ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΩΤΑ. ΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ

 

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΦΟΥ

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΧΛΩΡΑΚΑΣ   

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΩΤΑ

(9 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2022)

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ (ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΩΤΑ)

Ἀδελφοί, ἑ­νὶ ἑ­κά­στῳ ἡ­μῶν ἐ­δό­θη ἡ χά­ρις κα­τὰ τὸ μέ­τρον τῆς δω­ρε­ᾶς τοῦ Χριστοῦ. διὸ λέ­γει· ἀ­να­βὰς εἰς ὕ­ψος ᾐχ­μα­λώ­τευ­σεν αἰχ­μα­λω­σί­αν καὶ ἔ­δω­κε δό­μα­τα τοῖς ἀν­θρώ­ποις. τὸ δὲ ἀ­νέ­βη τί ἐ­στιν εἰ μὴ ὅ­τι καὶ κα­τέ­βη πρῶ­τον εἰς τὰ κα­τώ­τε­ρα μέ­ρη τῆς γῆς; ὁ κα­τα­βὰς αὐ­τός ἐ­στι καὶ ὁ ἀ­να­βὰς ὑ­πε­ρά­νω πάν­των τῶν οὐ­ρα­νῶν, ἵ­να πλη­ρώ­σῃ τὰ πάν­τα. καὶ αὐ­τὸς ἔ­δω­κε τοὺς μὲν ἀ­πο­στό­λους, τοὺς δὲ προ­φή­τας, τοὺς δὲ εὐ­αγ­γε­λι­στάς, τοὺς δὲ ποι­μέ­νας καὶ δι­δα­σκά­λους, πρὸς τὸν κα­ταρ­τι­σμὸν τῶν ἁ­γί­ων εἰς ἔρ­γον δι­α­κο­νί­ας, εἰς οἰ­κο­δο­μὴν τοῦ σώ­μα­τος τοῦ Χρι­στοῦ, μέ­χρι κα­ταν­τή­σω­μεν οἱ πάν­τες εἰς τὴν ἑ­νό­τη­τα τῆς πί­στε­ως καὶ τῆς ἐ­πι­γνώ­σε­ως τοῦ υἱ­οῦ τοῦ Θε­οῦ, εἰς ἄν­δρα τέ­λει­ον, εἰς μέ­τρον ἡ­λι­κί­ας τοῦ πλη­ρώ­μα­τος τοῦ Χρι­στοῦ.            

  (Ἐφεσ. δ΄[4], 7 – 13)

 

ΕΡΜΗΝΕΙΑ (Π.Ν.ΤΡΕΜΠΕΛΑ)

Ἀδελφοί, πρέπει νὰ εἴμαστε ὅλοι ἕνα. Βέβαια ὅλοι οἱ πιστοὶ δὲν ἔχουμε λάβει τὰ ἴδια χαρίσματα, ἀλλὰ διάφορα καὶ ποικίλα. Αὐτὴ ὅμως ἡ διανομὴ γιὰ κανένα λόγο δὲν ἐπιτρέπεται νὰ γίνεται αἰτία χωρισμοῦ μεταξὺ τῶν πιστῶν. Διότι ἡ διανομὴ αὐτὴ δὲν εἶναι τυχαία, ἀλλὰ γίνεται ἀπ᾿ τὸν ἴδιο τὸν Χριστό. Αὐτὸς δηλαδὴ στὸν καθένα ξεχωριστὰ ἀπὸ ἐμᾶς ἔδωσε τὴ θεία χάρη, σύμφωνα μὲ τὸ μέτρο ποὺ μὲ σοφία καὶ δικαιοσύνη χρησιμοποιεῖ στὴ διανομὴ τῆς δωρεᾶς του.Κι ἐπειδὴ ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς διανέμει τὰ χαρίσματα, γι᾿ αὐτὸ λέει καὶ ἡ Ἁγία Γραφὴ στοὺς ψαλμούς: Ὅταν ὁ Χριστὸς μὲ τὴν Ἀνάληψή του ἀνέβηκε ψηλὰ στὸν οὐρανό, ἔδεσε αἰχμάλωτους τοὺς ἐχθρούς του, δηλαδὴ τὸν σατανᾶ καὶ τὸν θάνατο, κι ἔδωσε χαρίσματα στοὺς ἀνθρώπους. Λέγοντας λοιπὸν ἡ Ἁγία Γραφὴ γιὰ τὸν Χριστὸ ὅτι ἀνέβηκε, τί ἄλλο σημαίνει παρὰ ὅτι πρωτύτερα καὶ κατέβηκε στὰ κατώτερα μέρη τῆς γῆς, ἀφοῦ ἔγινε ἄνθρωπος καὶ σταυρώθηκε; Ὁ Χριστὸς ποὺ κατέβηκε, εἶναι ὁ ἴδιος ποὺ καὶ ἀνέβηκε ἐπάνω ἀπ᾿ ὅλους τοὺς οὐρανούς, γιὰ νὰ γεμίσει μὲ τὴν παρουσία του καὶ τὶς δωρεές του τὰ πάντα. Κι αὐτὸς ἔδωσε διάφορα χαρίσματα καὶ διακονίες: Ἄλλους ἔθεσε ἀποστόλους, ἄλλους προφῆτες, ἄλλους εὐαγγελιστές, ἄλλους ποιμένες καὶ διδασκάλους, γιὰ νὰ καταρτίζονται οἱ Χριστιανοὶ καὶ νὰ ἐπιτελεῖται τὸ ἔργο τῆς διακονίας, μὲ τὸ ὁποῖο οἰκοδομεῖται τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Μέχρι νὰ φθάσουμε νὰ ἔχουμε ὅλοι μία καὶ τὴν ἴδια ἀληθινὴ πίστη καὶ τέλεια γνώση τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ προοδεύσουμε πνευματικά, ἕως ὅτου γίνουμε ἕνας τέλειος ἄνθρωπος· καὶ ν᾿ ἀποκτήσουμε τὸ μέτρο τῆς πνευματικῆς ὡριμότητος καὶ τελειότητος τοῦ Χριστοῦ δηλαδὴ νὰ ἔχουμε πλήρεις τὶς δωρεὲς καὶ τὴν πνευματικὴ τελειότητά του.

 

ΤΟ ΙΕΡΟΝ  ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ (ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΩΤΑ)

Τῷ και­ρῷ ἐ­κεί­νῳ, ἀ­κο­ύ­σας ὁ ᾿Ι­η­σοῦς ὅ­τι ᾿Ι­ω­άν­νης πα­ρε­δό­θη, ἀ­νε­χώ­ρη­σεν εἰς τὴν Γα­λι­λα­ί­αν· καὶ κα­τα­λι­πὼν τὴν Να­ζα­ρὲτ, ἐλ­θὼν κα­τῴ­κη­σεν εἰς Κα­περ­να­οὺμ τὴν πα­ρα­θα­λασ­σί­αν, ἐν ὁ­ρί­οις Ζα­βου­λὼν καὶ Νε­φθα­λείμ, ἵ­να πλη­ρω­θῇ τὸ ῥη­θὲν δι­ὰ ῾Η­σα­ΐ­ου τοῦ προ­φή­του, λέ­γον­τος· Γῆ Ζα­βου­λὼν καὶ γῆ Νε­φθα­λε­ίμ, ὁ­δὸν θα­λάσ­σης, πέ­ραν τοῦ ᾿Ι­ορ­δά­νου, Γα­λι­λα­ί­α τῶν ἐ­θνῶν, ὁ λα­ὸς ὁ κα­θή­με­νος ἐν σκό­τει εἶ­δε φῶς μέ­γα, καὶ τοῖς κα­θη­μέ­νοις ἐν χώ­ρᾳ καὶ σκι­ᾷ θα­νά­του, φῶς ἀ­νέ­τει­λεν αὐ­τοῖς.  Ἀ­πὸ τό­τε ἤρ­ξα­το ὁ ᾿Ι­η­σοῦς κη­ρύσ­σειν καὶ λέ­γειν· Με­τα­νο­εῖ­τε· ἤγ­γι­κε γὰρ ἡ βα­σι­λεί­α τῶν οὐ­ρα­νῶν.

                     (Ματ­θ. δ΄[4], 12-17)

 

ΑΝΑΤΟΛΗ ΝΕΑΣ ΖΩΗΣ

ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΗ ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ

Ἡ ση­με­ρι­νὴ Κυ­ρια­κὴ ὀ­νο­μά­ζε­ται «με­τὰ τὰ Φῶ­τα», δι­ό­τι εἶ­ναι ἡ πρώ­τη Κυ­ρια­κὴ με­τὰ τὴν ἑ­ορ­τὴ τῶν Θε­ο­φα­νί­ων ἢ ἀλ­λι­ῶς τῶν Φώ­των. Ἡ ἁ­γί­α μας Ἐκ­κλη­σί­α τὴν ἡ­μέ­ρα τῶν Θε­ο­φα­νί­ων πραγ­μα­το­ποι­οῦ­σε πολ­λὲς βα­πτί­σεις Χρι­στια­νῶν, οἱ ὁ­ποῖ­οι δέ­χον­ταν τὸ φῶς τοῦ Χρι­στοῦ καὶ ἀ­πέρ­ρι­πταν γιὰ πάν­τα τὸ σκο­τά­δι τῆς ἁ­μαρ­τί­ας. Γι᾿ αὐ­τὸ καὶ ἡ Κυ­ρια­κὴ αὐ­τὴ εἶ­ναι λου­σμέ­νη μέ­σα στὴν ἄ­πλε­τη πνευ­μα­τι­κὴ φω­το­χυ­σί­α, κα­ταυ­γά­ζε­ται ἀ­πὸ τὸ φῶς τοῦ Χρι­στοῦ. Μέ­σα σ᾿ αὐ­τὴ λοι­πὸν τὴν ἀ­τμό­σφαι­ρα κι­νεῖ­ται τὸ ση­με­ρι­νὸ εὐ­αγ­γε­λι­κὸ ἀ­νά­γνω­σμα.

1.ΝΑ ΖΟΥΜΕ ΣΤΟ ΦΩΣ

Τὸν και­ρὸ ἐ­κεῖ­νο, μᾶς ἀ­να­φέ­ρει ὁ εὐ­αγ­γε­λι­στὴς Ματ­θαῖ­ος, ὁ τε­λευ­ταῖ­ος προ­φή­της τῆς Πα­λαι­ᾶς Δι­α­θή­κης, ὁ ἅ­γιος Ἰ­ω­άν­νης ὁ Πρό­δρο­μος, φυ­λα­κί­σθη­κε ἀ­πὸ τὸν βα­σι­λέ­α Ἡ­ρώ­δη Ἀν­τί­πα. Καὶ μὲ τὴ φυ­λά­κι­σή του αὐ­τὴ μιὰ ὁ­λό­κλη­ρη ἐ­πο­χὴ τε­λεί­ω­σε, ἡ ἐ­πο­χὴ τῆς Πα­λαι­ᾶς Δι­α­θή­κης, καὶ μί­α νέ­α πε­ρί­ο­δος ἀ­νέ­τει­λε, ἡ πε­ρί­ο­δος τῆς Και­νῆς Δι­α­θή­κης. Στα­μά­τη­σε γιὰ πάν­τα ἡ φω­νὴ τοῦ Προ­δρό­μου, καὶ μιὰ νέ­α φω­νὴ πλέ­ον κυ­ρια­ρχεῖ, ἡ φω­νὴ τοῦ Κυ­ρί­ου. Ὁ Κύ­ριός μας πλη­ρο­φο­ρή­θη­κε τὴ φυ­λά­κι­ση τοῦ Βα­πτι­στοῦ, ἀ­φοῦ ἀ­πέ­κρου­σε τοὺς τρεῖς με­γά­λους πει­ρα­σμοὺς τοῦ δι­α­βό­λου στὴν ἔ­ρη­μο. Καὶ πλέ­ον ἀ­να­χω­ρεῖ ἀ­πὸ τὴν Ἰ­ου­δαί­α, ἐγ­κα­τα­λεί­πει τὴν Να­ζα­ρέτ, τὴν πό­λη ὅ­που με­γά­λω­σε, τὴν πό­λη ποὺ εἶ­χε ἀ­γα­πή­σει.

Καὶ ἀ­νε­βαί­νει βο­ρειό­τε­ρα, στὴν πε­ρι­ο­χὴ τῆς Γα­λι­λαί­ας, ὅ­που ἁ­πλώ­νε­ται ἡ με­γά­λη λί­μνη Γεν­νη­σα­ρέτ. Ἐ­δῶ κα­τοι­κοῦ­σαν οἱ δύ­ο ἰ­ου­δα­ϊ­κὲς φυ­λὲς Ζα­βου­λὼν καὶ Νε­φθα­λείμ, οἱ ὁ­ποῖ­ες ὅ­μως εἶ­χαν ὑ­πο­στεῖ με­γά­λες εἰ­δω­λο­λα­τρι­κὲς ἐ­πιρ­ρο­ὲς ἀ­πὸ τοὺς λα­οὺς μὲ τοὺς ὁ­ποί­ους συγ­κα­τοι­κοῦ­σαν ἐ­πὶ πολ­λὰ χρό­νια. Καὶ ὁ Κύ­ριος ἐ­πι­λέ­γει ὡς κέν­τρο τῆς ἱ­ε­ρα­πο­στο­λι­κῆς Του δρά­σε­ως τὴν πό­λη Κα­περ­να­ούμ, ἡ ὁ­ποί­α βρί­σκε­ται στὸ βο­ρει­ο­δυ­τι­κὸ μέ­ρος τῆς λί­μνης. Πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε ἔ­τσι ἡ προ­φη­τεί­α τοῦ Ἡ­σα­ΐ­ου, ὁ ὁ­ποῖ­ος πρὶν ἀ­πὸ 800 πε­ρί­που χρό­νια ἔ­λε­γε ὅ­τι ὁ λα­ὸς τῆς Γα­λι­λαί­ας, ὁ λα­ὸς τῶν φυ­λῶν Ζα­βου­λὼν καὶ Νε­φθα­λείμ, ποὺ κα­τοι­κεῖ κον­τὰ στὴ λί­μνη τῆς Γεν­νη­σα­ρὲτ καὶ πέ­ρα ἀ­πὸ τὸν Ἰ­ορ­δά­νη πο­τα­μὸ καὶ βρί­σκε­ται μέ­σα στὸ σκο­τά­δι τῆς εἰ­δω­λο­λα­τρί­ας, αὐ­τὸς ὁ λα­ὸς εἶ­δε φῶς με­γά­λο, φῶς πνευ­μα­τι­κό. Στὸν λα­ὸ αὐ­τὸ ποὺ ἔ­ζη­σε γιὰ αἰ­ῶ­νες «ἐν χώ­ρᾳ καὶ σκιᾷ θα­νά­του», στὴ χώ­ρα ὅ­που κυ­ρι­αρ­χοῦ­σε ἡ σκιὰ τῆς ἁ­μαρ­τί­ας καὶ τοῦ θα­νά­του, ἀ­νέ­τει­λε τὸ οὐ­ρά­νιο φῶς, ὁ Κύ­ριός μας Ἰ­η­σοῦς Χρι­στός.

Ὁ Χρι­στός μας ἦλ­θε στὸν κό­σμο καὶ φώ­τι­σε μὲ τὴν ἁ­γί­α Του ζω­ὴ καὶ τὸ σω­τη­ρι­ῶ­δες ἔρ­γο Του τὴν ἀν­θρω­πό­τη­τα. Δυ­στυ­χῶς ὅ­μως στὴν ἐ­πο­χή μας βλέ­που­με ἕ­να βα­θὺ καὶ πυ­κνὸ σκο­τά­δι νὰ κυ­ρια­ρχεῖ καὶ πά­λι γύ­ρω μας. Μέ­σα σ᾿ αὐ­τὸ τὸ πυ­κνὸ σκο­τά­δι τῆς ἐ­πο­χῆς μας ὁ Κύ­ριος ζη­τεῖ ἀ­πὸ ἐ­μᾶς τοὺς ση­με­ρι­νοὺς Χρι­στια­νοὺς νὰ γί­νου­με φῶς Χρι­στοῦ καὶ φῶς τοῦ κό­σμου! Νὰ ἀρ­νη­θοῦ­με τὸ σκό­τος καὶ τὰ ἔρ­γα τοῦ σκό­τους. Νὰ ντυ­θοῦ­με τὴν λάμ­ψη τῆς κα­θα­ρό­τη­τος· σκέ­ψεις ἅ­γι­ες, λό­για φω­τει­νά, ζω­ὴ ἁ­γνή, πα­ρά­δειγ­μα λαμ­πε­ρό. Κι ὅ­ταν πολ­λοὶ ἄν­θρω­ποι γί­νου­με φω­τει­νοί, τό­τε θὰ γί­νει φω­τει­νὴ καὶ ἡ κοι­νω­νί­α μας, ἡ οἰ­κο­γέ­νειά μας, ἡ πό­λη μας, ἡ πα­τρί­δα μας.

Ὁ Κύ­ριος μᾶς βο­η­θεῖ στὴν ἱ­ε­ρὴ αὐ­τὴ ἀ­πο­στο­λή μας μὲ τὸν λό­γο Του καὶ τὰ ἱ­ε­ρὰ Μυ­στή­ρια τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας Του. Τὸ Ἱ­ε­ρὸ Εὐ­αγ­γέ­λιο μᾶς δί­νει φῶς, φω­τί­ζει τὸ νοῦ καὶ τὴν καρ­διά μας νὰ βλέ­που­με πλέ­ον κα­θα­ρά, νὰ ἀ­κο­λου­θοῦ­με στα­θε­ρὰ τὴν πο­ρεί­α μας. Καὶ στὰ ἱ­ε­ρὰ Μυ­στή­ρια τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας ζοῦ­με μέ­σα στὸ ἱ­λα­ρὸ φῶς τῆς θεί­ας Χά­ρι­τος! Ἰ­δι­αι­τέ­ρως δὲ μὲ τὴν θεί­α Κοι­νω­νί­α παίρ­νου­με μέ­σα μας τὸν Κύ­ριό μας, τὸ φῶς τὸ ἀ­λη­θι­νό.

Ὁ Κύ­ριος μᾶς δί­νει λοι­πὸν τὰ μέ­σα γιὰ νὰ προ­σεγ­γί­σου­με τὸ φῶς Του. Ταυ­το­χρό­νως ὅ­μως μᾶς δεί­χνει καὶ τὸν δρό­μο ποὺ θὰ μᾶς ὁ­δη­γή­σει στὸ φῶς. Ποι­ὸς εἶ­ναι ὁ δρό­μος αὐ­τός; Αὐ­τὸ θὰ τὸ δοῦ­με στὴ συ­νέ­χεια τῆς εὐ­αγ­γε­λι­κῆς μας πε­ρι­κο­πῆς.

2. ΜΕΤΑΝΟΕΙΤΕ

«Με­τα­νο­εῖ­τε, ἤγ­γι­κε γὰρ ἡ βα­σι­λεί­α τῶν οὐ­ρα­νῶν». Με­τα­νο­εῖ­τε. Ἀλ­λάξ­τε πλέ­ον πο­ρεί­α, ἀλ­λάξ­τε τρό­πο σκέ­ψε­ως καὶ ζω­ῆς. Ζῆ­στε μιὰ νέ­α ζω­ή. Αὐ­τὸ ἦ­ταν τὸ κή­ρυγ­μα τοῦ Προ­δρό­μου. Αὐ­τὸ ἦ­ταν καὶ τὸ ἀρ­χι­κὸ κή­ρυγ­μα τοῦ Κυ­ρί­ου μας στοὺς λα­οὺς ποὺ ζοῦ­σαν γιὰ αἰ­ῶ­νες μέ­σα στὸ βα­θὺ καὶ πυ­κνὸ σκο­τά­δι τῆς ἄ­γνοι­ας καὶ τῆς ἁ­μαρ­τί­ας.

Αὐ­τὸς εἶ­ναι καὶ ὁ δρό­μος πρὸς τὸ φῶς, ἡ ὁ­δὸς τῆς με­τα­νοί­ας. Αὐ­τὴ τὴν ὁ­δὸ θὰ πρέ­πει νὰ δι­α­νύ­ου­με ὅ­λοι μας σὲ ὅ­λη μας τὴ ζω­ή. Δι­ό­τι ἡ με­τά­νοι­α δὲν εἶ­ναι μιὰ στιγ­μια­ία στά­ση ζω­ῆς, ἀλ­λὰ μί­α διαρκὴς πο­ρεί­α ποὺ κα­λεῖ ὅ­λους μας κα­θη­με­ρι­νὰ σὲ ἀ­πο­φά­σεις συγ­κε­κρι­μέ­νες καὶ στα­θε­ρές. Ἀ­πο­φά­σεις νὰ ἀ­πο­θέ­σου­με τὰ ἁ­μαρ­τή­μα­τά μας στὴν ἀ­πέ­ραν­τη θά­λασ­σα τοῦ ἐ­λέ­ους τοῦ Θε­οῦ. Νὰ πε­τά­ξου­με ἀ­πὸ ἐ­πά­νω μας κά­θε βά­ρος ποὺ μᾶς κρα­τά­ει προ­ση­λω­μέ­νους στὴ γῆ καὶ μᾶς ἐμ­πο­δί­ζει νὰ ζοῦ­με μέ­σα στὸ φῶς τοῦ Θε­οῦ.

Αὐ­τὸ ἀ­κρι­βῶς το­νί­ζει καὶ ὁ ἅ­γιος Γρη­γό­ριος ὁ Πα­λα­μᾶς λέ­γον ­τας ὅ­τι: «με­τά­νοι­α ἐ­στὶ τὸ μι­σῆ­σαι τὴν ἁ­μαρ­τί­αν καὶ ἀ­γα­πῆ­σαι τὴν ἀ­ρε­τήν». Νὰ μι­σή­σου­με λοι­πὸν τὴν ἁ­μαρ­τί­α καὶ νὰ ἀ­γα­πή­σου­με μὲ ὅ­λη μας τὴν δύ­να­μη τὴν ἀ­ρε­τή. Νὰ ἀ­γα­πή­σου­με τὰ ἔρ­γα τῆς ἀ­γά­πης καὶ φι­λαν­θρω­πί­ας, τὸν ἀ­γώ­να γιὰ τὴν κα­τά­κτη­ση τῶν ἀ­ρε­τῶν, τὴν βι­ω­μα­τι­κὴ προ­σευ­χή, τὴν πλού­σια με­λέ­τη τοῦ θεί­ου λό­γου, τὴν τα­κτι­κὴ συ­νει­δη­τὴ μυ­στη­ρια­κὴ ζω­ή. Δι­ό­τι ἡ με­τά­νοι­α εἶ­ναι ξερ­ρί­ζω­μα· εἶ­ναι ἀ­πε­λευ­θέ­ρω­ση ἀ­πὸ τὴ σκλα­βιὰ τῆς ἁ­μαρ­τί­ας καὶ ἀ­γώ­νας γιὰ τὴν κα­τά­κτη­ση τῆς ἀ­ρε­τῆς. Εἶ­ναι ἀ­πό­φα­ση καὶ πρά­ξη νὰ ζοῦ­με πλέ­ον μὲ τὸν Θε­ὸ καὶ γιὰ τὸν Θε­ό.

Αὐ­τὴν τὴν εὐ­χὴ ἂς ἔ­χου­με ὅ­λοι μας στὰ χεί­λη καὶ στὴν καρ­διά μας, ἰ­δι­αι­τέ­ρως τώ­ρα, κα­θὼς πο­ρευ­ό­μα­στε στὴν ἀρ­χὴ τῆς νέ­ας χρο­νιᾶς. Νὰ ζή­σου­με ὅ­λοι μας μιὰ νέ­α ζω­ὴ με­τα­νοί­ας καὶ ἀ­ρε­τῆς, ζω­ὴ ὄν­τως χρι­στι­α­νι­κή.

 

«ΠΑΡΕΔΩΣΑ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΣΟΥ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ...». ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

 

Ἐργολάβος ἦταν στὸ ἐπάγγελμα ὁ Ἀποστόλης. Ἀναλάμβανε κυρίως τὴν οἰκοδόμηση ἱερῶν Ναῶν, Μονῶν, Παρεκκλησίων. Ἄριστος τεχνίτης, ἐργατικὸς καὶ συνεπὴς στὴ δουλειά του. Εἶχε κερδίσει τὴν ἐμπιστοσύνη ὅλων, ὅσοι συνεργάζονταν μαζί του. Ἔτσι βρέθηκε ξανὰ στὸ ὄμορφο χωριό, στὰ Φιλίσσια ἔξω ἀπ᾿ τὸ Ἡράκλειο τῆς Κρήτης, χωριὸ μὲ πολλοὺς πρόσφυγες ἀπὸ τὴν Ἰωνία καὶ τὸν Πόντο. Ἄνθρωποι μὲ πίστη καὶ εὐλάβεια οἱ κάτοικοί του. Εἶχε ξανὰ ἐργασθεῖ ἐκεῖ, τὸν γνώριζαν οἱ ντόπιοι καὶ ὁ εὐλαβὴς ἱερέας τῆς ἐνορίας τὸν ἐμπιστευόταν. Αὐτὴ τὴ φορὰ θὰ ἀναπαλαίωναν τὸ καμπαναριὸ τοῦ Ναοῦ, καθὼς ἡ φθορά του ἦταν ἐμφανὴς καὶ ἐπικίνδυνη. Τὴν ἐργασία αὐτὴ τὴν ἀνέλαβε μὲ πολλὴ ὄρεξη ὁ Ἀποστόλης.

Μὲ χαρὰ ξεκινοῦσε κάθε πρωὶ γιὰ τὴν ἐργασία του. Ἔμπαινε πρῶτα στὴν ἐκκλησία τοῦ χωριοῦ, ἄναβε τὸ κερί του, προσευχόταν νὰ εὐλογήσει ὁ Θεὸς τὴν ἐργασία του, τοὺς συνεργάτες του, τὴν οἰκογένειά του καὶ ἔπειτα συνέχιζε τὸν δρόμο του.

-Ὅ,τι φτιάχνεις γιὰ τὸν Θεό, σὲ γεμίζει, σοῦ δίνει μιὰ χαρὰ ἀλλιώτικη καὶ πρέπει νὰ τὸ κάνεις τέλειο καὶ μὲ τὴν καρδιά σου, συμβούλευε συχνὰ τὰ μαστόρια, τοὺς βοηθούς του.

Ἕνα πρωινὸ ὁ Ἀποστόλης ἦλθε στὴ δουλειά, μὰ φαινόταν ἀδιάθετος, ἄκεφος. Τὸ κατάλαβε καὶ ὁ π. Παρθένιος, ὁ Ἱερομόναχος ἐφημέριος τοῦ χωριοῦ. Ρώτησε τοὺς ἐργάτες τί ἔχει, μὰ κανεὶς δὲν ἤξερε. Τότε ὁ π. Παρθένιος, ποὺ γνώριζε ἀπὸ χρόνια τὸν Ἀποστόλη καὶ εἶχε τὸ θάρρος, τὸν πλησίασε. Τὸν πῆρε παράμερα καὶ τὸν ρώτησε:

-Τί ἔχεις, Ἀπόστολε; Τί σοῦ συμβαίνει;

-Προβλήματα, πάτερ μου, προβλήματα στὸ σπίτι, καὶ ἄρχισαν νὰ βουρκώνουν τὰ μάτια του.

-Μποροῦμε νὰ βοηθήσουμε; ρώτησε μὲ ἐνδιαφέρον ὁ π. Παρθένιος.

-Τὸ κοπέλι μου, ὁ μικρός μου ὁ Στεφανῆς ποὺ πέρασε στὴ Στρατιωτικὴ Σχολὴ στὴν Ἀθήνα, σὲ δύο μέρες ἔχει τὴν πρώτη του ἔξοδο μετὰ τὴ βασική του ἐκπαίδευση καὶ βασανίζεται νὰ βρεῖ σπίτι γιὰ νὰ μένει τὰ Σαββατοκύριακα. Δὲν βρίσκει τίποτε κι ἐγὼ δὲν μπορῶ νὰ πάω νὰ τὸν βοηθήσω. Ἔχω τὶς δουλειές, ἔχω τὰ ζωντανά, τὰ κήπια, δὲν προλαβαίνω. Γύρισα χθὲς τὸ μεσημέρι στὸ σπίτι· βρῆκα τὴ γυναίκα μου νὰ κλαίει καὶ τρόμαξα. Μοῦ ᾿πε τὴ δυσκολία τοῦ μικροῦ... πάω νὰ σκάσω... τί νὰ κάνω, πάτερ μου;

Τὸν ἄκουσε ὁ ἱερέας μὲ προσοχὴ καὶ μὲ καρδιά. Θαύμασε γιὰ μιὰ ἀκόμη φορὰ τὸν πατέρα ποὺ νοιαζόταν καὶ πονοῦσε γιὰ τὸ στερνοπούλι του. Ἔφυγε καὶ μπῆκε μέσα στὸν Ναό. Στάθηκε μπροστὰ στὴν εἰκόνα τῆς ἁγίας Μακρίνας, τῆς προστάτιδας τοῦ χωριοῦ τους, τῆς Ἁγίας στὴν ὁποία ὅλοι οἱ πρόσφυγες κατέφευγαν σὲ κάθε ἀνάγκη τους. Ἔκανε θερμὴ προσευχὴ γιὰ τὸν Ἀποστόλη καὶ τὸν μικρὸ γιό του. Ἔπειτα βγῆκε στὸ προαύλιο τοΰ Ναοῦ, πλησίασε ξανὰ τὸν Ἀποστόλη καὶ μὲ πίστη ποὺ φανερωνόταν στὰ μάτια καὶ στὰ λόγια του εἶπε:

-Ἀπόστολε, ἐγὼ παρέδωσα τὸ παιδὶ στὴν Ἁγία. Θὰ τὸ τακτοποιήσει ἐκείνη. Θὰ τὸ δεῖς, τοῦ εἶπε, σφίγγοντάς του τὸ μπράτσο.

-Ἀμήν, πάτερ μου, σιγομουρούρισε ἐκεῖνος καὶ ἀλαφρωμένος λίγο συνέχισε τὴ δουλειά του.

Εἶχε μεσημεριάσει γιὰ τὰ καλά. Ὁ ἥλιος καὶ ἡ ζέστη δὲν ἄφηναν ἄλλο τὸ συνεργεῖο νὰ δουλέψει. Μάζεψαν τὰ ἐργαλεῖα τους καὶ μπῆκαν στὰ αὐτοκίνητα νὰ φύγουν.

-Αὔριο πάλι, νά ᾿μαστε καλά, ἔλεγαν μεταξύ τους οἱ ἐργάτες.

Ἔφθασε καὶ ὁ Ἀποστόλης στὸ σπίτι του. Πρὶν προλάβει νὰ μπεῖ μὲ τὸ ἁμάξι στὴν αὐλή του, βλέπει τὴ γυναίκα του νὰ τρέχει κατὰ πάνω του ἀλαφιασμένη.

-Ἀποστόλη μου, Ἀποστόλη... μόλις κλείσαμε τὸ τηλέφωνο μὲ τὸν Στεφανή. Ὁ γιός μας βρῆκε σπίτι στὴν Ἀθήνα.

-Τί ἔγινε; Πῶς ἔγινε αὐτό, γυναίκα;

-Δὲν κατάλαβα καὶ ᾿γώ καλά, ἄνδρα μου. Ἕνας τεταρτοετὴς φοιτητής, ἕνα καλὸ παιδί, τὸ εἶδε τὸ κοπέλι μας στενοχωρημένο πολύ. Τὸν ρώτησε τί τοῦ συμβαίνει. Καὶ κεῖνος χωρὶς νὰ φοβᾶται, τοῦ ᾿πε τὴ δυσκολία του. Τότε τὸ παλληκάρι, νὰ τό ᾿χει ὁ Θεὸς καλά, τοῦ πρότεινε νὰ πάει σὲ μιὰ ἑστία Φοιτητῶν, σ᾿ ἕνα Οἰκοτροφεῖο τοῦ «Μεγάλου Βασιλείου», ἂν ἄκουσα καλά· ἐκεῖ ζοῦν κι ἄλλοι φοιτητές, παιδιὰ τοῦ Θεοῦ, σὰν τὸν Στεφανή μας, καὶ κεῖνος μὲ χαρὰ τὸ δέχθηκε. Μάλιστα θὰ πᾶνε τὴν Παρασκευὴ μαζί.

Τ᾿ ἄκουγε ὁ Ἀποστόλης καὶ στὰ μάτια του κυλοῦσαν δάκρυα. Θυμήθηκε τὰ λόγια τοῦ π. Παρθενίου: «Παρέδωσα τὸ παιδί σου στὴν ἁγία Μακρίνα· θὰ τὸ βολέψει ἐκείνη». Κι ἐκείνη πράγματι τὸ τακτοποίησε στὸ σπίτι τοῦ ἀδελφοῦ της, τοῦ Μεγάλου Βασιλείου.

Σταυροκοπήθηκε ὁ Ἀποστόλης, κοίταξε τὸν οὐρανὸ καὶ τὸ μόνο ποὺ μπόρεσε νὰ πεῖ ἦταν: «Σ᾿ εὐχαριστῶ, Θεέ μου, καὶ σένα, ἁγία μου Μακρίνα!»

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ «Ο ΣΩΤΗΡ», Ἀριθ. 2256, 1 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2022, σελ. 23–24

  

Α­πο­φθέγ­μα­τα και μη­νύ­μα­τα ποι­ό­τη­τας ζω­ή­ς. ΧΡ. ΡΟΥΣΗ

 

Α­πο­φθέγ­μα­τα και μη­νύ­μα­τα ποι­ό­τη­τας ζω­ή­ς  

Ο Χρυ­σό­στο­μος Ρου­σής, πρώ­ην γυ­μνα­σιά­ρχης, α­να­λύ­ει σε σύν­το­μη και πε­ρι­ε­κτι­κή με­λέ­τη α­πο­φθέγ­μα­τα/μη­νύ­μα­τα που μας κα­θο­δη­γούν στην πο­ρεί­α της ζω­ής μας.

Έ­να­  τέ­τοι­ο­  α­πό­φθεγ­μα εί­ναι­  ε­κεί­νο της Αυ­στρια­κής δι­α­νο­ού­με­νης συγ­γρα­φέ­α Bertha von Suttner «Με­τά το ρή­μα «α­γα­πώ»,  το «βο­η­θώ» εί­ναι το πιο ω­ραί­ο ρή­μα στον κό­σμο». Πράγ­μα­τι, έ­ρευ­νες δεί­χνουν ό­τι η α­γά­πη και η βο­ή­θεια - η αλ­λη­λεγ­γύ­η (# α­το­μι­κι­σμός), η συμ­πα­ρά­στα­ση προς τους συ­ναν­θρώ­πους μα­ς  -  ε­νι­σχύ­ουν την ψυ­χι­κή μας υ­γεί­α.

Πα­ράλ­λη­λα, η αλ­λη­λεγ­γύ­η έ­χει κοι­νά στοι­χεί­α με τον ε­θε­λον­τι­σμό, κα­θώς και οι δύ­ο έν­νοι­ε­ς α­να­φέ­ρον­ται στην προ­σφο­ρά προς τον πλη­σί­ον. Σή­με­ρα με την παν­δη­μί­α Covid-19 οι χώ­ρες της ΕΕ έ­χουν αν­τι­λη­φθεί την α­ναγ­και­ό­τη­τα της αλ­λη­λεγ­γύ­ης, προ­κει­μέ­νου να τα κα­τα­φέ­ρου­με να ξε­πε­ρά­σου­με ό­λοι μα­ζί τη δο­κι­μα­σί­α της παν­δη­μί­ας.

Πολ­λές έ­ρευ­νες συμ­φω­νούν ό­τι ό­σο πιο πο­λύ νοι­α­ζό­μα­στε για τους άλ­λους και συ­νει­σφέ­ρου­με στη βελ­τί­ω­ση τής ποι­ό­τη­τας ζω­ής τους, τό­σο με­γα­λύ­τε­ρες εί­ναι οι πι­θα­νό­τη­τες να βι­ώ­νου­με και οι ί­διοι θε­τι­κά συ­ναι­σθή­μα­τα. (Morrow-Howell, 2003). Α­κό­μη, ό­σοι α­σχο­λούν­ται με τον ε­θε­λον­τι­σμό ή α­πλώς φρον­τί­ζουν να βο­η­θούν τους συ­ναν­θρώ­πους τους με συ­στη­μα­τι­κό τρό­πο, νι­ώ­θουν με­γα­λύ­τε­ρη ι­κα­νο­ποί­η­ση α­πό τη ζω­ή τους και κα­λύ­τε­ρη ποι­ό­τη­τα ζω­ής. (Psychology gr. Κα­τε­ρί­να Αυ­γου­στά­κη: Αλ­λη­λεγ­γύ­η και Ευ­τυ­χί­α (2018))

Έ­να άλ­λο σχε­τι­κό α­πό­φθεγ­μα της αλ­λη­λεγ­γύ­ης: «Ι­λα­ρόν γαρ δό­την α­γα­πά ο Θε­ός» ε­πι­ση­μαί­νει τον τρό­πο με τον ο­ποί­ο πρέ­πει να δί­νου­με τη βο­ή­θειά μας στους συ­ναν­θρώ­πους μας: Ο Θε­ός α­γα­πά αυ­τόν που προ­σφέ­ρει κα­λό­καρ­δα, με ι­λα­ρό­τη­τα (χα­ρά) στους άλ­λους που έ­χουν α­νάγ­κη. Για­τί δεν έ­χει τό­ση ση­μα­σί­α τί θα δώ­σου­με, αλ­λά το πώς θα το δώ­σου­με.

Α­κό­μη, ο  Ά­γιος Ι­ω­άν­νης ο Χρυ­σό­στο­μος α­να­φέ­ρει ό­τι η ε­λε­η­μο­σύ­νη δό­θη­κε α­πό τον Θε­ό ως εν­το­λή της α­γά­πης. «Ε­φό­σον ε­ποι­ή­σα­τε ε­νί τού­των των α­δελ­φών μου των ε­λα­χί­στων, ε­μοί ε­ποι­ή­σα­τε». (Ευ­αγ­γέ­λιο Κυ­ρια­κής Α­πό­κρε­ω). Να δεί­χνου­με, λοι­πόν, ευ­σπλα­χνί­α σε ό­σους έ­χουν α­νάγ­κη, σύμ­φω­να με την εν­το­λή: «Να με­τέ­χε­τε στη χα­ρά ό­σων χαί­ρον­ται και στη λύ­πη ό­σων λυ­πούν­ται» (Ρωμ. 12:15).

Ε­πι­πλέ­ον, «η ε­λε­η­μο­σύ­νη α­νε­βά­ζει τον άν­θρω­πο ψη­λά. Ό­ταν εν­δι­α­φε­ρό­μα­στε για τον πλη­σί­ον, υ­πο­χρε­ώ­νου­με έ­τσι τον Χρι­στό να εν­δι­α­φερ­θεί για μας. Μέ­σα στην α­γά­πη για τον πλη­σί­ον μας, κρύ­βε­ται η α­γά­πη μας για τον Χρι­στό». (Ά­γιος Ι­ω­άν­νης ο Χρυ­σό­στο­μος). Ε­ξάλ­λου, αν α­πο­φεύ­γου­με τον ε­γω­κεν­τρι­σμό μας, θα βρού­με στην α­νι­δι­ο­τε­λή προ­σφο­ρά και τη λύ­ση των δι­κών μας προ­βλη­μά­των. Για­τί η βο­ή­θεια (α­γά­πη) που προ­σφέ­ρου­με στον πλη­σί­ον αν­τα­να­κλά­ται σε ε­μάς πολ­λα­πλά­σια. Α­κό­μη, καλ­λι­ερ­γού­με ό­μορ­φες αν­θρώ­πι­νες σχέ­σεις για κα­λύ­τε­ρη ψυ­χι­κή υ­γεί­α. (www.osiosxatziananias.gr 2017).

 Τέ­λος, α­ξί­ζει να α­να­φέ­ρου­με την α­πάν­τη­ση του Α­γί­ου Πορ­φυ­ρί­ου: «Πρέ­πει συ­νε­χώς να κά­μνω ε­λε­η­μο­σύ­νες, Γέ­ρον­τα, να βο­η­θώ δια­ρκώς οι­κο­νο­μι­κά συ­ναν­θρώ­πους μου;»   -  «Ό­ταν μπο­ρείς, ναι! Ό­μως, πιο πο­λύ να βο­η­θάς τους γύ­ρω σου με το να τους μι­λάς, με το να τους α­κούς, ό­ταν θέ­λουν να μι­λή­σουν για τα προ­βλή­μα­τά τους, να πουν τον πό­νο τους και κά­μνον­τάς τους συν­τρο­φιά για να μη νι­ώ­θουν μό­νοι». 

ΚΥ­ΡΙΑ­ΚΗ ΠΡΟ ΤΩΝ ΦΩ­ΤΩΝ. ΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ

 

Ι­Ε­ΡΑ ΜΗ­ΤΡΟ­ΠΟ­ΛΙΣ ΠΑ­ΦΟΥ

Ι­Ε­ΡΟΣ ΝΑ­ΟΣ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΧΛΩΡΑΚΑΣ         

ΚΥ­ΡΙΑ­ΚΗ ΠΡΟ ΤΩΝ ΦΩ­ΤΩΝ

 (2 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2022)

 

Ο Α­ΠΟ­ΣΤΟ­ΛΟΣ (ΠΡΟ ΤΩΝ ΦΩ­ΤΩΝ)

Τέ­κνον Τι­μό­θε­ε, νῆ­φε ἐν πᾶ­σι, κα­κο­πά­θη­σον, ἔρ­γον πο­ί­η­σον εὐ­αγ­γε­λι­στοῦ, τὴν δι­α­κο­νί­αν σου πλη­ρο­φό­ρη­σον. ἐ­γὼ γὰρ ἤ­δη σπέν­δο­μαι, καὶ ὁ και­ρὸς τῆς ἐ­μῆς ἀ­να­λύ­σε­ως ἐ­φέ­στη­κε. τὸν κα­λὸν ἀ­γῶ­να ἠ­γώ­νι­σμαι, τὸν δρό­μον τε­τέ­λε­κα, τὴν πί­στιν τε­τή­ρη­κα· λοι­πὸν ἀ­πό­κει­ταί μοι ὁ τῆς δι­και­ο­σύ­νης στέ­φα­νος, ὃν ἀ­πο­δώ­σει μοι ὁ Κύ­ριος ἐν ἐ­κε­ί­νῃ τῇ ἡ­μέ­ρᾳ, ὁ δί­και­ος κρι­τής, οὐ μό­νον δὲ ἐ­μοὶ, ἀλ­λὰ καὶ πᾶ­σι τοῖς ἠ­γα­πη­κό­σι τὴν ἐ­πι­φά­νειαν αὐ­τοῦ.              

                (Β΄ Τιμ. δ΄[4] 5 – 8)                                                                                             

 

ΕΡ­ΜΗ­ΝΕΙΑ (Π.Ν.ΤΡΕΜ­ΠΕ­ΛΑ)

          Τέ­κνον Τι­μό­θε­ε, ἐσύ πρό­σε­χε ἄ­γρυ­πνα ὅ­λα ὅ­σα σοῦ πα­ρου­σιά­ζει τὸ ποι­μαν­τι­κό σου ἔρ­γο. Κο­πί­α­σε, κάνε ἔρ­γο εὐ­αγ­γε­λι­στοῦ, ὁ­λο­κλή­ρω­σε μὲ ἐ­πι­τυ­χί­α τὴ δι­α­κο­νί­α πού σοῦ ἀ­να­τέ­θη­κε στὴν Ἐκ­κλη­σί­α. Νὰ ἀ­γρυ­πνεῖς καὶ νὰ κο­πιά­ζεις, δι­ό­τι ἐγώ τώ­ρα χύ­νω τὸ αἷ­μα μου ὡς σπον­δὴ καὶ θυ­σί­α στὸ Θε­ό· καὶ ὁ και­ρὸς τῆς ἀ­να­χω­ρή­σε­ώς μου ἀ­πὸ τὸν κό­σμο αὐ­τὸ εἶ­ναι πο­λὺ κον­τά. Ἔ­χω ἀ­γω­νι­σθεῖ τὸν κα­λὸ ἀ­γώ­να γιὰ τὴ δι­ά­δο­ση τοῦ Εὐ­αγ­γε­λί­ου. Ἔ­χω φθά­σει στὸ τέ­λος τοῦ δρό­μου τῆς ἀ­ρε­τῆς καὶ τῆς τη­ρή­σε­ως τοῦ κα­θή­κον­τος. Ἔ­χω δι­α­φυ­λά­ξει τὴν πί­στη. Λοι­πὸν τώ­ρα πιὰ μὲ πε­ρι­μέ­νει τὸ στε­φά­νι πού ἀνήκει ὡς βραβεῖο στὴ δι­και­ο­σύ­νη καὶ τὴν ἀ­ρε­τή. Τὸ στε­φά­νι αὐ­τὸ θὰ μοῦ τὸ δώ­σει ὡς ἀν­τα­μοι­βὴ ὁ Κύ­ριος κα­τὰ τὴν ἔν­δο­ξη ἐ­κεί­νη ἡμέρα τῆς Κρί­σε­ως, ὁ δί­και­ος κρι­τής. Θὰ τὸ δώ­σει μά­λι­στα ὄ­χι μό­νο σὲ μέ­να, ἀλλά καὶ σ' ὅ­λους ὅ­σους ἔ­χουν ἀ­γα­πή­σει καὶ μὲ πό­θο πε­ρι­μέ­νουν τὴν ἔν­δο­ξη ἐμ­φά­νι­σή του.

 

ΤΟ Ι­Ε­ΡΟ ΕΥ­ΑΓ­ΓΕ­ΛΙΟ (ΠΡΟ ΤΩΝ ΦΩ­ΤΩΝ)

Ἀρ­χὴ τοῦ εὐ­αγ­γε­λί­ου Ἰ­η­σοῦ Χρι­στοῦ, υἱ­οῦ τοῦ Θε­οῦ. Ὡς γέ­γρα­πται ἐν τοῖς προ­φή­ταις, ἰ­δοὺ ἐ­γὼ ἀ­πο­στέλ­λω τὸν ἄγ­γε­λόν μου πρὸ προ­σώ­που σου, ὃς κα­τα­σκευ­ά­σει τὴν ὁ­δόν σου ἔμ­προ­σθέν σου· φω­νὴ βο­ῶν­τος ἐν τῇ ἐ­ρή­μῳ, Ἑ­τοι­μά­σα­τε τὴν ὁ­δὸν Κυ­ρί­ου, εὐ­θε­ί­ας ποι­εῖ­τε τὰς τρί­βους αὐ­τοῦ, ἐ­γέ­νε­το Ἰ­ω­άν­νης βα­πτί­ζων ἐν τῇ ἐ­ρή­μῳ καὶ κη­ρύσ­σων βά­πτι­σμα με­τα­νο­ί­ας εἰς ἄ­φε­σιν ἁ­μαρ­τι­ῶν. καὶ ἐ­ξε­πο­ρε­ύ­ε­το πρὸς αὐ­τὸν πᾶ­σα ἡ Ἰ­ου­δα­ί­α χώ­ρα καὶ οἱ Ἱ­ε­ρο­σο­λυ­μῖ­ται, καὶ ἐ­βα­πτί­ζον­το πάν­τες ἐν τῷ Ἰ­ορ­δά­νῃ πο­τα­μῷ ὑ­π' αὐ­τοῦ ἐ­ξο­μο­λο­γο­ύ­με­νοι τὰς ἁ­μαρ­τί­ας αὐ­τῶν. ἦν δὲ ὁ Ἰ­ω­άν­νης ἐν­δε­δυ­μέ­νος τρί­χας κα­μή­λου καὶ ζώ­νην δερ­μα­τί­νην πε­ρὶ τὴν ὀ­σφὺν αὐ­τοῦ, καὶ ἐ­σθί­ων ἀ­κρί­δας καὶ μέ­λι ἄ­γριον. καὶ ἐ­κή­ρυσ­σε λέ­γων· Ἔρ­χε­ται ὁ ἰ­σχυ­ρό­τε­ρός μου ὀ­πί­σω μου, οὗ οὐκ εἰ­μὶ ἱ­κα­νὸς κύ­ψας λῦ­σαι τὸν ἱ­μάν­τα τῶν ὑ­πο­δη­μά­των αὐ­τοῦ. ἐ­γὼ μὲν ἐ­βά­πτι­σα ὑ­μᾶς ἐν ὕ­δα­τι, αὐ­τὸς δὲ βα­πτί­σει ὑ­μᾶς ἐν Πνε­ύ­μα­τι ἁ­γί­ῳ.

                                              (Μαρκ. α΄[1]  1-8)                                                                               

 

ΕΡ­ΜΗ­ΝΕΙΑ (Π.Ν.ΤΡΕΜ­ΠΕ­ΛΑ)

Ὁ Ἰ­ω­άν­νης ὁ Πρό­δρο­μος ἔ­γι­νε ἡ ἀρ­χή τοῦ χα­ρο­ποι­οῦ μη­νύ­μα­τος γιὰ τὴν ἔ­λευ­ση στὸν κό­σμο τοῦ Ἰ­η­σοῦ Χρι­στοῦ, ὁ ὁ­ποῖ­ος εἶ­ναι ὁ Υἱ­ὸς τοῦ Θε­οῦ πού ἔ­γι­νε ἄν­θρω­πος. Καὶ ἔ­γι­νε ὁ Ἰ­ω­άν­νης ἡ ἀρ­χή τοῦ εὐ­αγ­γε­λί­ου, ὅ­πως ἔ­χει προ­φη­τευ­θεῖ καὶ εἶ­ναι γραμ­μέ­νο στοὺς προ­φῆ­τες. Στὸ βι­βλί­ο δη­λα­δὴ τοῦ προ­φή­τη Μα­λα­χί­α λέ­ει ὁ ἐ­που­ρά­νιος Πα­τέ­ρας στὸ Μεσ­σί­α: Ἰ­δού, ἐ­γώ ἀ­πο­στέλ­λω τὸν ἀγ­γε­λι­ο­φό­ρο μου πρὶν ἀ­πὸ σέ­να καὶ μπρο­στὰ ἀ­πὸ σέ­να. Αὐ­τὸς θὰ προ­ε­τοι­μά­σει τὶς ψυ­χὲς τῶν ἀν­θρώ­πων γιὰ νὰ σὲ ὑ­πο­δε­χθοῦν ὡς Σω­τή­ρα καὶ Λυ­τρω­τή. Κι ἔ­τσι θὰ προ­ε­τοι­μά­σει τὸν δρό­μο ἀ­πὸ τὸν ὁ­ποῖ­ο θὰ πλη­σιά­σεις ὡς δι­δά­σκα­λος καὶ Σω­τή­ρας τοὺς ἀν­θρώ­πους. Ὁ ἀγ­γε­λι­ο­φό­ρος αὐ­τὸς εἶ­ναι ἐ­κεῖ­νος γιὰ τὸν ὁ­ποῖ­ο προ­φή­τευ­σε ὁ προ­φή­της Ἡ­σα­ΐ­ας τὰ ἑ­ξῆς: Φω­νὴ ἀν­θρώ­που πού κραυ­γά­ζει στὴν ἔ­ρη­μο καὶ λέ­ει: Ἑ­τοι­μά­στε τὸν δρό­μο ἀ­π’ τόν ὁ­ποῖ­ο θὰ ἔλ­θει σὲ σᾶς ὁ Κύ­ριος· κά­νε­τε ἴ­σι­ες καὶ ὁ­μα­λὲς τὶς δι­α­βά­σεις ἀ­π' τὶς ὁ­ποῖ­ες θὰ πε­ρά­σει. Ξε­ρι­ζῶ­στε δη­λα­δὴ ἀ­π' τὶς ψυ­χὲς σας τὰ ἀγ­κά­θια τῶν ἁ­μαρ­τω­λῶν πα­θῶν καὶ ρίξ­τε μα­κριὰ τὶς πέ­τρες τοῦ ἐ­γω­ι­σμοῦ καὶ τῆς πω­ρώ­σε­ως· καὶ κα­θα­ρί­στε μὲ τὴ με­τά­νοι­α τὸ ἐ­σω­τε­ρι­κό σας, γιὰ νὰ δε­χθεῖ τὸν Κύ­ριο. Καὶ ἔ­γι­νε ὁ Ἰ­ω­άν­νης ἀρ­χή τοῦ εὐ­αγ­γε­λί­ου, μὲ τὸ νὰ βα­πτί­ζει στὴν ἔ­ρη­μο καὶ μὲ τὸ νὰ κη­ρύτ­τει βά­πτι­σμα πού ἔ­πρε­πε νὰ συ­νο­δεύ­ε­ται μὲ ἐ­σω­τε­ρι­κὴ με­τά­νοι­α, ἔ­τσι ὥ­στε οἱ βα­πτι­σμέ­νοι νὰ λά­βουν ἀρ­γό­τε­ρα τὴν ἄ­φε­ση τῶν ἁ­μαρ­τι­ῶν τους, τὴν ὁ­ποί­α θὰ τοὺς ἐ­ξα­σφά­λι­ζε ὁ Μεσ­σί­ας πού θὰ ἐρ­χό­ταν με­τὰ τὸν Ἰ­ω­άν­νη. Καὶ πή­γαι­ναν σ' αὐ­τὸν οἱ κά­τοι­κοι ὅ­λης τῆς Ἰ­ου­δαί­ας καὶ οἱ Ἱ­ε­ρο­σο­λυ­μί­τες. Καὶ βα­πτί­ζον­ταν ὅ­λοι ἀ­πὸ τὸν Ἰ­ω­άν­νη στὸν Ἰ­ορ­δά­νη πο­τα­μό, ἐ­νῶ συγ­χρό­νως ἐ­ξο­μο­λο­γοῦν­ταν φα­νε­ρὰ τὶς ἁ­μαρ­τί­ες τους. Ἀλ­λὰ καὶ ἡ ὅ­λη ζω­ὴ καὶ ἡ ἐμ­φά­νι­ση τοῦ Ἰ­ω­άν­νη ἦ­ταν σύμ­φω­νη μὲ τὸ κή­ρυγ­μά του σὲ ὅ­λα. Φο­ροῦ­σε δη­λα­δὴ ἔν­δυ­μα ὑ­φα­σμέ­νο ἀ­πὸ τρί­χες κα­μή­λας καὶ εἶ­χε δερ­μά­τι­νη ζώ­νη γύ­ρω ἀ­π' τὴ μέ­ση του, κι ἔ­τρω­γε ἀ­κρί­δες, ἀ­πὸ ἐ­κεῖ­νες πού ἔ­φερ­νε ὁ ἄ­νε­μος σὰν σύν­νε­φο ἀ­π' τὴν Ἀ­ρα­βί­α στὴν ἔ­ρη­μο, καὶ μέ­λι πού ἀ­πο­θή­κευ­αν τὰ ἄ­γρια με­λίσ­σια μέ­σα στὶς σχι­σμὲς τῶν βρά­χων. Καὶ κή­ρυτ­τε λέ­γον­τας: Ἔρ­χε­ται ὕ­στε­ρα ἀ­πὸ μέ­να ἐ­κεῖ­νος πού εἶ­ναι πιὸ δυ­να­τὸς ἀ­πὸ μέ­να λό­γῳ τοῦ ἀ­ξι­ώ­μα­τός του καὶ τῆς θεί­ας φύ­σε­ώς του. Μπρο­στά του ἐ­γώ δὲν εἶ­μαι ἄ­ξιος νὰ σκύ­ψω καὶ νὰ λύ­σω ὡς δοῦ­λος τὸ λου­ρὶ τῶν ὑ­πο­δη­μά­των του. Ἐ­γὼ σᾶς βά­πτι­σα μὲ νε­ρό, αὐ­τὸς ὅ­μως θὰ σᾶς βα­πτί­σει μὲ Πνεῦ­μα Ἅ­γιον, τὸ ὁ­ποῖ­ο θὰ κα­θα­ρί­σει καὶ τὶ­ς ψυ­χές σας.

 

ΟΙ ΕΠΤΑ ΛΟΓΟΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΟΠΟΙΟΥΣ ΒΑΠΤΙΣΤΗΚΕ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ

(κατὰ Ἰωάν. Δαμασκηνὸ)

Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνὸς ἀναφέρει ἑπτὰ λόγους για τοὺς ὁποίους βαπτίστηκε ὁ Χριστός:

Α. Ὁ Χριστὸς δὲν βαπτίστηκε γιατί εἶχε ἀνάγκη ἀπὸ ψυχικὴ κάθαρση, ἀλλὰ «πῆρε» ἐπάνω Του τὴν δική μας κάθαρση: «οὐχ ὡς αὐτὸς χρήζων καθάρσεως, ἀλλὰ τὴν ἐμὴν οἰκειούμενος κάθαρσιν»

Β. Για νὰ συντρίψει τὰ κεφάλια τῶν νοητῶν δρακόντων (δηλ. τῶν δαιμόνων) μέσα στὸ νερό, διότι οἱ δαίμονες μετὰ τήν πτώση τοῦ Ἀδὰμ ἔχουν κατακλύσει τὴν φύση. Ὁ Χριστὸς μὲ τὴν βάπτισή του τοὺς διώχνει ἀπὸ παντοῦ. (βλ. εἰκόνα τῆς βαπτίσεως τοῦ Χριστοῦ).

Γ. Για νὰ πνίξει τὴν ἁμαρτία καὶ ὅλον τὸν παλαιὸ Ἀδὰμ μέσα στὸ νερὸ τοῦ Χριστιανικοῦ βαπτίσματος.

Δ. Για νὰ ἁγιάσει τὸν Ἰωάννη τὸν Προδρόμο.

Ε. Για νὰ ἐκπληρώσει τὸν νόμο καὶ μὲ τὸ βάπτισμα.

Στ. Για νὰ ἀποκαλύψει στοὺς ἀνθρώπους τὸ μυστήριο τῆς Ἁγίας Τριάδος.

Ζ. Για νὰ γίνει για μᾶς τύπος καὶ ὑπογραμμὸς σὲ ὅλα, ἀλλὰ καὶ στὸ βάπτισμα.

 

Ο ΑΓΙΑΣΜΟΣ ΤΩΝ ΥΔΑΤΩΝ

Στοὺς ἑπτὰ παραπάνω λόγους τοῦ Ἁγ. Ἰωάννη τοῦ Δαμασκηνοῦ, ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης προσθέτει καὶ ἕνα ὄγδοο λόγο:

Για νὰ ἁγιάσει τὴν φύση τῶν ὑδάτων καὶ προσθέτει «:ὅθεν καὶ τὸ νερὸν ὅπου λάβη τις ἀπὸ πηγὴν ἢ ποταμόν, κατὰ τὴν ἡμέραν τῶν Θεοφανείων, μένει ἄσηπτον». Κατὰ τὸν Ἅγιο Ἰωάννη τὸν Χρυσόστομο, τὸ θαῦμα γίνεται φανερὸ μὲ τὸ ὅτι, ἀπὸ τὸ νερὸ ποὺ παίρνουμε τὰ Φῶτα, αὐτὸ δὲν ἀλλοιώνεται καὶ δὲν μυρίζει ὅσος καιρὸς καὶ ἄν περάσει.

 

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΜΥΣΤΗΡΙΟΥ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ

Κατὰ τὴν βάπτιση τοῦ Χριστοῦ ἔχουμε ἐμφανῆ στὴν ἀνθρωπότητα τὴν πρώτη «Θεοφάνεια» ὑπὸ τὴν μορφὴν τῆς Ἁγίας Τριάδος. Τὰ χωρία στὰ ὁποῖα  ὑποδηλώνεται (Παλαιὰ Διαθήκη) ἢ ἐμφανίζεται (Καινὴ Διαθήκη) ἡ Ἁγία Τριάδα εἶναι τὰ ἑξῆς :

Α. ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ

Ὑπάρχουν χωρία ποὺ ὑποδηλώνουν τὴν ὕπαρξη τῶν τριῶν προσώπων τῆς Ἁγίας Τριάδος ὅπως:

α. Στὴ Δημιουργία τοῦ ἀνθρώπου (Γεν α´[1] 26): «καὶ εἶπεν ὁ Θεὸς ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ’ εἰκόνα ἡμετέραν καὶ καθ’ ὁμοίωσιν». Χρησιμοποιεῖται πληθυντικὸς ἀριθμὸς (καὶ ὄχι ἑνικὸς) ὡς νὰ εἶναι περισσότερα τοῦ ἑνὸς πρόσωπα, πού συνεργάζονται για τὴν δημιουργία τοῦ ἀνθρώπου.

β. Μετὰ τὴν πτώση τῶν πρωτοπλάστων (Γεν. γ´[3] 22): «καὶ  εἶπεν ὁ Θεὸς ἰδοὺ ὁ Ἀδὰμ γέγονεν ὡς εἷς ἐξ ἡμῶν τοῦ γινώσκειν καλὸν καὶ πονηρὸν» Χρησιμοποιεῖται ἡ ἀντωνυμία «ἡμῶν» στὸν πληθυντικὸ ἀριθμό.

γ. Στὸ βιβλίο τῶν ἀριθμῶν (Ἀριθμ. στ´[6] 22-26):ὅταν δίνει παραγγελίες στὸν Μωϋσῆ ἀναφέρει τρεῖς φορὲς τὴν λέξη Κύριος: «Καὶ ἐλάλησε Κύριος πρὸς Μωυσῆν λέγων· λάλησον Ἀαρὼν καὶ τοῖς υἱοῖς αὐτοῦ λέγων· οὕτως εὐλογήσετε τοὺς υἱοὺς Ἰσραήλ, λέγοντες αὐτοῖς· εὐλογήσαι σε Κύριος καὶ φυλάξαι σε· ἐπιφάναι Κύριος τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ἐπὶ σὲ καὶ ἐλεήσαι σε· ἐπάραι Κύριος τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ἐπὶ σὲ καὶ δώῃ σοι εἰρήνην....»

δ. Στὸ προφητικὸ ὄραμα τοῦ Ἡσαΐου (Ἡσαΐας στ´[6] 2,3): ποὺ εἶδε τὸν Θεὸν «καθημένον ἐπὶ θρόνου ὑψηλοῦ καὶ ἐπηρμένου καὶ πλήρης ὁ οἶκος τῆς δόξης αὐτοῦ καὶ Σεραφεὶμ εἰστήκεισαν κύκλῳ αὐτοῦ ἕξ πτέρυγες τῷ ἑνί ... καὶ ἐκέκραγεν ἕτερον πρὸς τὸ ἕτερον καὶ ἔλεγον ἅγιος, ἅγιος, ἅγιος Κύριος Σαβαὼθ (τῶν δυνάμεων) πλήρης πᾶσα ἡ γῆ τῆς δόξης αὐτοῦ». Ὁ τρισάγιος ὕμνος τῶν Σεραφεὶμ ἀναφέρεται στὰ τρία πρόσωπα τῆς Ἁγίας Τριάδος.

ε. Οἱ τρεῖς ἄγγελοι (Γεν. ιη´[18] 9):ποὺ φιλοξενήθηκαν ἀπὸ τὸν Ἀβραὰμ καὶ ἀνήγγειλαν στὸν Ἀβραὰμ τὴν ἀπόκτηση τοῦ υἱοῦ του Ἰσαάκ, ἀποτελοῦν ἐπίσης προτύπωση τῆς Ἁγίας Τριάδος.

Β. ΚΑΙΝΗ  ΔΙΑΘΗΚΗ

α. Στὴ βάπτιση τοῦ Χριστοῦ : χωρία Ματθ. γ’[3] 16-17, Μάρκ. α’[1] 10-11, Λουκ. γ’[3] 21-22, Ἰωὰν α’[1] 32-34, ὅπως προαναφέραμε.

β. Στὸ χωρίον Ματθ. κη’[28] 19 ὀλίγον πρὸ τῆς ἀναλήψεως Του ὁ Κύριος παραγγέλλει στοὺς μαθητές του νά βαπτίζουν στὸ ὄνομα τῆς Ἁγ. Τριάδος.

γ. Ὁ τύπος τῆς εὐλογίας πού καθιερώνει ὁ Ἀπ. Παῦλος εἶναι τριαδικὸς (Β´ Κορ. ιγ´[13] 13): «Ἡ χάρις τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρὸς καὶ ἡ κοινωνία τοῦ Ἁγ. Πνεύματος μετά Πάντων ὑμῶν».

δ. Στὸ χωρίον (Ἀποκ. δ’[4] 8) : Ὁ τρισάγιος ὕμνος τῶν ἀγγέλων στὴν Ἀποκάλυψη.

ε. Τὸ ἔργο τῆς σωτηρίας εἶναι ἔργο καὶ τῶν τριῶν προσώπων τῆς Ἁγίας Τριάδος (Α΄ Πέτρ. α´[1] 2).

ΠΗΓΗ: http://agiameteora.net/index.php/theofaneion/399-theofaneia-2.html