ΚΥΡΙΑΚΗ Α΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ). ΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ

 

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΦΟΥ

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΧΛΩΡΑΚΑΣ   

ΚΥΡΙΑΚΗ Α΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

(ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ)

(7 ΙΟΥΝΙΟΥ 2026)

ΕΩΘΙΝΟΝ Α΄

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, οἱ ἕνδεκα μαθηταὶ ἐπορεύθησαν εἰς τὴν Γαλιλαίαν εἰς τὸ ὄρος οὗ ἐτάξατο αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς΄ καὶ ἰδόντες αὐτὸν προσεκύνησαν αὐτῷ, οἱ δὲ ἐδίστασαν΄ καὶ προσελθὼν ὁ Ἰησοῦς ἐλάλησεν αὐτοῖς λέγων΄ Ἐδόθη μοι πᾶσα ἐξουσία ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ τῆς γῆς. πορευθέντες οὖν μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη, βαπτίζοντες αὐτούς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, διδάσκοντες αὐτοὺς τηρεῖν πάντα ὅσα ἐνετειλάμην ὑμῖν, καὶ Ἰδού, ἐγὼ μεθ' ὑμῶν εἰμι πάσας τάς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος. Ἀμήν.

(Ματθ. κη΄[28]  16 – 20)

ΕΡΜΗΝΕΙΑ (Π.Ν.ΤΡΕΜΠΕΛΑ)

 Ἐκεῖνο τὸν καιρὸ οἱ ἕντεκα μαθητὲς πῆγαν στὴ Γαλιλαία, στὸ ὄρος ποὺ τοὺς καθόρισε ὁ Ἰησοῦς. Ἐκεῖ τὸν εἶδαν καὶ τὸν προσκύνησαν. Μερικοὶ ὅμως εἶχαν κάποια ἀμφιβολία ἂν ἦταν αὐτὸς ὁ Ἰησοῦς. Ὁ Ἰησοῦς ὅμως τοὺς πλησίασε καὶ τοὺς μίλησε μὲ τὰ ἑξῆς λόγια: Δόθηκε καὶ στὴν ἀνθρώπινη φύση μου κάθε ἐξουσία στὸν οὐρανὸ καὶ στὴ γῆ. Λοιπὸν πηγαίνετε καὶ κάνετε μαθητές σας ὅλα τὰ ἔθνη, βαπτίζοντάς τους στὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, διδάσκοντάς τους νὰ τηροῦν καὶ νὰ ἐφαρμόζουν στὴ ζωή τους ὅλα τὰ παραγγέλματα ποὺ σᾶς ἔδωσα ὡς ἐντολές. Καὶ ἰδού, ἐγὼ ποὺ ἔλαβα κάθε ἐξουσία, θὰ εἶμαι πάντα μαζί σας βοηθὸς καὶ συμπαραστάτης σας μέχρι νὰ τελειώσει ὁ αἰώνας αὐτός, μέχρι δηλαδὴ τὴ συντέλεια τοῦ κόσμου. Ἀμήν.

 

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ (ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ)

Ἀ­δελ­φοί, οἱ ἃγιοι πάντες δι­ὰ πί­στε­ως κα­τη­γω­νί­σαν­το βα­σι­λε­ί­ας, εἰρ­γά­σαν­το δι­και­ο­σύ­νην, ἐ­πέ­τυ­χον ἐ­παγ­γε­λι­ῶν, ἔ­φρα­ξαν στό­μα­τα λε­όν­των, ἔ­σβε­σαν δύ­να­μιν πυ­ρός, ἔ­φυ­γον στό­μα­τα μα­χα­ί­ρας, ἐ­νε­δυ­να­μώ­θη­σαν ἀ­πὸ ἀ­σθε­νε­ί­ας, ἐ­γε­νή­θη­σαν ἰ­σχυ­ροὶ ἐν πο­λέ­μῳ, πα­ρεμ­βο­λὰς ἔ­κλι­ναν ἀλ­λο­τρί­ων· ἔ­λα­βον γυ­ναῖ­κες ἐξ ἀ­να­στά­σε­ως τοὺς νε­κροὺς αὐ­τῶν· ἄλ­λοι δὲ ἐ­τυμ­πα­νί­σθη­σαν, οὐ προσ­δε­ξά­με­νοι τὴν ἀ­πο­λύ­τρω­σιν, ἵ­να κρε­ίτ­το­νος ἀ­να­στά­σε­ως τύ­χω­σιν· ἕ­τε­ροι δὲ ἐμ­παιγ­μῶν καὶ μα­στί­γων πεῖ­ραν ἔ­λα­βον, ἔ­τι δὲ δε­σμῶν καὶ φυ­λα­κῆς· ἐ­λι­θά­σθη­σαν, ἐ­πρί­σθη­σαν, ἐ­πει­ρά­σθη­σαν, ἐν φό­νῳ μα­χα­ί­ρας ἀ­πέ­θα­νον, πε­ρι­ῆλ­θον ἐν μη­λω­ταῖς, ἐν αἰ­γε­ί­οις δέρ­μα­σιν, ὑ­στε­ρού­με­νοι, θλι­βό­με­νοι, κα­κου­χο­ύ­με­νοι, ὧν οὐκ ἦν ἄ­ξι­ος ὁ κό­σμος, ἐν ἐ­ρη­μί­αις πλα­νώ­με­νοι καὶ ὄ­ρε­σι καὶ σπη­λα­ί­οις καὶ ταῖς ὀ­παῖς τῆς γῆς. Καὶ οὗ­τοι πάν­τες μαρ­τυ­ρη­θέν­τες δι­ὰ τῆς πί­στε­ως οὐκ ἐ­κο­μί­σαν­το τὴν ἐ­παγ­γε­λί­αν, τοῦ Θε­οῦ πε­ρὶ ἡ­μῶν κρεῖτ­τόν τι προ­βλε­ψα­μέ­νου, ἵ­να μὴ χω­ρὶς ἡ­μῶν τε­λει­ω­θῶ­σι. Τοι­γα­ροῦν καὶ ἡ­μεῖς, το­σοῦ­τον ἔ­χον­τες πε­ρι­κε­ί­με­νον ἡ­μῖν νέ­φος μαρ­τύ­ρων, ὄγ­κον ἀ­πο­θέ­με­νοι πάν­τα καὶ τὴν εὐ­πε­ρί­στα­τον ἁ­μαρ­τί­αν, δι' ὑ­πο­μο­νῆς τρέ­χω­μεν τὸν προ­κε­ί­με­νον ἡ­μῖν ἀ­γῶ­να, ἀ­φο­ρῶν­τες εἰς τὸν τῆς πί­στε­ως ἀρ­χη­γὸν καὶ τε­λει­ω­τὴν Ἰ­η­σοῦν.                                   

     (Εβρ.ια΄[11] 33 – ιβ΄[12] 2)

 

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΠΑΝΤΕΣ

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟΝ  ΑΠΟΣΤΟΛΟ

1. ΣΤΟ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ 

Ὁ ἀπόστολος Παῦλος στὸ σημερινό Ἀνάγνωσμα μέ ἕνα τρόπο δυναμικό καὶ ἐνθουσιώδη παρουσιάζει μπροστά μας τίς ἀμέτρητες στρατιὲς τῶν Ἁγίων μας, ποὺ μὲ κυρίαρχο ὅπλο τους τὴν ἀταλάντευτη πίστη θηριομάχησαν μὲ τοὺς ἐχθροὺς τῆς ἀλήθειας καὶ νίκησαν. 

Οἱ Ἅγιοι, μᾶς λέει, μὲ τὴν δύναμη τῆς πίστεως συνέτριψαν ὁλόκληρα βασίλεια, πολιτεύθηκαν μὲ δικαιοσύνη. Ἔφραξαν στόματα λιονταριῶν, ἔσβησαν τὴ δύναμη τῆς φωτιᾶς, σώθηκαν ἀπὸ μαχαίρι ἐχθρῶν, ὑπερνίκησαν ἀσθένειες, ἀναδείχθηκαν ἀνδρεῖοι στὸν πόλεμο, ἔτρεψαν σέ φυγὴ ἐχθρικά στρατεύματα. 

Ἄλλοι πάλι γιὰ τὴν πίστη τους ὑπέστησαν διάφορα βασανιστήρια. Ἄλλοι δέθηκαν σέ βασανιστικὰ ὄργανα καὶ χτυπήθηκαν σκληρά μέχρι θανάτου. Ἄλλοι δοκίμασαν ἐμπαιγμοὺς καὶ μαστιγώσεις, δεσμὰ καὶ φυλακές. Λιθοβολήθηκαν, πριονίσθηκαν, δοκίμασαν πειρασμούς, πέθαναν με μαχαίρι, περιφέρονταν ἐδῶ κι ἐκεῖ στερούμενοι, θλιβόμενοι, κακοπαθοῦντες, στίς ερημιές, τὰ βουνὰ καὶ τὶς σπηλιές τῆς γῆς. «ὧν οὐκ ἦν ἄξιος ὁ κόσμος». Ὅμως ὅλος ὁ κόσμος δὲν ἄξιζε ὅσο αὐτοί οἱ περιφρονημένοι. 

ΤΑ ΙΕΡΟΤΕΡΑ λοιπόν πρόσωπα τοῦ κόσμου, οἱ γενναιότερες μορφές τῆς οἰκουμένης, αὐτοὶ ποὺ σημάδεψαν τὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητος, οἱ Ἅγιοι Πάντες, ὅσο βρίσκονταν στή ζωή, ἦσαν συνήθως διωκόμενοι καὶ κατατρεγμένοι στά σπήλαια καὶ τὶς ἐρημιές, περιφρονημένοι καὶ ἀφανισμένοι. Ὅμως τελικὰ ἀποδείχθηκαν οἱ ρυθμιστές τῆς πορείας τοῦ κόσμου. 

Ἡ πραγματικότητα αὐτὴ ἐπαναλαμβάνεται πολλές φορές μέσα στὴν ἱστορία ὄχι μόνο στοὺς Ἁγίους ἀλλὰ καὶ σὲ κάθε γνήσιο Χριστιανό. Ἰδιαίτερα τὴν αἰσθανόμαστε στὴν ἐποχή μας, ποὺ οἱ πολλοὶ ἀδιαφοροῦν γιὰ τὰ θέματα τῆς πίστεως καὶ ζοῦν μιά ζωή ἀντίθετη μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Μέσα σ᾿ αὐτὲς τὶς συνθῆκες ἡ χριστιανική ζωή φαίνεται παράλογη καὶ ὀπισθοδρομική, καὶ ὅσοι τὴν ἀκολουθοῦν θεωροῦνται περιθωριακοί. Κάποτε μάλιστα κάποιοι Χριστιανοὶ δειλιάζουν καὶ ἀποροῦν: Μήπως πρέπει κι ἐμεῖς νὰ κάνουμε ὅ,τι κάνουν οἱ πολλοί, προκειμένου νά γίνουμε ἀποδεκτοὶ ἀπὸ τὸ περιβάλλον μας; Εἶναι εὔκολο νά ξεχωρίζουμε μὲ τὴν ζωή μας; 

Στὸ σημεῖο αὐτό ἔχουμε ἀνάγκη ὅλοι μας νά μαθητεύσουμε στὸ σχολεῖο τῶν Ἁγίων Πάντων καὶ νὰ διδαχθοῦμε ἀπὸ τή γενναιότητα καὶ τὸν ἡρωισμό τους. Αὐτοί ἀγωνίσθηκαν ἀντίθετα στὸ ρεῦμα τῆς ἐποχῆς τους, ξεχώρισαν ἀπὸ τοὺς πολλοὺς καὶ τέθηκαν στό περιθώριο τῆς ζωῆς. Οἱ πολλοὶ τοὺς θεώρησαν ἀποτυχημένους. Ἡ πορεία ὅμως τῶν πραγμάτων ἦταν τελείως διαφορετική. Αὐτοὶ οἱ λίγοι μὲ τὴν ἀντίστασή τους, τὴν ἀγωνιστικότητά τους ἀλλὰ καὶ τὴ θυσία τους ἔγιναν τὸ ἁλάτι τῆς ἐποχῆς τους καὶ ἄλλαξαν τοὺς πολλούς. Καὶ διδάσκουν κι ἐμᾶς νὰ μὴ φοβόμαστε καμμία περιθωριοποίηση. Στὰ δύσκολα χρόνια ποὺ κι ἐμεῖς περνοῦμε, οἱ λίγοι μὲ τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ θὰ ἀναστρέψουν τήν κατηφορική πορεία τῶν πολλῶν. Ἀρκεῖ νὰ μὴ λυγίσουν οἱ λίγοι, νὰ μὴν ὑπολογίσουν τί θὰ πεῖ ὁ κόσμος, νὰ μὴ λογαριάσουν περιφρονήσεις. 

2. ΑΓΩΝΑΣ ΜΕ ΥΠΟΜΟΝΗ 

Ὅλοι οἱ Ἅγιοι τῆς πρὸ Χριστοῦ ἐποχῆς, μᾶς λέει στή συνέχεια ὁ θεῖος Ἀπόστολος, «μαρτυρηθέντες διὰ τῆς πίστεως οὐκ ἐκομίσαντο τὴν ἐπαγγελίαν», δὲν ἀπόλαυσαν τὴν ὑπόσχεση τῆς οὐράνιας κληρονομίας. Διότι ὁ Θεὸς προέβλεψε γιὰ μᾶς κάτι καλύτερο, ὥστε αὐτοὶ νὰ μὴ λάβουν σέ τέλειο βαθμό τή σωτηρία χωρὶς ἐμᾶς, ἀλλὰ νὰ τὴ λάβουμε ὅλοι μαζί. Ἔτσι ἐμεῖς βρισκόμαστε σὲ πλεονεκτικότερη θέση, διότι ὄχι μόνο ζοῦμε στά χρόνια τῆς ἀπολύτρωσης τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ καὶ ἡ περίοδος τῆς ἀναμονῆς εἶναι μικρότερη γιὰ μᾶς. 

Ἀφοῦ λοιπὸν κι ἐμεῖς ἔχουμε γύρω μας τόσο μεγάλο νέφος Μαρτύρων τῆς πίστεως, ἂς πετάξουμε ἀπό πάνω μας κάθε βάρος βιοτικῶν πραγμάτων καὶ τὴν τόσο πρόχειρη ἁμαρτία καὶ «δι ̓ ὑπομονῆς τρέχωμεν τὸν προκείμενον ἡμῖν ἀγῶνα». Ἂς τρέχουμε μὲ ὑπομονὴ τὸν ἀγῶνα πού προβάλλει μπροστά μας, στρέφοντας τὰ βλέμματά μας στὸν Κύριό μας Ἰησοῦ, ποὺ εἶναι ὁ ἀρχηγὸς καὶ τελειωτὴς τῆς πίστεώς μας. 

ΑΣ ΜΑΘΟΥΜΕ κι ἐμεῖς, ὅπως ἔκαναν καὶ ὅλοι οἱ Ἅγιοι, νά τρέχουμε μὲ ὑπομονὴ σὲ κάθε ἀγῶνα ποὺ προβάλλει μπροστά μας. Καὶ τὴν ἔχουμε τόσο ἀνάγκη αὐτὴ τὴν εὐλογημένη ἀρετὴ τῆς ὑπομονῆς! Τὴν ἔχουν ἀνάγκη οἱ πιστοὶ οἰκογενειάρχες ποὺ ἀντιμετωπίζουν μεγάλα προβλήματα μὲ τὰ παιδιά τους. Τὴν ἔχουν ἀνάγκη ὅσοι ἐργάζονται σὲ δύσκολες και σκληρές συνθῆκες μέ συναδέλφους κακότροπους καὶ ἰδιόρρυθμους. Ἔχουν ἀνάγκη ὑπομονῆς οἱ ξεχασμένοι τῆς ζωῆς γέροντες, οἱ κατάκοιτοι στὸ κρεβάτι τοῦ πόνου, οἱ χρόνια πάσχοντες. Ἔχουν ἀνάγκη ὑπομονῆς ὅλοι ὅσοι ταλαιπωροῦνται μέ διάφορα προβλήματα ποὺ χρονίζουν καὶ φαίνονται δυσεπίλυτα. Ἔχουμε ἀνάγκη ὑπομονῆς ὅλοι μας, ποὺ κάθε στιγμὴ καὶ ὥρα ἀγωνιζόμαστε τὸν δύσκολο ἀλλὰ καὶ ὑπέροχο πνευματικὸ ἀγῶνα ἀπέναντι σέ κάθε πειρασμό· καὶ μάλιστα σὲ μία ἐποχὴ ἀντίθεη, διεστραμμένη καὶ προκλητική. Στὸν ἀγῶνα αὐτὸ τῆς ὑπομονῆς δὲν εἴμαστε μόνοι μας. Δίπλα μας συμπαραστάτης μας εἶναι ὁ Κύριός μας. Ἂς ἔχουμε λοιπὸν τὸ βλέμμα μας στραμμένο σ ̓ Αὐτόν, τὸν ἀρχηγὸ τῆς πίστεώς μας, κι Ἐκεῖνος θὰ μᾶς στηρίζει καὶ θὰ μᾶς ἐνδυναμώνει.

(Δ­ι­α­σ­κ­ε­υὴ ἀ­πὸ π­α­λ­α­ιὸ τ­ό­μο τ­οῦ Π­ε­ρ­ι­ο­δ­ι­κ­οῦ «Ο Σ­Ω­Τ­ΗΡ»)

 

ΤΟ ΙΕΡΟ  ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ

Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαυτοῦ μαθηταῖς^. Πᾶς οὖν ὅ­στις ὁ­μο­λο­γή­σει ἐν ἐ­μοὶ ἔμ­προ­σθεν τῶν ἀν­θρώ­πων, ὁ­μο­λο­γή­σω κἀ­γὼ ἐν αὐ­τῷ ἔμ­προ­σθεν τοῦ πα­τρός μου τοῦ ἐν οὐ­ρα­νοῖς· ὅ­στις δ᾿ ἂν ἀρ­νή­ση­ταί με ἔμ­προ­σθεν τῶν ἀν­θρώ­πων, ἀρ­νή­σο­μαι αὐ­τὸν κἀ­γὼ ἔμ­προ­σθεν τοῦ πα­τρός μου τοῦ ἐν οὐ­ρα­νοῖς. Ὁ φι­λῶν πα­τέ­ρα ἢ μη­τέ­ρα ὑ­πὲρ ἐ­μὲ οὐκ ἔ­στι μου ἄ­ξι­ος· καὶ ὁ φι­λῶν υἱ­ὸν ἢ θυ­γα­τέ­ρα ὑ­πὲρ ἐ­μὲ οὐκ ἔ­στι μου ἄ­ξι­ος· καὶ ὃς οὐ λαμ­βά­νει τὸν σταυ­ρὸν αὐ­τοῦ καὶ ἀ­κο­λου­θεῖ ὀ­πί­σω μου, οὐκ ἔ­στι μου ἄ­ξι­ος. Τότε ἀ­πο­κρι­θεὶς ὁ Πέτρος εἶ­πεν αὐ­τῷ· Ἰ­δοὺ ἡ­μεῖς ἀ­φή­κα­μεν πάν­τα καὶ ἠ­κο­λου­θή­σα­μέν σοι· τί ἄ­ρα ἔ­σται ἡ­μῖν; ὁ δὲ Ἰη σοῦς εἶ­πεν αὐ­τοῖς· Ἀ­μὴν λέ­γω ὑ­μῖν ὅ­τι ὑ­μεῖς οἱ ἀ­κο­λου­θή­σαν­τές μοι, ἐν τῇ πα­λιγ­γε­νε­σί­ᾳ, ὅ­ταν κα­θί­σῃ ὁ υἱ­ὸς τοῦ ἀν­θρώ­που ἐ­πὶ θρό­νου δό­ξης αὐ­τοῦ, κα­θί­σε­σθε καὶ ὑ­μεῖς ἐ­πὶ δώ­δε­κα θρό­νους κρί­νον­τες τὰς δώ­δε­κα φυ­λὰς τοῦ Ἰσ­ρα­ήλ. καὶ πᾶς ὅς ἀ­φῆ­κεν οἰ­κί­ας ἢ ἀ­δελ­φοὺς ἢ ἀ­δελ­φὰς ἢ πα­τέ­ρα ἢ μη­τέ­ρα ἢ γυ­να­ί­κα ἢ τέ­κνα ἢ ἀ­γροὺς ἕ­νε­κεν τοῦ ὀ­νό­μα­τός μου, ἑ­κα­τον­τα­πλα­σί­ο­να λή­ψε­ται καὶ ζω­ὴν αἰ­ώ­νι­ον κλη­ρο­νο­μή­σει. Πολ­λοὶ δὲ ἔ­σον­ται πρῶ­τοι ἔ­σχα­τοι καὶ ἔ­σχα­τοι πρῶ­τοι.

                   (Ματθ.ι΄[10] 32 – 33, 37 – 38, ιθ΄[19] 27 – 30)

 

ΕΡ­ΜΗ­ΝΕΙΑ (Π.Ν.ΤΡΕΜ­ΠΕ­ΛΑ)

Εἶ­πε ὁ Κύ­ριος στούς μα­θη­τές του^. Κα­θέ­νας πού θὰ μὲ ὁ­μο­λο­γή­σει ὡς Σω­τή­ρα του καὶ Θε­ὸ του μπρο­στὰ στοὺς ἀν­θρώ­πους πού κα­τα­δι­ώ­κουν τὴν πί­στη μου, θὰ τὸν ὁ­μο­λο­γή­σω κι ἐ­γώ ὡς δι­κό μου πι­στὸ μπρο­στὰ στὸν Πα­τέ­ρα μου πού εἶ­ναι στοὺς οὐ­ρα­νούς. Ἐ­κεῖ­νος ὅ­μως πού θὰ μὲ ἀρ­νη­θεῖ ὡς Θε­άν­θρω­πο Σω­τή­ρα μπρο­στὰ στοὺς ἀν­θρώ­πους, αὐ­τὸν θὰ τὸν ἀρ­νη­θῶ κι ἐ­γώ καὶ δὲν θὰ τὸν ἀ­να­γνω­ρί­σω ὡς δι­κό μου μπρο­στὰ στὸν Πα­τέ­ρα μου πού εἶ­ναι στοὺς οὐ­ρα­νούς. Ἐ­κεῖ­νος πού ἀ­γα­πᾶ τὸν πα­τέ­ρα του ἢ τὴ μη­τέ­ρα του πε­ρισ­σό­τε­ρο ἀ­πὸ μέ­να, καὶ μὲ ἀρ­νεῖ­ται γιὰ νὰ μὴ χω­ρι­σθεῖ ἀ­πό τους γο­νεῖς του, δὲν ἀ­ξί­ζει γιὰ μέ­να. Κι ἐ­κεῖ­νος που ἀ­γα­πᾶ τὸ γιό του ἢ τὴν κό­ρη του πε­ρισ­σό­τε­ρο ἀ­πὸ μέ­να, δὲν εἶ­ναι ἄ­ξιος νὰ λέ­γε­ται μα­θη­τής μου. Κι ἐ­κεῖ­νος που δὲν παίρ­νει τὴν ἀ­πό­φα­ση νὰ ὑ­πο­στεῖ σταυ­ρι­κὸ θά­να­το καὶ δὲν ἀ­κο­λου­θεῖ πί­σω μου μὲ τὴν ἀ­πό­φα­ση αὐ­τή, δὲν μι­μεῖ­ται δη­λα­δὴ σὲ ὅ­λα τὸ πα­ρά­δειγ­μά μου, δὲν ἀ­ξί­ζει γιὰ μέ­να. Τό­τε τοῦ ἀ­πο­κρί­θη­κε ὁ Πέ­τρος: Νά, ἐ­μεῖς ὅ­λα τὰ ἀ­φή­σα­με καὶ σὲ ἀ­κο­λου­θή­σα­με. Τί ἄ­ρα­γε θὰ μᾶς δο­θεῖ ὡς ἀ­μοι­βή; Κι ὁ Ἰ­η­σοῦς τοὺς εἶ­πε: Ἀ­λη­θι­νά σᾶς λέ­ω ὅ­τι ἐ­σεῖς πού μὲ ἀ­κο­λου­θή­σα­τε, ὅ­ταν ξα­να­γεν­νη­θεῖ ὁ κό­σμος καὶ θὰ ἔ­χει συν­τε­λε­σθεῖ ἡ ἀ­νά­στα­ση τῶν νε­κρῶν, ὅ­πο­τε θὰ  κα­θί­σει ὁ υἱ­ὸς τοῦ ἄν­θρω­που σὲ θρό­νο λαμ­πρό, ἀν­τά­ξιο τῆς δό­ξας του, θὰ κα­θί­σε­τε κι ἐ­σεῖς σὲ δώ­δε­κα θρό­νους δι­κά­ζον­τας τὶς δώ­δε­κα φυ­λὲς το­ῦ Ἰσ­ρα­ήλ. Καὶ κα­θέ­νας πού ἄ­φη­σε σπί­τια ἢ ἀ­δελ­φοὺς ἢ ἀ­δελ­φὲς ἢ πα­τέ­ρα ἢ μη­τέ­ρα ἢ γυ­ναῖ­κα ἢ παι­διὰ ἢ χω­ρά­φια γιὰ νὰ μεί­νει ἑ­νω­μέ­νος καὶ νὰ μὴ χω­ρι­σθεῖ ἀ­πὸ μέ­να, θὰ πά­ρει ἑ­κα­τὸ φο­ρὲς πε­ρισ­σό­τε­ρα σ᾿ αὐ­τὴ τὴ ζω­ὴ καὶ θὰ κλη­ρο­νο­μή­σει καὶ τὴν αἰ­ώ­νια ζω­ή. Πολ­λοὶ μά­λι­στα πού εἶ­ναι στὸν κό­σμο αὐ­τὸ πρῶ­τοι, θὰ εἶ­ναι στὸν ἄλ­λο κό­σμο τε­λευ­ταῖ­οι, καὶ πολ­λοὶ τε­λευ­ταῖ­οι θὰ εἶ­ναι ἐ­κεῖ πρῶ­τοι.