μᾶς πε­ρι­γρά­φει ἕ­να πράγ­μα­τι ἀ­ξι­ο­ση­μεί­ω­το πε­ρι­στα­τι­κό: τὴν ἐ­κλο­γὴ τῶν ἑ­πτὰ δι­α­κό­νων. Ὅ­ταν δη­λα­δὴ οἱ ἅ­γιοι Ἀ­πό­στο­λοι δι­α­πί­στω­σαν ὅ­τι λό­γῳ τοῦ αὐ­ξα­νό­με­νου ἀ­ριθ­μοῦ τῶν με­λῶν τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας δὲν ἦ­ταν δυ­να­τὸν νὰ δι­α­κο­νοῦν στὸ ἔρ­γο τῆς λα­τρεί­ας καὶ τοῦ κη­ρύγ­μα­τος καὶ πα­ράλ­λη­λα νὰ φρον­τί­ζουν γιὰ τὴν κα­θη­με­ρι­νὴ σί­τι­ση τῶν χρι­στια­νῶν στὰ κοι­νὰ γεύ­μα­τα ἢ δεῖ­πνα, ποὺ συ­νή­θι­ζαν τό­τε νὰ προ­σφέ­ρουν, ἀ­πο­φά­σι­σαν νὰ συγ­κα­λέ­σουν ὅ­λους τοὺς πι­στοὺς τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας τῶν Ἱ­ε­ρο­σο­λύ­μων καὶ νὰ ἐ­κλέ­ξουν ἑ­πτὰ κα­τάλ­λη­λους ἄν­δρες, γιὰ νὰ τοὺς ἀ­να­θέ­σουν τὸ ὑ­πεύ­θυ­νο αὐ­τὸ ἔρ­γο.

Ἡ ἐ­νέρ­γεια αὐ­τὴ τῶν ἁ­γί­ων Ἀ­πο­στό­λων μᾶς δί­νει τὴν ἀ­φορ­μὴ νὰ δοῦ­με κι ἐ­μεῖς για­τί εἶ­ναι ἀ­ναγ­καῖ­ο νὰ βο­η­θοῦ­με στὰ ἔρ­γα τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας καὶ ποι­οὶ εἶ­ναι κα­τάλ­λη­λοι γιὰ νὰ δι­α­κο­νοῦν στὰ ἔρ­γα αὐ­τά.

1. Ἐ­νερ­γὰ μέ­λη τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας

Βα­σι­κὴ ἀ­πο­στο­λὴ τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, ὅ­πως δι­α­βά­ζου­με καὶ στὴ ση­με­ρι­νὴ ἀ­πο­στο­λι­κὴ πε­ρι­κο­πή, εἶ­ναι ἡ προ­σευ­χὴ καὶ ἡ δι­α­κο­νί­α τοῦ λό­γου. Ἐ­κτὸς ὅ­μως ἀ­πὸ τὴ θεί­α Λα­τρεί­α καὶ τὸ κή­ρυγ­μα, δι­α­κο­νί­ες ἱ­ε­ρὲς οἱ ὁ­ποῖ­ες ἀ­να­τί­θεν­ται ἀ­πό τους ἐ­πι­σκό­πους σὲ ἀν­θρώ­πους μὲ εἰ­δι­κὴ κλή­ση ἀ­πὸ τὸν Θε­ό, κλη­ρι­κοὺς ἢ καὶ λα­ϊ­κοὺς θε­ο­λό­γους, στὴν κά­θε ἐ­νο­ρί­α ὑ­πάρ­χουν καὶ πολ­λὲς ἄλ­λες μορ­φὲς δι­α­κο­νί­ας. Τὸ φι­λό­πτω­χο μὲ ὅ­λες τὶς δρα­στη­ρι­ό­τη­τές του, οἱ κα­τη­χη­τι­κὲς συ­νά­ξεις γιὰ μι­κροὺς καὶ με­γά­λους, οἱ ἐκ­δη­λώ­σεις τοῦ πνευ­μα­τι­κοῦ κέν­τρου κλπ. Ἐ­πί­σης ὑ­πάρ­χουν καὶ πρα­κτι­κὲς ἀ­νάγ­κες, ὅ­πως π.χ. ἡ τά­ξη καὶ ἡ εὐ­πρέ­πεια μέ­σα στὸν ἱ­ε­ρὸ Να­ό, ἡ συν­τή­ρη­ση καὶ ἡ μέ­ρι­μνα γιὰ τὴν κα­λὴ λει­τουρ­γί­α του, καὶ τό­σα ἄλ­λα...

Εὔ­κο­λα γί­νε­ται ἀν­τι­λη­πτὸ ὅ­τι οἱ ἱ­ε­ρεῖς δὲν εἶ­ναι σω­στὸ νὰ ἀ­να­λά­βουν μό­νοι τους ὅ­λα αὐ­τά, δι­ό­τι τε­λι­κὰ αὐ­τὸ θὰ ἀ­πο­βεῖ εἰς βά­ρος τοῦ πνευ­μα­τι­κοῦ τους ἔρ­γου. Αὐ­τὸν ἀ­κρι­βῶς τὸν κίν­δυ­νο εἶ­δαν οἱ ἅ­γιοι Ἀ­πό­στο­λοι καὶ δή­λω­σαν: «Οὐκ ἀ­ρε­στόν ἐ­στιν ἡ­μᾶς κα­τα­λεί­ψαν­τας τὸν λό­γον τοῦ Θε­οῦ δι­α­κο­νεῖν τρα­πέ­ζαις», δη­λα­δὴ δὲν μᾶς φαί­νε­ται σω­στὸ νὰ ἀ­φή­σου­με τὸ κή­ρυγ­μα τοῦ λό­γου τοῦ Θε­οῦ καὶ νὰ ὑ­πη­ρε­τοῦ­με σὲ τρα­πέ­ζια φα­γη­τοῦ. Συ­νε­πῶς τὸ πο­λύ­πτυ­χο ἔρ­γο τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας καὶ οἱ ποι­κί­λες ἀ­νάγ­κες ποὺ δη­μι­ουρ­γοῦν­ται σ᾿ αὐ­τὸ ἀ­πο­τε­λοῦν ἕ­να βα­σι­κὸ λό­γο καὶ γιὰ τὴ δι­κή μας δρα­στη­ρι­ο­ποί­η­ση.

Ὑ­πάρ­χει ὅ­μως κι ἕ­νας δεύ­τε­ρος βα­θύ­τε­ρος λό­γος, γιὰ νὰ βο­η­θοῦ­με στὰ ἔρ­γα τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας. Εἶ­ναι αὐ­τὸ ἀ­κρι­βῶς ποὺ γρά­φει ὁ ἀ­πό­στο­λος Παῦ­λος, ὅ­τι «οἱ πολ­λοὶ ἕν σῶ­μά ἐ­σμεν ἐν Χρι­στῷ, ὁ δὲ καθ᾿ εἷς ἀλ­λή­λων μέ­λη»· δη­λα­δή, οἱ πολ­λοὶ πι­στοὶ στὴν Ἐκ­κλη­σί­α εἴ­μα­στε ἕ­να σῶ­μα ἐ­ξαι­τί­ας τῆς ἑ­νώ­σε­ώς μας μὲ τὸν Χρι­στό, καὶ ὁ κα­θέ­νας μας εἴ­μα­στε μέ­λη ὁ ἕ­νας τοῦ ἄλ­λου. Συ­νε­πῶς ὀ­φεί­λου­με νὰ συ­νερ­γα­ζό­μα­στε καὶ νὰ ὑ­πη­ρε­τεῖ ὁ κα­θέ­νας μὲ τὰ χα­ρί­σμα­τά του ὅ­λο τὸ σῶ­μα τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας (Ρωμ. ι­β'[12] 5).

Ἄ­ρα­γε ὅ­μως εἴ­μα­στε κα­τάλ­λη­λοι γιὰ συ­νερ­γά­τες στὸ ἔρ­γο τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας;

2. «Πλή­ρεις Πνεύ­μα­τος Ἁ­γί­ου»

Γιὰ νὰ λά­βου­με ἀ­πάν­τη­ση στὸ ἐ­ρώ­τη­μά μας, ἂς δοῦ­με ποι­ὰ κρι­τή­ρια ἔ­θε­σαν οἱ ἅ­γιοι Ἀ­πό­στο­λοι γιὰ τὴν ἐ­κλο­γὴ τῶν ἑ­πτὰ δι­α­κό­νων. Πρῶ­τον, ζή­τη­σαν ἀ­πό τους πι­στοὺς νὰ ἐ­κλέ­ξουν «ἄν­δρας μαρ­τυ­ρου­μέ­νους ἑ­πτά», ποὺ ση­μαί­νει ὅ­τι οἱ ἑ­πτὰ δι­ά­κο­νοι, ποὺ θὰ ἐ­κλέ­γον­ταν, ἔ­πρε­πε νὰ ἦ­σαν ἀ­πο­δε­κτοὶ καὶ ἀ­γα­πη­τοὶ ἀ­πό τοὺς πι­στούς, νὰ εἶ­χαν δη­λα­δὴ τὴν «ἔ­ξω­θεν κα­λὴν μαρ­τυ­ρί­αν». Τέ­τοι­οι πρέ­πει νὰ εἶ­ναι ὅ­λοι, ὅ­σοι βο­η­θοῦν στὰ ἔρ­γα τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας. Ἄν­θρω­ποι πι­στοὶ καὶ εὐ­σε­βεῖς, μὲ ἀ­κέ­ραι­ο χα­ρα­κτή­ρα καὶ ὑ­πο­δειγ­μα­τι­κὸ ἦ­θος, ὥ­στε νὰ μὴ σκαν­δα­λί­ζουν τοὺς πι­στοὺς μὲ τὴ ζω­ή τους, ἀλ­λὰ μᾶλ­λον νὰ τοὺς οἰ­κο­δο­μοῦν καὶ νὰ τοὺς στη­ρί­ζουν (πρβλ. Α΄ Τιμ. γ'[3] 7-10).

Δεύ­τε­ρον, οἱ ἑ­πτὰ δι­ά­κο­νοι ποὺ ἐ­ξέ­λε­ξαν οἱ ἅ­γιοι Ἀ­πό­στο­λοι ἔ­πρε­πε νὰ ἦ­σαν «πλή­ρεις Πνεύ­μα­τος Ἁ­γί­ου καὶ σο­φί­ας», δη­λα­δὴ γε­μά­τοι ἀ­πὸ Ἅ­γιο Πνεῦ­μα καὶ σύ­νε­ση. Πράγ­μα­τι. Κα­θέ­νας ποὺ ἔ­χει ὑ­πεύ­θυ­νη θέ­ση μέ­σα στὴν Ἐκ­κλη­σί­α ὀ­φεί­λει νὰ ἐ­νερ­γεῖ μὲ σύ­νε­ση καὶ δι­ά­κρι­ση, ὥ­στε νὰ μὴν ἀ­δι­κεῖ καὶ νὰ μὴν προ­σβάλ­λει τοὺς ἄλ­λους, γιὰ νὰ μὴν προ­κα­λοῦν­ται πα­ρά­πο­να καὶ πα­ρε­ξη­γή­σεις. Κυ­ρί­ως ὅ­μως ὀ­φεί­λει νὰ καλ­λι­ερ­γεῖ τὴν ψυ­χή του μὲ τὴν ἄ­σκη­ση, τὴν προ­σευ­χὴ καὶ τὴ μυ­στη­ρια­κὴ ζω­ὴ ἔ­τσι, ὥ­στε τὸ Ἅ­γιο Πνεῦ­μα νὰ πλημ­μυ­ρί­ζει ὅ­λη τὴν ὕ­παρ­ξή του καὶ Αὐ­τὸ νὰ τὸν φω­τί­ζει καὶ νὰ τὸν κα­θο­δη­γεῖ σὲ κά­θε ἔρ­γο του.

Κά­νει ἐν­τύ­πω­ση τὸ γε­γο­νὸς ὅ­τι οἱ ἅ­γιοι Ἀ­πό­στο­λοι ἀ­κό­μη καὶ γιὰ ἔρ­γα ποὺ θε­ω­ροῦν­ται τε­χνι­κῆς φύ­σε­ως, ὅ­πως π.χ. ἡ δι­α­νο­μὴ φα­γη­τοῦ, ζή­τη­σαν νὰ ἐ­κλε­γοῦν ἄν­θρω­ποι μὲ εἰ­δι­κὲς προ­ϋ­πο­θέ­σεις καὶ ἐ­ξαί­ρε­τα πνευ­μα­τι­κὰ προ­σόν­τα, «πλή­ρεις Πνεύ­μα­τος Ἁ­γί­ου καὶ σο­φί­ας». Ἂς προ­σευ­χό­μα­στε θερ­μά, ὥ­στε ὁ ἅ­γιος Θε­ὸς νὰ ἀ­να­δει­κνύ­ει πάν­το­τε τέ­τοι­ους ἀν­θρώ­πους, γιὰ νὰ ὑ­πη­ρε­τοῦν τὸ ἔρ­γο τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας. Καὶ ἂς φι­λο­τι­μού­μα­στε ὅ­σοι ὑ­πη­ρε­τοῦ­με σὲ κά­ποι­ο ἀ­πὸ αὐ­τὰ τὰ ἔρ­γα νὰ δεί­χνου­με προ­θυ­μί­α στὸ ἔρ­γο αὐ­τό, μὲ συ­ναί­σθη­ση τῆς ἱ­ε­ρό­τη­τάς του καὶ μὲ σύ­νε­ση καὶ πλού­σιο τὸν φω­τι­σμὸ τοῦ Ἁ­γί­ου Πνεύ­μα­τος.

      (Δι­α­σκευ­ὴ ἀ­πὸ πα­λαι­ὸ τό­μο τοῦ Πε­ρι­ο­δι­κοῦ «Ο ΣΩ­ΤΗΡ»)

    

ΤΟ ΙΕΡΟ  ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ

          Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ ἐλ­θὼν Ἰ­ω­σὴφ ὁ ἀ­πὸ Ἁ­ρι­μα­θα­ί­ας, εὐ­σχή­μων βου­λευ­τής, ὃς καὶ αὐ­τὸς ἦν προσ­δε­χό­με­νος τὴν βα­σι­λε­ί­αν τοῦ Θε­οῦ, τολ­μή­σας εἰ­σῆλ­θε πρὸς Πι­λᾶ­τον καὶ ᾐ­τή­σα­το τὸ σῶ­μα τοῦ Ἰ­η­σοῦ. ὁ δὲ Πι­λᾶ­τος ἐ­θα­ύ­μα­σεν εἰ ἤ­δη τέ­θνη­κε, καὶ προ­σκα­λε­σά­με­νος τὸν κεν­τυ­ρί­ω­να ἐ­πη­ρώ­τη­σεν αὐ­τὸν εἰ πά­λαι ἀ­πέ­θα­νε· καὶ γνοὺς ἀ­πὸ τοῦ κεν­τυ­ρί­ω­νος ἐ­δω­ρή­σα­το τὸ σῶ­μα τῷ Ἰ­ω­σήφ. καὶ ἀ­γο­ρά­σας σιν­δό­να καὶ κα­θε­λὼν αὐ­τὸν ἐ­νε­ί­λη­σε τῇ σιν­δό­νι καὶ κα­τέ­θη­κεν αὐ­τὸν ἐν μνη­με­ί­ῳ ὃ ἦν λε­λα­το­μη­μέ­νον ἐκ πέ­τρας, καὶ προ­σε­κύ­λι­σε λί­θον ἐ­πὶ τὴν θύ­ραν τοῦ μνη­με­ί­ου. ἡ δὲ Μα­ρί­α ἡ Μα­γδα­λη­νὴ καὶ Μα­ρί­α Ἰ­ω­σῆ ἐ­θε­ώ­ρουν ποῦ τί­θε­ται. Καὶ δι­α­γε­νο­μέ­νου τοῦ σαβ­βά­του Μα­ρί­α ἡ Μα­γδα­λη­νὴ καὶ Μα­ρί­α ἡ τοῦ Ἰ­α­κώ­βου καὶ Σα­λώ­μη ἠ­γό­ρα­σαν ἀ­ρώ­μα­τα ἵ­να ἐλ­θοῦ­σαι ἀ­λε­ί­ψω­σιν αὐ­τόν. καὶ λί­αν πρω­ῒ τῆς μι­ᾶς σαβ­βά­των ἔρ­χον­ται ἐ­πὶ τὸ μνη­μεῖ­ον, ἀ­να­τε­ί­λαν­τος τοῦ ἡ­λί­ου. καὶ ἔ­λε­γον πρὸς ἑ­αυ­τάς· Τίς ἀ­πο­κυ­λί­σει ἡ­μῖν τὸν λί­θον ἐκ τῆς θύ­ρας τοῦ μνη­με­ί­ου; καὶ ἀ­να­βλέ­ψα­σαι θε­ω­ροῦ­σιν ὅ­τι ἀ­πο­κε­κύ­λι­σται ὁ λί­θος· ἦν γὰρ μέ­γας σφό­δρα. καὶ εἰ­σελ­θοῦ­σαι εἰς τὸ μνη­μεῖ­ον εἶ­δον νε­α­νί­σκον κα­θή­με­νον ἐν τοῖς δε­ξι­οῖς, πε­ρι­βε­βλη­μέ­νον στο­λὴν λευκήν, καὶ ἐ­ξε­θαμ­βή­θη­σαν. ὁ δὲ λέ­γει αὐ­ταῖς· Μὴ ἐκ­θαμβεῖ­σθε· Ἰ­η­σοῦν ζη­τεῖ­τε τὸν Να­ζα­ρη­νὸν τὸν ἐ­σταυ­ρω­μέ­νον· ἠ­γέρ­θη, οὐκ ἔ­στιν ὧ­δε· ἴ­δε ὁ τό­πος ὅ­που ἔ­θη­καν αὐ­τόν. ἀλ­λ' ὑ­πά­γε­τε εἴ­πα­τε τοῖς μα­θη­ταῖς αὐ­τοῦ καὶ τῷ Πέτρῳ ὅ­τι προ­ά­γει ὑ­μᾶς εἰς τὴν Γα­λι­λα­ί­αν· ἐ­κεῖ αὐ­τὸν ὄ­ψε­σθε, κα­θὼς εἶ­πεν ὑ­μῖν. καὶ ἐ­ξελ­θοῦ­σαι ἔ­φυ­γον ἀ­πὸ τοῦ μνη­με­ί­ου· εἶ­χε δὲ αὐ­τὰς τρό­μος καὶ ἔκ­στα­σις, καὶ οὐ­δε­νὶ οὐ­δὲν εἶ­πον· ἐ­φο­βοῦν­το γάρ.

               (Μάρκ. ιε΄[15] 43 – 47, ιστ΄[16] 1 – 8)

                 

ΕΡΜΗΝΕΙΑ (Π.Ν.ΤΡΕΜΠΕΛΑ)

Ἐκεῖνο τόν καιρό ἦλ­θε ὁ Ἰ­ω­σὴφ πού κα­τα­γό­ταν ἀ­π' τὴν πό­λη Ἀ­ρι­μαθαί­α, ἕ­να σε­βα­στὸ καὶ ἐ­πί­ση­μο μέ­λος τοῦ ἰ­ου­δα­ϊ­κοῦ συνε­δρί­ου, πού εἶ­χε πι­στέ­ψει κι αὐ­τὸς στὸ κή­ρυγ­μα τοῦ Ἰησοῦ γιὰ τὴ βα­σι­λεί­α τοῦ Θεοῦ καὶ πε­ρί­με­νε τὴ βα­σιλεί­α αὐ­τὴ χω­ρὶς νὰ κλο­νι­σθεῖ ἡ ἐλ­πί­δα του ἀ­πὸ τὸ θάνα­το τοῦ Ἰησοῦ· αὐ­τὸς λοι­πὸν τόλ­μη­σε καὶ πα­ρου­σιάστη­κε στὸν Πι­λά­το καὶ ζή­τη­σε τὸ σῶ­μα τοῦ Ἰησοῦ. Ὁ Πι­λά­τος μά­λι­στα ἔ­μει­νε ἔκ­πλη­κτος κι ἀ­πό­ρη­σε πού τό­σο γρή­γο­ρα εἶ­χε κι­ό­λας πε­θά­νει ὁ Ἰησοῦς. Κι ἀ­φοῦ προ­σκά­λε­σε τὸν ἑ­κα­τόν­ταρ­χο, τὸν ρώ­τη­σε ἐ­ὰν εἶ­χε ὥ­ρα πολ­λὴ πού πέ­θα­νε. Κι ὅ­ταν ἔ­μα­θε ἀ­πὸ τὸν ἑ­κα­τόν­ταρ­χο ὅ­τι πραγ­μα­τι­κὰ πέ­θα­νε ὁ Ἰ­η­σοῦς, χά­ρι­σε τὸ σῶ­μα του στὸν Ἰ­ω­σήφ. Κι ἐ­κεῖ­νος, ἀφοῦ ἀ­γό­ρα­σε και­νούρ­γιο καὶ ἀ­με­τα­χείρι­στο σεν­τό­νι καὶ κα­τέ­βα­σε τὸν Ἰησοῦ ἀ­πὸ τὸν σταυ­ρό, τύ­λι­ξε τὸ σῶ­μα του στὸ σεν­τό­νι καὶ τὸν ἔ­βα­λε κά­τω σ' ἕ­να μνη­μεῖ­ο, τὸ ὁποῖο ἦ­ταν σκα­λι­σμέ­νο μέ­σα στὸ βράχο· καὶ κύ­λι­σε ἕ­να με­γά­λο λί­θο πά­νω στὸ στό­μιο τοῦ μνη­μεί­ου κλεί­νον­τας ἔ­τσι τὴν εἴ­σο­δο τοῦ μνη­μεί­ου. Στὸ με­τα­ξὺ ἡ Μα­ρί­α ἡ Μα­γδα­λη­νὴ καὶ ἡ Μα­ρί­α τοῦ Ἰωσῆ πα­ρα­κο­λου­θοῦ­σαν προ­σε­κτι­κὰ καὶ μὲ πο­λὺ ἐν­διαφέ­ρον ποῦ το­πο­θε­τή­θη­κε τὸ σῶ­μα τοῦ Ἰησοῦ.

Ἀφοῦ πέ­ρα­σε τὸ Σάβ­βα­το, ἡ Μα­ρί­α ἡ Μα­γδα­λη­νὴ καὶ ἡ Μα­ρί­α ἡ μη­τέ­ρα τοῦ Ἰ­α­κώ­βου καὶ ἡ Σα­λώ­μη ἀ­γό­ρα­σαν τὸ βρά­δυ τοῦ Σαβ­βά­του ἀ­ρώ­μα­τα, γιὰ νὰ ἔλ­θουν τὸ πρω­ὶ στὸν τά­φο καὶ νὰ ἀ­λεί­ψουν τὸ σῶ­μα τοῦ Ἰησοῦ. Καί πολύ πρωί τῆς πρώτης ἡμέρας τῆς ἑβδομάδος ἔρχονται στό μνημεῖο τήν ὥρα πού ὁ ἥλιος ἄρχισε νά διαλύει τό πρωινό σκοτάδι, καθώς πῆρε ν᾿ ἀνατέλλει κάτω ἀπ᾿ τόν ὁ­ρί­ζον­τα. Κι ἔ­λε­γαν με­τα­ξύ τους: Ποι­ὸς θὰ μᾶς κυ­λί­σει τὴ με­γάλη πέ­τρα μα­κριὰ ἀ­πὸ τὴν εἴ­σο­δο τοῦ μνη­μεί­ου; Μό­λις ὅ­μως ἔ­στρε­ψαν τὰ μά­τια τους πρὸς τὰ ἐκεῖ, εἶ­δαν ὅ­τι εἶ­χε με­τα­το­πι­σθεῖ ἡ πέ­τρα μα­κριὰ ἀπ’ τό μνημεῖο. Καὶ τὰ ἔ­λε­γαν αὐ­τὰ με­τα­ξύ τους, δι­ό­τι ἡ πέ­τρα αὐ­τὴ ἦ­ταν πο­λὺ με­γά­λη καὶ δὲν ἦ­ταν εὔ­κο­λο νὰ με­τα­κι­νη­θεῖ. Κι ἀφοῦ μπῆ­καν στὸ μνη­μεῖ­ο, εἶ­δαν ἕ­να νέ­ο πού καθόταν στὰ δε­ξιὰ τοῦ μνη­μεί­ου καὶ ἦ­ταν ντυ­μέ­νος μὲ λευκή στο­λή, καὶ γέ­μι­σαν μὲ τρό­μο καὶ κα­τά­πλη­ξη. Αὐ­τὸς ὅ­μως τοὺς εἶπε: Μὴν τρο­μά­ζε­τε καὶ μὴ φο­βάστε. Ξέ­ρω ποι­ὸν ζη­τᾶ­τε. Ζη­τᾶ­τε τὸν Ἰησοῦ τὸν Να­ζα­ρηνὸ τὸν ἐ­σταυ­ρω­μέ­νο. Ἀ­να­στή­θη­κε. Δέν εἶναι ἐ­δῶ. Νά, εἶ­ναι ἀ­δεια­νὸ τὸ μέ­ρος πού τὸν ἔ­βα­λαν. Ἀλ­λὰ πη­γαί­νε­τε καὶ πέ­στε στοὺς μα­θη­τές του καὶ ἰ­διαι­τέ­ρως στὸν Πέ­τρο, πού ἔ­χει ἀ­νάγ­κη πα­ρη­γο­ριᾶς καὶ βε­βαι­ώ­σε­ως ὅ­τι συγ­χω­ρή­θη­κε γιὰ τὴν ἄρ­νη­σή του, ὅ­τι πη­γαί­νει πρὶν ἀ­πό σᾶς στὴ Γα­λι­λαί­α καὶ σᾶς πε­ρι­μέ­νει ἐκεῖ. Ἐ­κεῖ θὰ τὸν δεῖ­τε, ὅ­πως σᾶς τὸ εἶπε πρίν σταυρωθεῖ. Ἐ­κεῖ­νες τό­τε βγῆ­καν κι ἔ­φυ­γαν ἀ­πὸ τὸ μνη­μεῖ­ο. Ἦ­ταν μά­λι­στα γε­μά­τες τρό­μο καὶ ἔκ­στα­ση. Δὲν εἶ­παν ὅ­μως τί­πο­τε σὲ κα­νέ­να, δι­ό­τι ἦ­ταν φο­βι­σμέ­νες.  

Α­ΚΟ­ΛΟΥ­ΘΙ­ΕΣ ΜΑΪΟΥ 2020

Ι­Ε­ΡΑ ΜΗ­ΤΡΟ­ΠΟ­ΛΙΣ ΠΑ­ΦΟΥ

Ι­Ε­ΡΟΣ ΝΑ­ΟΣ ΑΠ.ΠΑΥ­ΛΟΥ και ΒΑΡ­ΝΑ­ΒΑ

Α­ΚΟ­ΛΟΥ­ΘΙ­ΕΣ ΜΑΪΟΥ 2020

2 ΣΑΒΒΑΤΟΝ Ἀ­να­κο­μι­δὴ τῶν λει­ψά­νων Ἀ­θα­να­σί­ου τοῦ Με­γά­λου, Πα­τριά­ρχου Ἀ­λε­ξαν­δρεί­ας. Ἁ­γί­ας Μα­τρώ­νης τῆς ἀ­όμ­μα­της

3 ΚΥΡΙΑΚΗ Τ­ΩΝ Μ­Υ­Ρ­Ο­Φ­Ο­Ρ­ΩΝ

Τι­μο­θέ­ου καὶ Μαύ­ρας μαρ­τύ­ρων

5 ΤΡΙΤΗ Εἰ­ρή­νης με­γα­λο­μάρ­τυ­ρος, Ἐ­φραίμ με­γα­λο­μάρ­τυ­ρος τοῦ νε­ο­φα­νοῦς

8 ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ Ἰ­ω­άν­νου τ­οῦ Θε­ο­λό­γου κ­αὶ Εὐ­αγ­γε­λι­στοῦ, Ἀρ­σε­νί­ου τ­οῦ Με­γά­λου

9 ΣΑΒΒΑΤΟΝ Ἡ­σα­ΐ­ου Προ­φή­του, Χρι­στο­φό­ρου μάρ­τυ­ρος

10 ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ.

Σί­μω­νος Ἀ­πο­στό­λου τοῦ Ζη­λω­τοῦ.

12 ΤΡΙΤΗ Ἐ­πι­φα­νί­ου Ἀρ­χι­επ. Κύ­πρου καί Γερ­μα­νοῦ Ἀρ­χι­επ.­ Κων­­/πό­λε­ως

13 ΤΕΤΑΡΤΗ ΤΗΣ ΜΕΣΟΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ

Γλυ­κε­ρί­ας μάρ­τυ­ρος, Σερ­γί­ου Ὁ­μο­λο­γητ. καὶ Παυ­σι­κά­κου Συ­νά­δων.  Κα­τά­λυ­σις ἰ­χθύ­ος

17  ΚΥΡΙΑΚΗ  ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΊΤΙΔΟΣ

Ἀν­δρο­νί­κου καὶ Ἰ­ου­νί­ας τῶν Ἀ­πο­στό­λων, Θε­ο­φά­νους ἐ­πι­σκό­που Σό­λων Κύ­πρου

21 ΠΕΜΠΤΗ Κων­σταν­τί­νου καὶ Ἑ­λέ­νης τῶν Θε­ο­στέ­πτων Βα­σιλ. καὶ Ἰ­σα­πο­στό­λων.

24 ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ

Συ­με­ὼν τοῦ ἐν τῷ θαυ­μα­στῷ ὄ­ρει. Κυ­ρια­κοῦ τοῦ ὁ­σί­ου, τοῦ πα­ρὰ τὴν Εὐ­ρύ­χου

25  ΔΕΥΤΕΡΑ Ἡ Γ΄ Εὕ­ρε­σις τῆς Τι­μί­ας Κε­φα­λῆς τοῦ Προ­δρό­μου καὶ Βα­πτι­στοῦ Ἰ­ω­άν­νου

27 ΤΕΤΑΡΤΗ Ἡ ἀ­πό­δο­σις τῆς ἑ­ορ­τῆς τοῦ Πά­σχα. Ἑλ­λα­δί­ου ἱ­ε­ρομ., Θε­ρά­πον­τος ἱ­ε­ρομ., Σερ­γί­ου μάρ­τυ­ρος καὶ Ἰ­ω­άν­νου ὁ­σ.­ τοῦ Ρώσ­σου. Σή­με­ρον γί­νε­ται κα­τά­λυ­σις ἰ­χθύ­ος

28 ΠΕΜΠΤΗ Η Α­ΝΑ­ΛΗ­ΨΙΣ ΤΟΥ ΚΥ­ΡΙΟΥ ΚΑΙ ΘΕ­ΟΥ ΚΑΙ ΣΩ­ΤΗ­ΡΟΣ ΗΜΩΝ Ι­Η­ΣΟΥ ΧΡΙ­ΣΤΟΥ  

31 ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩν Α­ΓΙ­ΩΝ 318 ΘΕ­Ο­ΦΟ­ΡΩΝ ΠΑ­ΤΕ­ΡΩΝ τΗς Εν ΝΙ­ΚΑΙ­Α Α΄ ΟΙ­ΚΟΥ­ΜΕ­ΝΙ­ΚΗΣ ΣΥ­ΝΟ­ΔΟΥ. Ἑρ­μί­ου μάρ­τυ­ρος

Ω­ΡΑ­ΡΙΟ

Ε­ΣΠΕ­ΡΙ­ΝΟΣ: 6.00 Μ.Μ.

ΟΡ­ΘΡΟΣ: 6.30 Π.Μ.