ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΣΤ΄ ΛΟΥΚΑ (ΤΕΛΩΝΟΥ ΚΑΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ)

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΦΟΥ

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΠΑΥΛΟΥ ΚΑΙ ΒΑΡΝΑΒΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΣΤ΄ ΛΟΥΚΑ

(Τε­λώ­νου και Φα­ρι­σαί­ου)

(21 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ  2016)

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ (ΛΓ΄ Ε­πι­στο­λών)

  Τέ­κνον Τι­μό­θε­ε, πα­ρη­κο­λο­ύ­θη­κάς μου τῇ δι­δα­σκα­λί­ᾳ, τῇ ἀ­γω­γῇ, τῇ προ­θέ­σει, τῇ πί­στει, τῇ μα­κρο­θυ­μί­ᾳ, τῇ ἀ­γά­πῃ, τῇ ὑ­πο­μο­νῇ, τοῖς δι­ωγ­μοῖς, τοῖς πα­θή­μα­σιν, οἷά μοι ἐ­γέ­νον­το ἐν Ἀν­τι­ο­χε­ί­ᾳ, ἐν Ἰ­κο­νί­ῳ, ἐν Λύστροις, οἵ­ους δι­ωγ­μοὺς ὑ­πή­νεγ­κα! καὶ ἐκ πάν­των με ἐρ­ρύ­σα­το ὁ Κύριος. καὶ πάν­τες δὲ οἱ θέ­λον­τες εὐ­σε­βῶς ζῆν ἐν Χρι­στῷ Ἰ­η­σοῦ δι­ω­χθή­σον­ται· πο­νη­ροὶ δὲ ἄν­θρω­ποι καὶ γό­η­τες προ­κό­ψου­σιν ἐ­πὶ τὸ χεῖ­ρον, πλα­νῶν­τες καὶ πλα­νώ­με­νοι. σὺ δὲ μέ­νε ἐν οἷς ἔ­μα­θες καὶ ἐ­πι­στώ­θης, εἰ­δὼς πα­ρὰ τί­νος ἔ­μα­θες, καὶ ὅ­τι ἀ­πὸ βρέ­φους τὰ ἱ­ε­ρὰ γράμ­μα­τα οἶ­δας, τὰ δυ­νά­με­νά σε σο­φί­σαι εἰς σω­τη­ρί­αν δι­ὰ πί­στε­ως τῆς ἐν Χρι­στῷ Ἰ­η­σοῦ.

                                   (Β΄ Τι­μοθ. γ΄ [3] 10 – 15)

Η ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

ΛΟΓΟΣ  ΣΤΟ: «Καὶ ἐκ πάντων με ἐρρύσατο ὁ Κύριος»

Ὁ ἀπόστολος Παῦλος εἶναι ἕνας ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους ἐκείνους ποὺ διέτρεξε ἀμέτρητους κινδύνους καὶ ὑπέστη πλεῖστες δοκιμασίες για τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ. Στερήσεις καὶ κακουχίες, πείνα καὶ δίψα, ὁδοιπορίες ἐπικίνδυνες, περιπέτειες σὲ ἐρημιές, σὲ ποτάμια καὶ θάλασσες, ναυάγια καὶ μαρτύρια· συκοφαντίες καὶ ἐχθρότητες, πληγὲς καὶ φυλακίσεις καὶ μύριες ἄλλες δοκιμασίες.

Κι ἐπειδὴ ἀκριβῶς ὁ ἅγιος Θεὸς τὸν ἔσωσε ἀπό ὅλα αὐτά, ὁ θεῖος Ἀπόστολος στὸ σημερινὸ Ἀνάγνωσμα ἐξυμνεῖ τὴν πανάγαθη αὐτὴ προστασία καὶ τὴν ἀπροσμέτρητη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ λέγοντας ὅτι «ἐκ πάντων με ἐρρύσατο ὁ Κύριος». Μὲ ἀφορμὴ λοιπὸν τοὺς λόγους αὐτοὺς ἂς δοῦμε ὅτι ὁ Θεὸς μᾶς προστατεύει ἀπὸ διαφόρους κινδύνους, καὶ κάτω ἀπὸ ποιὲς προϋποθέσεις μᾶς προστατεύει.

1.   ΜΑΣ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ Ο ΘΕΟΣ

Τὴν προστασία τοῦ Θεοῦ τὴν βλέπουμε ἔκδηλη ὄχι μόνο στὴ ζωὴ τοῦ ἀποστόλου Παύλου καὶ τῶν ἄλλων ἀποστόλων, ἀλλὰ καὶ στὴ ζωὴ ὅλων τῶν ἀνθρώπων καὶ μάλιστα τῶν πιστῶν.

Μέσα στὴν Ἁγία Γραφὴ ὑπάρχουν πάμπολλα περιστατικὰ ποὺ μαρτυροῦν γι' αὐτὴν τὴν προστασία τοῦ Θεοῦ στὴ ζωὴ τῶν ἀνθρώπων. Μᾶς διαβεβαιώνουν ὅτι ὁ ἅγιος Θεὸς μᾶς προστατεύει καθημερινὰ ἀπὸ πολλοὺς κινδύνους. Μᾶς φρουρεῖ, μᾶς σκέπει, μᾶς προφυλάσσει, μᾶς διατηρεῖ στὴ ζωὴ σώους καὶ ἀβλαβεῖς. Δὲν ἐγκαταλείπει ἐμᾶς τὰ πλάσματά του στὶς δύσκολες στιγμὲς τῆς ζωῆς μας, ἀλλὰ εἶναι δίπλα μας καὶ σπεύδει νὰ μᾶς βοηθήσει. Ὅπως μᾶς βεβαιώνει ὁ Ψαλμωδός, ὁ ὕψιστος Θεὸς θὰ ἐπιστράτευσει ἀκόμη καὶ τὶς στρατιὲς τῶν ἁγίων ἀγγέλων του προκειμένου νᾶ μᾶς προστατεύσει. Αὐτὸς «τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ ἐντελεῖται περί σοῦ τοῦ διαφυλάξαι σε ἐν πάσαις ταῖς ὁδοῖς σου· ἐπὶ χειρῶν ἀροῦσί σε, μήποτε προσκόψῃς πρὸς λίθον τὸν πόδα σου», γράφει (Ψαλ. 90, 11-12). Ὁ προστάτης τῆς ζωῆς σου Κύριος, προκειμένου νὰ σὲ προστατεύσει, θὰ στείλει τοὺς ἁγίους ἀγγέλους του ὄχι μόνον γιὰ νὰ σὲ διαφυλάξουν σὲ κάθε δρόμο τῆς ζωῆς σου, ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ σὲ σηκώσουν στὴν ἀγκαλιά τους καὶ νὰ σὲ ἀσφαλίσουν ἀπὸ διαφόρους κινδύνους.

Ἂν ἀνατρέξουμε στὰ προηγούμενα χρόνια τῆς ζωῆς μας, θὰ δοῦμε κι ἐμεῖς μὲ θαυμασμὸ αὐτὴν τὴν θαυμαστὴ προστασία τοῦ Θεοῦ. Ἀλήθεια, πόσους κινδύνους διατρέξαμε κι ἐμεῖς, κινδύνους ποὺ συνειδητοποιήσαμε, καὶ πολλοὺς ἄλλους ποὺ οὔτε κἄν τοὺς ὑποψιαστήκαμε ! Πόσες φορὲς μᾶς ἐλύτρωσε ὁ Θεὸς ἀπὸ κινδύνους μεγαλύτερους ἢ μικρότερους, σωματικοὺς καὶ πνευματικούς, κινδύνους κάποτε τόσο ἀπειλητικούς, ποὺ μᾶς τρομοκρατοῦσαν καὶ μᾶς ἀναστάτωναν! Πόσες φορὲς ὁ Θεὸς παρηγόρησε τὴν ψυχή μας, μᾶς ἔδωσε θάρρος στὸν ἀγώνα μας! Πόσες φορὲς μᾶς ἔσωσε ἀπὸ ἀτυχήματα, ἀρρώστιες , προβλήματα,καταστροφές!

Μᾶς προστατεύει ὁ Θεός. Ζητεῖ ὅμως κι ἀπὸ ἐμᾶς νὰ τηροῦμε κάποιες προϋποθέσεις για νὰ μᾶς παρέχει πλούσια τὴν προστασία του. Ποιὲς εἶναι αὐτές;

2.   ΠΟΤΕ ΜΑΣ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ Ο ΘΕΟΣ

Ὁ ἅγιος Θεὸς προστατεύει ἰδιαιτέρως τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ ζοῦν κατὰ τὸ θέλημά του, ποὺ εἶναι ἀφοσιωμένοι δοῦλοι του. Ὁ ἀπόστολος Πέτρος τὸ διακηρύττει ξεκάθαρα: «Οἶδε Κύριος εὐσεβεῖς ἐκ πειρασμοῦ ρύεσθαι» (Β' Πέτρ. β'[2] 9). Ὁ Κύριος ἀπελευθερώνει ἀπὸ τὸν πειρασμὸ τοὺς εὐσεβεῖς ἀνθρώπους. Σπεύδει νὰ βοηθήσει τοὺς δικαίους καὶ εὐσεβεῖς ἀνθρώπους, ὅταν μὲ πίστη καὶ θερμότητα κραυγάζουν στὴν προσευχή τους καὶ ζητοῦν ἀπὸ τὸν παντοκράτορα Πατέρα τους τὴν παντοδύναμη βοήθειά του. «Ἐκέκραξαν οἱ δίκαιοι καὶ ὁ Κύριος εἰσήκουσεν αὐτῶν, καὶ ἐκ πασῶν τῶν θλίψεων αὐτῶν ἐρρύσατο αὐτοὺς» (Ψαλ. λγ'[33] 18).

Ὑπάρχει ὅμως καὶ μία δεύτερη βασικὴ προϋπόθεση γιὰ νὰ μᾶς παρέχει ὁ Θεὸς τὴν προστασία του. Μᾶς προστατεύει, ὅταν ἐμεῖς οἱ ἴδιοι δὲν βάζουμε τὸν ἑαυτό μας σὲ πειρασμό. Ἐάν ὅμως εἴμαστε ἀπρόσεκτοι καὶ ἐπιπόλαιοι καὶ ἐκθέτουμε σὲ κινδύνους σωματικοὺς καὶ ψυχικοὺς τὸν ἑαυτό μας, δὲν πρέπει νὰ ἀπαιτοῦμε τὴν προστασία τοῦ Θεοῦ. Αὐτὸ ἄλλωστε μᾶς λέγει ὁ ἱερὸς Ψαλμωδός: «Μὴ δώῃς εἰς σάλον τὸν πόδα σου, μηδὲ νυστάξῃ ὁ φυλάσσων σε» (Ψαλ. ρκ' [120] 3). Μὴν βαδίζεις ἀπρόσεκτα καὶ δὲν θὰ νυστάξει ὁ Θεός, δὲν θὰ σὲ ἀφήσει δηλαδὴ ἀπροστάτευτο. Καὶ ὁ σοφὸς Παροιμιαστὴς συμβουλεύει: «Υἱέ, μὴ παραρρυῇς... ὁ γὰρ Κύριος ἔσται ἐπὶ πασῶν ὁδῶν σου καὶ ἐρείσει σὸν πόδα, ἵνα μὴ σαλευθῇς» (Παρ. γ'[3] 21,26). Παιδί μου, πρόσεχε μὴν ἐκπέσεις καὶ ἐκτραπεῖς... καὶ ὁ Κύριος θὰ σὲ συντροφεύει σ’ ὅλη σου τὴ ζωή, ὄπου κι ἄν πηγαίνεις, καὶ θὰ στηρίζει τὸ πόδι σου νὰ μὴν κλονισθεὶς καὶ πέσεις.

Ἀδελφοί, πηγαία καὶ ὁλοκάρδια θὰ πρέπει νὰ εἶναι ἡ δοξολογία μας πρὸς τὸν Δημιουργό μας καὶ Προνοητή της ζωῆς μας Κύριο γιὰ τὶς ἀμέτρητες φορὲς ποὺ μᾶς ἐλύτρωσε ἀπὸ διαφόρους κινδύνους. Γι' αὐτὲς ποὺ γνωρίζουμε καὶ γι' αὐτὲς ποὺ δὲν γνωρίζουμε. Κι ἂς ἐμπιστευόμαστε τὴ ζωή μας στὴν ἀγάπη του μὲ τὴν βεβαιότητα ὅτι ὁ Θεὸς ἀκόμη καὶ τὰ δυσάρεστα τὰ κατευθύνει πρὸς τὸ ἀγαθόν. 

(Διασκευή ἀπό παλαιό τόμο τοῦ Περιοδικοῦ «Ο ΣΩΤΗΡ»)

ΤΟ ΙΕΡΟ  ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ

Εἶπεν ὁ Κύριος τήν παραβολήν ταύτην·  Ἄν­θρω­ποι δύ­ο ἀ­νέ­βη­σαν εἰς τὸ ἱ­ε­ρὸν προ­σεύ­ξα­σθαι, ὁ εἷς Φα­ρι­σαῖ­ος καὶ ὁ ἕ­τε­ρος τε­λώ­νης. ὁ Φα­ρι­σαῖ­ος στα­θεὶς πρὸς ἑ­αυ­τὸν ταῦ­τα προ­ση­ύ­χε­το· ὁ Θε­ός, εὐ­χα­ρι­στῶ σοι ὅ­τι οὐκ εἰ­μὶ ὥ­σπερ οἱ λοι­ποὶ τῶν ἀν­θρώ­πων, ἅρ­πα­γες, ἄ­δι­κοι, μοι­χοί, ἢ καὶ ὡς οὗ­τος ὁ τε­λώ­νης· νη­στε­ύ­ω δὶς τοῦ σαβ­βά­του, ἀ­πο­δε­κα­τῶ πάν­τα ὅ­σα κτῶ­μαι. καὶ ὁ τε­λώ­νης μα­κρό­θεν ἑ­στὼς οὐκ ἤ­θε­λεν οὐ­δὲ τοὺς ὀ­φθαλ­μοὺς εἰς τὸν οὐ­ρα­νόν ἐ­πᾶ­ραι, ἀλ­λ' ἔ­τυ­πτεν εἰς τὸ στῆ­θος αὐ­τοῦ λέ­γων· ὁ Θε­ός, ἱ­λά­σθη­τί μοι τῷ ἁ­μαρ­τω­λῷ.  λέ­γω ὑ­μῖν, κα­τέ­βη οὗ­τος δε­δι­και­ω­μέ­νος εἰς τὸν οἶ­κον αὐ­τοῦ ἢ γὰρ ἐ­κεῖ­νος· ὅ­τι πᾶς ὁ ὑ­ψῶν ἑ­αυ­τὸν τα­πει­νω­θή­σε­ται, ὁ δὲ τα­πει­νῶν ἑ­αυ­τὸν ὑ­ψω­θή­σε­ται.                                                                   

(Λου­κᾶ ι­η΄[18] 10 – 14)

ΕΡΜΗΝΕΙΑ (Π.Ν.ΤΡΕΜΠΕΛΑ)

Εἶ­πε ὁ Κύ­ρι­ος τὴν πιό κάτω πα­ρα­βο­λὴ·  Δύ­ο ἄν­θρω­ποι ἀ­νέ­βη­καν στὸ ἱ­ε­ρὸ γι­ὰ νὰ προ­σευχη­θοῦν ὁ ἕ­νας ἦ­ταν Φα­ρι­σαῖ­ος καὶ ὁ ἄλ­λος τε­λώ­νης. Ὁ Φα­ρι­σα­ῖ­ος στά­θη­κε ὄρ­θι­ος, γι­ὰ νὰ φαί­νε­ται κα­λά, καὶ προ­σευ­χό­ταν πρὸς τὸν ἑ­αυ­τό του καὶ γι­ὰ τὸν ἑ­αυ­τό του μὲ τὰ ἑξῆς λό­γι­α: Σ' εὐ­χα­ρι­στῶ, Θε­έ μου, δι­ό­τι δὲν εἶ­μαι σὰν τοὺς ἄλ­λους ἀν­θρώ­πους, πού εἶ­ναι ἅρ­πα­γες, ἄ­δι­κοι, μοι­χοί, ἢ καὶ σὰν αὐ­τὸν ἐκεῖ τὸν τε­λώ­νη. Ἐ­νῶ δη­λα­δὴ ὅ­λοι οἱ ἄλ­λοι εἶ­ναι ἔ­νο­χοι καὶ ἀ­ξι­ο­κα­τά­κρι­τοι, ἐγώ εἶ­μαι ὁ μό­νος ἀ­νέ­νο­χος. Σ' εὐ­χα­ρι­στῶ λοι­πόν, δι­ό­τι δὲν βλέ­πω στὸν ἑ­αυ­τό μου τὶς τό­σες κα­κί­ες πού ἔ­χουν οἱ ἄλ­λοι. Ἔ­χω ὅ­μως καὶ ἀ­ρε­τές: Νη­στεύ­ω δύ­ο φο­ρὲς τὴν ἑ­βδο­μά­δα, κά­θε Δευ­τέ­ρα καὶ Πέμ­πτη. Δί­νω τὸ ἕ­να δέ­κα­το ἀ­π' ὅ­λα ἐκεῖνα πού ἀ­πο­κτῶ, ἀ­κό­μη κι ἀ­πὸ τὰ πι­ὸ μι­κρὰ καὶ τι­πο­τέ­νι­α, γιὰ τὰ ὁποῖα δὲν ἐ­πι­βάλ­λει ὁ νό­μος τὴ «δε­κά­τη». Ὁ τε­λώ­νης, ἀν­τί­θε­τα, στε­κό­ταν μα­κρι­ὰ ἀ­πὸ τὸ θυ­σι­α­στή­ρι­ο ὅ­που καί­γον­ταν οἱ θυ­σί­ες, καὶ δὲν εἶ­χε τὴν τόλ­μη ὄ­χι μό­νο τὰ χέ­ρι­α του ἀλλά οὔτε τὰ μά­τι­α του νὰ ση­κώ­σει ἐ­πά­νω πρὸς τὸν οὐ­ρα­νό. Ἀλ­λά χτυ­ποῦ­σε συ­νε­χῶς τὸ στῆ­θος του, πού πε­ρι­έ­κλει­ε τὴν ἁ­μαρ­τω­λὴ καὶ ἀ­κά­θαρ­τη καρ­δι­ά του, καὶ ἔ­λε­γε: Κύ­ρι­ε καὶ Θε­έ, σπλα­χνί­σου με καὶ συγ­χώ­ρη­σέ με τὸν ἁ­μαρ­τω­λό. Σᾶς βε­βαι­ώ­νω ὅ­τι αὐ­τὸς ὁ πε­ρι­φρο­νη­μέ­νος τε­λώ­νης κα­τέ­βη­κε ἀ­πὸ τὸ ἱ­ε­ρὸ καὶ πῆ­γε στὸ σπί­τι του ἀ­θω­ω­μέ­νος καὶ δι­και­ω­μέ­νος ἀ­πὸ τὸν Θε­ὸ καὶ ὄ­χι ὁ Φα­ρι­σαῖ­ος ἐ­κεῖ­νος. Δι­και­ώ­θη­κε λοι­πὸν ὁ τε­λώ­νης καὶ κα­τα­κρί­θη­κε ὁ Φαρισαῖος, δι­ό­τι ὅ­ποι­ος ὑ­ψώ­νει τὸν ἑ­αυ­τό του θὰ τα­πει­νω­θεῖ ἀ­πὸ τὸν Θε­ὸ καὶ θὰ κα­τα­κρι­θεῖ. Ἀν­τί­θε­τα ὅ­ποι­ος τα­πει­νώ­νει τὸν ἑ­αυ­τό του θὰ ὑψωθεῖ καὶ θὰ τι­μη­θεῖ ἀ­πὸ τὸν Θε­ό.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΖ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (ΧΑΝΑΝΑΙΑΣ). ΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΦΟΥ

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΠΑΥΛΟΥ ΚΑΙ ΒΑΡΝΑΒΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΖ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ(Χαναναίας)

 (14 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ  2016)

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ (ΙΖ΄ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ)

 Ἀ­δελ­φοί, ὑ­μεῖ­ς  ἐ­στε να­ὸς Θε­οῦ ζῶν­τος, κα­θὼς εἶ­πεν ὁ Θε­ὸς «ὅ­τι ἐ­νοι­κή­σω ἐν αὐ­τοῖς καὶ ἐμ­πε­ρι­πα­τή­σω, καὶ ἔ­σο­μαι αὐ­τῶν Θε­ός, καὶ αὐ­τοὶ ἔ­σον­ταί μοι λα­ός. Διὸ ἐ­ξέλ­θε­τε ἐκ μέ­σου αὐ­τῶν καὶ ἀ­φο­ρί­σθη­τε, λέ­γει Κύριος, καὶ ἀ­κα­θάρ­του μὴ ἅ­πτε­σθε, κἀ­γὼ εἰσ­δέ­ξο­μαι ὑ­μᾶς, καὶ ἔ­σο­μαι ὑ­μῖν εἰς πα­τέ­ρα, καὶ ὑ­μεῖς ἔ­σε­σθέ μοι εἰς υἱ­οὺς καὶ θυ­γα­τέ­ρας, λέ­γει Κύριος παν­το­κρά­τωρ». Τα­ύ­τας οὖν ἔ­χον­τες τὰς ἐ­παγ­γε­λί­ας, ἀ­γα­πη­τοί, κα­θα­ρί­σω­μεν ἑ­αυ­τοὺς ἀ­πὸ παν­τὸς μο­λυ­σμοῦ σαρ­κὸς καὶ πνε­ύ­μα­τος, ἐ­πι­τε­λοῦν­τες ἁ­γι­ω­σύ­νην ἐν φό­βῳ Θε­οῦ.

(Β΄Κορ. στ΄[6] 16 – ζ΄[7] 1)

      

ΤΕΚΝΑ ΘΕΟΥ

ΛΟΓΟΣ  ΕΙΣ ΤΟ: «Ἔσομαι ὑμῖν εἰς πατέρα,

καὶ ὑμεῖς ἔσεσθέ μοι εἰς υἱοὺς καί θυγατέρας»

Στὸ σημερινὸ Ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα ὁ ἀπόστολος Παῦλος μέσα σὲ λίγες γραμμὲς μᾶς λέγει πόσο μεγάλη τιμὴ ἔκαμε στὸν ἄνθρωπο ὁ Θεός: Τὸν κατέστησε παιδὶ τοῦ παντοκράτορος Θεοῦ, τὸν ὁποῖον πλέον ἔχει πατέρα. Ἂς δοῦμε λοιπὸν τί σημαίνει ὅτι εἴμαστε παιδιὰ τοῦ Θεοῦ, καὶ ποιὸ χρέος ἀπορρέει ἀπὸ αὐτή μας τὴν ἰδιότητα.

1.   ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Ἀπό τὴν Παλαιὰ Διαθήκη ἀκόμη ἔδωσε ὁ Θεὸς τὴν ὑπόσχεσή του λέγοντας στὸν λαό του ὅτι θὰ κατοικήσει μέσα τους καὶ θὰ περιπατήσει ἀναμεσά τους, καὶ θὰ εἶναι Θεός τους καὶ αὐτοὶ θὰ εἶναι λαὸς δικός του. Καὶ αὐτὸς θὰ εἶναι πραγματικὸς πατέρας τους καὶ αὐτοὶ ἀληθινὰ παιδιά του ἀγαπημένα. Αὐτὴ βέβαια τὴν ὑπόσχεση ὁ Θεὸς τὴν ἔδωσε στὸν περιούσιο λαό του, στοὺς Ἰσραηλίτες. Ὅμως τὴν ἐπαγγελία αὐτὴ τὴν ἐκπληρώνει στὸν νέο Ἰσραήλ τῆς Καινῆς Διαθήκης, στὴν ἁγία του Ἐκκλησία στὸν ἀληθινὸ δηλαδὴ λαό του, τοὺς πιστοὺς Χριστιανούς. Ἔρχεται λοιπὸν ὁ Θεὸς καὶ μᾶς ἀγκαλιάζει τοὺς πιστοὺς ὡς παιδιά του στὴν πατρικὴ ἀγκαλιά του. Δὲν μᾶς δίνει ἁπλῶς τὸν τιμητικὸ τίτλο τῶν παιδιῶν, ἀλλὰ μᾶς καθιστᾶ ἀληθινὰ παιδιὰ του ὄχι βέβαια κατὰ φύσιν ἀλλὰ κατὰ χάριν. Δὲν ἀποτελοῦν ὅλα αὐτὰ μόνον ὡραῖα λόγια, ἀλλὰ πρόκειται γιὰ μυστήριο μεγάλο καὶ ἀκατάληπτο. Μᾶς υἱοθετεῖ ὁ Θεὸς μὲ τὸ μυστήριο τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος. Ὅλοι οἱ βαπτισμένοι Χριστιανοὶ ὄχι ἁπλῶς ὀνομαζόμαστε παιδιὰ τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ ἔχουμε ὅλες ἐκεῖνες τὶς ἰδιότητες καὶ τὰ δικαιώματα τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ. Δικαιώματα τιμῆς, θέσεως, σχέσεως καὶ κληρονομίας.

Ἔχουμε τὸ δικαίωμα πλέον νὰ ὀνομάζουμε τὸν Θεὸ πατέρα καὶ νὰ τὸν ἐπικαλούμαστε ὡς παιδιά του. Νὰ τὸν ἔχουμε διαρκῶς δίπλα μας ὡς πατέρα ἀγάπης, στοργῆς καὶ προστασίας, νὰ ἐπικοινωνοῦμε μαζί του σὲ μία κοινωνία ἑνότητος καὶ ἀγάπης. Ἔχουμε τὴν δυνατότητα ὅλοι ἐμεῖς, τὰ παιδιὰ τοῦ Θεοῦ, νὰ εἴμαστε ἀδιασπάστως ἑνωμένοι μεταξύ μας καὶ μυστηριακῶς μὲ τὴ θεία Κοινωνία. Ἀλλὰ ἔχουμε καὶ τὰ κληρονομικὰ δικαιώματα τῶν υἱῶν. Ὁ ἅγιος Θεὸς ὑπόσχεται στὰ γνήσια παιδιὰ του ὄχι φθαρτὴ ἀλλὰ αἰώνια, ἀνυπολογίστου ἀξίας. Μᾶς ἔχει ἑτοιμάσει «ἃ ὀφθαλμὸς οὐκ εἶδε καὶ οὖς οὐκ ἤκουσε καὶ ἐπὶ καρδίαν ἀνθρώπου οὐκ ἀνέβη». Αὐτὰ «ἡτοίμασεν ὁ Θεὸς τοῖς ἀγαπῶσιν αὐτὸν» (Α΄ Κορ. β'[2] 9). Ἐκεῖ στὴν αἰώνια Βασιλεία του θέλει νᾶ μᾶς κληροδοτήσει τὸν θεϊκὸ του οὐράνιο θρόνο, γιὰ νὰ συμβασιλεύσουμε μαζί του. Νὰ μᾶς κάνει πρίγκηπες καὶ συμβασιλεῖς τοῦ οὐρανοῦ.

Πόσο μεγάλη ἀξία δίνει σὲ μᾶς τοὺς μικροὺς καὶ ἐλαχίστους ὁ παντοκράτωρ Θεός! Ἀλήθεια, ποιὸς εἶναι αὐτὸς ποὺ μᾶς καθιστᾶ παιδιά του; Ὁ πανυπερτέλειος Θεός. Αὐτὸς ποὺ εὐλαβοῦνται εἰς ὕψιστον βαθμὸν οἱ ἄγγελοι, ποὺ τὸν προσκυνοῦν καὶ δοξολογοῦν ἀκαταπαύστως. Αὐτὸς ποὺ ἔχει «θρόνον του τοὺς οὐρανοὺς καὶ ὑποπόδιον τὴν γῆν» (Ἡσ. ξς'[66] 1). Καὶ ποιοὺς καθιστᾶ παιδιά του; Ἐμᾶς τοὺς ἀνθρώπους, τοὺς οὐτιδανοὺς καὶ ἁμαρτωλούς. Ἐμᾶς ποὺ τόσο πολὺ ρέπουμε στὴν ἁμαρτία. Καὶ ὁ ἅγιος Θεὸς καταδέχεται νὰ ὀνομάζει παιδιὰ του ἐμᾶς ποὺ καθημερινὰ τὸν προδίδουμε μὲ τὶς ἐπιλογές μας καὶ δὲν ζοῦμε ὡς ἀληθινὰ παιδιά του. Τί λοιπὸν θὰ πρέπει νὰ κάνουμε γιὰ νὰ ἀποδειχθοῦμε καὶ στὴ ζωὴ μας γνήσια παιδιά του;

2.     ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΓΝΗΣΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Μᾶς τὸ λέγει σαφῶς ὁ ἴδιος ὁ Θεός. Ἐφόσον εἶσθε παιδιά μου ἀγαπημένα, θὰ πρέπει νὰ ζῆτε καὶ ὡς γνήσια παιδιά μου. Ἐφόσον ἐγὼ κατοικῶ μέσα στὴν ψυχή σας, δὲν χωρεῖ κανεὶς ἄλλος ἐκεῖ. Δὲν μπορεῖτε νὰ ἔχετε μέσα σας καὶ τὸ σκοτάδι καὶ τὸ φῶς. Δὲν μπορεῖτε νὰ εἶσθε καὶ τέκνα τοῦ φωτὸς καὶ τέκνα τοῦ σκότους, νὰ ἀκοῦτε πότε ἐμένα τὸν ἅγιο Θεὸ καὶ πότε τὸν κοσμοκράτορα τοῦ σκότους. Ἐφόσον ἐγὼ εἶμαι ἅγιος, ζητῶ κι ἀπό ἐσᾶς νὰ μοῦ ὁμοιάσετε, νὰ γίνετε κι ἐσεῖς ὅμοιοι μ' ἐμένα, ἅγιοι. Νὰ διώξετε ἀπὸ τὴν καρδιὰ σας κάθε τί ποὺ ἔχει σχέση μὲ τὴν ἁμαρτία, τὸν ρύπο, τὴν ἀκαθαρσία, τὸν κόσμο τὸν ἁμαρτωλὸ καὶ βρώμικο. Γι' αὐτὸ λοιπὸν «ἐξέλθετε ἐκ μέσου αὐτῶν», μᾶς λέγει. Δὲν πρέπει νὰ ἔχετε καμμία ἀπολύτως ἐπικοινωνία μὲ τὴν κοινωνία τῶν διεφθαρμένων ἀνθρώπων. «Ἀφορίσθητε». Φύγετε ἀπὸ τὴν ἁμαρτωλὴ κοσμικότητα. Διαχωρίστε τὴν θέση σας. «Καὶ ἀκαθάρτου μὴ ἃπτεσθε». Μὴν ἐγγίζετε τὰ ἀκάθαρτα καὶ ἁμαρτωλὰ καὶ μολυσμένα ἔργα τῶν ἀσεβῶν ἀνθρώπων. Φύγετε μακριά τους· ὄχι στὶς ἐρημιὲς καὶ στὰ ὄρη, ἀλλὰ ξεχωρίστε ἀπὸ αὐτοὺς τροπικῶς, στὴν νοοτροπία καὶ στὴν ζωή σας. Καθαρίστε τὸν ἑαυτό σας ἀπὸ κάθε μολυσμὸ σαρκὸς καὶ πνεύματος, ἀπὸ κάθε τί ποὺ μολύνει τὸ σῶμα σας καὶ τὸ πνεῦμα σας. Καὶ νὰ ἁγιάζετε καθημερινὰ τὸν ἑαυτὸ σας ἔχοντας βαθιὰ ριζωμένον μέσα σας τὸν ἅγιο φόβο καὶ σεβασμὸ τοῦ Θεοῦ πατρός σας.

Ἀδελφοί, ἄν ἀγαποῦμε πραγματικὰ τὸν οὐράνιο πατέρα μας, θὰ πρέπει αὐτὸ νὰ τὸ ἀποδεικνύουμε μὲ τὴν ζωὴ μας. Δὲν ἔχουμε δικαίωμα νὰ εἴμαστε παιδιὰ τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ συμπεριφερόμαστε ὅπως οἱ ἄπιστοι ἄθεοι καὶ ἁμαρτωλοὶ καὶ νὰ ντροπιάζουμε ἔτσι τὸ ὄνομά του στοὺς ἀνθρώπους. Ἂλλὰ νὰ δειχνόμαστε γνήσια παιδιά του ἀγαπημένα καὶ στὸ ὄνομα καὶ στὴν ζωή μας.

     (Δι­α­σκευ­ὴ ἀ­πὸ πα­λαι­ὸ τό­μο τοῦ Πε­ρι­ο­δι­κοῦ «Ο ΣΩ­ΤΗΡ»)

ΤΟ ΙΕΡΟ  ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ

Τῷ και­ρῷ ἐκείνῳ ἐ­ξῆλ­θεν ὁ Ἰ­η­σοῦς εἰς τὰ μέ­ρη Τύρου καὶ Σι­δῶ­νος. Καὶ ἰ­δοὺ γυ­νὴ Χα­να­να­ί­α ἀ­πὸ τῶν ὁ­ρί­ων ἐ­κε­ί­νων ἐ­ξελ­θοῦ­σα ἐ­κρα­ύ­γα­σεν αὐ­τῷ λέ­γου­σα· Ἐ­λέ­η­σόν με, Κύριε, υἱ­ὲ Δαυ­ῒδ· ἡ θυ­γά­τηρ μου κα­κῶς δαι­μο­νί­ζε­ται. Ὁ δὲ οὐκ ἀ­πε­κρί­θη αὐ­τῇ λό­γον. καὶ προ­σελ­θόν­τες οἱ μα­θη­ταὶ αὐ­τοῦ ἠ­ρώ­των αὐ­τὸν λέ­γον­τες· Ἀ­πό­λυ­σον αὐ­τήν, ὅ­τι κρά­ζει ὄ­πι­σθεν ἡ­μῶν. Ὁ δὲ ἀ­πο­κρι­θεὶς εἶ­πεν· Οὐκ ἀ­πε­στά­λην εἰ μὴ εἰς τὰ πρό­βα­τα τὰ ἀ­πο­λω­λό­τα οἴ­κου Ἰσ­ραήλ. Ἡ δὲ ἐλ­θοῦ­σα προ­σε­κύ­νη­σεν αὐ­τῷ λέ­γου­σα· Κύριε, βο­ή­θει μοι. Ὁ δὲ ἀ­πο­κρι­θεὶς εἶ­πεν· Οὐκ ἔ­στι κα­λὸν λα­βεῖν τὸν ἄρ­τον τῶν τέ­κνων καὶ βα­λεῖν τοῖς κυ­να­ρί­οις. Ἡ δὲ εἶ­πε· Ναί, Κύριε, καὶ γὰρ τὰ κυ­νά­ρι­α ἐ­σθί­ει ἀ­πὸ τῶν ψι­χί­ων τῶν πι­πτόν­των ἀ­πὸ τῆς τρα­πέ­ζης τῶν κυ­ρί­ων αὐ­τῶν. Τό­τε ἀ­πο­κρι­θεὶς ὁ Ἰ­η­σοῦς εἶ­πεν αὐ­τῇ· Ὦ γύ­ναι, με­γά­λη σου ἡ πί­στις! γε­νη­θή­τω σοι ὡς θέ­λεις. Καὶ ἰ­ά­θη ἡ θυ­γά­τηρ αὐ­τῆς ἀ­πὸ τῆς ὥ­ρας ἐ­κε­ί­νης.

                              (Ματθ. ι­ε΄[15] 21 - 28)

  

Ε­Ρ­Μ­Η­Ν­Ε­ΙΑ (Π.Ν.Τ­Ρ­Ε­Μ­Π­Ε­ΛΑ)

          Ἐκεῖνο τὸν καιρὸ ὁ Ἰησοῦς ἀναχώρησε πρὸς τὰ μέρη τῆς Τύρου καὶ Σιδώνας. Τότε μιὰ γυναίκα Χαναναία ποὺ βγῆκε ἀπὸ τὰ σύνορα ἐκεῖνα τοῦ φώναξε δυνατά: Ἐλέησέ με, Κύριε, ἔνδοξε ἀπόγονε τοῦ Δαβίδ. Ἡ κόρη μου κατέχεται ἀπὸ δαιμόνιο καὶ ὑποφέρει φρικτά. Ὁ Κύριος ὅμως δὲν τῆς ἀποκρίθηκε οὔτε λέξη. Πλησίασαν τότε οἱ μαθητές του κι ἄρχισαν νὰ τὸν παρακαλοῦν λέγοντας: Κάνε της αὐτὸ ποὺ ζητᾶ, γιὰ νὰ φύγει, διότι φωνάζει δυνατὰ ἀπὸ πίσω μας, κι ἀπ' τὶς φωνές της θὰ μαζευτεῖ πολὺς λαός. Αὐτὸς τοὺς ἀποκρίθηκε: Δέν μέ ἀπέστειλε ὁ Πατέρας μου παρὰ γιὰ τὰ χαμένα πρόβατα τοῦ ἰσραηλιτικοῦ γένους. Ἐκείνη ὅμως, ἀφοῦ πλησίασε, ἔπεσε μὲ εὐλάβεια στὰ πόδια τοῦ Κυρίου λέγοντας: Κύριε, βοήθα με στὴ δυστυχία μου! Αὐτὸς τῆς ἀποκρίθηκε: Δὲν εἶναι σωστὸ νὰ πάρει κανείς τὸ ψωμὶ τῶν παιδιῶν καὶ νὰ τὸ ρίξει στὰ σκυλάκια. Κι ἐκείνη εἶπε: Ναί, Κύριε  δέχομαι ὅτι εἶμαι σκυλάκι. Διότι καὶ τὰ σπιτίσια σκυλάκια τρῶνε ἀπὸ τὰ ψίχουλα ποὺ πέφτουν ἀπὸ τὸ τραπέζι τῶν κυρίων τους. Τότε ὁ Ἰησοῦς τῆς ἀποκρίθηκε: Ὤ γυναίκα, εἶναι μεγάλη ἡ πίστη σου. Ἂς γίνει σὲ σένα ὅπως τὸ θέλεις. Καὶ πράγματι ἀπ' τὴν ὥρα ἀκριβῶς ἐκείνη γιατρεύτηκε ἡ κόρη της.