ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΩΣ. ΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΦΟΥ

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΠΑΥΛΟΥ ΚΑΙ ΒΑΡΝΑΒΑ

Γ΄ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

(22 ΜΑΡΤΙΟΥ 2020)

(ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΩΣ)

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ

Ἀδελφοί, ἔ­χον­τες ἀρ­χι­ε­ρέ­α μέ­γαν δι­ε­λη­λυ­θό­τα τοὺς οὐ­ρα­νούς, Ἰ­η­σοῦν τὸν υἱ­ὸν τοῦ Θε­οῦ, κρα­τῶ­μεν τῆς ὁ­μο­λο­γί­ας. οὐ γὰρ ἔ­χο­μεν ἀρ­χι­ε­ρέ­α μὴ δυ­νά­με­νον συμ­πα­θῆ­σαι ταῖς ἀ­σθε­νε­ί­αις ἡ­μῶν, πε­πει­ρα­σμέ­νον δὲ κα­τὰ πάν­τα κα­θ' ὁ­μοι­ό­τη­τα χω­ρὶς ἁ­μαρ­τί­ας. προ­σερ­χώ­με­θα οὖν με­τὰ παρ­ρη­σί­ας τῷ θρό­νῳ τῆς χά­ρι­τος, ἵ­να λά­βω­μεν ἔ­λε­ον καὶ χά­ριν εὕ­ρω­μεν εἰς εὔ­και­ρον βο­ή­θειαν.  Πᾶς γὰρ ἀρ­χι­ε­ρεὺς ἐξ ἀν­θρώ­πων λαμ­βα­νό­με­νος ὑ­πὲρ ἀν­θρώ­πων κα­θί­στα­ται τὰ πρὸς τὸν Θε­όν, ἵ­να προ­σφέ­ρῃ δῶ­ρά τε καὶ θυ­σί­ας ὑ­πὲρ ἁ­μαρ­τι­ῶν, με­τρι­ο­πα­θεῖν δυ­νά­με­νος τοῖς ἀ­γνο­οῦ­σι καὶ πλα­νω­μέ­νοις, ἐ­πεὶ καὶ αὐ­τὸς πε­ρί­κει­ται ἀ­σθέ­νειαν· καὶ διὰ τα­ύ­την ὀ­φε­ί­λει, κα­θὼς πε­ρὶ τοῦ λα­οῦ, οὕ­τω καὶ πε­ρὶ ἑ­αυ­τοῦ προ­σφέ­ρειν ὑ­πὲρ ἁ­μαρ­τι­ῶν. καὶ οὐχ ἑ­αυ­τῷ τις λαμ­βά­νει τὴν τι­μήν, ἀλ­λὰ κα­λο­ύ­με­νος ὑ­πὸ τοῦ Θε­οῦ, κα­θά­περ καὶ Ἀ­α­ρών. οὕ­τω καὶ ὁ Χρι­στὸς οὐχ ἑ­αυ­τὸν ἐ­δό­ξα­σε γε­νη­θῆ­ναι ἀρ­χι­ε­ρέ­α, ἀλ­λ' ὁ λα­λή­σας πρὸς αὐ­τόν· υἱ­ός μου εἶ σύ, ἐ­γὼ σή­με­ρον γε­γέν­νη­κά σε· κα­θὼς καὶ ἐν ἑ­τέ­ρῳ λέ­γει· σὺ ἱ­ε­ρεὺς εἰς τὸν αἰ­ῶ­να κα­τὰ τὴν τά­ξιν Μελ­χι­σε­δέκ.             

(Ἑβρ. δ΄[4] 14 – ε΄[5] 6)

ΣΥΝΟΔΟΙΠΟΡΟΣ ΣΤΙΣ ΘΛΙΨΕΙΣ

«Οὐ γὰρ ἔ­χο­μεν ἀρ­χι­ε­ρέ­α μὴ δυ­νά­με­νον συμ­πα­θῆ­σαι ταῖς ἀ­σθε­νεί­αις ἡ­μῶν, πε­πει­ρα­σμέ­νον δὲ κα­τὰ πάν­τα καθ᾿ ὁ­μοι­ό­τη­τα χω­ρὶς ἁ­μαρ­τί­ας»

Κυ­ρια­κή τῆς Σταυ­ρο­προ­σκυ­νή­σε­ως σή­με­ρα καὶ ἡ ἁ­γί­α μας Ἐκ­κλη­σί­α προ­βάλ­λει ἐ­νώ­πιόν μας τὸν Τί­μιο Σταυ­ρὸ τοῦ Κυ­ρί­ου καὶ μᾶς κα­λεῖ νὰ Τὸν προ­σκυ­νή­σου­με γιὰ νὰ λά­βου­με χά­ρη καὶ δύ­να­μη, ἀλ­λὰ καὶ νὰ ἐμ­βα­θύ­νου­με στὸ μυ­στή­ριο ποὺ κρύ­βει.

Ἀ­λή­θεια πό­ση ἐ­νί­σχυ­ση καὶ πα­ρη­γο­ριὰ μᾶς χα­ρί­ζει ὁ ἐ­σταυ­ρω­μέ­νος Κύ­ριος! Αὐ­τὸς εἶ­ναι ὁ συ­νο­δοι­πό­ρος σὲ κά­θε θλί­ψη καὶ δο­κι­μα­σί­α μας, δι­ό­τι μό­νο Αὐ­τὸς μας κα­τα­λα­βαί­νει σὲ τέ­λει­ο βαθ­μό, συμ­πά­σχει μα­ζί μας καὶ μᾶς ἀ­νοί­γει τὸν δρό­μο γιὰ τὴ λύ­τρω­ση καὶ τὴ σω­τη­ρί­α. Αὐ­τὴν ἀ­κρι­βῶς τὴν ἀ­λή­θεια μᾶς ὑ­πεν­θυ­μί­ζει τὸ ση­με­ρι­νὸ ἀ­πο­στο­λι­κὸ ἀ­νά­γνω­σμα, τὸ ὁ­ποῖ­ο ἀ­να­φε­ρό­με­νο στὸν Κύ­ριο Ἰ­η­σοῦ ὡς τὸν αἰ­ώ­νιο Ἀρ­χι­ε­ρέ­α λέ­γει: «Οὐ γὰρ ἔ­χο­μεν ἀρ­χι­ε­ρέ­α μὴ δυ­νά­με­νον συμ­πα­θῆ­σαι ταῖς ἀ­σθε­νεί­αις ἡ­μῶν, πε­πει­ρα­σμέ­νον δὲ κα­τὰ πάν­τα καθ᾿ ὁ­μοι­ό­τη­τα χω­ρὶς ἁ­μαρ­τί­ας». Δη­λα­δή, δὲν ἔ­χου­με ἀρ­χι­ε­ρέ­α ποὺ νὰ μὴν μπο­ρεῖ νὰ δεί­ξει συμ­πά­θεια στὶς ἀ­σθέ­νει­ες καὶ τὶς ἀ­δυ­να­μί­ες μας· ἀλ­λὰ ἔ­χου­με ἀρ­χι­ε­ρέ­α ὁ ὁ­ποῖ­ος ἔ­χει ἀν­τι­με­τω­πί­σει πει­ρα­σμοὺς μ᾿ ὅ­λους τοὺς τρό­πους τοὺς ὁ­ποί­ους εἶ­ναι δυ­να­τὸν νὰ δο­κι­μα­σθεῖ ἡ ἀν­θρώ­πι­νη φύ­ση, ἐξ ὁ­λο­κλή­ρου ὅ­μοι­α μ᾿ ἐ­μᾶς, χω­ρὶς ὅ­μως νὰ ὑ­πο­πέ­σει σὲ κα­μί­α ἁ­μαρ­τί­α.

Ἂς δοῦ­με λοι­πὸν πῶς ὁ Κύ­ριος Ἰ­η­σοῦς Χρι­στὸς γί­νε­ται συ­νο­δοι­πό­ρος στὶς θλί­ψεις καὶ τὶς δο­κι­μα­σί­ες μας.

1.       Ἔχει πεί­ρα τῶν θλί­ψε­ών μας

Ἐ­κεῖ­νο ποὺ πρω­τί­στως συγ­κι­νεῖ τὴν ψυ­χή μας καὶ μᾶς κά­νει νὰ αἰ­σθα­νό­μα­στε τὸν Κύ­ριο συ­νο­δοι­πό­ρο στοὺς πό­νους καὶ τὶς ἀ­γω­νί­ες μας, εἶ­ναι τὸ γε­γο­νὸς ὅ­τι καὶ ὁ Ἴ­διος γεύ­θη­κε τὸ πι­κρὸ πο­τή­ριο τῶν πει­ρα­σμῶν καὶ τῶν θλί­ψε­ων καὶ μά­λι­στα στὸν με­γα­λύ­τε­ρο βαθ­μὸ ποὺ θὰ μπο­ροῦ­σε κα­νεὶς πο­τὲ νὰ δο­κι­μά­σει. Ἔ­τσι ὥ­στε «ἐν ᾧ πέ­πον­θεν αὐ­τὸς πει­ρα­σθείς, δύ­να­ται τοῖς πει­ρα­ζο­μέ­νοις βο­η­θῆ­σαι» (Ἑ­βρ. β΄[2] 18). Κα­θὼς δη­λα­δὴ δο­κί­μα­σε ὁ Ἴ­διος πει­ρα­σμούς, μὲ πολ­λὴ συμ­πά­θεια θὰ βο­η­θή­σει κι ἐ­κεί­νους ποὺ πει­ρά­ζον­ται καὶ δο­κι­μά­ζον­ται.

Πράγ­μα­τι ὅ­λη ἡ πο­ρεί­α τῆς ἐ­πι­γεί­ου ζω­ῆς τοῦ Κυ­ρί­ου, ἀ­πὸ τὴ Βη­θλε­ὲμ μέ­χρι καὶ τὸν Γολ­γο­θᾶ, ἦ­ταν γε­μά­τη ἀ­πὸ θλί­ψεις καὶ δο­κι­μα­σί­ες. Ἔ­ζη­σε φτω­χός, ἄ­στε­γος, με­τα­νά­στης, πρό­σφυ­γας... Ἀν­τι­με­τώ­πι­σε τοὺς πει­ρα­σμοὺς τοῦ δι­α­βό­λου, δο­κί­μα­σε ἀ­μέ­τρη­τους κό­πους καὶ στε­ρή­σεις ἀλ­λὰ καὶ πό­νους ὀ­δυ­νη­ρούς. Δέ­χθη­κε βα­ριὰ πλήγ­μα­τα ἀ­κό­μη κι ἀ­πό τους στε­νό­τε­ρους φί­λους καὶ συ­νερ­γά­τες του: τὴν ἄρ­νη­ση τοῦ Πέ­τρου, τὴν προ­δο­σί­α τοῦ Ἰ­ού­δα, τὴν ἐγ­κα­τά­λει­ψη τῶν μα­θη­τῶν του. Ὑ­πέ­μει­νε δι­ωγ­μούς, ἐμ­παιγ­μούς, ὕ­βρεις, συ­κο­φαν­τί­ες. Τὸν συ­νέ­λα­βαν καὶ Τὸν κα­τα­δί­κα­σαν, καὶ τε­λι­κὰ ἔ­φθα­σε στὸ ἀ­πο­κο­ρύ­φω­μα ὅ­λων τῶν θλί­ψε­ων: τὸν Σταυ­ρὸ καὶ τὸν θά­να­το.

Κα­νεὶς πο­τὲ δὲν πό­νε­σε καὶ δὲν ὑ­πέ­φε­ρε τό­σο πο­λὺ ὅ­σο ὁ ἀ­να­μάρ­τη­τος Κύ­ριος ἐ­πά­νω στὸν Σταυ­ρό. Ἂς μὴν ἀ­πελ­πι­ζό­μα­στε λοι­πόν, ὅ­ταν κα­λού­μα­στε κι ἐ­μεῖς νὰ ση­κώ­σου­με τὸν δι­κό μας σταυ­ρό. Ἂς ἀ­να­θέ­του­με ὅ­λες τὶς δυ­σκο­λί­ες καὶ τὰ προ­βλή­μα­τά μας στὸν ἐ­σταυ­ρω­μέ­νο Κύ­ριο. Ἐ­κεῖ­νος ποὺ δο­κί­μα­σε τὸν πό­νο σὲ ὅ­λο του τὸ βά­θος καὶ τὴν ἔ­κτα­ση, ὁ­πωσ­δή­πο­τε μᾶς κα­τα­λα­βαί­νει. Μᾶς κα­τα­λα­βαί­νει, ἀ­φοῦ Αὐ­τὸς σή­κω­σε πά­νω στὸ Σταυ­ρὸ τὸ βά­ρος τῶν ἁ­μαρ­τι­ῶν ὅ­λων τῶν ἀν­θρώ­πων!

2. Μᾶς ἐ­νι­σχύ­ει μὲ τὴν Χά­ρη Του

Δὲν εἶ­ναι ὅ­μως μό­νο τὸ γε­γο­νὸς ὅ­τι ὁ Κύ­ριος μᾶς κα­τα­λα­βαί­νει καὶ συμ­πά­σχει στοὺς πει­ρα­σμοὺς καὶ στὶς δο­κι­μα­σί­ες μας. Ὑ­πάρ­χει καὶ κά­τι ἀ­κό­μη πιὸ ση­μαν­τι­κό: τὸ ὅ­τι Ἐ­κεῖ­νος μᾶς δί­νει πλού­σια τὴ Χά­ρη καὶ τὴ δύ­να­μη γιὰ νὰ ξε­πε­ρά­σου­με τὶς ἀ­δυ­να­μί­ες καὶ τὶς θλί­ψεις μας. Ὁ ἀ­πό­στο­λος Παῦ­λος μᾶς δι­α­βε­βαι­ώ­νει: «Πι­στὸς ὁ Θε­ός, ὃς οὐκ ἐ­ά­σει ὑ­μᾶς πει­ρα­σθῆ­ναι ὑ­πὲρ ὃ δύ­να­σθε, ἀλ­λὰ ποι­ή­σει σὺν τῷ πει­ρα­σμῷ καὶ τὴν ἔκ­βα­σιν τοῦ δύ­να­σθαι ὑ­μᾶς ὑ­πε­νεγ­κεῖν» (Α΄ Κορ. ι΄[10] 13). Δη­λα­δή, εἶ­ναι ἀ­ξι­ό­πι­στος ὁ Θε­ὸς καὶ σύμ­φω­να μὲ τὶς ὑ­πο­σχέ­σεις του δὲν θὰ σᾶς ἀ­φή­σει νὰ πει­ρα­σθεῖ­τε πα­ρα­πά­νω ἀ­πὸ τὴ δύ­να­μή σας, ἀλ­λὰ μα­ζὶ μὲ τὸν πει­ρα­σμὸ θὰ φέ­ρει καὶ τὸ τέ­λος του, ὥ­στε νὰ μπο­ρεῖ­τε νὰ τὸν ἀν­τέ­ξε­τε. Πραγ­μα­τι­κά, σὲ κα­νέ­ναν ἄλ­λον δὲν εἶ­ναι τό­σο κον­τὰ ὁ Κύ­ριος ὅ­σο στὸν χρι­στια­νὸ ποὺ ὑ­πο­μο­νε­τι­κὰ βα­στά­ζει τὸν σταυ­ρό του: «Μετ᾿ αὐ­τοῦ εἰ­μι ἐν θλί­ψει» (Ψαλμ. 90, 15). Στὴ θλί­ψη καὶ στὸν πό­νο του εἶ­μαι μα­ζί του, μᾶς βε­βαι­ώ­νει ἐ­πα­να­λαμ­βά­νον­τας λό­για τοῦ θε­ο­πνεύ­στου Ψαλ­μω­δοῦ του.  Εἶ­μαι μα­ζὶ μὲ τὸν κά­θε πι­στό, ποὺ ση­κώ­νει τὸν σταυ­ρό του στὴ ζω­ή του.

Τὶς ἡ­μέ­ρες αὐ­τὲς δι­ερ­χό­μα­στε πε­ρί­ο­δο ἀ­γώ­να πνευ­μα­τι­κοῦ, ἐ­φό­σον ἤ­δη δι­α­νύ­ου­με τὴν Ἁ­γί­α καὶ Με­γά­λη Τεσ­σα­ρα­κο­στή, ἀλ­λὰ καὶ ἀ­γώ­να γιὰ τὴν ἐ­πι­βί­ω­σή μας, ἀ­φοῦ ὅ­λοι μας σὲ μι­κρό­τε­ρο ἢ με­γα­λύ­τε­ρο βαθ­μὸ ὑ­φι­στά­με­θα τὶς ὀ­δυ­νη­ρὲς συ­νέ­πει­ες ἀ­πὸ τὴν οἰ­κο­νο­μι­κὴ κρί­ση ποὺ μα­στί­ζει τὴ χώ­ρα μας.

Σὲ μιὰ τέ­τοι­α κρί­σι­μη πε­ρί­ο­δο δὲν ὑ­πάρ­χει τί­πο­τε πιὸ ἐ­νι­σχυ­τι­κὸ καὶ πα­ρή­γο­ρο ἀ­πὸ αὐ­τὸ ποὺ προ­βάλ­λει σή­με­ρα ἡ ἁ­γί­α μας Ἐκ­κλη­σί­α: τὸν Τί­μιο Σταυ­ρὸ στο­λι­σμέ­νο μὲ ἀ­νοι­ξι­ά­τι­κα λου­λού­δια, γιὰ νὰ μὴν ξε­χνοῦ­με ὅ­τι, ὅ­πως με­τὰ τὸν χει­μώ­να ἔρ­χε­ται ἡ ἄ­νοι­ξη, ἔ­τσι καὶ με­τὰ τὸν Σταυ­ρὸ ἀ­κο­λου­θεῖ πάν­τα ἡ Ἀ­νά­στα­ση!

 (Δ­ι­α­σ­κ­ε­υὴ ἀ­πὸ π­α­λ­α­ιὸ τ­ό­μο τ­οῦ Π­ε­ρ­ι­ο­δ­ι­κ­οῦ «Ο Σ­Ω­Τ­ΗΡ»)

ΤΟ ΙΕΡΟ  ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ

Εἶπεν ὁ Κύριος· Ὅ­στις θέ­λει ὀ­πί­σω μου ἐλθεῖν, ἀ­παρ­νη­σά­σθω ἑ­αυ­τὸν καὶ ἀ­ρά­τω τὸν σταυ­ρὸν αὐ­τοῦ, καὶ ἀ­κο­λου­θε­ί­τω μοι. ὃς γὰρ ἂν θέ­λῃ τὴν ψυ­χὴν αὐ­τοῦ σῶ­σαι, ἀ­πο­λέ­σει αὐ­τήν· ὃς δ' ἂν ἀ­πο­λέ­σῃ τὴν ἑ­αυ­τοῦ ψυ­χὴν ἕ­νε­κεν ἐ­μοῦ καὶ τοῦ εὐ­αγ­γε­λί­ου, οὗ­τος σώ­σει αὐ­τήν. τί γὰρ ὠ­φε­λή­σει ἄν­θρω­πον ἐ­ὰν κερ­δή­σῃ τὸν κό­σμον ὅ­λον, καὶ ζη­μι­ω­θῇ τὴν ψυ­χὴν αὐ­τοῦ; ἢ τί δώ­σει ἄν­θρω­πος ἀν­τάλ­λαγ­μα τῆς ψυ­χῆς αὐ­τοῦ; ὃς γὰρ ἐ­ὰν ἐ­παι­σχυν­θῇ  με  καὶ  τοὺς  ἐ­μοὺς λό­γους ἐν τῇ γε­νε­ᾷ τα­ύ­τῃ τῇ μοι­χα­λί­δι ­ καὶ ἁ­μαρ­τω­λῷ,  καὶ ὁ  υἱ­ὸς  τοῦ  ἀν θρώ­που ἐ­παι­σχυν­θή­σε­ται αὐ­τὸν ὅ­ταν ἔλ­θῃ ἐν τῇ δό­ξῃ τοῦ πα­τρὸς αὐ­τοῦ με­τὰ τῶν ἀγ­γέ­λων τῶν ἁ­γί­ων. Καὶ ἔ­λε­γεν αὐ­τοῖς· Ἀ­μὴν λέ­γω ὑ­μῖν ὅ­τι εἰ­σί τι­νες τῶν ὧ­δε ἑ­στη­κό­των, οἵ­τι­νες οὐ μὴ γεύσωνται θανάτου ἕ­ως ἂν ἴ­δω­σι τὴν βα­σι­λεί­αν τοῦ Θε­οῦ ἐ­λη­λυ­θυῖ­αν ἐν δυ­νά­μει.                                  

   (Μᾶρκ. η΄[8] 34 - θ΄[9]  1)

ΕΡ­ΜΗ­ΝΕΙΑ (Π.Ν.ΤΡΕΜ­ΠΕ­ΛΑ)

Ὁ Ἰ­η­σοῦς κά­λε­σε τὰ πλή­θη τοῦ λα­οῦ μα­ζὶ μὲ τοὺς μα­θη­τές του καὶ τοὺς εἶ­πε: Ἐ­κεῖ­νος ποὺ θέ­λει νὰ γί­νει δι­κός μου καὶ νὰ μὲ ἀ­κο­λου­θεῖ ὡς μα­θη­τής μου, ἂς δι­α­κό­ψει κά­θε φι­λί­α καὶ σχέ­ση μὲ τὸν δι­ε­φθαρ­μέ­νο ἀ­π' τὴν ἁ­μαρ­τί­α ἑ­αυ­τό του κι ἂς πά­ρει τὴ στα­θε­ρὴ ἀ­πό­φα­ση νὰ ὑ­πο­στεῖ γιὰ μέ­να ὄ­χι μό­νο κά­θε θλί­ψη καὶ δο­κι­μα­σί­α, ἀλ­λά ἀ­κό­μα καὶ θά­να­το σταυ­ρι­κό, καὶ τό­τε ἂς μὲ ἀ­κο­λου­θεῖ μι­μού­με­νος τὸ πα­ρά­δειγ­μά μου. Καὶ μὴ δι­στά­σει κα­νεὶς νὰ κά­νει τὶς θυ­σί­ες αὐ­τές. Δι­ό­τι ὅ­ποι­ος θέ­λει νὰ σώ­σει τὴ ζω­ή του, θὰ χά­σει τὴν πνευ­μα­τι­κή, εὐ­τυ­χι­σμέ­νη καὶ αἰ­ώ­νια ζω­ή. Ὅ­ποι­ος ὅ­μως χά­σει καὶ θυ­σιά­σει τὴ ζω­ή του γιὰ τὴν ὁ­μο­λο­γί­α καὶ τὴν ὑ­πα­κο­ή του σὲ μέ­να καὶ τὸ εὐ­αγ­γέ­λιό μου, αὐ­τὸς θὰ σώ­σει τὴν ψυ­χή του στὴ μέλ­λου­σα ζω­ή, ὅ­που θὰ κερ­δί­σει τὴν αἰ­ώ­νια εὐ­τυ­χί­α. Κι ἐ­κεί­νη ἡ σω­τη­ρί­α εἶ­ναι τὸ πᾶν. Δι­ό­τι τί θὰ ὠ­φε­λή­σει τὸν ἄν­θρω­πο, ἐ­ὰν κερ­δί­σει ὅ­λον αὐ­τὸν τὸν ὑ­λι­κὸ κό­σμο, καὶ στὸ τέ­λος χά­σει τὴν ψυ­χή του; Δι­ό­τι ἡ ψυ­χή του, ποὺ εἶ­ναι πνευ­μα­τι­κὴ καὶ αἰ­ώ­νια, δὲν συγ­κρί­νε­ται μὲ κα­νέ­να ἀ­π' τὰ ὑ­λι­κὰ ἀ­γα­θὰ τοῦ φθαρ­τοῦ κό­σμου. Ἤ, ἐ­ὰν ἕ­νας ἄν­θρω­πος χά­σει τὴν ψυ­χή του, τί μπο­ρεῖ νὰ δώ­σει ὡς ἀν­τάλ­λαγ­μα γιὰ νὰ τὴν ἐ­ξα­γο­ρά­σει ἀ­π' τὴν αἰ­ώ­νια ἀ­πώ­λεια; Κι ἀ­σφα­λῶς θὰ χά­σει τὴν ψυ­χὴ του ἐ­κεῖ­νος ποὺ δὲν θὰ ὑ­πο­στεῖ γιὰ μέ­να τὶς θυ­σί­ες αὐ­τές. Δι­ό­τι ὁ­ποι­οσ­δή­πο­τε ντρα­πεῖ ἐ­μέ­να καί τά λό­για μου ἐ­πη­ρε­α­σμέ­νος ἀ­π' τὶς πε­ρι­φρο­νή­σεις καὶ τοὺς χλευα­σμοὺς τῶν ἀν­θρώ­πων τῆς γε­νιᾶς αὐ­τῆς ποὺ ἀ­πο­στά­τη­σε ἀ­π' τὸν πνευ­μα­τι­κό της νυμ­φί­ο καὶ εἶ­ναι ἁ­μαρ­τω­λή, αὐ­τὸν θὰ τὸν ντρα­πεῖ καὶ ὁ υἱ­ός τοῦ ἀν­θρώ­που καὶ θὰ τὸν ἀ­πο­κη­ρύ­ξει ὡς ξέ­νο, ὅ­ταν θά ἔλ­θει μέ τούς ἁ­γί­ους ἀγ­γέ­λους πε­ρι­βε­βλη­μέ­νος μέ τή δό­ξα τοῦ Πα­τρός του. Τούς ἔ­λε­γε ἀ­κό­μη: Σᾶς λέ­ω ἀ­λη­θι­νά ὅ­τι ὑ­πάρ­χουν με­ρι­κοί ἀ­π’ αὐ­τούς πού στέ­κον­ται ἐ­δῶ, οἱ ὁ­ποῖ­οι δέν θά γευ­θοῦν θά­να­το προ­τοῦ νά δοῦν με­τά τήν κά­θο­δο τοῦ Ἁ­γί­ου Πνεύ­μα­τος νά κα­τα­λύ­ε­ται ἡ πα­λαι­ά θεί­α τά­ξη καί δι­α­θή­κη μέ τήν κα­τα­στρο­φή τῆς Ἱ­ε­ρου­σα­λήμ καί τοῦ να­οῦ της καί μέ δύ­να­μη ἀ­κα­τα­γώ­νι­στη καί ὑ­περ­φυ­σι­κή ἡ νέ­α τά­ξη στόν κό­σμο, τήν ὁ­ποί­α θά ἐκ­προ­σω­πεῖ ἡ Ἐκ­κλη­σί­α ὡς ἄλ­λη βα­σι­λεί­α τοῦ Θε­οῦ πά­νω στή γῆ.

ΕΚΤΑΚΤΗ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΦΟΥ

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΠΑΥΛΟΥ ΚΑΙ ΒΑΡΝΑΒΑ

ΕΚΤΑΚΤΗ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ 

ΕΝΗΜΕΡΩΝΟΥΜΕ ΟΤΙ Η ΑΥΡΙΑΝΗ (18/3) ΠΡΟΗΓΙΑΣΜΕΝΗ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΣΤΟΝ ΙΕΡΟ ΝΑΟ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΠΑΥΛΟΥ ΚΑΙ ΒΑΡΝΑΒΑ ΣΤΗΝ ΠΑΦΟ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΩΙΝΗ. 

Ὁ Ἅγιος Παῦλος ὁ Ὁσιομάρτυρας

Ὁ Ἅγιος Παῦλος ὁ Ὁσιομάρτυρας

Οἱ Ὅ­σιοι Πα­τέ­ρες καί Μο­να­χοί κα­τέ­χουν πε­ρί­λαμ­πρη θέ­ση στήν ἁ­γί­α μας Ἐκ­κλη­σί­α καί ἔ­παι­ξαν ἀ­νέ­κα­θεν σπου­δαῖ­ο καί θαυ­μα­στό ρό­λο μέ­σα σ’ αὐ­τήν. Εἶ­ναι οἱ Ἅ­γιοι, οἱ ὁ­ποῖ­οι, ἀ­πο­μα­κρυ­σμέ­νοι ἀ­πό τόν κό­σμο, ἀ­σκοῦν­ται σέ κά­θε εἴ­δους ἀ­ρε­τή, καί ἀ­πό τά ἱ­ε­ρά τους ἀ­σκη­τή­ρια ἀ­να­πέμ­πουν κα­θη­με­ρι­νῶς δε­ή­σεις στόν Θε­ό ὑ­πέρ τῶν ἀ­γω­νι­ζο­μέ­νων Χριστια­νῶν πού βρί­σκον­ται στόν κό­σμο. Συγ­χρό­νως αὐ­τοί οἱ Μο­να­χοί ἀ­πο­τέ­λε­σαν ἀ­νά τούς αἰ­ῶ­νες τά ἀ­γω­νι­στι­κά τάγ­μα­τα τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας μας, πού μά­χον­ται πάν­το­τε ἐ­ναν­τί­ον τῶν αἱ­ρέ­σε­ων καί κά­θε πλά­νης. Πολ­λοί ἀ­πό αὐ­τούς ἀ­γω­νί­σθη­καν γιά τήν ἀ­λή­θεια καί τήν Ὀρ­θο­δο­ξί­α μέ­χρι μαρ­τυ­ρί­ου. Μί­α τέ­τοι­α μορ­φή εἶ­ναι καί ὁ ὁ­σι­ο­μάρ­τυς Παῦ­λος.

Ἀ­πό τήν εὐα­νδρη με­γα­λό­νη­σο Κρή­τη κα­τα­γό­ταν ὁ Ὅ­σιος. Καί εἶ­χε με­λε­τή­σει, εἶ­χε ἀ­γα­πή­σει καί εἶ­χε ἐμ­πνευ­σθεῖ ἀ­πό τόν ὁ­μώ­νυ­μο, τόν ἀ­πό­στο­λο Παῦ­λο, καί τά δι­κά του τά ἴ­χνη πό­θη­σε νά ἀ­κο­λου­θή­σει, ὡς μι­μη­τῆ τοῦ Χρι­στοῦ. Γιά τήν ἀ­σκη­τι­κή ζω­ή τοῦ ὁ­σί­ου Πα­τρός ὁ ἱ­ε­ρός ὑ­μνο­γρά­φος ση­μει­ώ­νει: «Κα­τη­κο­λού­θη­σε Χρι­στῷ δί ἐ­νά­ρε­του ἀ­γω­γῆς καί ἀρετῶν ἀ­σκη­τι­κῶν». Στήν λι­τή ἀλ­λά πε­ρι­ε­κτι­κή αὐ­τή φρά­ση πε­ρι­λαμ­βά­νε­ται ὅ­λη ἡ ἐ­νά­ρε­τη ζω­ή τοῦ Παύ­λου. Οἱ κό­ποι του, οἱ ἀ­σκή­σεις, ἡ ἐγ­κρά­τεια, οἱ προ­σευ­χές, οἱ ἀ­γρυ­πνί­ες, ἡ ἀ­γά­πη του…

Ὅ­μως ὁ ὅ­σιος Ὀρ­θό­δο­ξος μο­να­χός δέν ἔ­μει­νε μό­νο σ’ αὐ­τά. Ἦ­ταν τό­τε και­ροί, πού τόν κα­λοῦ­σαν καί σέ ἄλ­λους ἀ­γῶ­νες ἔ­ξω ἀ­πό τό ἀ­σκη­τή­ριό του. Ἦ­ταν χρό­νοι δο­κι­μα­σί­ας τῆς Ὀρ­θο­δο­ξί­ας. Οἱ εἰ­κο­νο­μά­χοι εἶ­χαν κη­ρύ­ξει σκλη­ρό καί συ­νε­χῆ δι­ωγ­μό μέ σκο­πό νά ἀ­φα­νί­σουν τούς Ὀρ­θο­δό­ξους καί νά ἐ­πι­βά­λουν τήν πλά­νη τους.

Ὁ Παῦ­λος ἦ­ταν Ὀρ­θό­δο­ξος, μέ φρό­νη­μα ὀρ­θό καί μέ θερ­μό ζῆ­λο, καί γι’ αὐ­τό ὑ­πο­στή­ρι­ξε καί κή­ρυ­ξε σέ κά­θε κα­τεύ­θυν­ση τήν ἀ­λή­θεια. Τήν ἀ­λή­θεια γιά τίς ἁ­γί­ες Εἰ­κό­νες, ὅ­πως τήν συ­νό­ψι­σε ἡ Ἐκ­κλη­σί­α στή φρά­ση τοῦ Μ. Βα­σι­λεί­ου: «ἡ τῆς εἰ­κό­νος τι­μή ἐ­πί τό πρω­τό­τυ­πον δι­α­βαί­νει». Ἀλ­λά καί γε­νι­κῶς κή­ρυ­ξε τήν Ὀρ­θό­δο­ξη ἀ­λή­θεια, ὅ­πως τήν διατύπωσαν οἱ ἅ­γιοι Πα­τέ­ρες τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας μέ­σα ἀ­πό τίς Οἰ­κου­με­νι­κές Συ­νό­δους. Καί εἶ­ναι ἀ­λή­θεια, ὅ­τι τό ἐ­ρη­μη­τή­ριο τοῦ ὁ­σί­ου Πα­τρός ἔ­γι­νε κέν­τρο δυ­νά­με­ως τῶν Ὀρθοδόξων, ἀλ­λά καί κέν­τρο ἐ­πι­τε­λι­κοῦ συν­το­νι­σμοῦ γιά τήν δι­α­φώ­τι­ση τῶν Χρι­στια­νῶν, κέν­τρο ἀν­τι­αι­ρε­τι­κου ἀ­γῶ­νος.

Τό θλι­βε­ρό εἶ­ναι ὅ­τι πολ­λοί ἀ­πό τούς Ἄρ­χον­τες τήν πε­ρί­ο­δο ἐ­κεί­νη, καί αὐ­το­κρά­το­ρες ἀ­κό­μη, εἶ­χαν προ­σχω­ρή­σει στήν αἵ­ρε­ση τῆς εἰ­κο­νο­μα­χί­ας. Ἔ­τσι μέ τήν ἀ­νο­χή ἤ καί προ­τρο­πή τους γι­νό­ταν μέ φα­να­τι­σμό με­γά­λος δι­ωγ­μός κα­τά τῆς Ὀρ­θο­δο­ξί­ας, ὄ­χι μό­νο στήν Κων­σταν­τι­νού­πο­λη, ἀλ­λά καί σ’ ὅ­λη τήν αὐ­το­κρα­το­ρί­α. Καί ὁ αὐ­το­κρά­τωρ Κωνσταντῖνος ὁ Κο­πρώ­νυ­μος, ὁ ὁ­ποῖ­ος βα­σί­λευ­σε τήν ἐ­πο­χή ἐ­κεί­νη (718 – 775), ἦ­ταν φο­βε­ρός εἰ­κο­νο­μά­χος καί δι­ώ­κτης τῶν Ὀρ­θο­δό­ξων. Μέ τήν κα­θο­δή­γη­ση καί τίς δι­α­τα­γές του ὅ­λοι οἱ δι­οι­κη­τι­κοί καί στρα­τι­ω­τι­κοί ὑ­πάλ­λη­λοι τῆς αὐ­το­κρα­το­ρί­ας πί­ε­ζαν καί δί­ω­καν τούς Ὀρ­θο­δό­ξους Χρι­στια­νούς.

Στήν Κρή­τη ἐκ­πρό­σω­πος τοῦ Κο­πρω­νύ­μου ἦ­ταν ὁ στρα­τη­γός Θε­ό­φι­λος ὁ Λαρ­δα­τύ­ρης. Αὐ­τός, γνώ­στης τῶν πε­ποι­θή­σε­ων καί τῶν ἀ­γώ­νων τοῦ μο­να­χοῦ Παύ­λου, ἐ­πε­χεί­ρη­σε νά τόν ἐ­πη­ρε­ά­σει, ὥ­στε καί νά δι­α­κό­ψει τούς ἀ­γῶ­νες του καί ὁ ἴ­διος νά ἀρ­νη­θεῖ τήν προ­σκύ­νη­ση τῶν ἁ­γί­ων Εἰ­κό­νων. Καί γιά νά γί­νει αὐ­τό πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, το­πο­θέ­τη­σε μπροστά στόν Ὅ­σιο μί­α εἰ­κό­να τοῦ Σω­τῆ­ρος Χρι­στοῦ καί τοῦ ἔ­δω­σε δι­α­τα­γή νά τήν κα­τα­πα­τή­σει καί νά τή βε­βη­λώ­σει. Ἀλ­λά ἦ­ταν φυ­σι­κό. Ὁ Παῦ­λος ὄ­χι μό­νο ἀρ­νή­θη­κε, ὄ­χι μόνο ἀν­τέ­δρα­σε, ἀλ­λά ἔκ­πλη­κτος γιά τή νο­ο­τρο­πί­α καί τήν ἀ­παί­τη­ση τοῦ στρα­τη­γοῦ, μπρο­στά του καί μέ τρό­πο ἔν­το­νο φώ­να­ξε δυ­να­τά, γιά νά ἀ­κου­σθεῖ ἀ­πό ὅ­λους: «Μή γένοιτο, Κύ­ρι­ε Ἰ­η­σοῦ, πα­τῆ­σαι τήν σήν εἰ­κό­να». Καί συγ­χρό­νως γο­νά­τι­σε εὐ­λα­βι­κά καί ἀ­σπά­σθη­κε μέ σε­βα­σμό τήν εἰ­κό­να τοῦ Σω­τῆ­ρος.

Ἡ δι­α­τα­γή ὅ­μως τοῦ αὐ­το­κρά­το­ρος ἦ­ταν σα­φής καί αὐ­στη­ρή γιά ὅ­λους. Ὅ­σοι δέν ὑποτάσσονταν, ὅ­ποι­οι κι ἄν ἦ­ταν αὐ­τοί, ἔ­πρε­πε νά βα­σα­νι­σθοῦν καί τε­λι­κά νά θα­να­τω­θοῦν. Καί ὁ ὅ­σιος Παῦ­λος, ὁ ἀ­γω­νι­στής, ὁ ὁ­μο­λο­γη­τής τῆς ἀ­λη­θεί­ας, βά­δι­σε τόν δρό­μο αὐ­τό καί ἐ­πι­σφρά­γι­σε τό κή­ρυγ­μα καί τήν ὁ­μο­λο­γί­α του μέ τό φο­βε­ρό μαρ­τύ­ριο. Κα­τά δι­α­τα­γή τοῦ στρα­τη­γοῦ τόν ἔ­δε­σαν σφι­χτά καί τόν ἔ­βα­λαν στόν κα­τα­πέλ­τη. Αὐ­τό ἦ­ταν ἕ­να βα­σα­νι­στι­κό ὄρ­γα­νο πού χρη­σι­μο­που­οῦ­σαν γιά νά ἐ­ξαρ­θρώ­νουν τά μέ­λη τοῦ σώ­μα­τος τῶν κα­τα­δί­κων καί νά προ­κα­λοῦν ἀ­νυ­πό­φο­ρους πό­νους. Καί στή θέ­ση αὐ­τή κτυ­ποῦ­σαν συ­νε­χῶς τό ἐ­ξαρ­θρω­μέ­νο σῶ­μα του μέ σι­δε­ρέ­νια ρα­βδιά. Στό τέ­λος τόν κρέ­μα­σαν ἀνάποδα, ἄ­να­ψαν ἀ­πό κά­τω φω­τιά καί τόν ἔ­κα­ψαν.

Γρά­φει ὁ ἱ­ε­ρός ὑ­μνω­δός:

Τοίς ἀ­θλη­τι­κοῖς ἱ­δρῶ­σι τούς τῆς αἱ­ρέ­σε­ως σβέ­σας ἄν­θρα­κας καί τῷ πυ­ρί ὁ­λο­καυ­τω­θείς ὡς θύ­μα εὐ­πρόσ­δε­κτον καί ἱ­ε­ρεῖ­ον σε­πτόν προ­ση­νέ­χθης Κυ­ρί­ω… καί ἐ­πα­ξί­ῳ ἐ­πά­θλῳ με­τά­σχων, ἀ­δι­α­λεί­πτως πρέ­σβευ­ε, ὑ­πέρ ἡ­μῶν δε­ό­με­θα, Ἅ­γι­ε!

Ἕ­νας ἀ­κό­μη κρί­κος ἀ­πό τήν χρυ­σή ἁ­λυ­σί­δα τῶν Πα­τέ­ρων καί Ὁ­σί­ων της ἀ­θα­νά­του Ἐκ­κλη­σί­ας μας, οἱ ὁ­ποῖ­οι ἀ­γω­νί­σθη­καν καί κρά­τη­σαν τήν Ὀρ­θό­δο­ξη ἀ­λή­θεια μέ τήν θυ­σί­α τῆς ζω­ῆς τους, τήν ὁ­μο­λο­γί­α τους καί τό μαρ­τύ­ριο. Εἶ­ναι καύ­χη­μα τῆς Ὀρ­θο­δο­ξί­ας, ἀλ­λά καί τό ἄ­ξιο πα­ρά­δειγ­μα γιά μί­μη­ση ἀ­πό ὅ­λους μας.

 Ἀπό τό βιβλίο «Ἔνθεοι Σάλπιγγες»

Ἀρχιμ. Θεοδώρου Μπεράτη

ΙΕΡΑ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΙΣ

ΙΕΡΑ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΙΣ

Ὁ π. Ἀνδρέας λόγῳ τοῦ κορονοϊοῦ καὶ μετὰ τὶς ὁδηγίες ποὺ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κύπρου ἔδωσε στὴ δημοσιότητα χθὲς καὶ ἐπειδή ὁ ἴδιος ἀνήκει σὲ ὁμάδες ὑψηλοῦ κινδύνου

ἀναστέλλει τὶς ἐξομολογήσεις μέχρι νεωτέρας.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΓΙΑ ΑΝΑΣΤΟΛΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΝ ΕΥΚΑΙΡΙΩΝ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΦΟΥ

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΠΑΥΛΟΥ ΚΑΙ ΒΑΡΝΑΒΑ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ 

Μετά από τις τελευταίες εξελίξεις στο θέμα του κορονοϊού αποφασίσαμε να αναστείλουμε όλες τις συγκεντρώσεις μας μέχρι νεωτέρας: 

1. Κύκλοι μελέτης Αγίας Γραφής 
2. Κατηχητικά Σχολεία. 
3. Πρόνοια
4. Αρχονταρίκι 

Β΄ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ. (ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ). ΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ

­ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΦΟΥ

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΠΑΥΛΟΥ ΚΑΙ ΒΑΡΝΑΒΑ

Β΄ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

(15 ΜΑΡΤΙΟΥ 2020)

(ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ)

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ

Κα­τ' ἀρ­χάς σύ, Κύριε, τὴν γῆν ἐ­θε­με­λί­ω­σας, καὶ ἔρ­γα τῶν χει­ρῶν σού εἰ­σιν οἱ οὐ­ρα­νοί· αὐ­τοὶ ἀ­πο­λοῦν­ται, σὺ δὲ δι­α­μέ­νεις· καὶ πάν­τες ὡς ἱ­μά­τιον πα­λαι­ω­θή­σον­ται, καὶ ὡ­σεὶ πε­ρι­βό­λαι­ον ἑ­λί­ξεις αὐ­το­ύς, καὶ ἀλ­λα­γή­σον­ται· σὺ δὲ ὁ αὐ­τὸς εἶ, καὶ τὰ ἔ­τη σου οὐκ ἐ­κλε­ί­ψου­σι. πρὸς τί­να δὲ τῶν ἀγ­γέ­λων εἴ­ρη­κέ πο­τε· κά­θου ἐκ δε­ξι­ῶν μου ἕ­ως ἂν θῶ τοὺς ἐχ­θρο­ύς σου ὑ­πο­πό­διον τῶν πο­δῶν σου; Οὐ­χὶ πάν­τες εἰ­σὶ λει­τουρ­γι­κὰ πνε­ύ­μα­τα εἰς δι­α­κο­νί­αν ἀ­πο­στελ­λό­με­να διὰ τοὺς μέλ­λον­τας κλη­ρο­νο­μεῖν σω­τη­ρί­αν; Διὰ τοῦ­το δεῖ πε­ρισ­σο­τέ­ρως ἡ­μᾶς προ­σέ­χειν τοῖς ἀ­κου­σθεῖ­σι, μή­πο­τε πα­ραρ­ρυ­ῶ­μεν. Εἰ γὰρ ὁ δι' ἀγ­γέ­λων λα­λη­θεὶς λό­γος ἐ­γέ­νε­το βέ­βαι­ος, καὶ πᾶ­σα πα­ρά­βα­σις καὶ πα­ρα­κο­ὴ ἔ­λα­βεν ἔν­δι­κον μι­σθα­πο­δο­σί­αν, πῶς ἡ­μεῖς ἐκ­φευ­ξό­με­θα τη­λι­κα­ύ­της ἀ­με­λή­σαν­τες σω­τη­ρί­ας; ἥ­τις ἀρ­χὴν λα­βοῦ­σα λα­λεῖ­σθαι διὰ τοῦ Κυ­ρί­ου, ὑ­πὸ τῶν ἀ­κου­σάν­των εἰς ἡ­μᾶς ἐ­βε­βαι­ώ­θη.

                                             (Ἑβρ. α΄[1]10 – β΄[2] 3)

ΜΑΣ ΥΠΗΡΕΤΟΥΝ ΑΓΓΕΛΟΙ!

«Οὐ­χὶ πάν­τες (οἱ ἄγ­γε­λοι) εἰ­σι λει­τουρ­γι­κὰ πνεύ­μα­τα εἰς δι­α­κο­νί­αν ἀ­πο­στελ­λό­με­να διὰ τοὺς μέλ­λον­τας κλη­ρο­νο­μεῖν σω­τη­ρί­αν;»

Ὁ ἀ­πό­στο­λος Παῦ­λος μ᾿ ἕ­να λό­γο του στὸ ση­με­ρι­νὸ ἀ­πο­στο­λι­κὸ ἀ­νά­γνω­σμα στρέ­φει τὴ σκέ­ψη καὶ τὸ ἐν­δι­α­φέ­ρον μας στὸν ἀ­ό­ρα­το πνευ­μα­τι­κὸ κό­σμο καὶ συγ­κε­κρι­μέ­να στοὺς ἁ­γί­ους ἀγ­γέ­λους: «Οὐ­χὶ πάν­τες (οἱ ἄγ­γε­λοι) εἰ­σι λει­τουρ­γι­κὰ πνεύ­μα­τα εἰς δι­α­κο­νί­αν ἀ­πο­στελ­λό­με­να διὰ τοὺς μέλ­λον­τας κλη­ρο­νο­μεῖν σω­τη­ρί­αν;», ἐ­ρω­τᾶ. Κι ἐν­νο­εῖ ὅ­τι ὅ­λοι οἱ ἄγ­γε­λοι εἶ­ναι ὑ­πη­ρε­τι­κὰ πνεύ­μα­τα, ποὺ ἐ­νερ­γοῦν ὄ­χι ἀ­πὸ δι­κή τους πρω­το­βου­λί­α, ἀλ­λὰ ἀ­πο­στέλ­λον­ται ἀ­πὸ τὸν Θε­ὸ γιὰ νὰ ὑ­πη­ρε­τοῦν ἐ­κεί­νους ποὺ πρό­κει­ται νὰ κλη­ρο­νο­μή­σουν τὴν αἰ­ώ­νια ζω­ή.

Μὲ ἀ­φορ­μὴ λοι­πὸν αὐ­τὸν τὸν λό­γο τοῦ ἁ­γί­ου Ἀ­πο­στό­λου ἂς δοῦ­με πρῶ­τον ποι­ὰ εἶ­ναι ἡ ἀ­πο­στο­λὴ τῶν ἁ­γί­ων ἀγ­γέ­λων σὲ σχέ­ση μὲ τοὺς ἀν­θρώ­πους, καὶ δεύ­τε­ρον ποι­ὰ ὀ­φεί­λει νὰ εἶ­ναι ἡ δι­κή μας στά­ση ἀ­πέ­ναν­τί τους.

1. Δι­ά­κο­νοι τῆς σω­τη­ρί­ας μας

«Λει­τουρ­γι­κὰ πνεύ­μα­τα» χα­ρα­κτη­ρί­ζει ὁ θε­ό­πνευ­στος Ἀ­πό­στο­λος τοὺς ἁ­γί­ους ἀγ­γέ­λους, καὶ μὲ τὸν τρό­πο αὐ­τὸ δη­λώ­νει ἀ­φε­νὸς μὲν τὴν φύ­ση τῶν ἁ­γί­ων ἀγ­γέ­λων («πνεύ­μα­τα»), ἀ­φε­τέ­ρου δὲ τὴν ἀ­πο­στο­λή τους («λει­τουρ­γι­κά»). Δι­ό­τι, ἐ­κτὸς ἀ­πὸ τὶς δο­ξο­λο­γί­ες ποὺ ἀ­να­πέμ­πουν «ἀ­κα­τα­παύ­στοις στό­μα­σι» πρὸς τὸν Τρι­α­δι­κὸ Θε­ό, ὅ­λοι οἱ ἄγ­γε­λοι ὡς «λει­τουρ­γι­κὰ» πνεύ­μα­τα κα­λοῦν­ται νὰ ὑ­πη­ρε­τοῦν καὶ στὸ ἔρ­γο τῆς σω­τη­ρί­ας τῶν ἀν­θρώ­πων.

Πῶς ὅ­μως ὑ­πη­ρε­τοῦν αὐ­τὸ τὸ ἔρ­γο; Στὴν Ἁ­γί­α Γρα­φὴ ἀ­να­φέ­ρον­ται πολ­λὰ τέ­τοι­α πε­ρι­στα­τι­κά. Ἂς θυ­μη­θοῦ­με τὸν ἀρ­χάγ­γε­λο Γα­βρι­ὴλ στὸν Εὐ­αγ­γε­λι­σμὸ τῆς Θε­ο­τό­κου, τὸν ἄγ­γε­λο ποὺ ἀ­νήγ­γει­λε στοὺς ποι­μέ­νες τὴ χαρ­μό­συ­νη εἴ­δη­ση τῆς Γεν­νή­σε­ως τοῦ Σω­τῆ­ρος, τοὺς ἀγ­γέ­λους ποὺ ἐμ­φα­νί­στη­καν στὶς Μυ­ρο­φό­ρες τὴν ἡ­μέ­ρα τῆς Ἀ­να­στά­σε­ως τοῦ Κυ­ρί­ου, ἀλ­λὰ καὶ τὸν ἄγ­γε­λο ποὺ ἀ­πε­λευ­θέ­ρω­σε τὸν ἀ­πό­στο­λο Πέ­τρο ἀ­πὸ τὴ φυ­λα­κή.

Ἀλ­λὰ καὶ στὴν κα­θη­με­ρι­νή μας ζω­ὴ ἀ­να­ρίθ­μη­τα εἶ­ναι τὰ γε­γο­νό­τα, κα­τὰ τὰ ὁ­ποῖ­α οἱ ἄγ­γε­λοι ἀ­ο­ρά­τως μᾶς προ­στα­τεύ­ουν, ἐ­πα­λη­θεύ­ον­τας ἔ­τσι τὸν ψαλ­μι­κὸ λό­γο: «Πα­ρεμ­βα­λεῖ ἄγ­γε­λος Κυ­ρί­ου κύ­κλῳ τῶν φο­βού­με­νων αὐ­τὸν καὶ ρύ­σε­ται αὐ­τοὺς» (Ψαλμ. λγ'[33] 8). Δη­λα­δὴ ὁ Κύ­ριος στέλ­νει ἀγ­γέ­λους ποὺ δη­μι­ουρ­γοῦν προ­στα­τευ­τι­κὸ κλοι­ὸ γύ­ρω ἀ­πό τοὺς πι­στοὺς καὶ θε­ο­φο­βού­με­νους ἀν­θρώ­πους καὶ τοὺς γλυ­τώ­νει ἀ­πὸ κά­θε κίν­δυ­νο.

Ἐ­ξάλ­λου, ὅ­πως τὰ πο­νη­ρὰ πνεύ­μα­τα ὑ­πο­βάλ­λουν πο­νη­ροὺς λο­γι­σμοὺς γιὰ νὰ μᾶς πα­ρα­σύ­ρουν στὸ κα­κό, οἱ ἅ­γιοι ἄγ­γε­λοι ἀν­τι­θέ­τως μᾶς ἐμ­πνέ­ουν ἀ­γα­θὲς σκέ­ψεις καὶ ἀ­πο­φά­σεις καὶ μᾶς πα­ρα­κι­νοῦν σὲ με­τά­νοι­α καὶ σὲ ἔρ­γα ἀ­ρε­τῆς. Εἶ­ναι δὲ χα­ρα­κτη­ρι­στι­κὸ ὅ­τι πα­ρα­κο­λου­θοῦν μὲ θαυ­μα­σμὸ τὸ πῶς ὁ Θε­ὸς ἐρ­γά­ζε­ται τὸ σχέ­διό του γιὰ τὴ σω­τη­ρί­α τῶν ἀν­θρώ­πων καὶ χαί­ρον­ται ἰ­δι­αι­τέ­ρως «ἐ­πὶ ἑ­νὶ ἁ­μαρ­τω­λῷ με­τα­νο­οῦν­τι» (Λουκ. ι­ε΄[15] 10), δη­λα­δὴ γιὰ κά­θε ἄν­θρω­πο ποὺ με­τα­νο­εῖ καὶ ἐ­πι­στρέ­φει στὸν δρό­μο τοῦ Θε­οῦ.

2. Ἡ εὐ­θύ­νη μας

Πῶς λοι­πὸν μπο­ροῦ­με νὰ μεί­νου­με ἀ­συγ­κί­νη­τοι καὶ ἀ­δι­ά­φο­ροι, ὅ­ταν ὅ­λος ὁ οὐ­ρα­νὸς κι­νη­το­ποι­εῖ­ται γιὰ τὴ σω­τη­ρί­α μας;

Ὁ πα­νά­γα­θος Θε­ὸς στέλ­νει φύ­λα­κα ἄγ­γε­λο γιὰ κα­θέ­ναν ἀ­πὸ ἐ­μᾶς, ἀλ­λὰ καὶ γιὰ κά­θε πό­λη καὶ ἔ­θνος. Ἀ­πὸ ἐ­μᾶς ὅ­μως ἐ­ξαρ­τᾶ­ται ἂν θὰ κρα­τή­σου­με αὐ­τὸν τὸν ἀ­πε­σταλ­μέ­νο τοῦ οὐ­ρα­νοῦ κον­τά μας καὶ ἂν θὰ δε­χθοῦ­με τὴν προ­στα­σί­α καὶ τὴν κα­θο­δή­γη­σή του. Ὁ Μέ­γας Βα­σί­λει­ος τὸ λέ­ει ξε­κά­θα­ρα: Σὲ κά­θε πι­στὸ χρι­στια­νὸ βρί­σκε­ται δί­πλα ἕ­νας ἄγ­γε­λος, «ἐ­ὰν μή­πο­τε αὐ­τὸν ἡ­μεῖς ἐκ τῶν πο­νη­ρῶν ἔρ­γων ἀ­πο­δι­ώ­ξω­μεν»· ἀρ­κεῖ ἐ­μεῖς νὰ μὴν τὸν δι­ώ­ξου­με μὲ τὰ πο­νη­ρά μας ἔρ­γα. Δι­ό­τι, συ­νε­χί­ζει ὁ ἱ­ε­ρὸς Πα­τήρ, ὅ­πως ὁ κα­πνὸς φυ­γα­δεύ­ει τὶς μέ­λισ­σες καὶ ἡ δυ­σω­δί­α δι­ώ­χνει τὰ πε­ρι­στέ­ρια, ἔ­τσι καὶ ἡ δυ­σώ­δης ἁ­μαρ­τί­α ἀ­πο­μα­κρύ­νει ἀ­πὸ κον­τά μας τὸν φύ­λα­κα ἄγ­γε­λο τῆς ζω­ῆς μας (P.G. 29,364).

Ἂς ἐν­τεί­νου­με λοι­πὸν τὸν ἀ­γώ­να μας, μά­λι­στα κα­τὰ τὴν πε­ρί­ο­δο αὐ­τὴ τῆς Με­γά­λης Τεσ­σα­ρα­κο­στῆς, γιὰ νὰ δι­α­τη­ροῦ­με τὴ ζω­ή μας ἁ­γνὴ καὶ κα­θα­ρὴ ἀ­πὸ ἁ­μαρ­τί­ες, κι ἂς πα­ρα­κα­λοῦ­με τὸν ἅ­γιο Θε­ὸ μὲ τὰ λό­για τῆς προ­σευ­χῆς ποὺ ἀ­κοῦ­με τό­σο συ­χνὰ στοὺς Να­ούς μας, νὰ μᾶς χα­ρί­ζει «ἄγ­γε­λον εἰ­ρή­νης, πι­στὸν ὁ­δη­γόν, φύ­λα­κα τῶν ψυ­χῶν καὶ τῶν σω­μά­των ἡ­μῶν».

Εἶ­ναι συγ­κλο­νι­στι­κὸ καὶ μό­νο νὰ σκέ­φτε­ται κα­νεὶς πό­σο φρον­τί­ζει ἡ ἀ­γα­θό­τη­τα τοῦ Θε­οῦ γιὰ κά­θε ἄν­θρω­πο καὶ πό­σο με­γά­λη ἀ­ξί­α καὶ τι­μὴ τοῦ ἀ­πο­δί­δει. Ἕ­να δεῖγ­μα αὐ­τῆς τῆς ἀ­γά­πης τοῦ Θε­οῦ πρὸς τὸν ἄν­θρω­πο εἶ­ναι καὶ τὸ ὅ­τι ἀ­πο­στέλ­λει ἀγ­γέ­λους γιὰ νὰ τὸν προ­στα­τεύ­ουν καὶ νὰ τὸν κα­θο­δη­γοῦν στὸ ἔρ­γο τῆς σω­τη­ρί­ας του.

Ἂς δο­ξά­σου­με τὸν Θε­ὸ καὶ γι᾿ αὐ­τὴν τὴν ἀ­νε­κτί­μη­τη δω­ρε­ά του κι ἂς ἀ­γω­νι­ζό­μα­στε μὲ τὴν πί­στη καὶ τὴν ἀ­πό­λυ­τη βε­βαι­ό­τη­τα ὅ­τι στὸ δρό­μο τῆς ζω­ῆς δὲν βα­δί­ζου­με μό­νοι: μᾶς πα­ρα­στέ­κουν ἄγ­γε­λοι, πρό­θυ­μοι νὰ μᾶς βο­η­θή­σουν νὰ φθά­σου­με στὸν τε­λι­κὸ προ­ο­ρι­σμό μας: τὴ Βα­σι­λεί­α τῶν οὐ­ρα­νῶν.

(Διασκευὴ ἀπὸ παλαιὸ τόμο τοῦ Περιοδικοῦ «Ο ΣΩΤΗΡ»)

ΤΟ ΙΕΡΟ  ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ   

Τῷ και­ρῷ ἐ­κεί­νῳ εἰ­σῆλ­θεν ὁ Ἰ­η­σοῦς εἰς Κα­περ­να­οὺμ καὶ ἠ­κο­ύ­σθη ὅ­τι εἰς οἶ­κόν ἐ­στι. Καὶ εὐ­θέ­ως συ­νή­χθη­σαν πολ­λοὶ, ὥ­στε μη­κέ­τι χω­ρεῖν μη­δὲ τὰ πρὸς τὴν θύ­ραν· καὶ ἐ­λά­λει αὐ­τοῖς τὸν λό­γον. καὶ ἔρ­χον­ται πρὸς αὐ­τὸν πα­ρα­λυ­τι­κὸν φέ­ρον­τες, αἰ­ρό­με­νον ὑ­πὸ τεσ­σά­ρων. Καὶ μὴ δυ­νά­με­νοι προ­σεγ­γί­σαι αὐ­τῷ διὰ τὸν ὄ­χλον, ἀ­πε­στέ­γα­σαν τὴν στέ­γην ὅ­που ἦν, καὶ ἐ­ξο­ρύ­ξαν­τες χα­λῶ­σι τὸν κρά­βατ­τον ἐφ' ᾧ ὁ πα­ρα­λυ­τι­κὸς κα­τέ­κει­το. Ἰ­δὼν δὲ ὁ Ἰ­η­σοῦς τὴν πί­στιν αὐ­τῶν λέ­γει τῷ πα­ρα­λυ­τι­κῷ· Τέκνον, ἀ­φέ­ων­ταί σοι αἱ ἁ­μαρ­τί­αι σου. Ἦ­σαν δέ τι­νες τῶν γραμ­μα­τέ­ων ἐ­κεῖ κα­θή­με­νοι καὶ δι­α­λο­γι­ζό­με­νοι ἐν ταῖς καρ­δί­αις αὐ­τῶν· Τί οὗ­τος οὕ­τως λα­λεῖ βλα­σφη­μί­ας; τίς δύ­να­ται ἀ­φι­έ­ναι ἁ­μαρ­τί­ας εἰ μὴ εἷς ὁ Θε­ός; Καὶ εὐ­θέ­ως ἐ­πι­γνοὺς ὁ Ἰ­η­σοῦς τῷ πνε­ύ­μα­τι αὐ­τοῦ ὅ­τι οὕ­τως αὐ­τοὶ δι­α­λο­γί­ζον­ται ἐν ἑ­αυ­τοῖς εἶ­πεν αὐ­τοῖς· Τί ταῦ­τα δι­α­λο­γί­ζε­σθε ἐν ταῖς καρ­δί­αις ὑ­μῶν; Τί ἐ­στιν εὐ­κο­πώ­τε­ρον, εἰ­πεῖν τῷ πα­ρα­λυ­τι­κῷ, ἀ­φέ­ων­ταί σου αἱ ἁ­μαρ­τί­αι, ἢ εἰ­πεῖν, ἔ­γει­ρε καὶ ἆ­ρον τὸν κρά­ββατόν σου καὶ πε­ρι­πά­τει; Ἵ­να δὲ εἰ­δῆ­τε ὅ­τι ἐ­ξου­σί­αν ἔ­χει ὁ υἱ­ὸς τοῦ ἀν­θρώ­που ἀ­φι­έ­ναι ἐ­πὶ τῆς γῆς ἁ­μαρ­τί­ας (λέ­γει τῷ πα­ρα­λυ­τι­κῷ). Σοὶ λέ­γω, ἔ­γει­ρε καὶ ἆ­ρον τὸν κρά­βατ­τόν σου καὶ ὕ­πα­γε εἰς τὸν οἶ­κόν σου. Καὶ ἠ­γέρ­θη εὐ­θέ­ως, καὶ ἄ­ρας τὸν κρά βατ­τον ἐ­ξῆλ­θεν ἐ­ναν­τί­ον πάν­των, ὥ­στε ἐ­ξί­στα­σθαι πάν­τας καὶ δο­ξά­ζειν τὸν Θε­ὸν λέ­γον­τας ὅ­τι οὐ­δέ­πο­τε οὕ­τως εἴ­δο­μεν. 

                                             (Μᾶρκ. β΄[2] 1 - 12)

ΕΡ­ΜΗ­ΝΕΙΑ (Π.Ν.ΤΡΕΜ­ΠΕ­ΛΑ)

Ἐκεῖνο τόν καιρόν μπῆ­κε πά­λι ὁ Ἰ­η­σοῦς στὴν Κα­περ­να­ούμ· κι ἔ­γι­νε γνω­στὸ ὅ­τι βρί­σκε­ται σὲ κά­ποι­ο σπί­τι. Ἀ­μέ­σως λοι­πὸν μα­ζεύ­τη­καν τό­σο πολ­λοί, ὥ­στε νὰ γε­μί­σει τὸ σπί­τι καὶ νὰ μὴν ὑ­πάρ­χει χῶ­ρος πλέ­ον οὔτε δί­πλα στὴ θύ­ρα. Καὶ τοὺς δί­δα­σκε τὸ λό­γο τοῦ Θε­οῦ. Ἔρ­χον­ται τό­τε καὶ τοῦ φέρ­νουν ἕ­ναν πα­ρά­λυ­το, ποὺ τὸν σή­κω­ναν πά­νω σ' ἕ­να κρε­βά­τι τέσ­σε­ρις. Κι ἐ­πει­δὴ δὲν μπο­ροῦ­σαν ἐ­ξαι­τί­ας τοῦ πλή­θους νὰ τὸν πλη­σιά­σουν, ξε­σκέ­πα­σαν τὴ σκε­πὴ στὸ μέ­ρος ὅ­που βρι­σκό­ταν ὁ Κύ­ριος, κι ἀ­φοῦ ἔ­κα­ναν ἕ­να ἄ­νοιγ­μα, ἔ­ρι­ξαν ἀ­πὸ κεῖ κά­τω σι­γὰ-σι­γὰ τὸ κρε­βά­τι, πά­νω στὸ ὁποῖο ἦ­ταν ξα­πλω­μέ­νος ὁ πα­ρά­λυ­τος. Ὅ­ταν ὁ Ἰ­η­σοῦς εἶ­δε τὴν πί­στη ποὺ εἶχαν ὅ­λοι αὐ­τοί, καὶ ὁ πα­ρά­λυ­τος καὶ ἐ­κεῖ­νοι ποὺ τὸν ἔ­φε­ραν, λέ­ει στὸν πα­ρά­λυ­το, ποὺ ἀ­γω­νι­οῦ­σε μή­πως οἱ ἁ­μαρ­τί­ες του γί­νουν ἐμ­πό­διο στὴ θε­ρα­πεί­α του: «Παι­δί μου, σοῦ ἔ­χουν συγ­χω­ρη­θεῖ οἱ ἁ­μαρ­τί­ες σου, οἱ ὁποῖες εἶ­ναι καὶ ἡ αἰ­τί­α τῆς σω­μα­τι­κῆς σου πα­ρα­λυ­σί­ας.» Ἦ­ταν ὅ­μως με­ρι­κοὶ ἀ­πὸ τοὺς γραμ­μα­τεῖς ποὺ κά­θον­ταν ἐκεῖ καὶ συλ­λο­γί­ζον­ταν μέ­σα τους: «Για­τί ὁ ἄν­θρω­πος αὐ­τὸς μι­λά­ει ἔ­τσι καὶ ξε­στο­μί­ζει βλα­σφη­μί­ες; Ποι­ὸς ἄλ­λος μπο­ρεῖ νὰ συγ­χω­ρεῖ ἁ­μαρ­τί­ες πα­ρὰ μό­νον ἕ­νας, ὁ Θε­ός;» Ἀ­μέ­σως ὅ­μως ὁ Ἰησοῦς, μὲ ὑ­περ­φυ­σι­κὴ πλη­ρο­φο­ρί­α ποὺ ἔ­δι­νε στὸ πνεῦμα του ἡ θε­ό­τη­τά του, ἀν­τι­λή­φθη­κε ὅ­τι ἔ­τσι σκέ­φτον­ται αὐ­τοὶ μέ­σα τους, καὶ τοὺς εἶ­πε: «Για­τί δέ­χε­στε καὶ κυ­κλο­φο­ρεῖ­τε τέ­τοι­ους λο­γι­σμοὺς μέ­σα στὶς καρ­δι­ές σας; Τί εἶ­ναι εὐ­κο­λό­τε­ρο· νὰ πῶ στὸν πα­ρα­λυ­τι­κό, εἶ­ναι συγ­χω­ρη­μέ­νες οἱ ἁ­μαρ­τί­ες σου, ἤ νὰ τοῦ πῶ, σή­κω καὶ πά­ρε στὸν ὦ­μο σου τὸ κρε­βά­τι σου καὶ περπάτα; Ἐσεῖς θε­ω­ρεῖ­τε δυ­σκο­λό­τε­ρο αὐ­τὸ τὸ τε­λευ­ταῖ­ο. Γιὰ νὰ μά­θε­τε λοι­πὸν ὅ­τι ὁ υἱ­ὸς τοῦ ἀνθρώπου, ὁ Μεσ­σί­ας, ὁ μο­να­δι­κὸς ἐκ­πρό­σω­πος τῆς ἀν­θρω­πό­τητος, ὁ ὁποῖος θὰ ἔλ­θει καὶ πά­λι πά­νω στὶς νε­φέ­λες ὡς Κρι­τὴς ἔν­δο­ξος, ἔ­χει ἐ­ξου­σί­α νὰ συγ­χω­ρεῖ πά­νω στὴ γῆ ἁ­μαρ­τί­ες· λέ­ει στὸν πα­ρά­λυ­το: Σὲ σέ­να ποὺ πι­στεύ­εις μι­λῶ. Σή­κω καὶ πά­ρε στὸν ὦ­μο σου τὸ κρε­βά­τι σου καὶ πή­γαι­νε στὸ σπί­τι σου.» Κι ἐ­κεῖ­νος ση­κώ­θη­κε ἀ­μέ­σως, πῆ­ρε τὸ κρε­βά­τι του καὶ βγῆ­κε ἀ­π' τὸ σπί­τι ἐ­κεῖ­νο μπρο­στὰ σ' ὅ­λους. Κι ἔ­τσι τὸν εἶ­δαν ὅ­λοι μὲ τὰ μά­τια τους καὶ γέ­μι­σαν μὲ ἔκ­πλη­ξη. Καὶ δό­ξα­σαν τὸν Θε­ὸ λέ­γον­τας ὅ­τι πο­τὲ μέ­χρι τώ­ρα δὲν εἴ­δα­με κά­τι τέ­τοι­ο, ἕ­νας πα­ρά­λυ­τος μὲ μί­α προ­στα­γὴ νὰ ση­κώ­νε­ται ἀ­μέ­σως ὑ­γι­ὴς καὶ νὰ περ­πα­τᾶ.