ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΠΑΣΧΑ. ΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΦΟΥ

 ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΠΑΥΛΟΥ ΚΑΙ ΒΑΡΝΑΒΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ

(12 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2015)

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ

Τὸν μὲν πρῶ­τον λό­γον ἐ­ποι­η­σά­μην πε­ρὶ πάν­των, ὦ Θε­ό­φι­λε, ὧν ἤρ­ξα­το ὁ ᾿Ι­η­σοῦς ποι­εῖν τε καὶ δι­δά­σκειν ἄ­χρι ἧς ἡ­μέ­ρας ἐν­τει­λά­με­νος τοῖς ἀ­πο­στό­λοις διὰ Πνε­ύ­μα­τος ῾Α­γί­ου οὓς ἐ­ξε­λέ­ξα­το ἀ­νε­λή­φθη· οἷς καὶ πα­ρέ­στη­σεν ἑ­αυ­τὸν ζῶν­τα με­τὰ τὸ πα­θεῖν αὐ­τὸν ἐν πολ­λοῖς τεκ­μη­ρί­οις, δι᾿ ἡ­με­ρῶν τεσ­σα­ρά­κον­τα ὀ­πτα­νό­με­νος αὐ­τοῖς καὶ λέ­γων τὰ πε­ρὶ τῆς βα­σι­λε­ί­ας τοῦ Θε­οῦ. Καὶ συ­να­λι­ζό­με­νος πα­ρήγ­γει­λεν αὐ­τοῖς ἀ­πὸ ῾Ι­ε­ρο­σο­λύ­μων μὴ χω­ρί­ζε­σθαι, ἀλ­λὰ πε­ρι­μέ­νειν τὴν ἐ­παγ­γε­λί­αν τοῦ πα­τρὸς ἣν ἠ­κο­ύ­σα­τέ μου· ὅ­τι ᾿Ι­ω­άν­νης μὲν ἐ­βά­πτι­σεν ὕ­δα­τι, ὑ­μεῖς δὲ βα­πτι­σθή­σε­σθε ἐν Πνε­ύ­μα­τι Ἁ­γί­ῳ οὐ με­τὰ πολ­λὰς τα­ύ­τας ἡ­μέ­ρας. Οἱ μὲν οὖν συ­νελ­θόν­τες ἐ­πη­ρώ­των αὐ­τὸν λέ­γον­τες· Κύριε, εἰ ἐν τῷ χρό­νῳ το­ύ­τῳ ἀ­πο­κα­θι­στά­νεις τὴν βα­σι­λε­ί­αν τῷ ᾿Ισ­ρα­ήλ; Εἶ­πε δὲ πρὸς αὐ­το­ύς· Οὐχ ὑ­μῶν ἐ­στι γνῶ­ναι χρό­νους ἢ και­ροὺς οὓς ὁ πα­τὴρ ἔ­θε­το ἐν τῇ ἰ­δί­ᾳ ἐ­ξου­σί­ᾳ, ἀλ­λὰ λή­ψε­σθε δύ­να­μιν ἐ­πελ­θόν­τος τοῦ ῾Α­γί­ου Πνε­ύ­μα­τος ἐφ᾿ ὑ­μᾶς, καὶ ἔ­σε­σθέ μοι μάρ­τυ­ρες ἔν τε ῾Ι­ε­ρου­σα­λὴμ καὶ ἐν πά­σῃ τῇ ᾿Ι­ου­δα­ί­ᾳ καὶ Σα­μα­ρε­ί­ᾳ καὶ ἕ­ως ἐ­σχά­του τῆς γῆς.

      (Πράξ. Ἀποστ. a΄[1] 1 – 8)

ΕΡ­ΜΗ­ΝΕΙΑ (Π.Ν.ΤΡΕΜ­ΠΕ­ΛΑ)

Τὸ πρῶ­το βι­βλί­ο, πού ὀ­νο­μά­ζε­ται Εὐ­αγ­γέ­λιο, τὸ ἔ­γρα­ψα, Θε­ό­φι­λε, γιὰ νὰ ἐ­ξι­στο­ρή­σω σ' αὐ­τὸ πε­ρι­λη­πτι­κὰ ὅ­λα ὅ­σα ἔ­κα­νε καὶ δί­δα­ξε ὁ Ἰ­η­σοῦς ἀ­πὸ τὴν ἀρχή τῆς δη­μό­σιας δρά­σε­ώς του μέ­χρι τὴν ἡμέρα πού ἀ­να­λή­φθη­κε στοὺς οὐ­ρα­νούς, ἀφοῦ προ­η­γου­μέ­νως μὲ συ­νερ­γὸ καὶ τὸ ­Ἅ­γιον Πνεῦ­μα ἔ­δω­σε ἐν­το­λὲς στοὺς ἀ­πο­στό­λους πού εἶ­χε δι­α­λέ­ξει ὁ ἴδιος. Με­τὰ τὸ πά­θος του καὶ τὸ θά­να­τό του πα­ρου­σι­ά­στη­κε σ' αὐ­τοὺς τοὺς ἴδιους ζων­τα­νός. Καὶ μὲ πολ­λὲς ἀ­πο­δεί­ξεις ὁ ἀ­να­στη­μέ­νος Κύ­ριος τούς βε­βαί­ω­σε ὅ­τι πραγ­μα­τι­κὰ ἦ­ταν ζων­τα­νός. Καὶ ἐ­πὶ σα­ράν­τα ἡμέρες ἐμ­φα­νι­ζό­ταν σ' αὐ­τοὺς κα­τὰ δι­α­στή­μα­τα καὶ τοὺς μι­λοῦ­σε γιὰ τὶς ἀ­λή­θει­ες καὶ τὰ μυ­στή­ρια πού ἀ­να­φέ­ρον­ταν στὴ βα­σι­λεί­α τοῦ Θε­οῦ. Κι ἐ­νῶ ἔ­τρω­γε μα­ζί τους τὴν ἴδια τρο­φὴ πού ἔ­τρω­γαν κι ἐ­κεῖ­νοι, τοὺς ἔ­δω­σε τὴν ἑξῆς ἐν­το­λή: Μὴν ἀ­πο­μα­κρυν­θεῖ­τε ἀ­πὸ τὰ Ἱ­ε­ρο­σό­λυ­μα, ἀλλά νὰ πε­ρι­μέ­νε­τε τὴν πραγ­μα­το­ποί­η­ση τῆς ὑ­πο­σχέ­σε­ως πού ἀ­κού­σα­τε ἀ­πὸ τὸ στό­μα μου, ὅ­τι δη­λα­δὴ ὁ Πα­τὴρ θὰ σᾶς στεί­λει τὸ ­Ἅ­γιον Πνεῦ­μα. Εἶ­ναι ἀ­νάγ­κη νὰ πε­ρι­μέ­νε­τε νὰ λά­βε­τε τὸ ­Ἅ­γιον Πνεῦ­μα, δι­ό­τι ὁ Ἰ­ω­άν­νης βά­πτι­σε μὲ ἁπλό νε­ρό, καὶ τὸ βά­πτι­σμα του συ­νε­πῶς δὲν εἶ­χε τὴ δύ­να­μη νὰ ἀ­να­γεν­νή­σει ἐ­κεί­νους πού βα­πτί­ζον­ταν μ' αὐ­τό. Ἐ­σεῖς ὅ­μως θὰ βα­πτι­σθεῖ­τε μὲ τὸ ­Ἅ­γιον Πνεῦ­μα ὄ­χι πολ­λὲς μέ­ρες με­τὰ ἀ­πὸ αὐ­τὲς πού δι­ερ­χό­μα­στε. Ὕ­στε­ρα λοι­πὸν ἀ­πὸ τὶς ἐλ­πί­δες αὐ­τὲς πού ἔδωσε ὁ Χρι­στὸς στοὺς μα­θη­τές του, συγ­κεν­τρώ­θη­καν ὅ­λοι μα­ζὶ καὶ τὸν ρω­τοῦ­σαν: Κύ­ρι­ε, πές μας· στὸ χρο­νι­κὸ δι­ά­στη­μα τῶν ἡμερῶν αὐ­τῶν πρό­κει­ται νὰ ἀ­πο­κα­τα­στή­σεις στὴν πα­λαι­ά της δύ­να­μη καὶ δό­ξα τὴ βα­σι­λεί­α γιὰ τὸν Ἰσ­ρα­ήλ; Ὁ Ἰ­η­σοῦς ὅ­μως τοὺς εἶ­πε: Δὲν ἀ­νή­κει σὲ σᾶς καὶ δὲν εἶ­ναι δι­κό σας δι­καί­ω­μα νὰ γνω­ρί­σε­τε τὰ χρό­νια ἢ τοὺς ὁ­ρι­σμέ­νους μῆ­νες καὶ τὶς ἡμέρες, τά ὁποῖα ὁ Πατήρ κρά­τη­σε στὴν ἀ­πο­κλει­στι­κὴ ἐ­ξου­σί­α του. Αὐ­τὸς μόνον τὰ γνω­ρί­ζει καὶ μό­νον αὐ­τὸς θὰ ὁ­λο­κληρώσει ὅσα θὰ συν­τε­λε­σθοῦν κα­τὰ τὴ διά­ρκεια αὐ­τῶν τῶν χρό­νων. Θὰ λά­βε­τε ὅ­μως ἐ­νί­σχυ­ση καὶ δύ­να­μη, ὅ­ταν θὰ ἔλθει πά­νω σας τὸ ­Ἅ­γιον Πνεῦ­μα. Καὶ θὰ γί­νε­τε μάρ­τυ­ρες τῆς ζω­ῆς μου καὶ τῆς δι­δα­σκα­λί­ας μου καὶ στὴν Ἱερουσαλήμ καὶ σ' ὅ­λη τὴν Ἰ­ου­δαί­α καὶ στὴ Σα­μά­ρεια καὶ μέχρι τὸ τε­λευ­ταῖ­ο καὶ πιὸ ἀ­πο­μα­κρυ­σμέ­νο ση­μεῖ­ο τῆς γῆς.

ΤΟ ΙΕΡΟ  ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ

Ἐν ἀρ­χῇ ἦν ὁ Λόγος, καὶ ὁ Λόγος ἦν πρὸς τὸν Θε­όν, καὶ Θε­ὸς ἦν ὁ Λόγος.  Οὗ­τος ἦν ἐν ἀρ­χῇ πρὸς τὸν Θε­όν. πάν­τα δι' αὐ­τοῦ ἐ­γέ­νε­το, καὶ χω­ρὶς αὐ­τοῦ ἐ­γέ­νε­το οὐ­δὲ ἕν ὃ γέ­γο­νεν. ἐν αὐ­τῷ ζω­ὴ ἦν, καὶ ἡ ζω­ὴ ἦν τὸ φῶς τῶν ἀν­θρώπων καὶ τὸ φῶς ἐν τῇ σκο­τί­ᾳ φα­ί­νει, καὶ ἡ σκο­τί­α αὐ­τὸ οὐ κα­τέ­λα­βεν. Ἐ­γέ­νε­το ἄν­θρω­πος ἀ­πε­σταλ­μέ­νος πα­ρὰ Θε­οῦ, ὄ­νο­μα αὐ­τῷ Ἰ­ω­άν­νης· οὗ­τος ἦλ­θεν εἰς μαρ­τυ­ρί­αν, ἵ­να μαρ­τυ­ρή­σῃ πε­ρὶ τοῦ φω­τός, ἵ­να πάν­τες πι­στε­ύ­σω­σιν δι' αὐ­τοῦ. οὐκ ἦν ἐ­κεῖ­νος τὸ φῶς, ἀλ­λ' ἵ­να μαρ­τυ­ρή­σῃ πε­ρὶ τοῦ φω­τός. Ἦν τὸ φῶς τὸ ἀ­λη­θι­νόν, ὃ φω­τί­ζει πάν­τα ἄν­θρω­πον, ἐρ­χό­με­νον εἰς τὸν κό­σμον. ἐν τῷ κό­σμῳ ἦν, καὶ ὁ κό­σμος δι' αὐ­τοῦ ἐ­γέ­νε­το, καὶ ὁ κό­σμος αὐ­τὸν οὐκ ἔ­γνω. εἰς τὰ ἴ­δι­α ἦλ­θεν, καὶ οἱ ἴ­δι­οι αὐ­τὸν οὐ πα­ρέ­λα­βον. ὅ­σοι δὲ ἔ­λα­βον αὐ­τόν, ἔ­δω­κεν αὐ­τοῖς ἐ­ξου­σί­αν τέ­κνα Θε­οῦ γε­νέ­σθαι, τοῖς πι­στε­ύ­ου­σιν εἰς τὸ ὄ­νο­μα αὐ­τοῦ, οἳ οὐκ ἐξ αἱ­μά­των, οὐ­δὲ ἐκ θε­λή­μα­τος σαρ­κὸς, οὐ­δὲ ἐκ θε­λή­μα­τος ἀν­δρὸς, ἀλ­λ' ἐκ Θε­οῦ ἐ­γεν­νή­θη­σαν. Καὶ ὁ Λόγος σὰρξ ἐ­γέ­νε­το καὶ ἐ­σκή­νω­σεν ἐν ἡ­μῖν, καὶ ἐ­θε­α­σά­με­θα τὴν δό­ξαν αὐ­τοῦ, δό­ξαν ὡς μο­νο­γε­νοῦς πα­ρὰ πα­τρός, πλή­ρης χά­ρι­τος καὶ ἀ­λη­θε­ί­ας. Ἰ­ω­άν­νης μαρ­τυ­ρεῖ πε­ρὶ αὐ­τοῦ καὶ κέ­κρα­γεν λέ­γων· Οὗ­τος ἦν ὃν εἶ­πον, Ὁ ὀ­πί­σω μου ἐρ­χό­με­νος ἔμ­προ­σθέν μου γέ­γο­νεν, ὅ­τι πρῶ­τός μου ἦν. Καὶ ἐκ τοῦ πλη­ρώ­μα­τος αὐ­τοῦ ἡ­μεῖς πάν­τες ἐ­λά­βο­μεν, καὶ χά­ριν ἀν­τὶ χά­ρι­τος· ὅ­τι ὁ νό­μος δι­ὰ Μω­ϋ­σέ­ως ἐ­δό­θη, ἡ χά­ρις καὶ ἡ ἀ­λή­θει­α δι­ὰ Ἰ­η­σοῦ Χρι­στοῦ ἐ­γέ­νε­το.

(Ἰωάν. a΄[1] 1 – 17 )

ΑΝΕΣΤΗΣΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΟΛΟ

ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΗ ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ

ΑΝΑΣΤΑΣΗ!

Τὸ μυστικὸ κέντρο τοῦ Σύμπαντος. Τὸ πέρασμα ἀπό τὸν θάνατο στή ζωή. Ἡ ζωὴ τῶν πάντων. Ἡ χαρά. Ὁ θρίαμβος.

Ἀνάσταση! Ποιός ἀνεστήθη; Ποιός εἶναι πράγματι αὐτός τοῦ ὁποίου τὴν Ἀνάσταση πανηγυρίζουμε;

Ἡ ἀπάντηση μέσα ἀπό τό ἱερό κείμενο, ἀπό τούς πρώτους 17 στίχους τοῦ κατά Ἰωάννη Εὐαγγελίου, ξεπερνᾶ τὴν ἀντοχὴ τοῦ νοῦ, ξεπερνᾶ ἀκόμη καὶ τὴ φαντασία μας.

«Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος». Στὴν ἀρχή τῆς δημιουργίας καὶ πρὶν ἀπό κάθε δημιούργημα, πρὶν ὑπάρξει χρόνος καὶ χῶρος, προαιωνίως, ὑπῆρχεν ὁ Λόγος.

Ὁ Λόγος. Ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ. Τὸ δεύτερο Πρόσωπο τοῦ ἐν Τριάδι Θεοῦ. Ὁ δὲ Λόγος ἦταν μαζί μὲ τὸν Θεὸ Πατέρα ὡς Θεὸς τέλειος καὶ Αὐτός, ὅπως καί ὁ Πατὴρ καὶ τὸ Πνεῦμα τό Ἅγιον. Αὐτὸς ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ δημιούργησε τὰ πάντα, συνδημιουργὸς μὲ τὸν Πατέρα καί τὸ Ἅγιον Πνεῦμα. Αὐτὸς εἶναι ἡ ζωὴ τοῦ κόσμου καὶ τὸ φῶς τῶν ἀνθρώπων. Φῶς ποὺ ἦλθε στὸν κόσμο καὶ φωτίζει τὸ σκοτάδι τοῦ κοσμικοῦ κακοῦ. Ἀλλὰ τὸ σατανικὸ σκοτάδι τοῦ κόσμου αὐτὸ τὸ φῶς δὲν τὸ δέχτηκε, οὔτε ὅμως καὶ μπόρεσε νὰ τὸ ἐξουδετερώσει.

Τὴν παρουσία καὶ ἀποδοχὴ αὐτοῦ τοῦ φωτός τοῦ Λόγου ἀπό τόν κόσμο ἦλθε νὰ προετοιμάσει ὁ μεγάλος ἐκεῖνος ἀπεσταλμένος του Θεοῦ, ὁ Πρόδρομος Ἰωάννης. Αὐτὸς ἦλθε νὰ δώσει μαρτυρία γιὰ τὸ ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ καὶ τὸ φῶς τοῦ κόσμου. Δὲν ἦταν ὁ ἴδιος ὁ Πρόδρομος τὸ φῶς, ἀλλ' ἁπλῶς ἀπεσταλμένος τοῦ Θεοῦ, γιά νά δώσει τή μαρτυρία του γιά τό ἀληθινό φῶς τὸν Χριστό.

Αὐτός, ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ, ἦταν πάντοτε τὸ ἀληθινὸ φῶς, ποὺ φωτίζει κάθε ἄνθρωπο ὁ ὁποῖος ἔρχεται σ' αὐτὸν τὸν κόσμο. Αὐτὸς ὑπῆρχε πάντοτε στὸν κόσμο καί ὁ κόσμος ὅλος δι Αὐτοῦ δημιουργήθηκε. Ἀλλ’ ὅταν Αὐτὸς ἔγινε καὶ ἄνθρωπος, ὁ κόσμος δὲν τὸν ἀναγνώρισε ὡς Δημιουργό του. Ἦλθε στούς δικούς Του, τὸν ἐκλεγμένο λαό Του, ἀλλά οἱ δικοί Του δὲν τὸν δέχθησαν. Σέ ὅσους ὅμως τὸν δέχθησαν ὡς Λυτρωτή καί πίστευσαν σ' Αὐτόν, τοὺς ἔδωσε τὴ δυνατότητα νὰ γίνουν παιδιὰ τοῦ Θεοῦ. Αὐτοί δέ πού δέχθησαν τόν Θεό Λόγο ὡς φῶς τῆς ζωῆς τους, στὴν πραγματικότητα δὲν ἔχουν γεννηθεῖ σάν τούς ἄλλους ἀνθρώπους, μόνο ἀπὸ σαρκικὴ ἐπιθυμία, ἀλλά γεννήθηκαν ἀπό τόν Θεό.

ΑΥΤΟΣ ΛΟΙΠΟΝ ὁ Θεὸς Λόγος, ἡ δημιουργικὴ αἰτία τῶν πάντων καὶ τὸ πνευματικὸ φῶς τῶν ἀνθρώπων, Αὐτὸς «σὰρξ ἐγένετο καί ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν»· ἔγινε καὶ ἄνθρωπος, μὲ σάρκα ἀνθρώπινη, ὅπως ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, καὶ ἔζησε ἀνάμεσά μας. Καὶ ἐμεῖς οἱ μαθηταί Του εἴδαμε τή θεϊκή Του δόξα, τὴ δόξα πού εἶχε ἀπό τόν Θεὸ Πατέρα ὡς Μονογενὴς Υἱός, τὴ δόξα Αὐτοῦ ποὺ ἦταν γεμάτος χάρη καί ἀλήθεια.

ΠΕΡΙ ΑΥΤΟΥ λοιπὸν τοῦ ἐνσαρκωθέντος Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ ἔδωσε τὴ μαρτυρία του ὁ Πρόδρομος Ἰωάννης κηρύττοντας ὅτι: Αὐτὸς εἶναι γιὰ τὸν Ὁποῖο εἶχα πεῖ ὅτι, ἐνῷ θά ἔλθει μετά ἀπό ἐμένα, ὑπῆρξε πρὶν ἀπό ἐμένα, διότι ὡς πρωτότοκος καὶ μονογενὴς Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ὑπῆρχε πρὸ πάντων τῶν αἰώνων.

ΑΥΤΟΣ ΑΚΡΙΒΩΣ ὁ Υἱός καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἔγινε καὶ ἄνθρωπος, εἶναι ἡ ἀνεξάντλητη πηγή ὅλων τῶν τελειοτήτων, ἀπό τὴν ὁποία ἐμεῖς οἱ πιστοὶ Του ἐλάβαμε πλῆθος δωρεῶν καὶ τὴ μία χάριν ἐπάνω στὴν ἄλλη χάριν. Διότι ὁ Νόμος τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ὁ τόσο δύσκολος νὰ ἐφαρμοσθεῖ ἀπό μᾶς τοὺς ἀνθρώπους, μᾶς δόθηκε διὰ τοῦ Μωϋσέως. Ἡ Θεία Χάρις ὅμως, ποὺ μᾶς ἐνδυναμώνει, καὶ ἡ σωτηριώδης ἀλήθεια, ποὺ μᾶς ἐλευθερώνει ἀπό τὴν πλάνη, ἦλθαν σὲ μᾶς διὰ τοῦ ἐνσαρκωθέντος Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ, τοῦ Ίησοῦ Χριστοῦ.

«Ο ΛΟΓΟΣ ΣΑΡΞ ΕΓΕΝΕΤΟ»

Τώρα τὸ ἀρχικό μας ἐρώτημα εἶναι φανερὸ ὅτι ἔχει πλήρως ἀπαντηθεῖ. Αὐτός, τοῦ Ὁποίου ἑορτάζουμε τὴν Ἀνάσταση, δὲν εἶναι ἕνας ἁπλοῦς ἄνθρωπος. Ποιός εἶναι; Εἶναι ὁ Μονογενὴς Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος ἔγινε καὶ ἄνθρωπος πραγματικὸς σάν καί μᾶς — «ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο» — γιὰ νὰ μᾶς ἑλκύσει κοντά Του. Κοντά Του. Στὴ θεϊκὴ Του δόξα καί ζωή καὶ μακαριότητα.

Τί νὰ συλλάβει ὁ πτωχὸς καὶ ἀδύναμος νοῦς μας! Πῶς νὰ κατανοήσει ὅτι ὁ ὑπεράπειρος Θεός, ὁ Δημιουργὸς τῶν πάντων, ἦρθε κάποια στιγμὴ πάνω στὴ γῆ ὡς ἄνθρωπος καὶ ἔζησε ἀνάμεσά μας! Καὶ πῶς νὰ δεχθοῦμε ὅτι Αὐτὸς ὁ ἐνσαρκωμένος Θεὸς παραδόθηκε σὲ φρικτὰ παθήματα καὶ σὲ ἐξευτελιστικό θάνατο ἀπό μᾶς τοὺς ὁποίους ἦλθε νὰ λυτρώσει! Καὶ ὅμως αὐτὸ τὸ ἀπίστευτο εἶναι ἡ ἀλήθεια.

Ἦλθεν ὡς ἄνθρωπος στή γῆ. Ἀπέθανε. Καὶ ἀνεστήθη!

Δηλαδὴ ἀνέστησε τὸν κόσμο ὅλο, ὅλο τὸ Σύμπαν. Καὶ ὅλους μας! Ἂν φυσικὰ θελήσουμε νὰ Τὸν ἀκολουθήσουμε!

 (Δι­α­σκευ­ὴ ἀ­πὸ πα­λαι­ὸ τό­μο τοῦ Πε­ρι­ο­δι­κοῦ «Ο ΣΩ­ΤΗΡ»)

Ο ΠΑΙΑΝΑΣ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ

Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν,

θανάτῳ θάνατον πατήσας

καὶ τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι

ζωὴν χαρισάμενος.

ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΜΕΓΑΛΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ - ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΠΑΣΧΑ

ΑΓΙΟΝ ΠΑΣΧΑ

Οι γυναίκες οι οποίες παραβρέθηκαν κατά την εσπέρα της Παρασκευής, στον ενταφιασμό του Σωτήρα, δηλαδή η Μαρία η Μαγδαληνή και οι υπόλοιπες, όταν επέστρεψαν από το Γολγοθά στην πόλη, ετοίμασαν αρώματα και μύρα για να αλείψουν το σώμα του Ιησού, και την επομένη μέρα απείχαν από κάθε δραστηριότητα λόγω της αργίας του Σαββάτου. Κατά το βαθύ όρθρο, όμως, της Κυριακής, η οποία ονομάζεται από τους Ευαγγελιστές «πρώτη Σαββάτου» και «μία Σαββάτων», δηλαδή πρώτη μέρα της εβδομάδος, μετά από τριάντα έξι σχεδόν ώρες από τη νέκρωση του ζωοδότη Λυτρωτή, έρχονται με νεκρώσιμα αρώματα στον τάφο. Και ενώ σκέπτονταν τη δυσκολία της αποκυλίσεως του λίθου από την είσοδο του τάφου γίνεται σεισμός φοβερός, και Άγγελος με αστραπηφόρα όψη και χιονόφωτη στολή, αφού αποκύλισε το λίθο και κάθισε πάνω σε αυτόν, έκανε τους φύλακες να τρομάξουν και τους έτρεψε σε φυγή. Οι γυναίκες, στο μεταξύ, αφού μπήκαν στον τάφο και δε βρήκαν το σώμα του Ιησού, βλέπουν δύο Αγγέλους λευκοφορεμένους, με αντρική μορφή, οι οποίοι αφού τους φανέρωσαν την ανάσταση του Σωτήρα, στέλνουν για να απαγγείλουν τρέχοντας γρήγορα, στους μαθητές τις χαρούμενες ειδήσεις. Σε μικρό χρονικό διάστημα φθάνουν και ο Πέτρος με τον Ιωάννη, αφού έμαθαν τι έγινε από τη Μαρία τη Μαγδαληνή, όπως ήδη ειπώθηκε, και μπαίνουν στον τάφο, βρίσκουν μόνο τα σάβανα. Γι’ αυτό ανέρχονται όλοι στην πόλη με χαρά, κήρυκες της ανήκουστης αναστάσεως του Χριστού, το οποίον και είδαν πραγματικά ζωντανό πέντε φορές κατά την σημερινή εορτή.

Αυτήν τη χαρμόσυνο Ανάσταση γιορτάζοντας σήμερα ασπαζόμαστε μεταξύ μας τον εν Χριστώ ασπασμό, δείχνοντας με τον τρόπο αυτό τη διακοπή της πρώτης έχθρας ανάμεσα σε εμάς και το Θεό και τη διαλλαγή του Θεού προς εμάς για άλλη μια φορά, διαλλαγή που έγινε φανερή με το πάθος του Σωτήρα. Και η εορτή ονομάζεται Πάσχα, έχοντας έτσι ίδιο όνομα με το Πάσχα των Εβραίων, το οποίο, στη γλώσσα τους σημαίνει «διάβαση», διότι ο παθών και αναστάς Ιησούς μας διαβίβασε από την κατάρα του Αδάμ και δουλεία του διαβόλου στην αρχαία ελευθερία και μακαριότητα. Και αυτή η μέρα της εβδομάδος, κατά την οποία έγινε η Ανάσταση του Χριστού, η οποία είναι η πρώτη από τις υπόλοιπες ημέρες, επειδή αφιερώθηκε στην τιμή του Κυρίου ονομάστηκε από το όνομά Του Κυριακή, και σ’ αυτή μετατέθηκε από τους Αποστόλους η αργία και η ανάπαυση της εορτής του Σαββάτου του παλαιού νόμου.

Τροπάριον. Ἦχος πλ. α’.

Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, θανάτῳ θάνατον πατήσας, καὶ τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι ζωὴν χαρισάμενος.

Ὑπακοή. Ἦχος δ’.
Προλαβοῦσαι τὸν ὄρθρον αἱ περὶ Μαριάμ, καὶ εὑροῦσα τὸν λίθον ἀποκυλισθέντα τοῦ μνήματος, ἤκουον ἐκ τοῦ Ἀγγέλου· Τὸν ἐν φωτὶ ἀϊδίῳ ὑπάρχοντα, μετὰ νεκρῶν τὶ ζητεῖτε ὡς ἄνθρωπον; βλέπετε τὰ ἐντάφια σπάργανα· δράμετε καὶ τῷ κόσμῳ κηρύξατε, ὡς ἠγέρθη ὁ Κύριος, θανατώσας τὸν θάνατον· ὅτι ὑπάρχει Θεοῦ Υἱός, τοῦ σώζοντος τὸ γένος τῶν ἀνθρώπων.

Κοντάκιον. Ἦχος πλ. δ’. Αὐτόμελον.
Εἰ καὶ ἐν τάφῳ κατῆλθες ἀθάνατε, ἀλλὰ τοῦ ᾌδου καθεῖλες τὴν δύναμιν· καὶ ἀνέστης ὡς νικητής, Χριστὲ ὁ Θεός, Γυναιξὶ Μυροφόροις φθεγξάμενος· Χαίρετε, καὶ τοῖς σοῖς Ἀποστόλοις εἰρήνην δωρούμενος, ὁ τοῖς πεσοῦσι παρέχων ἀνάστασιν.

ΤΩ ΑΓΙΩ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΩ ΣΑΒΒΑΤΩ

«Τῷ Ἁγίῳ καί Μεγάλῳ Σαββάτῳ...»

«Τῷ Ἁγίῳ καί Μεγάλῳ Σαββάτῳ...». Τὸ Ἅγιο καὶ Μέγα Σάββατο ἑορτάζουμε «τὴν θεόσωμον ταφήν», τὸν ἐνταφιασμὸ τοῦ Σώματος τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, τό ὁποῖο εἶναι ἐνωμένο ἀχωρίστως μὲ τὴ θεότητα. Ἑορτάζουμε δὲ «καὶ τὴν εἰς ἅδου κάθοδον τοῦ Κυρίου», τὴν κάθοδό Του στὸν Ἅδη. Μέσω αὐτῶν τὸ ἀνθρώπινο γένος ἁπαλλάχθηκε ἀπό τὴ φθορὰ καὶ ὁδηγήθηκε στὴν αἰώνια ζωή. Ἂς ἀποτολμήσουμε σύντομη ἐμβάθυνση στὸ μεγάλο μυστήριο αὐτῆς τῆς ἡμέρας...

Μὲ τὸ προπατορικὸ ἁμάρτημα εἰσῆλθε στὴ ζωὴ τῶν ἀνθρώπων ἡ ἁμαρτία, «καὶ διὰ τῆς ἁμαρτίας ὁ θάνατος» (Ρωμ. ε'[5] 12). Ὁ ἄνθρωπος ἀπό τότε χωρίζεται ἀπό τὸν Θεό, ὁ Ὁποῖος εἶναι ἡ ζωή. Ὁ ἄνθρωπος πεθαίνει. Τὸ σῶμά του παραδίδεται στὴ γῆ γιὰ νὰ διαλυθεῖ, ἐνῶ ἡ ψυχὴ κατεβαίνει στὸν Ἅδη, ποὺ εἰκονίζεται σάν φρούριο, σάν σκοτεινὴ φυλακή, στὴν ὁποία φυλακίζονται ὅλες ἀνεξαιρέτως οἱ ψυχὲς τῶν νεκρῶν. Ἡ ἀνθρωπότητα ζεῖ τὴν πιὸ σκληρὴ δουλεία, τὴ δουλεία στὴν ἁμαρτία καὶ τὸν θάνατο. Βασιλεύει σ' αὐτὴν ὁ διάβολος, «ὁ τὸ κράτος ἔχων τοῦ θανάτου» (Ἑβρ. β'[2] 14).

Ἀλλά ὁ Θεὸς τὴν εὐσπλαχνίστηκε στὸ φρικτὸ κατάντημά της. Ἔστειλε τὸν Υἱό Του, ὁ Ὁποῖος ἔγινε ἄνθρωπος καὶ γιὰ τὴ σωτηρία της πῆρε πάνω Του τὴν ἁμαρτία ὅλου τοῦ κόσμου καὶ ἔχυσε τὸ Αἷμα Του γιά νά τὴν ἐξαλείψει, πρόσφερε τὴν ἐξιλαστήρια θυσία τοῦ Σταυροῦ. Ἔφθασε μέχρι τὸν θάνατο. Ὁ θάνατος ὅμως δὲν εἶχε καμία ἐξουσία ἐπάνω Του, διότι Ἐκεῖνος ἦταν ὁ ἀπολύτως ἀναμάρτητος. Τὸ εἶπε ὁ Ἴδιος: Κανείς δὲν ἔχει τὴ δύναμη νὰ πάρει τὴ ζωή μου παρὰ τὴ θέλησή μου. «Ἐξουσίαν ἔχω θεῖναι αὐτήν, καὶ ἐξουσίαν ἔχω πάλιν λαβεῖν αὐτὴν» (Ἰω. γ΄[3] 18). Ἐξουσία ἔχω νὰ προσφέρω τὴ ζωή μου, καὶ ἐξουσία ἔχω πάλι νὰ τὴν πάρω πίσω. Γι’ αὐτὸ καὶ μόνο ὅταν θέλησε ὁ Κύριος, «ἀφῆκε τὸ πνεῦμα» ἐπάνω στὸ Σταυρὸ (Ματθ. κζ' [27] 50).

Ὁ Κύριος, ὁ ἐνανθρωπήσας Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ καὶ Θεός, νεκρός – ὡς ἄνθρωπος. Τὸ Σῶμα Του τοποθετεῖται στὸν τάφο. Ἔτσι ἐκπληρώνεται ἡ προφητεία: «Ἀναπεσών ἐκοιμήθη ὡς λέων... τὶς ἐγερεῖ αὐτόν;» (Γεν. με' [45] 9). Ξάπλωσε καὶ κοιμήθηκε σάν τὸ λιοντάρι· ποιός θὰ τολμήσει νὰ τὸ ἐνοχλήσει καὶ νὰ τὸ ξυπνήσει; Δηλαδὴ ὁ Κύριος ἀκόμη καὶ νεκρὸς εἶναι φοβερὸς γιὰ τὸν διαβολο καὶ γιὰ τὸν θάνατο. Ὁ θάνατος δὲν τολμᾶ νὰ πειράξει τὸ Σῶμα Του ὅπως τὰ ἄλλα, διότι αὐτὸ εἶναι ἑνωμένο μὲ τὴ θεότητα. Τὸ Σῶμα αὐτὸ γεύθηκε «τὴν φθοράν» τοῦ θανάτου, ἀλλά ὄχι «τὴν διαφθοράν», τὴν ἀποσύνθεση. «Ἡ σάρξ σου διαφθοράν οὐκ οἶδε, Δέσποτα», ψάλλουμε σ' ἕναν ὕμνο (Ὄρθρος Μεγάλου Σαββάτου, ὡδή ε΄  βλ. καὶ Ψαλ. ιε΄[15] 9-10). Αὐτὸ τὸ Σῶμα εἶναι μὲν πράγματι νεκρό, ἀλλά ὄχι πτῶμα· δὲν λιώνει, δὲν ἀποσυντίθεται. Διότι εἶναι τὸ Σῶμα τοῦ Θεανθρώπου, Ἐκείνου ὁ Ὁποῖος εἶναι «ἡ ἀνάστασις καί ἡ ζωὴ» (Ἰω. ια΄ [11] 25).

Ἐνῶ ὅμως τὸ Σῶμα τοῦ Κυρίου ἦταν στὸν τάφο, ἡ ψυχὴ Του κατῆλθε στὸν Ἅδη, στὴ φρικτὴ φυλακὴ τῶν ψυχῶν. «Τοῖς ἐν φυλακῇ πνεύμασι πορευθείς ἐκήρυξε», γράφει ὁ ἀπόστολος Πέτρος (Α' Πέτρ. γ'[3] 19). Ὁ Ἅδης ὅταν συνάντησε τὸν Κύριο, ὅταν Τὸν εἶδε στὸ βασίλειό του, δὲν χάρηκε, ἀλλ' «ἐπικράνθη» – θά τὸ φωνάξουμε θριαμβευτικά πολλὲς φορὲς τὴ νύχτα τῆς Ἀναστάσεως. Δοκίμασε πικρία, βαθιὰ λύπη. Διότι δὲν συνάντησε ψυχὴ ὑποδουλωμένη στήν ἁμαρτία καὶ τὸν θάνατο, ἀλλά ψυχὴ διαφορετικὴ ἀπό τὶς ἄλλες, παντελῶς ἀναμάρτητη καὶ ἑνωμένη μὲ τὴ θεότητα. Βλέπει τὴν ψυχὴ Ἐκείνου ὁ Ὁποῖος μέ τή σταυρική Του θυσία συνέτριψε τὸν διαβολο, τὸν ἄρχοντα τοῦ Ἅδη. Κατεβαίνει στὸν Ἅδη ὁ παντοδύναμος Θεός, ἡ ζωή, «τὸ φῶς τό ἀληθινόν» (Ἰω. α'[1] 4, 9), ὁ Νικητὴς τῆς ἁμαρτίας. Κατεβαίνει καὶ συντρίβει τὶς βαριὲς πύλες τοῦ Ἅδη, τὶς σπάει γιὰ νὰ μὴν κλείσουν ποτέ. Κηρύσσει τὸ Εὐαγγέλιο τῆς σωτηρίας στὶς ψυχὲς τῶν νεκρῶν, καὶ ὅσοι πίστεψαν, ἐλευθερώθηκαν ἀπό τὴν τυραννία τοῦ Ἅδη. Τέλος μὲ τὴν Ἀνάστασή Του ἀνασταίνει τὸν Ἀδὰμ «παγγενῆ», δηλαδὴ ὁλόκληρο τὸ ἀνθρώπινο γένος.

Αὐτὸ εἶναι «τὸ ὑπερευλογημένον Σάββατον», κατὰ τὸ ὁποῖο ὁ Θεὸς σταμάτησε ἀπό ὅλα τὰ ἔργα Του. Ὁ Δεσπότης τῆς κτίσεως σήμερα κοιμᾶται, ἡσυχάζει μέσα στὸ μνῆμα. Γι' αὐτὸ καὶ σὲ ἀνάλογη ἡσυχία καὶ σιωπὴ μᾶς προτρέπει ὁ ὕμνος ποὺ ψάλλεται αὐτὴ τὴν ἡμέρα ἀντί Χερουβικοῦ: «Σιγησάτω πᾶσα σὰρξ βροτεία καὶ στήτω μετὰ φόβου καὶ τρόμου...». Ἂς σιωπήσει κάθε ἄνθρωπος καὶ ἂς σταθεῖ μὲ φόβο καὶ τρόμο...

Ἔχουμε βέβαια τὶς ἑτοιμασίες γιὰ τὸ Πάσχα, ἀλλά καλὸ εἶναι τὸ Μέγα Σάββατο νὰ βρίσκουμε χρόνο γιὰ νὰ καθόμαστε νοερῶς μπροστὰ στὸ θεοδόχο Τάφο καὶ νὰ ἐμβαθύνουμε στὰ ἱερὰ νοήματα τῆς ἡμέρας: Ποιός εἶναι μέσα στὸν Τάφο  γιατί εἶναι μέσα  τί φοβερὸ πράγμα εἶναι ἡ ἁμαρτία  πόσο μᾶς ἀγάπησε ὁ Λυτρωτὴς μας  τί ζωὴ μᾶς χαρίζει  τί ἀπελευθέρωση γιορτάζουμε σήμερα  τί Θεὸ ἔχουμε. Νά Τόν εὐχαριστοῦμε καί νά Τόν παρακαλοῦμε νὰ μᾶς ἀξιώνει νὰ νεκρωνόμαστε ὡς πρὸς τὴν ἁμαρτία καὶ νὰ ζοῦμε μαζί Του καὶ μὲ τὴ Χάρη Του ἀναστημένη ζωή.

(ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ «Ο ΣΩΤΗΡ» ΑΡΙΘ. 2108, 1 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2015)

ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΜΕΓΑΛΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ. ΜΕΓΑ ΣΑΒΒΑΤΟΝ

Μέγα Σάββατον

Το Σάββατο, αφού συγκεντρώθηκαν οι αρχιερείς και οι φαρισαίοι στον Πιλάτο, τον παρακάλεσαν να ασφαλίσει τον τάφο του Ιησού για τρεις ημέρες διότι, καθώς έλεγαν οι θεομάχοι, «έχουμε υποψία μήπως οι μαθητές Του, αφού κλέψουν την νύχτα το ενταφιασμένο Του σώμα, κηρύξουν έπειτα στο λαό ως αληθινή την ανάσταση την οποία προείπε ο πλάνος εκείνος, όταν ακόμα ζούσε, και τότε θα είναι η τελευταία αυτή πλάνη, χειρότερη της πρώτης». Αυτά είπαν στο Πιλάτο και αφού πήραν την άδεια του, έφυγαν και σφράγισαν τον τάφο τοποθετώντας εκεί για την ασφάλειά του κουστωδία, δηλαδή στρατιωτική φρουρά. Ἀπολυτίκιον. Ἦχος β’. Ὁ εὐσχήμων Ἰωσήφ, ἀπὸ τοῦ ξύλου καθελών, τὸ ἄχραντόν σου σῶμα, σινδόνι καθαρᾷ εἰλήσας καὶ ἀρώμασιν, ἐν μνήματι καινῷ κηδεύσας ἐπέθετο. Κοντάκιον. Ἦχος πλ. β’. Χειρόγραφον εἰκόνα. Τὴν ἄβυσσον ὁ κλείσας νεκρὸς ὁρᾶται· καὶ σμύρνῃ καὶ σινδόνι ἐνειλημμένος, ἐν μνημείῳ κατατίθεται, ὡς θνητὸς ὁ ἀθάνατος. Γυναῖκες δὲ αὐτὸν ἦλθον μυρίσαι, κλαίουσαι πικρὸς καὶ ἐκβοῶσαι· Τοῦτο Σάββατόν ἐστι τὸ ὑπερευλογημένον, ἐν ᾧ Χριστὸς ἐφυπνώσας, ἀναστήσεται τριήμερος.

ΠΗΓΗ: http://www.synaxarion.gr/gr/sid/3034/sxsaintinfo.aspx

ΣΚΕΨΕΙΣ ΕΝΟΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΣΤΑΥΡΟ

Ο Σταυρός ο δικός μας και ο Σταυρός του Χριστού

Ο Κύριος είπε στους μαθητές Του: Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν απαρνησάσθω εαυτόν, και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι.

Τι σημαίνει τον σταυρόν αυτού; Γιατί αυτός ο σταυρός αυτού, δηλ. ο ωρισμένος για κάθε άνθρωπο, τίθεται παράλληλα με τον σταυρό του Χριστού;

Ο σταυρός μας: λύπες και παθήματα της επίγειας ζωής, που για κάθε άνθρωπο είναι δικά του.

Ο σταυρός μας: η νηστεία, η αγρυπνία και οι άλλες ευσεβείς ασκήσεις με τις οποίες ταπεινώνεται η σάρκα και υποτάσσεται, στο πνεύμα. Αυτές οι ασκήσεις πρέπει για τον καθένα να είναι ανάλογες με τις δυνάμεις του και γι’ αυτό για τον καθένα είναι δικές του.

Ο σταυρός μας: οι αμαρτωλές μας κλίσεις ή τα πάθη μας, που για κάθε άνθρωπο είναι δικά του. Με μερικά από αυτά γεννιόμαστε, με άλλα μολυνόμεθα στον δρόμο της ζωής.
Σταυρός του Χριστού είναι η διδασκαλία του Χριστού.

Μάταιος και ανώφελος είναι ο σταυρός μας, έστω και αν είναι βαρύς, αν δεν μεταβληθή σε Σταυρό του Χριστού με το να ακολουθούμε τον Χριστό.

Ο Σταυρός του, για τον μαθητή του Χριστού, είναι Σταυρός του Χριστού. Γι’ αυτό ο μαθητής του Χριστού είναι απολύτως πεπεισμένος ότι ο Χριστός άγρυπνα τον παρακολουθεί, ότι ο Χριστός του στέλνει τις θλίψεις σαν απαραίτητη και αναπόφευκτη προϋπόθεσι της χριστιανικής ιδιότητος, ότι καμμιά θλίψις δεν θα τον πλησιάζη, αν δεν σταλή από τον Χριστό, ότι με τις θλίψεις ο Χριστιανός γίνεται του Χριστού, συμμέτοχος του κλήρου Του στη γη και —χάρις σ’ αυτό— στον ουρανό!

Ο σταυρός του, για τον μαθητή του Χριστού, γίνεται σταυρός του Χριστού. Γι’ αυτό ο αληθινός μαθητής του Χριστού θεωρεί ως μοναδικό σκοπό της ζωής του την εκπλήρωσι των εντολών του Χριστού. Αυτές οι αγιώτατες εντολές γι’ αυτόν είναι σταυρός, στον οποίον αυτός συνεχώς ανασταυρώνει τον παλαιόν άνθρωπο συν τοις παθήμασιν αυτού και ταις επιθυμίαις.

Γίνεται λοιπόν φανερό γιατί, για να πάρωμε τον σταυρό μας, χρειάζεται προκαταβολικά να απαρνηθούμε τον εαυτό μας ακόμη και μέχρι σημείου να χάσωμε την «ψυχή» μας.

Τόσο πολύ και τόσο γερά εζυμώθη η αμαρτία με την πεσούσα φύσι μας, ώστε ο Λόγος του Θεού δεν παύει να την ονομάζη «ψυχή» του πεπτωκότος ανθρώπου.

Για να πάρωμε στους ώμους τον σταυρό, πρέπει πρώτα να απαρνηθούμε το σώμα, ως προς τις κακές του επιθυμίες, και να του χορηγούμε μόνον τα απαραίτητα για τη συντήρησι. Πρέπει να δούμε την δικαιοσύνη μας μέσω της απάνθρωπης αδικίας ενώπιον του Θεού· το λογικό μας μέσω του τελείου παραλογισμού· και τέλος, αφού με όλη τη δύναμι της πίστεώς μας αφιερωθούμε στον Θεό και στην αδιάκοπη μελέτη και εφαρμογή του Ευαγγελίου, να απαρνηθούμε το θέλημα μας.

Αυτός που απαρνήθηκε τον εαυτό του κατ’ αυτόν τον τρόπο, είναι ικανός να λάβη τον σταυρό του. Με υποταγή στον Θεό, επικαλούμενος τη βοήθεια του Θεού να του ενισχύση τις ασθενείς δυνάμεις, κοιτάζει άφοβα και χωρίς να σαστίζη την θλίψι που πλησιάζει, ετοιμάζεται μεγαλόψυχα και ανδρεία να την υπομείνη, ελπίζει ότι δι’ αυτής θα γίνη κοινωνός των παθημάτων του Χριστού, θα φθάση να ακολουθή μυστικά τον Χριστό, όχι μόνο με τον νου και την καρδιά, αλλά και με τα έργα και με όλη του τη ζωή.

Ο σταυρός είναι βαρύς, όσο εξακολουθεί να είναι «ο σταυρός μας». Όταν μεταβληθή σε «σταυρό του Χριστού» γίνεται ασυνήθιστα ελαφρός: Ο ζυγός μου χρηστός εστι και το φορτίον μου ελαφρόν, είπε ο Κύριος.

Ο μαθητής του Χριστού παίρνει στους ώμους του τον σταυρό, όταν ομολογή ότι του άξιζαν οι θλίψεις που του έστειλε η θεία Πρόνοια.

Ο μαθητής του Χριστού τότε και μόνον τότε βαστάζει τον σταυρό του όπως πρέπει, όταν παραδέχεται, ότι αυτές ακριβώς οι θλίψεις που του έστειλε ο Θεός και όχι άλλες, είναι απαραίτητες για την κατά Χριστόν μόρφωσί του και την σωτηρία του.

Το να βαστάζη κανείς τον σταυρό του με υπομονή, αυτό σημαίνει ότι βλέπει σωστά και έχει επίγνωσι της αμαρτίας του. Στην επίγνωσι αυτή δεν υπάρχει κανένα στοιχείο αυταπάτης. Εκείνος που παραδέχεται ότι είναι αμαρτωλός, και ταυτόχρονα γογγύζει και φωνάζει για τον σταυρό του, δείχνει ότι με την επιπόλαιη επίγνωσι της αμαρτίας του απλώς κολακεύει τον εαυτό του και αυταπατάται.

Το να βαστάζη κανείς τον σταυρό του με υπομονή, αυτό είναι η αληθινή μετάνοια. Ενώ είσαι καρφωμένος στον σταυρό, εξομολογήσου στον Κύριο επί τα κρίματα της δικαιοσύνης αυτού, πρόλαβε την κρίσι του Θεού, κατηγόρησε τον εαυτό σου, και θα λάβης άφεσι των αμαρτιών σου.

Ενώ είσαι καρφωμένος στον σταυρό, ομολόγησε τον Χριστό, και θα σου ανοιχθούν οι πύλες του παραδείσου.

Από τον σταυρό σου δοξολόγησε τον Κύριο, διώχνοντας μακρυά σου κάθε σκέψι γογγυσμού και πικρίας, θεωρώντας τα σαν έγκλημα και βλασφημία.

Από τον σταυρό σου ευχαρίστησε τον Κύριο για το ανεκτίμητο δώρο, για τον σταυρό σου, για την μεγάλη ευλογία σου, για την ευλογία να γίνης μιμητής του πάθους του Χριστού.

Από τον σταυρό θεολόγησε: Ο σταυρός είναι το αληθινό και μοναδικό σχολείο. Το φυλακτήριο και ο θρόνος της αληθινής θεολογίας. Χωρίς σταυρό δεν υπάρχει ζώσα γνώσις του Χριστού.

Μη ζητάς την χριστιανική τελειότητα στις ανθρώπινες αρετές! Δεν βρίσκεται σ’ αυτές! Είναι κρυμμένη στον σταυρό του Χριστού!

Ο «σταυρός σου» μεταβάλλεται σε «σταυρό του Χριστού», όταν ο μαθητής του Χριστού τον βαστάζη με πραγματική επίγνωσι της αμαρτωλότητός του που της πρέπει τιμωρία. Όταν τον βαστάζη με ευγνωμοσύνη προς τον Χριστό, με δοξολογία του Χριστού. Η δοξολογία και ευχαριστία δίνουν στον πάσχοντα πνευματική παρηγοριά. Η ευχαριστία και η δοξολογία γίνονται η υπεράφθονη πηγή της απρόσιτης και ακήρατης χαράς, που υπερπλημμυρίζει την καρδιά, ξεχύνεται στην ψυχή, ξεχύνεται ακόμη και στο σώμα.

Ο Σταυρός του Χριστού και μόνον κατά το σχήμα του είναι για τα σαρκικά μάτια στάδιο σκληρό. Για τον μαθητή όμως και οπαδό του Χριστού είναι το αγώνισμα που δίνει τη μεγαλύτερη δυνατή πνευματική ηδονή. Τόσο είναι μεγάλη αυτή η ευχαρίστησις, ώστε η θλίψις καταπίνεται εντελώς από την ευχαρίστησι, και ο οπαδός του Χριστού στις πιο σκληρές δοκιμασίες δοκιμάζει μόνον ευχαρίστησι.

Η νεαρά άγια Μαύρα έλεγε στον νεαρό σύζυγο της Τιμόθεο, που υπέμενε τα φρικώδη βασανιστήρια και την προσκαλούσε να λάβη μέρος στο μαρτύριο: «Φοβούμαι, αδελφέ μου, μη δειλιάσω, όταν θα ιδώ τα φρικτά βασανιστήρια και τον ηγεμόνα να θυμώνη· μήπως λόγω της ηλικίας μου δεν αντέξω και δεν υπομείνω». Της απάντησε ο μάρτυς:

«Έλπισε στον Κύριο μας Ιησού Χριστό, και τα βασανιστήρια θα γίνουν για σένα λάδι, που θα αλείφη το σώμα σου, και δροσερό αεράκι, που θα ανακουφίση όλους τους πόνους σου».
Ο Σταυρός είναι η δύναμις και η δόξα όλων των απ’ αιώνος αγίων.
Ο Σταυρός είναι ο ιατρός των παθών, ο όλεθρος των δαιμόνων.

Θανατηφόρος είναι ο σταυρός για κείνους, που δεν μετέβαλαν τον «σταυρό τους» σε «σταυρό του Χριστού», που όταν έχουν σταυρό γογγύζουν κατά της θείας Προνοίας, την βλασφημούν, απελπίζονται και απογοητεύονται. Οι αμετανόητοι αμαρτωλοί που δεν θέλουν να συναισθανθούν την αξία του σταυρού τους, πεθαίνουν τον αιώνιο θάνατο και στερούνται, εξ αιτίας της ανυπομονησίας τους, την αληθινή ζωή, την ζωή με τον Θεό. Γι’ αυτούς η αποκαθήλωσίς τους γίνεται μόνον για να κατεβούν με την ψυχή τους στον αιώνιο τάφο, στην φυλακή του άδου.

Ο Σταυρός του Χριστού, τον μαθητή του Χριστού που σταυρώνεται επάνω του, τον ανυψώνει από τη γη. Ο μαθητής του Χριστού, ο σταυρωμένος στον δικό του σταυρό, φρονεί τα υψηλά, με τον νου και την καρδιά του κατοικεί στον ουρανό και αξιώνεται να θεωρή τα μυστήρια του Πνεύματος εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών.

Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν —είπεν ο Κύριος— απαρνησάσθω εαυτόν, και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι. Αμήν.

Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ

Απόσπασμα από το Περιοδικό “Αγιορείτικη Μαρτυρία” της Ιεράς Μονής Ξηροποτάμου

ΠΗΓΗ: http://www.xfd.gr/

ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΜΕΓΑΛΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ – ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

Μεγάλη Παρασκευή

Την Παρασκευή, στέλνεται ο Ιησούς δέσμιος από τον Καϊάφα στον τότε ηγεμόνα της Ιουδαίας, Πόντιο Πιλάτο. Αυτός, αφού τον ανέκρινε με πολλούς τρόπους και αφού ομολόγησε δύο φορές ότι ο Ιησούς είναι αθώος, έπειτα, για να ευχαριστηθούν οι Ιουδαίοι, τον καταδικάζει σε θάνατο, και αφού μαστίγωσε σαν δραπέτη δούλο τον Δεσπότη όλων, Τον παρέδωσε για να σταυρωθεί. Από εκεί και πέρα ο Ιησούς, αφού παραδόθηκε στους στρατιώτες, γυμνώνεται, φοράει κόκκινη χλαμύδα, στεφανώνεται με ακάνθινο στεφάνι, κρατάει κάλαμο σαν σκήπτρο, προσκυνείται χλευαστικά, φτύνεται και χτυπιέται στο πρόσωπο και στο κεφάλι. Μετά, φορώντας πάλι τα ρούχα του και βαστάζοντας το Σταυρό, πηγαίνει προς το Γολγοθά, τον τόπο της καταδίκης, και εκεί, γύρω στην Τρίτη ώρα της ημέρας, σταυρώνεται μεταξύ δύο ληστών, βλασφημείται από αυτούς που είχαν πάει στο Γολγοθά μαζί του, μυκτηρίζεται από τους αρχιερείς, ποτίζεται από τους στρατιώτες με ξύδι ανακατεμένο με χολή. Γύρω στην ένατη ώρα, αφού βγάζει πρώτα φωνή μεγάλη, και λέει : «Τετέλασται», εκπνέει «ο αμνός του Θεού, ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου», την ώρα κατά την οποία σφαζόταν, σύμφωνα με το νόμο, ο πασχάλιος αμνός, ο οποίος καθιερώθηκε ως έθιμο στους Ιουδαίους, προ-τυπώνοντας τον Εσταυρωμένο Χριστό. Τον δεσποτικό αυτό θάνατο και η άψυχη κτίση, πενθώντας, τον τρέμει και αλλοιώνεται από το φόβο αλλά ο Δημιουργός της κτίσεως, ακόμα και όταν είναι νεκρός, λογχίζεται την ακήρατη πλευρά Του και ρέει απ’ αυτήν αίμα και νερό. Τέλος, κατά την δύση του ηλίου, έρχεται ο Ιωσήφ από Αριμαθείας και ο Νικόδημος μαζί με αυτόν, και οι δύο κρυφοί μαθητές του Ιησού, αποκαθηλώνουν από το Σταυρό το πανάγιο του διδασκάλου σώμα, το αρωματίζουν, το τυλίγουν με καθαρό σεντόνι και αφού το έθαψαν σε καινούργιο τάφο, κυλούν στο στόμιό του μεγάλο λίθο. Από τα φρικτά και σωτήρια πάθη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού επιτελούμε σήμερα και εις ανάμνηση αυτών παραλάβαμε από αποστολική διαταγή, τη νηστεία της Παρασκευής. Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. δ’. Ὅτε οἱ ἔνδοξοι Μαθηταί, ἐν τῷ νιπτῆρι τοῦ δείπνου ἐφωτίζοντο, τότε Ἰούδας ὁ δυσσεβής, φιλαργυρίαν νοσήσας ἐσκοτίζετο· καὶ ἀνόμοις κριταῖς, σὲ τὸν Δίκαιον Κριτὴν παραδίδωσι. Βλέπε χρημάτων ἐραστά, τὸν διὰ ταῦτα ἀγχόνῃ χρησάμενον· φεῦγε ἀκόραστον ψυχήν, τὴν διδασκάλῳ τοιαῦτα τολμήσασαν. Ὁ περὶ πάντας ἀγαθός, Κύριε δόξα σοι. Κοντάκιον. Ἦχος πλ. δ’. Αὐτόμελον. Τὸν δι’ ἡμᾶς σταυρωθέντα, δεῦτε πάντες ὑμνήσωμεν· αὐτὸν γὰρ κατεῖδε Μαρία ἐπὶ τοῦ ξύλου καὶ ἔλεγεν· Εἰ καὶ Σταυρὸν ὑπομένεις, σὺ ὑπάρχεις ὁ Υἱὸς καὶ Θεός μου.

ΗΓΗ: http://www.synaxarion.gr/gr/sid/3033/sxsaintinfo.aspx