ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΑ΄ ΛΟΥΚΑ ( ΤΩΝ ΠΡΟΠΑΤΟΡΩΝ). ΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΦΟΥ

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΠΑΥΛΟΥ ΚΑΙ ΒΑΡΝΑΒΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΑ΄ΛΟΥΚΑ  (ΠΡΟΠΑΤΟΡΩΝ)

 (13 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2015)

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ (ΠΡΟΠΑΤΟΡΩΝ)

Ἀδελφοί, ὃταν ὁ Χρι­στὸς φα­νε­ρω­θῇ, ἡ ζω­ὴ ὑ­μῶν, τό­τε καὶ ὑ­μεῖς σὺν αὐ­τῷ φα­νε­ρω­θή­σε­σθε ἐν δό­ξῃ. Νε­κρώ­σα­τε οὖν τὰ μέ­λη ὑ­μῶν τὰ ἐ­πὶ τῆς γῆς, πορ­νε­ί­αν, ἀ­κα­θαρ­σί­αν, πά­θος, ἐ­πι­θυ­μί­αν κα­κήν, καὶ τὴν πλε­ο­νε­ξί­αν ἥ­τις ἐ­στὶν εἰ­δω­λο­λα­τρί­α, δι' ἃ ἔρ­χε­ται ἡ ὀρ­γὴ τοῦ Θε­οῦ ἐ­πὶ τοὺς υἱ­οὺς τῆς ἀ­πει­θε­ί­ας, ἐν οἷς καὶ ὑ­μεῖς πε­ρι­ε­πα­τή­σα­τέ πο­τε, ὅ­τε ἐ­ζῆ­τε ἐν αὐ­τοῖς· νυ­νὶ δὲ ἀ­πό­θε­σθε καὶ ὑ­μεῖς τὰ πάν­τα, ὀρ­γήν, θυ­μόν, κα­κί­αν, βλα­σφη­μί­αν, αἰ­σχρο­λο­γί­αν ἐκ τοῦ στό­μα­τος ὑ­μῶν· μὴ ψε­ύ­δε­σθε εἰς ἀλ­λή­λους, ἀ­πεκ­δυ­σά­με­νοι τὸν πα­λαι­ὸν ἄν­θρω­πον σὺν ταῖς πρά­ξε­σιν αὐ­τοῦ καὶ ἐν­δυ­σά­με­νοι τὸν νέ­ον τὸν ἀ­να­και­νο­ύ­με­νον εἰς ἐ­πί­γνω­σιν κα­τ' εἰ­κό­να τοῦ κτί­σαν­τος αὐ­τόν, ὅ­που οὐκ ἔ­νι Ἕλ­λην καὶ Ἰ­ου­δαῖ­ος, πε­ρι­το­μὴ καὶ ἀ­κρο­βυ­στί­α, βάρ­βα­ρος, Σκύ­θης, δοῦ­λος, ἐ­λε­ύ­θε­ρος, ἀλ­λὰ τὰ πάν­τα καὶ ἐν πᾶ­σι Χρι­στός.

                                    (Κολ. γ’[3]  4 – 11)

ΕΡ­ΜΗ­ΝΕΙΑ (Π.Ν.ΤΡΕΜ­ΠΕ­ΛΑ)

Ἀδελφοί, ὅταν ὁ Χριστὸς φανερωθεῖ, ὁ αἴτιος καὶ χορηγὸς τῆς πνευματικῆς αὐτῆς ζωῆς μας, τότε κι ἐσεῖς μαζὶ μ' αὐτὸν θὰ φανερωθεῖτε δοξασμένοι. Νεκρῶστε λοιπὸν τὰ μέλη σας ποὺ ἐπιθυμοῦν τὶς γήινες ἀπολαύσεις καὶ ἡδονές. Νεκρῶστε τὴν πορνεία, τὴν ἀκαθαρσία, κάθε πάθος καὶ ὑποδούλωση στὸ κακό, κάθε κακὴ ἐπιθυμία καὶ τὴν πλεονεξία, ἡ ὁποία εἶναι λατρεία στὸ εἴδωλο τοῦ χρήματος. Γιὰ τὰ ἁμαρτήματα αὐτὰ ἔρχεται ἡ ὀργή τοῦ Θεοῦ σ' αὐτοὺς πού συστηματικά καὶ μὲ ἐπιμονὴ δὲν θέλουν νὰ πιστέψουν. Στὰ ἁμαρτήματα αὐτὰ κι ἐσεῖς κάποτε πορευθήκατε καὶ τὰ ὑπηρετήσατε, ὅταν ζούσατε ἀνάμεσα σ' αὐτοὺς τοὺς ἄπιστους ἀνθρώπους. Τώρα ὅμως βγάλτε καὶ πετάξτε ἀπό πάνω σας κι ἐσεῖς, σάν ἀκάθαρτο ἔνδυμα, ὅλα αὐτὰ τὰ κακά, τὴν ὀργή, τὸν θυμό, τὴν κακία καὶ πονηριά, τὴν κακολογία, τὴν αἰσχρολογία ἀπό τὸ στόμα σας. Μὴ λέτε ψέματα ὁ ἕνας στὸν ἄλλο, ἀφοῦ πλέον γδυθήκατε τὸν παλαιὸ διεφθαρμένο ἄνθρωπο μαζὶ μὲ τίς πράξεις του καὶ ντυθήκατε τὸ νέο ἄνθρωπο ποὺ συνεχῶς ἀνανεώνεται καὶ γίνεται καινούργιος, ὥστε νὰ προόδευε στὴν τέλεια γνώση τοῦ Θεοῦ. Καὶ γίνεται διαρκῶς καινούργιος μὲ τὸ νὰ παίρνει τὴν ἴδια μορφὴ μὲ τὴν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ ποὺ τὸν δημιούργησε. Σ' αὐτὸν τὸ νέο ἄνθρωπο δὲν ὑπάρχει διάκριση Ἕλληνα καί Ἰουδαίου, περιτμημένου Ἰσραηλίτη καὶ ἀπερίτμητου ἐθνικοῦ, βάρβαρου καὶ Σκύθη, δούλου καὶ ἐλεύθερου, ἀλλά καὶ ἐθνικότητα καὶ καταγωγὴ καὶ ἀξίωμα καὶ τὰ πάντα εἶναι ὁ Χριστός, ὅπως καὶ μέσα σ' ὅλους τοὺς πιστοὺς πάλι εἶναι ὁ Χριστὸς.

ΤΟ ΙΕΡΟ  ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ (ΠΡΟΠΑΤΟΡΩΝ)

Εἶ­πεν ὁ Κύριος τήν παραβολήν ταύτην· Ἄν­θρω­πός τις ἐ­πο­ί­η­σε δεῖ­πνον μέ­γα, καὶ ἐ­κά­λε­σε πολ­λο­ύς· καὶ ἀ­πέ­στει­λε τὸν δοῦ­λον αὐ­τοῦ τῇ ὥ­ρᾳ τοῦ δε­ί­πνου εἰ­πεῖν τοῖς κε­κλη­μέ­νοις· ἔρ­χε­σθε, ὅ­τι ἤ­δη ἕ­τοι­μά ἐ­στι πάν­τα. καὶ ἤρ­ξαν­το ἀ­πὸ μι­ᾶς πα­ραι­τεῖ­σθαι πάν­τες, ὁ πρῶ­τος εἶ­πεν αὐ­τῷ· ἀ­γρὸν ἠ­γό­ρα­σα, καὶ ἔ­χω ἀ­νάγ­κην ἐ­ξελ­θεῖν καὶ ἰ­δεῖν αὐ­τόν· ἐ­ρω­τῶ σε, ἔ­χε με πα­ρῃ­τη­μέ­νον. καὶ ἕ­τε­ρος εἶ­πε· ζεύ­γη βο­ῶν ἠ­γό­ρα­σα πέν­τε, καὶ πο­ρε­ύ­ο­μαι δο­κι­μά­σαι αὐ­τά· ἐ­ρω­τῶ σε, ἔ­χε με πα­ρῃ­τη­μέ­νον. καὶ ἕ­τε­ρος εἶ­πε· γυ­ναῖ­κα ἔ­γη­μα, καὶ δι­ὰ τοῦ­το οὐ δύ­να­μαι ἐλ­θεῖν. καὶ πα­ρα­γε­νό­με­νος ὁ δοῦ­λος ἐ­κεῖ­νος ἀ­πήγ­γει­λε τῷ κυ­ρί­ῳ αὐ­τοῦ ταῦ­τα. τό­τε ὀρ­γι­σθεὶς ὁ οἰ­κο­δε­σπό­της εἶ­πε τῷ δο­ύ­λῳ αὐ­τοῦ· ἔ­ξελ­θε τα­χέ­ως εἰς τὰς πλα­τε­ί­ας καὶ ῥύ­μας τῆς πό­λε­ως, καὶ τοὺς πτω­χοὺς καὶ ἀ­να­πή­ρους καὶ χω­λοὺς καὶ τυ­φλοὺς εἰ­σά­γα­γε ὧ­δε. καὶ εἶ­πεν ὁ δοῦ­λος· κύ­ρι­ε, γέ­γο­νεν ὡς ἐ­πέ­τα­ξας, καὶ ἔ­τι τό­πος ἐ­στί. καὶ εἶ­πεν ὁ κύ­ρι­ος πρὸς τὸν δοῦ­λον· Ἔ­ξελ­θε εἰς τὰς ὁ­δοὺς καὶ φραγ­μοὺς καὶ ἀ­νάγ­κα­σον εἰ­σελ­θεῖν, ἵ­να γε­μι­σθῇ ὁ οἶ­κός μου. λέ­γω γὰρ ὑ­μῖν ὅ­τι οὐ­δεὶς τῶν ἀν­δρῶν ἐ­κε­ί­νων τῶν κε­κλη­μέ­νων γε­ύ­σε­ταί μου τοῦ δε­ί­πνου.                           

                     (Λουκ. ιδ΄[14] 16 – 24)  

«ΔΕΙΠΝΟΝ ΜΕΓΑ»

ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΗ ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ

Ο ΚΥΡΙΟΣ ΗΤΑΝ προσκεκλημένος σὲ τραπέζι στὸ σπίτι ἑνὸς Φαρισαίου ἄρχοντος. Ἦταν δὲ Σάββατο. Σὲ κάποια στιγμὴ ὁ Κύριος στὸ τραπέζι αὐτὸ μίλησε γιὰ τὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Τότε ἕνας ἀπό τούς συνδαιτυμόνες γεμάτος συγκίνηση ἀναφώνησε λέγοντας ὅτι εἶναι εὐτυχισμένος ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος θά ἀξιωθεῖ νὰ μετάσχει στὸ γεῦμα τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ.

Αὐτὴ ὑπῆρξε ἡ ἀφορμὴ γιὰ νὰ διηγηθεῖ ὁ Κύριος τὴ γνωστή παραβολὴ τοῦ «Μεγάλου Δείπνου».

ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ, εἶπε ὁ Κύριος, ἑτοίμασε «δεῖπνον μέγα», ἕνα συμπόσιο, ἕνα βραδινὸ τραπέζι μεγάλο, καὶ προσκάλεσε σ’ αὐτὸ πολλούς.

Ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἔδωσε τὴν ἀφορμή εἶχε κάνει λόγο γιὰ γεῦμα (μεσημεριανὸ τραπέζι) στὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Ὁ Κύριος μιλᾶ γιὰ δεῖπνο, γιὰ βραδινὸ τραπέζι, καί μάλιστα μέγα. Ἤθελε νὰ δείξει μὲ αὐτὸ τὴ μεγάλη καὶ ἀτελείωτη χαρά τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ, διότι τὸ ἐπίσημο βραδινὸ τραπέζι διαρκεῖ πάντοτε περισσότερο — συχνά μέχρι τὸ πρωὶ — καί προσφέρει περισσότερες ἀπολαύσεις ἀπό τό γεῦμα, πού συχνά εἶναι σύντομο.

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΚΕΙΝΟΣ, συνεχίζει ὁ Κύριος, ὅταν ἦλθε ἡ ὥρα τοῦ δείπνου, ἔστειλε τὸν δοῦλο του γιά νά παρακινήσει τοὺς προσκεκλημένους νὰ ξεκινήσουν: «ἔρχεσθε, ὅτι ἤδη ἕτοιμά ἐστι πάντα», τοὺς παράγγειλε. Ἐλᾶτε, εἶναι ὅλα πλέον ἕτοιμα.

ΠΟΙΑ ΥΠΗΡΞΕ ἡ ἀνταπόκριση τῶν προσκεκλημένων; Ἀπογοητευτική. «Ἤρξαντο ἀπό μιᾶς παραιτεῖσθαι πάντες». Σάν νά ἦσαν συνεννοημένοι, ἄρχισαν νὰ παραιτοῦνται. Ὁ ἕνας εἶπε «ἀγρόν ἠγόρασα», ἀγόρασα ἕνα χωράφι καὶ πρέπει νὰ πάω νὰ τὸ δῶ  ὁ ἄλλος «ζεύγη βοῶν ἠγόρασα πέντε», ἀγόρασα πέντε ζευγάρια βόδια καὶ πρέπει νὰ τὰ δοκιμάσω  καὶ ὁ τρίτος «γυναῖκα ἔγημα», ἦλθα σὲ γάμο, ἔκαμα οἰκογένεια δική μου, καὶ δὲν μπορῶ νὰ μετάσχω στὸ δεῖπνο.

Οἱ δύο πρῶτοι ζητοῦν κατὰ κάποιο τρόπο «συγγνώμην», «ἔχε με παρητημένον», θεώρησέ με δικαιολογημένο καὶ ἀπαλλαγμένο ἀπό τήν ὑποχρέωση νὰ ἔλθω, λέγουν στὸν δοῦλο. Ὁ τρίτος ὅμως λέγει ἀπότομα καὶ κοφτά: δὲν ἔρχομαι.

ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΣ ΤΟΤΕ ὁ ἄνθρωπος ἔστειλε τὸν δοῦλό του νά μαζέψει ἀπό τίς πλατεῖες καὶ τὰ στενὰ τῆς πόλεως ὅλους τοὺς πτωχούς, τοὺς σακάτηδες, τοὺς χωλοὺς (κουτσοὺς) καὶ τοὺς τυφλοὺς καὶ νὰ τοὺς ὁδηγήσει στό σπίτι του. Καὶ ὅταν ὁ δοῦλος τοῦ εἶπε ὅτι αὐτὸ ἔγινε, ἀλλὰ ὑπάρχει ἀκόμη τόπος ἀδειανὸς στὸ σπίτι, τὸν ἔστειλε νὰ μαζέψει ὅλους τοὺς περιπλανημένους στοὺς δρόμους ἔξω ἀπό τήν πόλη καί στοὺς φράκτες τῶν χωραφιῶν καὶ νὰ τοὺς παρακινήσει ἔντονα, νὰ τοὺς ἀναγκάσει — «ἀνάγκασον εἰσελθεῖν» — νὰ ἔλθουν γιὰ νὰ γεμίσουν τὸ σπίτι του. Βεβαίωσε δὲ ὅτι κανένας ἀπό ἐκείνους τοὺς ἐπισήμως προσκαλεσμένους δὲν πρόκειται νὰ μετάσχει στὸ ἑορταστικό του τραπέζι.

ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΙ ΚΑΙ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΕΙΣ

Ἡ Παραβολὴ ἔχει ἔντονο συμβολικὸ νόημα. Μὲ «Μέγα Δεῖπνον», ὅπως εἴπαμε, παρομοιάζεται ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Ὁ ἄνθρωπος — ἄρχοντας καθὼς φαίνεται — ποὺ τὴν παραθέτει εἶναι ἀσφαλῶς ὁ Θεός. Προσκεκλημένοι πρωτίστως οἱ Ἑβραῖοι, ποὺ ἦσαν ὁ λαός τοῦ Θεοῦ, ἀλλά καὶ ὅλοι οἱ ἄνθρωποι. Ποιός ὅμως εἶναι ὁ δοῦλος;

Κάτω ἀπό τὴ μορφὴ τοῦ δούλου θεωροῦνται ὅλοι οἱ κατὰ καιροὺς ἀπεσταλμένοι τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸν λαόν Του, μὲ ἀποκορύφωμα τὸν ἴδιο τόν ἐνανθρωπήσαντα Θεό, τὸν Κύριο, ὁ Ὁποῖος γινόμενος ἄνθρωπος «ἔλαβε δούλου μορφήν», φανερώθηκε στὸν κόσμο ὅμοιος μέ μᾶς, μὲ μορφὴ δούλου.

Γιατί οἱ ἄνθρωποι ἐκεῖνοι, οἱ προσκεκλημένοι, ἀρνοῦνται τὴν τόσο τιμητικὴ προσκληση;

Τὴν ἐξήγηση τὴν δίνουν οἱ ἴδιοι: «ἀγρόν ἠγόρασα», «ζεύγη βοῶν ἠγόρασα πέντε», «γυναῖκα ἔγημα». Προσκολλημένοι στὴ γῆ, στὶς βιοτικὲς μέριμνες καὶ στὶς ἀπολαύσεις ἀδιαφοροῦν γιὰ τὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

Οἱ πτωχοὶ καὶ οἱ ἀνάπηροι συμβολίζουν τοὺς περιφρονημένους ἀπό τούς ἄρχοντες τῶν Ἑβραίων ἄσημους ἀνθρώπους. Οἱ δὲ περιπλανώμενοι στοὺς ἔξω τῆς πόλεως δρόμους καὶ στοὺς φράκτες τῶν χωραφιῶν εἶναι σύμβολο τῶν εἰδωλολατρικῶν λαῶν. Γιατί ὅμως γι' αὐτοὺς λέγει «ἀνάγκασον εἰσελθεῖν», ἐξανάγκασέ τους νὰ ἔλθουν στὸ σπίτι; Μὲ τὴ βία θὰ τοὺς ὁδηγοῦσε; Ὄχι ἀσφαλῶς μὲ τὴ βία, ἀλλά μέ πειθώ, μέ ἔντονη παρακίνηση, ἐπειδὴ αὐτοί ἀπό ντροπή θὰ δίσταζαν νὰ προχωρήσουν.

Πάντως οἱ δοῦλοι δὲν λείπουν ποτέ. Ὁ Θεὸς φροντίζει σὲ κάθε ἐποχὴ νὰ παρουσιάζει στή ζωή ὅλων μας κάποιο ἀπεσταλμένο Του, ὁ ὁποῖος μὲ τὴ ζωή του καί μέ τά λόγια του μᾶς φωνάζει: «ἔρχεσθε, ὅτι ἤδη ἕτοιμά ἐστι πάντα»· ἐλᾶτε, εἶναι ὅλα πιὰ ἕτοιμα, τὸ μεγάλο τραπέζι σᾶς περιμένει.

Χριστούγεννα πλησιάζουν! Ἡ μεγάλη Ἑορτὴ μᾶς καλεῖ καὶ αὐτή στὸ Μέγα Δεῖπνο. Πρῶτα στὸ Μυστικὸ Δεῖπνο τῆς θείας Κοινωνίας, τὴν ἕνωσή μας μὲ τὸν βασιλέα καὶ Σωτῆρα Χριστό. Καί ἔπειτα, ἀφοῦ ζήσουμε ζωὴ μετανοίας καί καλῶν ἔργων, στό αἰώνιο Δεῖπνο τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν. Μὴν ἀμελήσουμε, μὴ χάσουμε τὴ μεγάλη εὐκαιρία. Ἡ μητέρα Ἐκκλησία μᾶς περιμένει. Ὅλα εἶναι ἕτοιμα. Ἂς σπεύσουμε στὸ κάλεσμά της. Καλὰ Χριστούγεννα.

     (Δ­ι­α­σ­κ­ε­υὴ ἀ­πὸ π­α­λ­α­ιὸ τ­ό­μο τ­οῦ Π­ε­ρ­ι­ο­δ­ι­κ­οῦ «Ο Σ­Ω­Τ­ΗΡ»)

ΕΟΡΤΑΖΟΝΤΕΣ ΑΓΙΟΙ ΤΟΝ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΦΟΥ

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΠΑΥΛΟΥ ΚΑΙ ΒΑΡΝΑΒΑ

ΕΟΡΤΑΖΟΝΤΕΣ ΑΓΙΟΙ ΤΟΝ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟ

1. Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης, ο διορατικός και  θαυματουργός  (2 Δεκεμβρίου)

Γεννήθηκε  το 1906 μ.Χ. στην Εύβοια. Στα δώδεκά του χρόνια έφυγε κρυφά για το Άγιον Όρος, με τον πόθο να μιμηθεί τον Άγιο Ιωάννη τον Καλυβίτη. Στα δεκαεννέα του χρόνια αρρώστησε πολύ σοβαρά και επέστρεψε στην Εύβοια, στη Μονή του Αγίου Χαραλάμπους Λευκών. Το 1940 μ.Χ. ο Γέροντας Πορφύριος εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου ανέλαβε καθήκοντα εφημερίου και πνευματικού στην Πολυκλινική Αθηνών, ασκώντας το πνευματικό έργο και ανακουφίζοντας τον πόνο των ανθρώπων.

Τον Ιούνιο του 1991 μ.Χ., προαισθανόμενος το τέλος του, αναχώρησε για το καλύβι του Αγίου Γεωργίου στα Καυσοκαλύβια του Αγίου Όρους και το πρωί της 2ας Δεκεμβρίου1991μ.Χ. κοιμήθηκε. Στην αγιοκατάταξη τού Γέροντος Πορφυρίου προχώρησε η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, κατά την συνεδρίαση της 27ης Νοεμβρίου 2013 μ.Χ., υπό τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο.

2. Αγία Βαρβάρα η Μεγαλομάρτυς (4 Δεκεμβρίου)

Η Αγία Βαρβάρα αποτελεί κόσμημα των μαρτύρων του 3ου αιώνα μ.Χ. Διακρινόταν για την ομορφιά, την ευφυΐα και σωφροσύνη της. Στη χριστιανική πίστη κατήχησε τη Βαρβάρα μια ευσεβής χριστιανή γυναίκα. Όταν ο πατέρας της έμαθε ότι η κόρη του είναι χριστιανή την παρέδωσε στον ηγεμόνα Μαρκιανό. Αυτός, αφού στην αρχή δεν κατόρθωσε με δελεαστικούς τρόπους να μεταβάλει την πίστη της, διέταξε και τη μαστίγωσαν ανελέητα.

Κατόπιν τη φυλάκισε, αλλά ο Θεός θεράπευσε τις πληγές της Βαρβάρας και ενίσχυσε το θάρρος της. Τότε ο ηγεμόνας θέλησε να τη διαπομπεύσει δημόσια γυμνή. Αλλά ενώ έβγαζαν τα ρούχα της, άλλα ωραιότερα εμφανίζονταν στο σώμα της. Ο ηγεμόνας βλέποντας το θαύμα, διέταξε να αποκεφαλισθεί. Χωρίς καθυστέρηση, ο ίδιος ο κακούργος πατέρας της, ανέλαβε και την αποκεφάλισε. Την στιγμή όμως που είχε αποτελειώσει το έγκλημά του, έπεσε νεκρός χτυπημένος από κεραυνό κατά θεία δίκη.

Η Αγία Βαρβάρα ανακηρύχθηκε ως προστάτις Αγία του πυροβολικού το 1828 μ.Χ.

Το ιερό λείψανό της, που φυλάσσεται στο Ρωμαιοκαθολικό Ναό  του Montecotini Ιταλίας, μεταφέρθηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα, στον ομώνυμο ιερό ναό στο Αιγάλεω, στις 10 Μαϊου 2015 για 15 μέρες, με τη συγκατάθεση του Βατικανού.   

3. Άγιος Σάββας ο Ηγιασμένος (5 Δεκεμβρίου)

Καταγόταν από την Καππαδοκία και από πολύ νωρίς γνώρισε τις θείες βουλές και αποφάσισε να αφιερωθεί στο μοναστικό βίο. Όταν ήταν δεκαοχτώ ετών έφυγε από το μοναστήρι των Φλαβιανών και πήγε στα Ιεροσόλυμα. Από εκεί κατευθύνθηκε προς την έρημο της Ανατολής για να συναντήσει τον Μέγα Ευθύμιο. Κατά την παραμονή του στο κοινόβιο έλαμψε λόγω του χαρακτήρα του και των αρετών του.

Όσο μεγάλωνε τροφοδοτούσε όλο και περισσότερο το πνεύμα του, γι' αυτό και τιμήθηκε με το χάρισμα της θαυματουργίας. Το χάρισμα αυτό το επιστράτευσε στην υπηρεσία των φτωχών και των ασθενών. Για την αγιότητα της ζωής του και για τη μεγάλη του φήμη, είχε σταλεί από τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων δυο φορές πρεσβευτής στην Κωνσταντινούπολη προς το βασιλιά Ιουστινιανό. Σε ηλικία ενενήντα τεσσάρων ετών, το 534 μ.Χ., ανήλθε προς Κύριον εν ειρήνη.

4. Ο Άγιος Νικόλαος (6 Δεκεμβρίου)

Γεννήθηκε το 270 μ.Χ. στα Πάταρα της Λυκίας, από γονείς ευσεβείς και πλουσίους και έτυχε μεγάλης μόρφωσης. Από πολύ νωρίς είχε αφιερωθεί στα Θεία, μετά την μετάβασή του στα Ιεροσόλυμα για να προσκυνήσει τον Τίμιο Σταυρό και τον Πανάγιο Τάφο. Όταν επέστρεψε στην πατρίδα του χειροτονήθηκε ιερέας. Στην αρχή αφιερώθηκε στον ασκητικό βίο κι έγινε ηγούμενος της Μονής Σιών στα Μύρα της Λυκίας. Όταν απεβίωσε ο τότε Αρχιεπίσκοπος Μύρων της Λυκίας, οι επίσκοποι, δια θεϊκής αποκαλύψεως, αναγόρευσαν Αρχιεπίσκοπο τον Νικόλαο.

Από την θέση αυτή ανέπτυξε έντονη δράση και επεξέτεινε τους αγώνες του για την προστασία των φτωχών, ιδρύοντας νοσοκομεία και διάφορα φιλανθρωπικά ιδρύματα. Προικισμένος με υψηλό χριστιανικό φρόνημα, εμψύχωνε τους διωκόμενους από τους Ρωμαίους, εξοριζόμενος και ο ίδιος για τη στάση του αυτή. Ήταν προικισμένος με το χάρισμα της θαυματουργίας και έσωσε πολλούς ανθρώπους, και όσο ήταν εν ζωή αλλά και μετά την κοίμησή του.

5. Η Σύλληψις της Αγίας Άννας (9 Δεκεμβρίου)

Σύμφωνα με το προαιώνιο σχέδιο του Θεού, ο οποίος επιθυμούσε να ετοιμάσει ένα πάναγνο κατοικητήριο για να κατασκηνώσει μαζί με τους ανθρώπους, δεν επετράπη στον Ιωακείμ και την Άννα να αποκτήσουν απογόνους. Και οι δύο είχαν φθάσει σε προχωρημένη ηλικία, δεν έπαυσαν ωστόσο να παρακαλούν τον Θεό να τους λυτρώσει από το όνειδος της ατεκνίας.

Όταν ήλθε το πλήρωμα του χρόνου, ο Θεός έστειλε τον Αρχάγγελο Γαβριήλ στον Ιωακείμ, που είχε αποσυρθεί σε ένα βουνό και στην Άννα που θρηνούσε την δυστυχία της στον κήπο τους, για να τους αναγγείλει ότι επρόκειτο σύντομα να εκπληρωθούν στο πρόσωπό τους οι προφητείες και ότι θα γεννούσαν τέκνο, «εξ επαγγελίας, αλλά και κατά τους νόμους της φύσεως», σύμφωνα με την Ορθόδοξη θεολογία, που προοριζόταν να καταστεί η αυθεντική Κιβωτός της Καινής Διαθήκης, η θεία Κλίμαξ, η άφλεκτος Βάτος, το αλατόμητον Όρος, ο ζωντανός Ναός, όπου θα κατοικούσε ο Λόγος του Θεού.

Την ημέρα αυτή, με την σύλληψη της Αγίας Άννης, με την υπέρ φύσιν τεκνοποίηση, ο Θεός ανήγγειλε και επιβεβαίωσε το πλέον υπερφυές θαύμα της ασπόρου συλλήψεως και της αμώμου γεννήσεως του Χριστού από τα σπλάγχνα της Υπεραγίας Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας.

Η μητέρα της Θεοτόκου κατέχει περίοπτη θέση στην ευσέβεια της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τρεις φορές την Αγία Άννα κατά τη διάρκεια του εορταστικού κύκλου: Στις 9 Δεκεμβρίου, τη Σύλληψή της, στις 25 Ιουλίου την Κοίμησή της και στις 9 Σεπτεμβρίου, μαζί με τον σύζυγό της Ιωακείμ.

Η Αγία Άννα τιμάται και από τη Μουσουλμανική Θρησκεία. Στο Κοράνι, η Άννα αναφέρεται ως σεβάσμια και πνευματική γυναίκα, μητέρα της Παναγίας. Λείψανα της Αγίας Άννας υπάρχουν στην αγιορείτικη σκήτη της Αγίας, στον Ιερό Ναό της Αγίας Άννας Κατερίνης, και σε πολλά ιερά προσκυνήματα. (πηγή: www.diakonima.gr)

6. Ο Άγιος Σπυρίδωνας (12 Δεκεμβρίου)

Ο Άγιος των Κερκυραίων, ο θαυματουργός Άγιος, που έσωσε πολλές φορές το νησί των Φαιάκων με τα θαύματά του από την καταστροφή και την πείνα, στον οποίο προστρέχουν χιλιάδες πιστοί μέχρι και σήμερα αναζητώντας παρηγοριά και βοήθεια, ο Άι-Σπυρίδωνας δεν πάτησε ποτέ το πόδι του στο νησί.

Γεννήθηκε σε μία φτωχή οικογένεια στην Τριμυθούντα της Κύπρου, το 270 μ.Χ. Αν και ήταν ένας απλός και αγράμματος βοσκός ξεχώριζε για την πίστη του στο Θεό, την ταπεινοφροσύνη του και τη φιλανθρωπία του. Από το γάμο του απέκτησε μία κόρη, την Ειρήνη. Όταν χήρεψε στράφηκε ολοκληρωτικά στο Θεό και έγινε κληρικός. Η φήμη του μεγάλωσε όταν με τα θαύματα του βοήθησε ανθρώπους που προσέτρεχαν στη βοήθεια του.

Ως επίσκοπος Τριμυθούντας πήρε μέρος στην Α’ Οικουμενική Σύνοδο της Νίκαιας το 325 μ.Χ., την οποία συγκάλεσε ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος, προκειμένου να αποφανθούν οι Πατέρες της Εκκλησίας περί των θεωριών του Αρείου.

Ό Άρειος, μορφωμένος Πρεσβύτερος από την Αλεξάνδρεια, θεωρούσε το Χριστό κτίσμα του Θεού και απέρριπτε την τρισυπόστατη φύση του. Ο Σπυρίδωνας, ήδη πολύ γνωστός για το θεόπνευστο κήρυγμα του, μολονότι ουσιαστικά αμόρφωτος, επέτυχε να αντιταχθεί στο λόγο του Αρείου και να αποδείξει την αληθινή φύση του Θεού, το ομοούσιο της Αγίας Τριάδας, με το γνωστό θαύμα με το κεραμίδι.

Αφού συνέκρινε την Αγία τριάδα – Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα - με το κεραμίδι και τα τρία συστατικά του που το κάνουν Ένα – φωτιά, νερό και χώμα- κράτησε στο χέρι του ένα κεραμίδι και αμέσως ξεπετάχτηκε από το χέρι του φωτιά. Στη συνέχεια έτρεξε προς τη γη νερό και στο τέλος απέμεινε στο χέρι του μόνο χώμα. Μπροστπά σ’ αυτό το θαύμα ο Άρειος καταντροπιασμένος ζήτησε συγνώμη.

Κοιμήθηκε σε βαθιά γεράματα, στις 12 Δεκεμβρίου του 358 μ.Χ. σε ηλικία 88 ετών και ανακηρύχτηκε Άγιος από την Εκκλησία μας.

7. Άγιος Ελευθέριος ο Ιερομάρτυρας (15 Δεκεμβρίου)

Γεννήθηκε τον 2o αιώνα μ. Χ. στην Ελλάδα κι ανατράφηκε σύμφωνα με τις επιταγές του Ευαγγελίου από την ευσεβέστατη μητέρα του, η οποία έγινε χριστιανή ακούοντας το κήρυγμα από μαθητές του Απ. Παύλου.
Διακαής πόθος της μητέρας του, Ανθίας, ήταν να επισκεφτεί τη Ρώμη, που τα χώματά της είχαν βαφτεί με το αίμα των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου. Ο επίσκοπος Ρώμης Ανίκητος, εκτιμώντας την νοημοσύνη του και τη θερμή πίστη του, τον χειροτόνησε σε μικρή ηλικία διάκονο και ιερέα.

Η χειροτονία του αγίου Ελευθερίου έγινε «κατ’ οικονομίαν» Θεού, λόγω των μεγάλων αρετών και της σοφίας του με την οποία προσείλκυε στον Χριστό τους ειδωλολάτρες. Όταν ο Σεπτίμιος Σεβήρος πληροφορήθηκε την χριστιανική δράση του Ελευθερίου διέταξε την σύλληψή του. Έπειτα από πολλά βασανιστήρια ο Ελευθέριος οδηγήθηκε από τους ειδωλολάτρες στην αρένα της Ρώμης. Τα άγρια ζώα όμως δεν τον άγγιξαν, γι’ αυτό και αποκεφαλίσθηκε μαζί με την μητέρα του.

Ο Άγιος Ελευθέριος θεωρείται βοηθός των εγκύων γυναικών. Τους δίνει «καλή λευτεριά». Πολλές γυναίκες επικαλούνται τη βοήθεια του και ακουμπούν το εικονισματάκι του αγίου πάνω τους.

8. Ο Άγιος Διονύσιος Αιγίνης (17 Δεκεμβρίου)

Γεννήθηκε το 1547 στην Ζάκυνθο.Ούτε η ευγένεια της καταγωγής του, ούτε τα πολλά πλούτη, ούτε η δόξα και η γοητεία των αξιωμάτων τον παρέσυραν. Ήταν ο προστάτης των ορφανών και χηρών και ο πρόμαχος της Ορθοδοξίας. Ο Άγιος είχε και το χάρισμα της διορατικότητας.

Το 1579 έρχεται ξανά στην Ζάκυνθο, αφού παραιτήθηκε από το θρόνο της Αιγίνης, γιατί φοβήθηκε μήπως οι έπαινοι των ανθρώπων – έτρεχαν όλοι να ακούσουν τους μελιρρύτους και θεοσόφους λόγους του – τον κρημνίσουν στα φαράγγια της κενοδοξίας.

Τα θαύματα που έκανε ζωντανός και μετά θάνατον είναι πολλά. Από τα πρώτα χρόνια, μετά τον θάνατό του, είχε επιβληθεί στη συνείδηση των χριστιανών ως άγιος. Χωρίς επισήμως να τον έχει ανακηρύξει η Εκκλησία, οι πιστοί τον τιμούσαν ως Άγιον, όπως με τον νεοφανέντα Άγιο Νεκτάριο.      Ο  άγιος έκρυψε και συγχώρησε τον φονιά του αδελφού του.

(Αρχιμ.Χαράλαμπος Βασιλοπούλου)

9. Αγία Αναστασία η Μεγαλομάρτυς η Φαρμακολύτρια (22 Δεκεμβρίου)

Η Αγία Αναστασία καταγόταν από την Ρώμη. Διακρινόταν για την ομορφιά, τη μόρφωση, το άμεμπτο ήθος και τη σωφροσύνη της. Ο πατέρας της ήταν Ρωμαίος πατρίκιος. Παντρεύτηκε σε νεαρή ηλικία τον Ποπλίωνα, άρχοντα των Ρωμαίων και φανατικό ειδωλολάτρη.

Η Αναστασία όμως, κατηχήθηκε στο λόγο του Χριστού και έλαβε το Θείο Βάπτισμα. Επειδή δεν φανέρωσε δημόσια την χριστιανική της πίστη, βοηθούσε κρυφά όσους είχαν ανάγκη από ένα χέρι βοηθείας ή ένα λόγο παρηγοριάς. Ντυνόταν πενιχρά και μετέβαινε στις φυλακές πηγαίνοντας τροφή και χρήματα, γι' αυτό ονομάστηκε «Φαρμακολύτρια».

Όταν έμαθε ο Ποπλίωνας την δράση της Αγίας προσπάθησε να την μεταπείσει με συμβουλές. Όμως, η Αναστασία παρέμενε ακλόνητη στην πίστη της ακόμα και όταν την κακοποίησε. Αυτή η επιμονή της, εξόργισε τον Ποπλίωνα και την κατέδωσε στον αυτοκράτορα Διοκλητιανό, ο οποίος διέταξε την φυλάκισή της. Επειδή εξακολουθούσε να υμνολογεί τον Κύριο, ο Διοκλητιανός διέταξε τον βασανισμό της. Τελικά η αγία Αναστασία παρέδωσε το πνεύμα της στην πυρά το 290 μ.Χ.

«Τιμή μάρτυρος μίμησις μάρτυρος» “Τιμή αγίου και μάρτυρος, είναι η μίμηση της ζωής του και της διδασκαλίας του.”  

Πηγή: Ορθόδοξος Συναξαριστής  (www.saint.gr/3149/saint.aspx)

Επιμέλεια: Χρυσόστομος Ρουσής, εκπαιδευτικός (2015)