ΚΥΡΙΑΚΗ Ι΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ. ΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΦΟΥ

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΠΑΥΛΟΥ ΚΑΙ ΒΑΡΝΑΒΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ Ι΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

(13 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2017)

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ

Ἀδελφοί, ὁ Θεὸς ἡμᾶς τοὺς Ἀποστόλους ἐσχάτους ἀπέδειξεν ὡς ἐπιθανατίους, ὅτι θέατρον ἐγενήθημεν τῷ κόσμῳ καὶ ἀγγέλοις καὶ ἀνθρώποις. Ἡμεῖς μωροὶ διὰ Χριστόν, ὑμεῖς δὲ φρόνιμοι ἐν Χριστῷ· ἡμεῖς ἀσθενεῖς, ὑμεῖς δὲ ἰσχυροί· ὑμεῖς ἔνδοξοι, ἡμεῖς δὲ ἄτιμοι. Ἄχρι τῆς ἄρτι ὥρας καὶ πεινῶμεν καὶ διψῶμεν καὶ γυμνητεύομεν καὶ κολαφιζόμεθα καὶ ἀστατοῦμεν καὶ κοπιῶμεν ἐργαζόμενοι ταῖς ἰδίαις χερσίν· λοιδορούμενοι εὐλογοῦμεν, διωκόμενοι ἀνεχόμεθα, δυσφημούμενοι παρακαλοῦμεν· ὡς περικαθάρματα τοῦ κόσμου ἐγενήθημεν, πάντων περίψημα, ἕως ἄρτι. Οὐκ ἐντρέπων ὑμᾶς γράφω ταῦτα, ἀλλ᾽ ὡς τέκνα μου ἀγαπητὰ νουθετῶ. ἐὰν γὰρ μυρίους παιδαγωγοὺς ἔχητε ἐν Χριστῷ, ἀλλ᾽ οὐ πολλοὺς πατέρας· ἐν γὰρ Χριστῷ ᾽Ιησοῦ διὰ τοῦ Εὐαγγελίου ἐγὼ ὑμᾶς ἐγέννησα. Παρακαλῶ οὖν ὑμᾶς, μιμηταί μου γίνεσθε.                          

   (Α΄ Κορ. δ΄[4] 9 – 16)

ΕΡ­ΜΗ­ΝΕΙΑ (Π.Ν.ΤΡΕΜ­ΠΕ­ΛΑ)

Ἀ­δελ­φοί, κάθε ἄλλο παρὰ βασιλεία ἀπολαμβάνουμε ἐμεῖς οἱ Ἀπόστολοι. Διότι νομίζω ὅτι ὁ Θεὸς ἐμᾶς τοὺς Ἀποστόλους μᾶς παρουσίασε δημόσια καὶ στὰ μάτια ὅλων ὡς τελευταίους, ὡς καταδίκους πού πρόκειται νὰ θανατωθοῦν. Διότι γίναμε θέαμα σ' ὅλο τὸν κόσμο, καὶ στοὺς ἀγγέλους καὶ στοὺς ἀνθρώπους. Καὶ ἀπό τὴ μιὰ μᾶς θαυμάζουν οἱ ἐνάρετοι ἄνθρωποι, ἐνῶ ἀπό τήν ἄλλη μᾶς περιφρονοῦν καὶ μᾶς χλευάζουν οἱ ἄλλοι. Ἐμεῖς οἱ Ἀπόστολοι θεωρούμαστε ἀπό τούς ἀπίστους ἠλίθιοι καὶ ἀνόητοι γιὰ τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ  ἐσεῖς ὅμως εἶστε συνετοὶ ἐν Χριστῷ. Ἐμεῖς εἴμαστε ἀσθενεῖς καὶ καταδιωκόμαστε ἀπό τούς ἀνθρώπους  ἐσεῖς ὅμως εἶστε ἰσχυροί, διότι δὲν σᾶς βρῆκε κάποιος πειρασμός. Ἐσεῖς εἶστε ἔνδοξοι, ἐμεῖς ὅμως εἴμαστε ἄτιμοι καὶ περιφρονημένοι. Μέχρι τὴν ὥρα αὐτὴ ποὺ σᾶς γράφω, καὶ πεινοῦμε καὶ ὑποφέρουμε ἀπό δίψα στὶς περιοδεῖες μας, καὶ δὲν ἔχουμε ἀρκετὰ ροῦχα, ὅταν στὴ μέση τῶν ταξιδιῶν μας μᾶς πιάνει ξαφνικά ὁ χειμώνας· καὶ δεχόμαστε χτυπήματα καὶ κακομεταχειρίσεις, καὶ δὲν παραμένουμε μόνιμα πουθενά, ἀλλά διαρκῶς φεύγουμε ἐδῶ κι ἐκεῖ. Καὶ κοπιάζουμε δουλεύοντας μὲ τὰ ἴδιά μας τὰ χέρια. Τὴν ὥρα ποὺ μᾶς βρίζουν ἐκεῖνοι ποὺ ἀπιστοῦν στὸ Εὐαγγέλιο καὶ μᾶς περιγελοῦν, ἐμεῖς εὐχόμαστε τὸ καλό τους. Ἐνῶ μᾶς καταδιώκουν, δείχνουμε ἀνοχὴ στοὺς διῶκτες μας. Ἐνῶ μᾶς δυσφημοῦν καὶ μᾶς συκοφαντοῦν, ἀπαντοῦμε μὲ λόγια γλυκὰ καὶ παρηγορητικά. Σάν καθάρματα καὶ σκουπίδια τοῦ κόσμου γίναμε, ἀποβράσματα ἀκάθαρτα τῆς κοινωνίας στὰ μάτια ὅλων μέχρι τὴ στιγμὴ αὐτή. Δὲν θέλω μ' αὐτὰ ποὺ σᾶς γράφω νὰ σᾶς ντροπιάσω, ἀλλά σάν παιδιά μου ἀγαπητὰ σᾶς συμβουλεύω. Ναί. Σᾶς συμβουλεύω μὲ πατρικὴ λαχτάρα καὶ στοργή. Διότι, ἐάν ἔχετε πάρα πολλοὺς παιδαγωγοὺς καὶ διδασκάλους ἐν Χριστῷ, δὲν ἔχετε ὅμως πολλοὺς πατέρες. Ἕναν καὶ μόνο πνευματικὸ πατέρα ἔχετε, ἐμένα. Διότι ἐγώ μὲ τὸ κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου σᾶς γέννησα πνευματικά, μὲ τὴ χάρη ποὺ μοῦ ἔδωσε ἡ κοινωνία καὶ ἡ σχέση μου μὲ τὸν Χριστό. Ἀφοῦ λοιπὸν εἶμαι πατέρας σας, σᾶς παρακαλῶ νὰ γίνεστε μιμητές μου.

ΤΟ ΙΕΡΟ  ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἄνθρωπός τις προσῆλθεν τῷ Ἰησοῦ, γονυπετῶν αὐτὸν καὶ λέγων· Κύριε, ἐλέησόν μου τὸν υἱόν, ὅτι σεληνιάζεται καὶ κακῶς πάσχει· πολλάκις γὰρ πίπτει εἰς τὸ πῦρ καὶ πολλάκις εἰς τὸ ὕδωρ. καὶ προσήνεγκα αὐτὸν τοῖς μαθηταῖς σου, καὶ οὐκ ἠδυνήθησαν αὐτὸν θεραπεῦσαι. ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν· Ὦ γενεὰ ἄπιστος καὶ διεστραμμένη! ἕως πότε ἔσομαι μεθ' ὑμῶν; ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν; φέρετέ μοι αὐτὸν ὧδε. καὶ ἐπετίμησεν αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς, καὶ ἐξῆλθεν ἀπ' αὐτοῦ τὸ δαιμόνιον καὶ ἐθεραπεύθη ὁ παῖς ἀπὸ τῆς ὥρας ἐκείνης. Τότε προσελθόντες οἱ μαθηταὶ τῷ Ἰησοῦ κατ' ἰδίαν εἶπον· Διατί ἡμεῖς οὐκ ἠδυνήθημεν ἐκβαλεῖν αὐτό; ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· Διὰ τὴν ἀπιστίαν ὑμῶν. ἀμὴν γὰρ λέγω ὑμῖν, ἐὰν ἔχητε πίστιν ὡς κόκκον σινάπεως, ἐρεῖτε τῷ ὄρει τούτῳ, μετάβηθι ἐντεῦθεν ἐκεῖ, καὶ μεταβήσεται· καὶ οὐδὲν ἀδυνατήσει ὑμῖν. τοῦτο δὲ τὸ γένος οὐκ ἐκπορεύεται εἰ μὴ ἐν προσευχῇ καὶ νηστείᾳ. Ἀναστρεφομένων δὲ αὐτῶν εἰς τὴν Γαλιλαίαν εἶπεν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· Μέλλει ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδίδοσθαι εἰς χεῖρας ἀνθρώπων καὶ ἀποκτενοῦσιν αὐτόν, καὶ τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἐγερθήσεται.

      (Ματθ. ιζ΄[17] 14 – 23)

Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΣΕΛΗΝΙΑΖΟΜΕΝΟΥ

1. ΓΕΝΕΑ ΑΠΙΣΤΟΣ

Μόλις κατέβηκε ὁ Κύριος ἀπὸ τὸ ὄρος τῆς Μεταμορφώσεως, ἀντίκρυσε μέσα στὸν ὄχλο ἕνα δυστυχισμένο πατέρα, ποὺ ἔπεσε γονατιστὸς στὰ πόδια του καὶ Τοῦ εἶπε:

- Κύριε, λυπήσου τὸ παιδί μου, διότι σεληνιάζεται καὶ ὑποφέρει φοβερά. Κινδυνεύει! Πολλὲς φορὲς πέφτει στὴ φωτιὰ ἢ στὸ νερό. Τὸν ἔφερα στοὺς μαθητές σου, ἀλλὰ αὐτοὶ δὲν μπόρεσαν νὰ τὸν θεραπεύσουν.

Καὶ ὁ Κύριος μὲ παράπονο λέγει: Ὦ γενεὰ ἄπιστη, ποὺ τόσα θαύματα εἶδες καὶ ἀπὸ τὴν κακία σου εἶσαι διεστραμμένη! Ἕως πότε θὰ εἶμαι μαζί σας; Ἕως πότε θὰ σᾶς ἀνέχομαι;

Σὲ ποιὸν ὅμως ἀναφέρεται ἡ ἐπιτίμηση αὐτὴ τοῦ Κυρίου; Στὸν πατέρα τοῦ δαιμονισμένου; στοὺς μαθητές; ἢ στὰ πλήθη, τὸν ὄχλο; Βέβαια τὴν ἀφορμὴ γιὰ νὰ πεῖ τοὺς λόγους αὐτοὺς ὁ Κύριος τὴν ἔδωσε ὁ πατέρας τοῦ δαιμονισμένου. Ἀγωνιοῦσε γιὰ τὸ παιδί του, καὶ βλέποντας τοὺς μαθητὲς νὰ μὴ μποροῦν νὰ τὸν θεραπεύσουν, ἀμφέβαλλε γιὰ τὴ δυνατότητα τοῦ θαύματος. Ὅμως ὁ Κύριος κατόπιν, κατ᾿ ἰδίαν ἐλέγχει γιὰ ἀπιστία καὶ τοὺς μαθητές του. Ἐδῶ ὅμως προκύπτει κάποιο ἐπιπλέον ζήτημα: Ἐὰν ἡ ἀπιστία τοῦ πατέρα ἦταν ἡ αἰτία τῆς ἀδυναμίας τῶν μαθητῶν νὰ ἐκβάλουν τὸ δαιμόνιο, τότε γιατί ὁ Κύριος ἐπικρίνει καὶ τοὺς μαθητές;

Διότι ὁ Κύριος ἤθελε νὰ δείξει στοὺς μαθητές του ὅτι μποροῦσαν μὲ τὴν δύναμή του νὰ θεραπεύσουν τὸν δαιμονισμένο καὶ χωρὶς νὰ πιστεύει ὁ πατέρας του ποὺ τὸν ἔφερε κοντά τους. Ὀλιγοπιστεῖ λοιπὸν ὁ πατέρας, ὀλιγοπιστοῦν καὶ οἱ μαθηταί. Ὀλιγοπιστεῖ ὅμως καὶ ὁ παρευρισκόμενος ὄχλος. Διότι ὁ Κύριος ἐπιτιμᾶ καὶ τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ, τὰ ὁποῖα ἀποκαλεῖ γενεὰ ἄπιστη καὶ διεστραμμένη. Φαίνεται λοιπὸν ὅτι καὶ τὰ πλήθη ἔδειξαν ἀπιστία γιὰ τὸ θαῦμα, καθὼς ἔβλεπαν τοὺς μαθητὲς νὰ μὴν μποροῦν νὰ θεραπεύσουν τὸν δαιμονισμένο. Καὶ μάλιστα τὰ πλήθη αὐτὰ εἶχαν δεῖ πολλὰ θαύματα καὶ ἀπὸ τοὺς Ἀποστόλους καὶ ἀπὸ τὸν Κύριο.

Ὅμως ὁ Κύριος ἐλέγχοντας γιὰ ἀπιστία ὅλους αὐτοὺς τοὺς παρευρισκομένους, οὐσιαστικὰ ἐλέγχει ἀκόμη περισσότερο ἐμᾶς. Εἶναι σὰν νὰ λέγει καὶ στὴ δική μας γενιά: Ὦ γενεὰ ἄπιστη καὶ διεστραμμένη. Πόσο περισσότερο σκληρόκαρδη καὶ ἄπιστη εἶσαι! Διότι ἐμεῖς οἱ σημερινοὶ Χριστιανοὶ ἔχουμε πολὺ μεγαλύτερη εὐθύνη καὶ ἐνοχὴ ἀπὸ αὐτὴν ποὺ εἶχαν τὰ πλήθη τῆς Γαλιλαίας. Ἐφόσον ἐμεῖς ἔχουμε δεχθεῖ τὴ Χάρη καὶ τὸν φωτισμὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἔχουμε πίσω μας μιὰ ἱστορία ἐκπληκτικῶν θαυμάτων τοῦ Θεοῦ στὴ ζωή μας, τὴν Ἐκκλησία μας, ἀλλὰ καὶ τὴν πορεία τῆς ἀνθρωπότητος. Ἔχουμε ἀμέτρητα νέφη μαρτύρων καὶ ἁγίων. Πόσο περισσότερο λοιπὸν ἀδικαιολόγητοι εἴμαστε ἐμεῖς σήμερα ποὺ κάποτε σὲ ὧρες πειρασμοῦ ἢ δοκιμασίας ἀμφιβάλλουμε! Χάνουμε τὴν πίστη μας. Καὶ συμπεριφερόμαστε σὰν ἄπιστοι ἢ ἔστω ὀλιγόπιστοι. Ὥς πότε λοιπὸν θὰ μᾶς ἀνέχεται ὁ Θεός; Μόνον τὸ ἔλεός του θὰ μᾶς σώσει.

2. ΠΟΙΟΣ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΕ ΒΟΥΝΑ;

Ὁ Κύριος, ἀφοῦ ἐπετίμησε τὸ δαιμόνιο, θεράπευσε ἀμέσως τὸ δαιμονισμένο παιδί. Οἱ μαθηταὶ ἐκστατικοί, πλησίασαν ἰδιαιτέρως τὸν Ἰησοῦ καὶ Τὸν ρώτησαν μὲ ἀπορία: Γιατί ἐμεῖς δὲν μπορέσαμε νὰ βγάλουμε τὸ δαιμόνιο αὐτό; Καὶ ὁ Κύριος τοὺς εἶπε: Ἐπειδὴ σᾶς λείπει ἡ πίστις. Ἐὰν ἔχετε πίστη θερμὴ καὶ δυνατὴ σὰν τὸν μικρὸ σπόρο τοῦ σιναπιοῦ, θὰ πεῖτε στὸ βουνὸ αὐτό, πήγαινε ἀπὸ ἐδῶ ἐκεῖ, καὶ θὰ μετακινηθεῖ. Μὲ μία τέτοια θερμὴ πίστη τὰ πάντα θὰ εἶναι δυνατὰ σὲ σᾶς.

Ἀκούγοντας ὅμως τοὺς λόγους αὐτούς, κάποιοι Χριστιανοὶ ρωτοῦν: Μὰ καλά, ἐφόσον οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι δὲν μετακίνησαν κανένα βουνό, δὲν ἔκαναν ποτὲ ἕνα τέτοιο θαῦμα τόσο δυσκατόρθωτο, ἄρα δὲν εἶχαν πίστη «ὡς κόκκον σινάπεως»; Κι ἂν οἱ Ἀπόστολοι δὲν εἶχαν τέτοια πίστη, πῶς ὁ Κύριος ζητεῖ νὰ τὴν ἔχουμε ἐμεῖς οἱ ὑπόλοιποι Χριστιανοί;

Οἱ ἱεροὶ ἑρμηνευτές ἐξηγοῦν ὅτι οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι μετὰ τὴν Πεντηκοστὴ δὲν εἶχαν μόνον μιὰ τόσο μικρὴ πίστη ἀλλὰ πολὺ μεγαλύτερη. Διότι δὲν μετακίνησαν ἁπλῶς κάποιο βουνό, ἀλλὰ ἔκαναν κάτι ἀσυγκρίτως μεγαλύτερο καὶ δυσκολότερο. Μετακίνησαν τεράστιους ὄγκους κακίας ἀπὸ τὶς ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων, ἀνέστησαν ψυχικῶς ἀμέτρητους νεκρούς. Ἂλλαξαν τὴν ἱστορία τοῦ κόσμου. Ἡ μετακίνηση κάποιου βουνοῦ θὰ ἦταν ἁπλῶς ἕνα θαῦμα ἐντυπωσιασμοῦ. Ἡ ἀλλαγὴ ὅμως τῆς οἰκουμένης ἀποτελοῦσε ἕνα θαῦμα ἀσυγκρίτως μεγαλύτερο καὶ δυσκολότερο. Ἄρα λοιπόν, ὅταν ὁ Κύριος μᾶς ζητεῖ νὰ ἔχουμε πίστη «ὡς κόκκον σινάπεως», δὲν χρησιμοποιεῖ ἁπλῶς ἕνα σχῆμα λόγου, ἀλλὰ μᾶς ζητεῖ πραγματικῶς νὰ ἔχουμε μία θερμὴ καὶ δυνατὴ πίστη. Διότι, ὅταν ἡ πίστη μας εἶναι τόσο δυνατή, καὶ πέσει, ὅπως τὸ σινάπι, σὲ γῆ ἀγαθή, δηλαδὴ σὲ καθαρὸ καὶ εὔφορο χωράφι τῆς ψυχῆς, γίνεται δένδρο μεγάλο καὶ ἔχει θαυμαστὰ ἀποτελέσματα. Μιὰ τέτοια πίστη θερμὴ καὶ δυνατὴ ἂς προσευχόμαστε καθημερινῶς νὰ μᾶς χαρίσει ὁ Κύριος. Καὶ θὰ βλέπουμε στὴν ψυχή μας τὴν θαυμαστὴ καρποφορία τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ.

 (Δι­α­σκευ­ὴ ἀ­πὸ πα­λαι­ὸ τό­μο τοῦ Πε­ρι­ο­δι­κοῦ «Ο ΣΩ­ΤΗΡ»)

Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΙΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ. ΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΦΟΥ

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΠΑΥΛΟΥ ΚΑΙ ΒΑΡΝΑΒΑ

Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΙΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΟΣ

ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

6 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2017

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ (Τῆς Ἑορτῆς)

Ἀδελφοί, σπουδάσατε βεβαίαν ὑμῶν τὴν κλῆσιν καὶ ἐκλογὴν ποιεῖσθαι· ταῦτα γὰρ ποιοῦντες οὐ μὴ πταίσητέ ποτε. Οὕτω γὰρ πλουσίως ἐπιχορηγηθήσεται ὑμῖν ἡ εἴσοδος εἰς τὴν αἰώνιον βασιλείαν τοῦ Κυρίου ἡμῶν καὶ σωτῆρος Ἰησοῦ Χριστοῦ. Διὸ οὐκ ἀμελήσω ἀεὶ ὑμᾶς ὑπομιμνήσκειν περὶ τούτων, καίπερ εἰδότας καὶ ἐστηριγμένους ἐν τῇ παρούσῃ ἀληθείᾳ. Δίκαιον δὲ ἡγοῦμαι, ἐφ' ὅσον εἰμὶ ἐν τούτῳ τῷ σκηνώματι, διεγείρειν ὑμᾶς ἐν ὑπομνήσει, εἰδὼς ὅτι ταχινή ἐστιν ἡ ἀπόθεσις τοῦ σκηνώματός μου, καθὼς καὶ ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς ἐδήλωσέ μοι. Σπουδάσω δὲ καὶ ἑκάστοτε ἔχειν ὑμᾶς μετὰ τὴν ἐμὴν ἔξοδον τὴν τούτων μνήμην ποιεῖσθαι. Οὐ γὰρ σεσοφισμένοις μύθοις ἐξακολουθήσαντες, ἐγνωρίσαμεν ὑμῖν τὴν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ δύναμιν καὶ παρουσίαν, ἀλλ' ἐπόπται γενηθέντες τῆς ἐκείνου μεγαλειότητος. Λαβὼν γὰρ παρὰ Θεοῦ Πατρὸς τιμὴν καὶ δόξαν φωνῆς ἐνεχθείσης αὐτῷ τοιᾶσδε ὑπὸ τῆς μεγαλοπρεποῦς δόξης, οὗτός ἐστιν ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητός, εἰς ὃν ἐγὼ εὐδόκησα, καὶ ταύτην τὴν φωνὴν ἡμεῖς ἠκούσαμεν ἐξ οὐρανοῦ ἐνεχθεῖσαν, σὺν αὐτῷ ὄντες ἐν τῷ ὄρει τῷ ἁγίῳ. Καὶ ἔχομεν βεβαιότερον τὸν προφητικὸν λόγον, ᾧ καλῶς ποιεῖτε προσέχοντες ὡς λύχνῳ φαίνοντι ἐν αὐχμηρῷ τόπῳ, ἕως οὗ ἡμέρα διαυγάσῃ καὶ φωσφόρος ἀνατείλῃ ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν.

(Β΄ Πέτρου α΄[1] 10-19)

Ε­Ρ­Μ­Η­Ν­Ε­ΙΑ (Π.Ν.Τ­Ρ­Ε­Μ­Π­Ε­ΛΑ)

Ἀδελφοί, καταβάλετε μεγαλύτερη προσπάθεια, μὲ περισσότερη σπουδὴ καὶ ἐπιμέλεια, ὥστε ἀποκτώντας τὶς ἀρετὲς αὐτὲς νὰ διασφαλίσετε καὶ νὰ σταθεροποιήσετε τὴν κλήση σας καὶ τὴν ἐκλογή σας. Διότι, ὅταν ἀσκεῖτε τὶς ἀρετὲς αὐτές, δὲν θὰ σκοντάψετε ποτὲ πάνω σὲ κάποιο ἐμπόδιο, ἀλλὰ θὰ φθάσετε μὲ ἀσφάλεια στὸ τέρμα τῆς σωτηρίας σας. Δὲν θὰ σκοντάψετε πουθενά. Διότι μ᾿ αὐτὸν τὸν τρόπο θὰ σᾶς χορηγηθεῖ γενναιόδωρα τὸ κυριότερο: ἡ ἀνοιχτὴ καὶ ἐλεύθερη εἴσοδος στὴν αἰώνια βασιλεία τοῦ Κυρίου μας καὶ Σωτῆρος Ἰησοῦ Χριστοῦ. Αὐτὸ εἶναι τὸ μέσο μὲ τὸ ὁποῖο θὰ σᾶς ἀνοιχθεῖ διάπλατα ἡ εἴσοδος στὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Γι᾿ αὐτὸ δὲν θὰ ἀμελήσω, ἀλλὰ θὰ φροντίζω πάντοτε νὰ σᾶς ὑπενθυμίζω αὐτὰ ποὺ σᾶς ἔγραψα· ἂν κι ἐσεῖς βέβαια τὰ γνωρίζετε καὶ εἶστε στηριγμένοι στὴ χριστιανικὴ ἀλήθεια ποὺ διδαχθήκατε, ἡ ὁποία εἶναι ὁλοζώντανη καὶ ὁλοφάνερη ἀνἀμεσά σας. Νομίζω ὅμως ὅτι εἶναι δίκαιο καὶ ἀποτελεῖ καθῆκον μου ὡς Ἀποστόλου νὰ σᾶς καθιστῶ ἄγρυπνους καί πρόθυμους, ὑπενθυμίζοντάς σας τὶς ἀλήθειες αὐτές, γιὰ ὅσο ζῶ ἀκόμη καὶ εἶμαι στὸ σῶμα αὐτό, ποὺ εἶναι προσωρινὴ σκηνὴ τῆς ψυχῆς. Καὶ τὸ καθῆκον μου αὐτὸ μοῦ παρουσιάζεται περισσότερο ἐπεῖγον, διότι γνωρίζω πὼς σύντομα καὶ πολὺ γρήγορα θὰ πεθάνω καὶ θὰ ἐναποθέσω τὸ σῶμα μου στὸν τάφο, ὅπως ἄλλωστε μοῦ τὸ ἔχει φανερώσει καὶ ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός. Γι᾿ αὐτὸ θὰ φροντίσω νὰ εἶστε σὲ θέση νὰ διατηρεῖτε στὸ νοῦ σας τὴν ἀνάμνηση τῶν ἀληθειῶν αὐτῶν καὶ μὲ γραπτὰ κείμενα κάθε φορὰ ποὺ ἡ ἀνάγκη θὰ τὸ ἐπιβάλλει, ἀκόμη καὶ μετὰ τὸν θάνατό μου. Πρέπει νὰ θυμᾶστε πάντοτε τὶς ἀλήθειες αὐτές. Διότι ἐγὼ καὶ οἱ ἄλλοι Ἀπόστολοι δὲν βασιστήκαμε σὲ μύθους φτιαγμένους μὲ φαινομενικὴ σοφία, ἀλλὰ σᾶς γνωστοποιήσαμε τὴ δύναμη καὶ τὴ μελλοντικὴ ἔνδοξη παρουσία τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἐπειδὴ εἴδαμε μὲ τὰ μάτια μας τὴ μεγαλειότητα ἐκείνου στὴ Μεταμόρφωσή του. Διότι ἐκεῖ στὴ Μεταμόρφωση ὁ Κύριος πῆρε ἀπὸ τὸν Θεὸ Πατέρα τιμὴ καὶ δόξα, ὅταν ἀκούστηκε γι᾿ αὐτὸν ἀπὸ τήν ἔνδοξη μεγαλοπρέπεια τοῦ Θεοῦ Πατρὸς μιὰ τέτοια φωνή: Αὐτός εἶναι ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητός, στὸν ὁποῖο ἐγὼ εὐαρεστήθηκα. Καὶ τὴ φωνὴ αὐτὴ ἐμεῖς τὴν ἀκούσαμε νὰ ἔρχεται ἀπ᾿ τὸν οὐρανό, ὅταν ἤμασταν μαζί του στὸ ὄρος Θαβώρ, ποὺ ἁγιάστηκε μὲ τὴ Μεταμόρφωσή του. Καὶ τώρα ἔχουμε βεβαιότερη πεποίθηση καὶ πίστη στὶς προφητεῖες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ποὺ ἀναφέρονται στὸν Χριστό, μετὰ τὴν ἐπαλήθευσή τους αὐτὴ ἀπὸ τὴ φωνὴ τοῦ Πατρός. Κι ἐσεῖς καλὰ κάνετε ποὺ προσέχετε στοὺς προφητικοὺς αὐτοὺς λόγους σὰν νὰ βλέπετε ἕνα λυχνάρι ποὺ φέγγει μέσα σὲ σκοτεινὸ τόπο, μέχρις ὅτου ἡ ἡμέρα τῆς δευτέρας παρουσίας λάμψει μέσα στὰ σκοτάδια, καὶ τὸ ἄστρο τῆς αὐγῆς ποὺ φέρνει τὸ φῶς, δηλαδὴ ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, ἀνατείλει στὶς καρδιές σας καὶ τὶς γεμίσει μὲ χαρὰ καὶ ἀγαλλίαση.

ΤΟ ΙΕΡΟΝ  ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ (Τῆς Ἑορτῆς)

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, παραλαμβάνει ὁ Ἰησοῦς τὸν Πέτρον καὶ Ἰάκωβον καὶ Ἰωάννην τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, καὶ ἀναφέρει αὐτοὺς εἰς ὄρος ὑψηλὸν κατ' ἰδίαν· ² καὶ μετεμορφώθη ἔμπροσθεν αὐτῶν, καὶ ἔλαμψε τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ὡς ὁ ἥλιος, τὰ δὲ ἱμάτια αὐτοῦ ἐγένετο λευκὰ ὡς τὸ φῶς. ³ καὶ ἰδοὺ ὤφθησαν αὐτοῖς Μωϋσῆς καὶ Ἠλίας μετ' αὐτοῦ συλλαλοῦντες. ⁴ ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Πέτρος εἶπε τῷ Ἰησοῦ· Κύριε, καλόν ἐστιν ἡμᾶς ὧδε εἶναι· εἰ θέλεις, ποιήσωμεν ὧδε τρεῖς σκηνάς, σοὶ μίαν καὶ Μωσεῖ μίαν καὶ μίαν Ἠλίᾳ. ⁵ ἔτι αὐτοῦ λαλοῦντος ἰδοὺ νεφέλη φωτεινὴ ἐπεσκίασεν αὐτούς, καὶ ἰδοὺ φωνὴ ἐκ τῆς νεφέλης λέγουσα· Οὗτός ἐστιν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ἐν ᾧ εὐδόκησα· αὐτοῦ ἀκούετε· ⁶ καὶ ἀκούσαντες οἱ μαθηταὶ ἔπεσαν ἐπὶ πρόσωπον αὐτῶν καὶ ἐφοβήθησαν σφόδρα. ⁷ καὶ προσελθὼν ὁ Ἰησοῦς ἥψατο αὐτῶν καὶ εἶπεν· Ἐγέρθητε καὶ μὴ φοβεῖσθε. ⁸ ἐπάραντες δὲ τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτῶν οὐδένα εἶδον εἰ μὴ τὸν Ἰησοῦν μόνον. ⁹ καὶ καταβαινόντων αὐτῶν ἀπὸ τοῦ ὄρους ἐνετείλατο αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς λέγων· Μηδενὶ εἴπητε τὸ ὅραμα ἕως οὗ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐκ νεκρῶν ἀναστῇ.

                          (Ματθ. ιζ΄ [17] 1 – 9)

Ε­Ρ­Μ­Η­Ν­Ε­ΙΑ (Π.Ν.Τ­Ρ­Ε­Μ­Π­Ε­ΛΑ)

Ὕστερα ἀπὸ ἕξι ἡμέρες ὁ Ἰησοῦς πῆρε μαζί του τὸν Πέτρο, τὸν Ἰάκωβο καὶ τὸν Ἰωάννη τὸν ἀδελφό του καὶ τοὺς ἀνέβασε σ᾿ ἕνα ψηλὸ βουνό, ἰδιαιτέρως μόνον αὐτούς. Καὶ ἐκεῖ μεταμορφώθηκε μπροστά τους· κι ἔγινε τὸ πρόσωπό του λαμπρὸ σὰν τὸν ἥλιο, καὶ τὰ ἐνδύματά του λευκὰ σὰν τὸ φῶς. Καὶ τότε ἐμφανίσθηκαν σ᾿ αὐτοὺς ὁ Μωυσῆς καὶ ὁ Ἠλίας, οἱ ὁποῖοι συνομιλοῦσαν μαζί του. Ὁ Πέτρος τότε εἶπε στὸν Ἰησοῦ: Κύριε, εἶναι ὡραῖα νὰ μείνουμε ἐδῶ. Ἂν θέλεις, ἂς κάνουμε ἐδῶ τρεῖς σκηνὲς· μία γιὰ σένα καὶ μία γιὰ τὸν Μωυσῆ καὶ μία γιὰ τὸν Ἠλία. Κι ἐνῶ αὐτὸς μιλοῦσε ἀκόμη, ξαφνικὰ μιὰ νεφέλη γεμάτη φῶς τοὺς σκέπασε. Καὶ ξαφνικὰ ἀκούστηκε φωνὴ ἀπὸ τὴ νεφέλη ποὺ ἔλεγε: Αὐτὸς εἶναι ὁ υἱός μου, ποὺ ἐξαιρετικὰ τὸν ἀγαπῶ καὶ στὸν ὁποῖο εὐαρεστήθηκα. Νὰ ὑπακοῦτε σ᾿ αὐτόν. Μόλις οἱ μαθητὲς ἄκουσαν τὴ φωνὴ αὐτή, ἔπεσαν μὲ τὸ πρόσωπο στὸ χῶμα καὶ φοβήθηκαν πάρα πολύ. Τότε τοὺς πλησίασε ὁ Ἰησοῦς, τοὺς ἄγγιξε καὶ τοὺς εἶπε: Σηκωθεῖτε καὶ μὴ φοβᾶστε. Κι ὅταν αὐτοὶ σήκωσαν τὰ μάτια τους, δὲν εἶδαν κανέναν ἄλλο παρὰ μόνο τὸν Ἰησοῦ. Καὶ καθὼς κατέβαιναν ἀπὸ τὸ βουνό, τοὺς παρήγγειλε ὁ Ἰησοῦς καὶ τοὺς εἶπε: Μὴν πεῖτε σὲ κανέναν αὐτὸ ποὺ εἴδατε, μέχρι νὰ ἀναστηθεῖ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τοὺς νεκρούς· τότε δὲν θὰ ὑπάρχει κίνδυνος ἄκαιρων ἐνθουσιασμῶν τοῦ πλήθους, ἀλλὰ καὶ τὸ γεγονὸς αὐτὸ θὰ καταστεῖ περισσότερο κατανοητὸ καὶ πιστευτό.

Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΙΣ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ

       Κατὰ τὴ διήγηση τῶν Εὐαγγελιστῶν, ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστὸς πῆρε ἀπὸ τοὺς μαθητὲς τὸν Πέτρο, τὸν Ἰωάννη καὶ τὸν Ἰάκωβο καὶ ἀνέβηκε στὸ ὄρος Θαβὼρ γιὰ νὰ προσευχηθεῖ. Ὅπως σημειώνει ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης: «Ἐπῆρε δὲ τρεῖς μόνους Ἀποστόλους, ὡς προκρίτους καὶ ὑπερέχοντας. Ὁ μὲν γὰρ Πέτρος ἐπροκρίθη, ἐπειδὴ ἠγάπα πολλὰ τὸν Χριστόν. Ὁ δὲ Ἰωάννης, ἐπειδὴ ἠγαπᾶτο ἀπὸ τὸν Χριστόν. Ὁ δὲ Ἰάκωβος, ἐπειδὴ ἐδύνετο νὰ πίη τὸ ποτήριον τοῦ θανάτου, τὸ ὁποῖον καὶ ὁ Κύριος ἔπιεν».

Οἱ τρεῖς μαθητές Του, ὅπως ἦταν κουρασμένοι ἀπὸ τὴ δύσκολη ἀνάβαση στὸ Θαβὼρ καὶ ἐνῶ κάθισαν νὰ ξεκουραστοῦν, ἔπεσαν σὲ βαθὺ ὕπνο. Ὅταν, ξύπνησαν, ἀντίκρισαν ἀπροσδόκητο καὶ ἐξαίσιο θέαμα. Τὸ πρόσωπο τοῦ Κυρίου ἄστραφτε σὰν τὸν ἥλιο, καὶ τὰ φορέματά Του ἦταν λευκὰ σὰν τὸ φῶς. Τὸν περιστοίχιζαν δὲ καὶ συνομιλοῦσαν μαζί Του δύο ἄνδρες, ὁ Μωϋσῆς καὶ ὁ Ἠλίας. Γράφει χαρακτηριστικὰ ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης: «Ἔφερε δὲ εἰς τὸ μέσον τους τὸν Μωυσῆν καὶ τὸν Ἠλίαν, διὰ νὰ διορθώση τὰς σφαλερὰς ὑποψίας, ὁπού εἶχον οἱ πολλοὶ περὶ αὐτοῦ. Καθότι, ἄλλοι μὲν ἔλεγον τὸν Κύριον, πὼς εἶναι ὁ Ἠλίας. Ἄλλοι δέ, πὼς εἶναι ὁ Ἱερεμίας. Διὰ τοῦτο λοιπὸν ἐπαράστησεν εἰς τὸ Θαβὼρ τοὺς πρώτους καὶ κορυφαίους Προφήτας, διὰ νὰ γνωρίσουν οἱ μαθηταί, καὶ διὰ τῶν μαθητῶν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, πόση διαφορὰ εἶναι ἀναμεταξὺ τοῦ Χριστοῦ, καὶ τῶν Προφητῶν. Ὁ μὲν γὰρ Χριστός, εἶναι Δεσπότης. Οἱ δὲ Προφῆται, εἶναι δοῦλοι. Καὶ ἵνα μάθουν, ὅτι ὁ Κύριος ἔχει τὴν ἐξουσίαν τοῦ θανάτου καὶ τῆς ζωῆς. Διὰ τοῦτο, ἀπὸ μὲν τοὺς ἀποθαμένους, ἔφερε τὸν Μωυσῆν. Ἀπὸ δὲ τοὺς ζωντανούς, ἔφερε τὸν Ἠλίαν».

Ἀφοῦ οἱ μαθητὲς συνῆλθαν κάπως ἀπὸ τὴν ἔκπληξη, ὁ πάντα ἐνθουσιώδης, Πέτρος, θέλοντας νὰ διατηρηθεῖ αὐτὴ ἡ ἁγία μέθη ποὺ προκαλοῦσε ἡ ἀκτινοβολία τοῦ Κυρίου, ἱκετευτικὰ εἶπε νὰ στήσουν τρεῖς σκηνές. Μιὰ γιὰ τὸν Κύριο, μιὰ γιὰ τὸν Μωϋσῆ καὶ μιὰ γιὰ τὸν Ἠλία. Πρὶν προλάβει, ὅμως, νὰ τελειώσει τὴ φράση του, ἦλθε σύννεφο ποὺ τοὺς σκέπασε καὶ μέσα ἀπ᾿ αὐτὸ ἀκούστηκε φωνὴ ποὺ ἔλεγε: «Οὗτός ἐστιν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός· αὐτοῦ ἀκούετε» (Λουκᾶ, θ'[9] 28-36). Δηλαδή, Αὐτὸς εἶναι ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ποὺ τὸν ἔστειλα γιὰ νὰ σωθεῖ ὁ κόσμος. Αὐτὸν νὰ ἀκοῦτε.

Ὀφείλουμε, λοιπόν, καὶ ἐμεῖς ὄχι μόνο νὰ Τὸν ἀκοῦμε, ἀλλὰ καὶ νὰ Τὸν ὑπακοῦμε. Σὲ ὁποιοδήποτε δρόμο μᾶς φέρει, εἴμαστε ὑποχρεωμένοι νὰ πειθαρχοῦμε.                          

 ΠΗΓΗ: http://www.saint.gr/747/saint.aspx

Ἀπολυτίκιον  Ἦχος βαρύς.
Μετεμορφώθης ἐν τῷ ὄρει Χριστὲ ὁ Θεός, δείξας τοῖς Μαθηταῖς σου τὴν δόξαν σου, καθὼς ἠδύναντο. Λάμψον καὶ ἡμῖν τοῖς ἁμαρτωλοῖς, τὸ φῶς σου τὸ ἀΐδιον, πρεσβείαις τῆς Θεοτόκου, φωτοδότα δόξα σοι.

ΑΚΟΛΟΥΘΙΕΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΦΟΥ

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΠ.ΠΑΥΛΟΥ και ΒΑΡΝΑΒΑ

ΑΚΟΛΟΥΘΙΕΣ

ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

1 Τ­Ρ­Ι­ΤΗ Ἡ π­ρ­ό­ο­δ­ος τ­οῦ Τ­ι­μ­ί­ου Σ­τ­α­υ­ρ­οῦ, τ­ῶν ἑ­πτά Μ­α­κ­κ­α­β­α­ί­ων π­α­ί­δ­ων κ­αί Σ­ο­λ­ο­μ­ο­ν­ῆς τ­ῆς μ­η­τ­ρ­ός αὐ­τ­ῶν κ­αί Ἐ­λ­ε­α­ζ­ά­ρ­ου τ­οῦ δ­ι­δ­α­σ­κ­ά­λ­ου α­ὐ­τ­ῶν

(Ἀ­πό σ­ή­μ­ε­ρα ἀ­ρ­χ­ί­ζ­ει ἡ ν­η­σ­τ­ε­ία τ­οῦ Δ­ε­κ­α­πενταυ­γο­ύ­σ­τ­ου κ­αὶ τὰ ἀ­π­ο­γ­ε­ύ­μ­α­τα οἱ π­α­ρ­α­κλή­σε­ις τ­ῆς Π­α­ν­α­γ­ί­ας)

6 Κ­Υ­Ρ­Ι­Α­ΚΗ Η ΜΕ­ΤΑ­ΜΟΡ­ΦΩ­ΣΙΣ ΤΟΥ ΚΥ­ΡΙΟΥ ΚΑΙ ΘΕ­ΟΥ ΚΑΙ ΣΩ­ΤΗ­ΡΟΣ Η­ΜΩΝ Ι­Η­ΣΟΥ ΧΡΙ­ΣΤΟΥ, (Κα­τά­λυ­σις ἰ­χθύ­ος) (Ἀ­πό­στ. Β΄ Πέτρου α΄[1] 10–19, Εὐ­αγγ. Ματθ. ιζ΄[17] 1-9)

13 Κ­Υ­Ρ­Ι­Α­ΚΗ Ι' Μ­Α­Τ­Θ­Α­Ι­ΟΥ. Ἀ­π­ό­δ­ο­σ­ις τ­ῆς ἑ­ο­ρ­τῆς τ­ῆς Μ­ε­τ­α­μ­ο­ρ­φ­ώ­σ­ε­ως. Μ­α­ξ­ί­μ­ου Ὁ­μ­ο­λο­γ­η­τοῦ, Ε­ἰ­ρή­ν­ης τ­ῆς β­α­σ­ι­λ­ί­σ­σ­ης τ­ῆς μ­ε­τ­έ­π­ε­ι­τα Ξ­έ­νης μ­ο­ν­α­χῆς (Ἀ­π­ό­στ. Α΄ Κ­ορ. δ΄[4] 9-16, Ε­ὐ­α­γγ.  Μα­τθ. ιζ΄[17] 14-23)

15 Τ­Ρ­Ι­ΤΗ Η ΚΟΙ­ΜΗ­ΣΙΣ ΤΗΣ Υ­ΠΕ­ΡΑ­ΓΙΑΣ ΔΕΣΠΟΙ­ΝΗΣ Η­ΜΩΝ ΘΕ­Ο­ΤΟ­ΚΟΥ ΚΑΙ ΑΕΙΠΑΡΘΕ­ΝΟΥ ΜΑ­ΡΙΑΣ

20 ΚΥΡΙΑΚΗ Ι­Α' Μ­Α­Τ­Θ­Α­Ι­ΟΥ, Με­τὰ τ­ὴν ἑ­ο­ρ­τὴ τ­ῆς Κ­ο­ι­μ­ή­σ­ε­ως τ­ῆς Θ­ε­ο­τ­ό­κ­ου, Σ­α­μ­ο­υ­ὴλ Π­ρ­ο­φ­ή­τ­ου, ῾Ρη γί­ν­ου κ­αὶ Ὀ­ρ­έ­σ­τ­ου Μ­ε­γ­α­λ­ο­μα­ρ­τ­ύ­ρ­ων, Λ­ο­υ­κ­ί­ου β­ο­υ­λ­ε­υ­τ­οῦ μ­ά­ρ­τ­υ­ρ­ος.

(Ἀ­πό­στ. Α΄ Κορ. θ΄[9] 2 – 12, Εὐ­αγγ.  Ματθ. ιη΄[18] 23 – 35)

24 Π­Ε­Μ­Π­ΤΗ Εὐ­τυ­χοῦς Ἱ­ε­ρο­μάρ­τυ­ρος, Κο­σμᾶ τοῦ Αἰ­τω­λοῦ νε­ο­μάρ­τυ­ρος, Ἀνακομιδή τῶν λειψάνων Διονυσίου Αἰγίνης

26 Σ­Α­Β­Β­Α­Τ­ΟΝ Ἀδριανοῦ καί Ναταλίας μαρτ.

27 Κ­Υ­Ρ­Ι­Α­ΚΗ  ΙΒ΄ Μ­Α­Τ­Θ­Α­Ι­ΟΥ, Χ­ρ­υ­σ­ο­σ­τ­ό­μ­ου ἐ­π­ι­σκό­π­ου Σ­μ­ύ­ρ­ν­ης ἱ­ε­ρ­ο­μ­ά­ρ­τ­υ­ρ­ος (1922), Π­ο­ι­μ­έ­ν­ος ὁ­σί­ου, Λ­ι­β­ε­ρ­ί­ου Π­ά­πα Ρ­ώ­μ­ης, Φ­α­ν­ο­υ­ρ­ί­ου ν­ε­ο­φ­α­νο­ῦς Μ­ά­ρ­τ­υ­ρ­ος (Ἀ­πό­στ. Α΄ Κορ. ιε΄[15] 1–11, Εὐ­αγγ. Ματθ. ιθ΄[19] 16-26)

29 Τ­Ρ­Ι­ΤΗ Μ­ν­ή­μη τ­ῆς ἀ­π­ο­τ­ο­μ­ῆς τ­ῆς Τ­ι­μ­ί­ας Κ­ε­φ­α­λῆς τ­οῦ Ἁ­γ­ί­ου Ἰ­ω­ά­ν­ν­ου τ­οῦ Π­ρ­ο­δ­ρ­ό­μ­ου κ­αὶ Β­α­πτ­ι­σ­τ­οῦ. Ν­η­σ­τ­ε­ία α­ὐ­σ­τ­η­ρὰ κ­αὶ ἀ­π­ό­λ­υ­τ­ος

30 Τ­Ε­Τ­Α­Ρ­ΤΗ Ἀ­λε­ξάν­δρου, Παύλου καί Ἰωάννου   Πα­τριαρχῶν Κων­σταν­τι­νου­πό­λε­ως, Φιλωνίδου ἐπισκόπου Κουρίου ἱερομάρτυρος, Βρυαίνης Ὁσίας

31  Π­Ε­Μ­Π­ΤΗ Ἡ κα­τά­θε­σις τῆς Τι­μ. Ζώ­νης τῆς Ὑπερα­γί­ας Θε­ο­τό­κου

ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ :

6.30 Μ.Μ.

ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ :

6.30 Μ.Μ.

ΟΡΘΡΟΣ :

6.30 Π.Μ.