ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ ΣΤΟΝ ΕΣΠΕΡΙΝΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΝΔΟΞΟΥ ΠΡΟΦΗΤΟΥ ΗΛΙΟΥ ΤΟΥ ΘΕΣΒΙΤΟΥ.

 

ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ ΣΤΟΝ ΕΣΠΕΡΙΝΟ τοΥ ΑγΙου ΕνδΟξου ΠροφΗτου ΗλιοΥ τοΥ ΘεσβΙτου.

ΒασιλειΩν γ' τΟ ΑνΑγνωσμα (Κεφ. ιζ΄ [17] 1-24)

Ἐ­γέ­νε­το λό­γος Κυ­ρί­ου πρὸς Ἠ­λιοὺ τὸν Προ­φή­την, καὶ εἶ­πε πρὸς Ἀ­χα­άβ· Ζῇ Κύριος ὁ Θε­ὸς τῶν δυ­νά­με­ων, ὁ Θε­ὸς Ἰσ­ρα­ὴλ ᾧ πα­ρέ­στην ἐ­νώ­πιον αὐ­τοῦ σή­με­ρον, εἰ ἔ­σται τὰ ἔ­τη ταῦ­τα δρό­σος καὶ ὑ­ε­τός, εἰ μὴ διὰ στό­μα­τός μου. Καὶ ἐ­γέ­νε­το ῥῆ­μα Κυ­ρί­ου πρὸς Ἠ­λιού, λέ­γον· Πο­ρε­ύ­ου ἐν­τεῦ­θεν κα­τ' ἀ­να­το­λάς, καὶ κρύ­βη­θι ἐν τῷ χει­μάρ­ρῳ Χορ­ράθ, τῷ ἐ­πὶ προ­σώ­που Ἰ­ορ­δά­νου, καὶ ἔ­σται ἐκ τοῦ χει­μάρ­ρου πί­ε­σαι ὕ­δωρ, καὶ τοῖς κό­ρα­ξιν ἐν­τε­λοῦ­μαι τοῦ δι­α­τρέ­φειν σε ἐ­κεῖ. Καὶ ἐ­πο­ρε­ύ­θη, καὶ ἐ­κά­θι­σεν ἐν τῷ χει­μάρ­ρῳ Χορ­ράθ, ἐ­πὶ πρό­σω­πον τοῦ Ἰ­ορ­δά­νου, καὶ οἱ κό­ρα­κες ἔ­φε­ρον αὐ­τῷ ἄρ­τους τὸ πρωΐ, καὶ κρέ­ας τὸ δε­ί­λης, καὶ ἐκ τοῦ χει­μάρ­ρου ἔ­πι­νεν ὕ­δωρ. Καὶ ἐ­γέ­νε­το με­θ' ἡ­μέ­ρας, καὶ ἐ­ξη­ράν­θη ὁ χε­ί­μαρ­ρος, ὅ­τι οὐκ ἐ­γέ­νε­το ὑ­ε­τὸς ἐ­πὶ τῆς γῆς. Καὶ ἐ­γέ­νε­το ῥῆ­μα Κυ­ρί­ου πρὸς Ἠ­λιού, λέ­γων· Ἀ­νά­στη­θι καὶ πο­ρε­ύ­θη­τι εἰς Σα­ρε­φθὰ τῆς Σι­δω­νί­ας, καὶ κα­θί­σῃ ἐ­κεῖ, καὶ ἰ­δοὺ ἐν­τε­λοῦ­μαι γυ­ναι­κὶ χή­ρᾳ τοῦ δι­α­τρέ­φειν σε. Καὶ ἀ­νέ­στη, καὶ ἐ­πο­ρε­ύ­θη εἰς Σα­ρε­φθά, εἰς τὸν πυ­λῶ­να τῆς πό­λε­ως. Καὶ ἰ­δοὺ ἐ­κεῖ γυ­νὴ χή­ρα συ­νέ­λε­γε ξύ­λα, καὶ ἐ­βό­η­σεν Ἠ­λιοὺ ὀ­πί­σω αὐ­τῆς, καὶ εἶ­πεν αὐ­τῇ· Λάβε δὴ μοι ὀ­λί­γον ὕ­δωρ εἰς ἄγ­γος, καὶ πί­ο­μαι. Καὶ ἐ­πο­ρε­ύ­θη λα­βεῖν. Καὶ ἐ­βό­η­σεν Ἠ­λιοὺ ὀ­πί­σω αὐ­τῆς, καὶ εἶ­πε· Λήψῃ δὴ μοι καὶ ψω­μὸν ἄρ­του ἐν τῇ χει­ρί σου. Καὶ εἶ­πεν ἡ γυ­νή· Ζῇ Κύριος ὁ Θε­ός σου, εἰ ἔ­στι μοι ἐγ­κρυ­φί­ας, ἀλ­λ' ἢ ὅ­σον δρὰξ ἀ­λε­ύ­ρου ἐν τῇ ὑ­δρί­ᾳ, καὶ ὀ­λί­γον ἔ­λαι­ον ἐν τῷ καμ­ψά­κῃ· καὶ ἰ­δοὺ συλ­λέ­γω δύ­ο ξυ­λά­ρια, καὶ εἰ­σε­λε­ύ­σο­μαι, καὶ ποι­ή­σω αὐ­τὸ ἐ­μαυ­τῇ καὶ τοῖς τέ­κνοις μου, καὶ φα­γό­με­θα καὶ ἀ­πο­θα­νο­ύ­με­θα. Καὶ εἶ­πεν Ἠ­λιοὺ πρὸς αὐ­τήν· θάρ­σει, εἴ­σελ­θε, καὶ πο­ί­η­σον κα­τὰ τὸ ῥῆ­μά σου, ἀλ­λὰ πο­ί­η­σόν μοι ἐ­κεῖ­θεν ἐγ­κρυ­φί­αν μι­κρόν ἐν πρώ­τοις, καὶ ἐ­ξο­ί­σεις μοι, σε­αυ­τῇ δὴ καὶ τοῖς τέ­κνοις σου ποι­ή­σεις ἐ­π' ἐ­σχά­των, ὅ­τι τά­δε λέ­γει Κύριος ὁ Θε­ὸς Ἰσ­ρα­ήλ. Ἡ ὑ­δρί­α τοῦ ἀ­λε­ύ­ρου οὐκ ἐ­κλε­ί­ψει καὶ ὁ καμ­ψά­κης τοῦ ἐ­λα­ί­ου οὐκ ἐ­λατ­το­νή­σει ἕ­ως ἡ­μέ­ρας τοῦ δοῦ­ναι Κύριον τὸν Θε­ὸν ὑ­ε­τὸν ἐ­πὶ προ­σώ­που πά­σης τῆς γῆς. Καὶ ἐ­πο­ρε­ύ­θη ἡ γυ­νή, καὶ ἐ­πο­ί­η­σε κα­τὰ τὸ ῥῆ­μα Ἠ­λιού, καὶ ἤ­σθι­εν αὐ­τὸς καὶ αὐ­τή, καὶ τὰ τέ­κνα αὐ­τῆς. Καὶ ἀ­πὸ τῆς ἡ­μέ­ρας τα­ύ­της ἡ ὑ­δρί­α τοῦ ἀ­λε­ύ­ρου οὐκ ἐ­ξέ­λι­πε, καὶ ὁ καμ­ψά­κης τοῦ ἐ­λα­ί­ου οὐκ ἐ­λατ­το­νή­θη, κα­τὰ τὸ ῥῆ­μα Κυ­ρί­ου, ὃ ἐ­λά­λη­σεν ἐν χει­ρὶ Ἠ­λιού. Καὶ ἐ­γέ­νε­το με­τὰ τὰ ῥή­μα­τα ταῦ­τα, καὶ ἠρ­ρώ­στη­σεν ὁ υἱ­ὸς τῆς γυ­ναι­κός, τῆς κυ­ρί­ας τοῦ οἴ­κου, καὶ ἡ ἀρ­ρω­στί­α αὐ­τοῦ κρα­ται­ὰ σφό­δρα, ἕ­ως οὐχ ὑ­πε­λε­ί­φθη ἐν αὐ­τῷ πνεῦ­μα. Καὶ εἶ­πεν ἡ γυ­νὴ πρὸς Ἠ­λιού· τὶ ἐ­μοὶ καὶ σοί, ἄν­θρω­πε τοῦ Θε­οῦ; εἰ­σῆλ­θες πρὸς με τοῦ ἀ­να­μνῆ­σαι τάς ἁ­μαρ­τί­ας μου, καὶ θα­να­τῶ­σαι τὸν υἱ­όν μου; Καὶ εἶ­πεν Ἠ­λιοὺ πρὸς αὐ­τήν· Δὸς μοι τὸν υἱ­όν σου. Καὶ ἔ­λα­βεν αὐ­τὸν ἐκ τοῦ κόλ­που αὐ­τῆς, καὶ ἀ­νή­νεγ­κεν αὐ­τὸν ἐ­πὶ τὸ ὑ­πε­ρῷ­ον, ἐν ᾧ αὐ­τὸς ἐ­κά­θη­το ἐ­κεῖ, καὶ ἐ­κο­ί­μι­σεν αὐ­τὸν ἐ­πὶ τῆς κλί­νης αὐ­τοῦ. Καὶ ἀ­νε­βό­η­σεν Ἠ­λιού, καὶ εἶ­πεν· Οἴ­μοι! Κύριε, ὁ μάρ­τυς τῆς χή­ρας, με­θ' ἧς ἐ­γὼ κα­τοι­κῶ με­τ' αὐ­τῆς, σὺ ἐ­κά­κω­σας τοῦ θα­να­τῶ­σαι τὸν υἱ­ὸν αὐ­τῆς. Καὶ ἐ­νε­φύ­ση­σε τῷ παι­δα­ρί­ῳ τρίς, καὶ ἐ­πε­κα­λέ­σα­το τὸν Κύριον, καὶ εἶ­πε· Κύριε ὁ Θε­ός μου, ἐ­πι­στρα­φή­τω δὴ ἡ ψυ­χὴ τοῦ παι­δα­ρί­ου το­ύ­του εἰς αὐ­τό. Καὶ ἐ­γέ­νε­το οὕ­τω, καὶ ἀ­νε­βό­η­σε, καὶ ἤ­κου­σε Κύριος ἐν φω­νῇ Ἠ­λιού, καὶ ἐ­πε­στρά­φη ἡ ψυ­χὴ τοῦ παι­δα­ρί­ου πρὸς ἔγ­κα­τον αὐ­τοῦ, καὶ ἔ­ζη­σε. Καὶ ἔ­λα­βεν Ἠ­λί­ας τὸ παι­δά­ριον, καὶ κα­τή­γα­γεν αὐ­τὸ ἀ­πὸ τοῦ ὑ­πε­ρῴ­ου εἰς τὸν οἶ­κον, καὶ ἔ­δω­κεν αὐ­τὸ τῇ μη­τρὶ αὐ­τοῦ, καὶ εἶ­πεν Ἠ­λιού· Βλέ­πε, ζῇ ὁ υἱ­ός σου. Καὶ εἶ­πεν ἡ γυ­νὴ πρὸς Ἠ­λιού. Ἰ­δοὺ τοῦ­το ἔ­γνω­κα, ὅ­τι σὺ ἄν­θρω­πος εἶ τοῦ Θε­οῦ, καὶ ῥῆ­μα Κυ­ρί­ου ἐν τῷ στό­μα­τί σου ἀ­λη­θι­νόν.

 

ΕΡΜΗΝΕΙΑ (Ν. Π. ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗ)

Ἔ­γι­νε λό­γος Κυ­ρί­ου πρὸς Ἠ­λί­α τὸν Προ­φή­την. Καὶ ὁ προ­φή­της Ἠ­λί­ας ὁ Θε­σβί­της, ποὺ κα­τή­γε­το ἀ­πὸ τὴν Θε­σβὶ (ἢ Θέ­σβην) τῆς πε­ρι­ο­χῆς Γα­λα­άδ, πα­ρου­σιά­σθη εἰς τὸν βα­σι­λιὰ Ἀ­χα­ὰβ καὶ τοῦ εἶ­πεν: «Εἰς τὸ ὄ­νο­μα τοῦ Κυ­ρί­ου, τοῦ ζων­τα­νοῦ Θε­οῦ τῶν δυ­νά­με­ων, τοῦ ἀ­λη­θι­νοῦ Θε­οῦ τοῦ Ἰσ­ρα­η­λι­τι­κοῦ λα­οῦ, τὸν ὁ­ποῖ­ον ὑ­πη­ρε­τῶ, σὲ δι­α­βε­βαι­ῶ ὅ­τι δὲν θὰ ὑ­πάρ­χη εἰς τὰ χρό­νια αὐ­τὰ οὔ­τε δρο­σιὰ (ὑ­γρα­σί­α) οὔ­τε βρο­χή, πα­ρὰ μό­νον ὅ­ταν θὰ τὸ πῶ ἐ­γώ· μέ­χρις ὅ­του ἐ­γὼ θὰ ὁ­ρί­σω τὸ τέ­λος τοῦ χρό­νου τῆς ἀ­νομ­βρί­ας καὶ θὰ σοῦ τὸ ἀ­ναγ­γεί­λω!» Καὶ τό­τε κα­τέ­φθα­σε λό­γος Κυ­ρί­ου πρὸς τὸν Ἠ­λί­αν, ὁ ὁ­ποῖ­ος τοῦ εἶ­πε: «Φύ­γε ἀ­πὸ ἐ­δῶ καὶ πή­γαι­νε πρὸς ἀ­να­το­λὰς καὶ κρύ­ψου κον­τὰ εἰς τὸν ξε­ρο­πό­τα­μον Χορ­ράθ, ὁ ὁ­ποῖ­ος εὑ­ρί­σκε­ται εἰς τὰ ἀ­να­το­λι­κὰ τοῦ Ἰ­ορ­δά­νη· εὑ­ρι­σκό­με­νος ἐ­κεῖ θὰ πί­νης νε­ρὸ ἀ­πὸ τὸν ξε­ρο­πό­τα­μον, ἐ­γὼ δὲ θὰ δι­α­τά­ξω τὰ κο­ρά­κια νὰ σὲ δι­α­τρέ­φουν ἐ­κεῖ». Ὁ Ἠ­λί­ας ἔ­κα­μεν ὅ­πως ἀ­κρι­βῶς τοῦ εἶ­πεν ὁ Κύ­ριος· ἐ­πῆ­γε καὶ ἔ­μει­νε κον­τὰ εἰς τὸν ξε­ρο­πό­τα­μον Χορ­ράθ, ὁ ὁ­ποῖ­ος εὑ­ρί­σκε­ται εἰς τὰ ἀ­να­το­λι­κὰ τοῦ Ἰ­ορ­δά­νη. Καὶ τὰ κο­ρά­κια τοῦ ἔ­φερ­ναν τὸ πρωΐ ψω­μί, τὸ δὲ δει­λι­νὸν κρέ­ας· καὶ ἔ­πι­νε νε­ρὸν ἀ­πὸ τὸν ξε­ρο­πό­τα­μον Χορ­ράθ. Συ­νέ­βη ὃ­μως ἔ­πει­τα ἀ­πὸ ὀ­λί­γον και­ρὸν νὰ ξε­ρα­θῆ ὁ ξε­ρο­πό­τα­μος Χορ­ράθ, δι­ό­τι δὲν ἔ­βρε­ξε καὶ ὑ­πῆρ­χε (συ­νε­χί­ζε­το ἡ) ἀ­νομ­βρί­α εἰς τὴν χώ­ραν. Καὶ τό­τε κα­τέ­φθα­σε νέ­ος λό­γος Κυ­ρί­ου πρὸς τὸν Ἠ­λί­αν, ὁ ὁ­ποῖ­ος τοῦ εἶ­πε: «Σή­κω καὶ πή­γαι­νε εἰς τὴν πό­λιν Σα­ρε­πτὰ τῆς Σι­δω­νί­ας. Νά· ἔ­δω­κα ἐν­το­λὴν εἰς μί­αν γυ­ναί­κα χή­ραν, ποὺ κα­τοι­κεῖ ἐ­κεῖ, νὰ σὲ δι­α­τρέ­φη». Ὁ Ἠ­λί­ας ἐ­ση­κώ­θη καὶ ἐ­πῆ­γεν εἰς Σα­ρε­πτὰ καὶ ἒ-φθα­σεν εἰς τὴν πύ­λην τῆς πό­λε­ως· καὶ νά, εὑ­ρί­σκε­το ἐ­κεῖ μί­α γυ­ναί­κα χή­ρα, ποὺ ἐ­μά­ζευ­ε ξύ­λα. Τό­τε ὁ Ἠ­λί­ας τῆς ἐ­φώ­να­ξε καὶ τῆς εἶ­πε: «Φέ­ρε μου, σὲ πα­ρα­κα­λῶ, λί­γο νε­ρὸ σὲ ἕ­να δο­χεῖ­ο, διὰ νὰ πι­ῶ».  Ἐ­νῶ ἐ­κεί­νη ἐ­πῆ­γε νὰ τοῦ φέ­ρη τὸ νε­ρό, ὁ Ἠ­λί­ας τῆς ἐ­φώ­να­ξε πά­λιν: «Φέ­ρε μου, σὲ πα­ρα­κα­λῶ, ἕ­να κομ­μά­τι ψω­μί, ἀ­πὸ ἐ­κεῖ­νο ποὺ κρα­τεῖς εἰς τὸ χέ­ρι σου». Καὶ ἡ γυ­ναί­κα τοῦ εἶ­πεν: «Εἰς τὸ ὄ­νο­μα τοῦ Κυ­ρί­ου, τοῦ ζων­τα­νοῦ Θε­οῦ σου, σὲ δι­α­βε­βαι­ῶ ὅ­τι δὲν ἔ­χω κα­θό­λου ψω­μί, πα­ρὰ μό­νον μιὰ χού­φτα ἀ­λεύ­ρι εἰς τὸ στα­μνὶ (μι­κρὸ πι­θά­ρι) καὶ λί­γο λά­δι εἰς τὸ δο­χεῖ­ον μου τοῦ λα­διοῦ. Καὶ εἰς ἀ­πό­δει­ξιν τού­του, νά· θὰ μα­ζεύ­σω δύ­ο ξυ­λά­κια καὶ ἔ­πει­τα θὰ πά­ω εἰς τὸ σπί­τι μου, ὥ­στε νὰ τὸ ζυ­μώ­σω καὶ νὰ ψή­σω λα­γά­να διὰ τὸν ἑ­αυ­τόν μου καὶ διὰ τὰ παι­διά μου. Καὶ ὅ­ταν τὸ φά­γω­μεν, ἐ­πει­δὴ αὐ­τὰ εἶ­ναι τὰ τε­λευ­ταῖ­α τρό­φι­μα ποὺ ἔ­χω, κα­τό­πιν, ἀ­φοῦ δὲν θὰ ἒ­χω­μεν τί­πο­τε ἄλ­λο, θὰ ἀ­πο­θά­νω­μεν ἀ­πὸ τὴν πεῖ­ναν»! Ὁ Ἠ­λί­ας τῆς εἶ­πεν: «Ἔ­χε θάρ­ρος· μὴ ἀ­πελ­πί­ζε­σαι· πή­γαι­νε εἰς τὸ σπί­τι σου καὶ κά­με, ὃ­πως εἶ­πες. Ἀλ­λὰ ζύ­μω­σε καὶ ψῆ­σε μου ἀ­πὸ τὰ ὑ­λι­κά, ποὺ ἔ­χεις, μιὰ μι­κρὴ λα­γά­να καὶ φέ­ρε την πρῶ­τα εἰς ἐ­μέ· διὰ τὸν ἑ­αυ­τόν σου δὲ καὶ διὰ τὰ παι­διά σου θὰ ἑ­τοι­μά­σης κα­τό­πιν ἀ­πὸ ὅ,τι θὰ μεί­νη. 14 Δι­ό­τι αὐ­τὰ λέ­γει ὁ Κύ­ριος: <Τὸ ἀλεῦ­ρι τοῦ στα­μνιοῦ (μι­κροῦ πι­θα­ριοῦ) δὲν θὰ ἐ­ξαν­τλη­θῆ καὶ τὸ δο­χεῖ­ον τοῦ λα­διοῦ δὲν θὰ ὀ­λι­γο­στεύ­ση μέ­χρι τῆς ἡ­μέ­ρας, κα­τὰ τὴν ὁ­ποί­αν ὁ Κύ­ριος θὰ στεί­λη βρο­χὴν εἰς τὴν γῆν>».

Ἡ γυ­ναί­κα ἐ­πῆ­γε καὶ ἔ­κα­μεν ὅ­πως ἀ­κρι­βῶς τῆς εἶ­πεν ὁ Προ­φή­της. Καὶ ἀ­πὸ τὴν θαυ­μα­τουρ­γι­κὴν ἐ­κεί­νην τρο­φὴν ἔ­τρω­γεν αὐ­τὴ καὶ αὐ­τὸς (ὁ Ἠ­λί­ας) καὶ τὰ παι­διά της. Τὸ στα­μνὶ τοῦ ἀ­λευ­ριοῦ δὲν ἐ­ξην­τλή­θη, οὔ­τε καὶ τὸ δο­χεῖ­ον τοῦ λα­διοῦ ὠ­λι­γό­στευ­σε, σύμ­φω­να μὲ τὸν λό­γον, ποὺ εἶ­πεν ὁ Κύ­ριος διὰ τοῦ προ­φή­του Ἠ­λί­α.

Ὀ­λί­γον και­ρὸν με­τὰ τὰ γε­γο­νό­τα αὐ­τὰ συ­νέ­βη τοῦ­το: Ἀρ­ρώ­στη­σε ὁ υἱ­ὸς τῆς χή­ρας γυ­ναί­κας, τῆς νοι­κο­κυ­ρᾶς τοῦ σπι­τιοῦ. Ἡ ἀρ­ρώ­στια του ἦ­ταν τό­σον πο­λὺ σο­βα­ρή, ὥ­στε ἐ­χει­ρο­τέ­ρευ­ε συ­νε­χῶς, μέ­χρις ὅ­του ἔ­παυ­σε νὰ ἀ­να­πνέ­η καὶ τε­λι­κῶς ἀ­πέ­θα­νε. Καὶ ἡ χή­ρα εἶ­πεν εἰς τὸν Ἠ­λί­αν: «Ποί­α σχέ­σις ὑ­πάρ­χει με­τα­ξὺ ἐ­μοῦ καὶ σοῦ καὶ τί ζη­τεῖς ἀ­πὸ ἐ­μέ, ἄν­θρω­πε τοῦ Θε­οῦ; Ἦλ­θες καὶ μέ­νεις εἰς τὸ σπί­τι μου διὰ νὰ ὑ­πεν­θυ­μί­σης εἰς τὸν Θε­ὸν τὶς ἁ­μαρ­τί­ες μου καὶ νὰ μὲ τι­μω­ρή­ση δι᾿ αὐ­τὰς μὲ τὸν θά­να­τον τοῦ υἱ­οῦ μου;» Ὁ Ἠ­λί­ας ἀ­πάν­τη­σε εἰς τὴν γυ­ναί­κα: «Δῶ­σε μου τὸν υἱ­όν σου». Καὶ ὁ Ἠ­λί­ας ἐ­πῆ­ρε τὸ παι­δὶ ἀ­πὸ τὴν ἀγ­κα­λιὰ τῆς μη­τέ­ρας του καὶ τὸ ἀ­νέ­βα­σε εἰς τὸ ἀ­νώ­γει­ον δω­μά­τιον, εἰς τὸ ὁ­ποῖ­ον ἔ­με­νεν ὁ ἴ­διος, καὶ τὸ ἐ­ξά­πλω­σε εἰς τὸ κρεβ­βά­τι του. Καὶ ὁ Ἠ­λί­ας προ­σηυ­χή­θη θερ­μὰ μὲ φω­νὴν ἰ­σχυ­ρὰν εἰς τὸν Θε­ὸν καὶ εἶ­πεν: «Ἀλ­λοί­μο­νον, Κύ­ρι­ε, ἐ­γὼ εἶ­μαι αὐ­τό­πτης μάρ­τυς τῆς δυ­στυ­χί­ας τῆς χή­ρας, ἡ ὁ­ποί­α μὲ φι­λο­ξε­νεῖ (ἢ κατ᾿ ἄλ­λην ἑρ­μη­νεί­αν: σὺ εἶ­σαι μάρ­τυς τῆς προ­θυ­μί­ας καὶ τῆς κα­λω­σύ­νης, μὲ τὴν ὁ­ποί­αν μὲ φι­λο­ξε­νεῖ ἡ χή­ρα)! Σὺ λοι­πὸν ἔ­φθα­σες νὰ τὴν πλη­γώ­σης τό­σον πο­λύ, ὥ­στε νὰ θα­να­τώ­σης τὸν υἷ­όν της!» Καὶ προ­κει­μέ­νου νὰ με­τα­δώ­ση ζω­ὴν εἰς τὸν νε­κρόν, ἐ­νε­φύ­ση­σεν εἰς τὸ μι­κρὸ παι­δὶ τρεῖς φο­ρὲς καὶ πα­ρε­κά­λε­σε θερ­μὰ τὸν Κύ­ριον καὶ εἶ­πε: «Κύ­ρι­ε, Θε­έ μου, ἂς ἐ­πι­στρέ­ψη, σὲ πα­ρα­κα­λῶ, ἡ ψυ­χὴ τοῦ μι­κροῦ τού­του παι­διοῦ καὶ πά­λιν εἰς αὐ­τό». Καὶ εὐ­θὺς ἀ­μέ­σως ἔ­γι­νε ἔ­τσι! Τὸ νε­κρὸ παι­δὶ ἐ­ξα­να­ζων­τά­νευ­σε καὶ ἐ­φώ­να­ξε! Καὶ ὁ Προ­φή­της τὸ ἐ­κα­τέ­βα­σε ἀ­πὸ τὸ ἀ­νώ­γει­ον δω­μά­τιον εἰς τὸ σπί­τι καὶ τὸ πα­ρέ­δω­κεν εἰς τὴν μη­τέ­ρα του. Καὶ ὁ Ἠ­λί­ας εἶ­πε: «Κύτ­τα­ξε, ζῆ ὁ υἱ­ός σου»! Καὶ ἡ γυ­ναί­κα εἶ­πεν εἰς τὸν Ἠ­λί­αν: «Νά· τώ­ρα ἐ­βε­βαι­ώ­θη­κα πλέ­ον ἀ­πο­λύ­τως, ὅ­τι σὺ εἶ­σαι ἄν­θρω­πος τοῦ Θε­οῦ καὶ ὅ­τι ὁ λό­γος τοῦ Κυ­ρί­ου, ποὺ ὑ­πάρ­χει εἰς τὸ στό­μα σου, εἶ­ναι πάν­το­τε καὶ ἀ­πο­λύ­τως ἀ­λη­θι­νός».

Βα­σι­λει­Ων γ' τΟ Α­νΑ­γνω­σμα (Κεφ. ιη΄ [18] 1, 17-46 & ιθ΄ [19] 1-16)

Ἐ­γέ­νε­το ῥῆ­μα Κυ­ρί­ου πρὸς Ἠ­λιοὺ τὸν Θε­σβί­την ἐν τῷ ἐ­νια­υτῷ τῷ τρί­τῳ, λέ­γον· Πο­ρε­ύ­θη­τι, καὶ ὄ­φθη­τι τῷ Ἀ­χα­άβ, καὶ δώ­σω τὸν ὑ­ε­τὸν ἐ­πὶ προ­σώ­που τῆς γῆς. Καὶ ἐ­γέ­νε­το, ὡς εἶ­δεν Ἀ­χα­ὰβ τὸν Ἠ­λιού, καὶ εἶ­πε πρὸς αὐ­τόν· Σὺ εἶ αὐ­τὸς ὁ δι­α­στρέ­φων τὸν Ἰσ­ρα­ήλ; Καὶ εἶ­πεν Ἠ­λιού· Οὐ δι­α­στρέ­φω ἐ­γὼ τὸν Ἰσ­ρα­ήλ, ἀλ­λ' ἢ σύ, καὶ ὁ οἶ­κος τοῦ πα­τρός σου, ἐν τῷ κα­τα­λιμ­πά­νειν ὑ­μᾶς Κύριον τὸν Θε­ὸν ἡ­μῶν, καὶ ἐ­πο­ρε­ύ­θη­τε ὀ­πί­σω τοῦ Βάαλ. Καὶ νῦν ἀ­πό­στει­λον, καὶ συ­νά­θροι­σον πρὸς με πάν­τα, Ἰσ­ρα­ὴλ εἰς τὸ ὄ­ρος τὸ Καρ­μή­λιον, καὶ τοὺς προ­φή­τας τοῦ Βάαλ, τε­τρα­κο­σί­ους καὶ πεν­τή­κον­τα, καὶ τοὺς προ­φή­τας τῶν ἀλ­σῶν τε­τρα­κο­σί­ους, ἐ­σθί­ον­τας τρά­πε­ζαν Ἰ­ε­ζά­βελ. Καὶ ἀ­πέ­στει­λεν Ἀ­χα­ὰβ εἰς πάν­τα Ἰσ­ρα­ήλ, καὶ ἐ­πι­συ­νή­γα­γε πάν­τας τοὺς προ­φή­τας εἰς τὸ ὄ­ρος τὸ Καρ­μή­λιον. Καὶ εἶ­πεν αὐ­τοῖς Ἠ­λιού· Ἕ­ως πό­τε ὑ­μεῖς χω­λα­νεῖ­τε ἐ­π' ἀμ­φο­τέ­ραις ταῖς ἰ­γνύ­αις ὑ­μῶν; Εἰ ἔ­στι Κύριος ὁ Θε­ός, πο­ρε­ύ­ε­σθε ὀ­πί­σω αὐ­τοῦ, εἰ δὲ ὁ Βάαλ αὐ­τός, πο­ρε­ύ­ε­σθε ὀ­πί­σω αὐ­τοῦ. Καὶ εἶ­πεν Ἠ­λιοὺ πρὸς τὸν λα­όν· Ἐ­γὼ ὑ­πο­λέ­λειμ­μαι προ­φή­της τοῦ Κυ­ρί­ου μο­νώ­τα­τος, καὶ οἱ προ­φῆ­ται τοῦ ἄλ­σους σφό­δρα πολ­λοί. Δότωσαν οὖν ἡ­μῖν δύ­ο βό­ας καὶ ἐ­κλε­ξά­σθω­σαν ἑ­αυ­τοῖς τὸν ἕ­να, καὶ με­λι­σά­τω­σαν, καὶ ἐ­πι­θέ­τω­σαν ἐ­πὶ τῶν ξύ­λων, καὶ πῦρ μὴ ἐ­πι­θέ­τω­σαν. Καὶ ἐ­γὼ ποι­ή­σω τὸν βοῦν τὸν ἄλ­λον, καὶ πῦρ μὴ ἐ­πι­θῶ. Καὶ βο­ᾶ­τε ἐν ὀ­νό­μα­τι τοῦ Θε­οῦ ὑ­μῶν καὶ ἐ­γὼ ἐ­πι­κα­λέ­σο­μαι ἐν τῷ ὀ­νό­μα­τι Κυ­ρί­ου τοῦ Θε­οῦ μου. Καὶ ἔ­σται ὁ Θε­ὸς ὃς ἂν ἀ­κο­ύ­σῃ ἐν πυ­ρί, οὗ­τος Θε­ός. Καὶ ἀ­πε­κρί­θη πᾶς ὁ λα­ὸς καὶ εἶ­πε· κα­λὸν τὸ ῥῆ­μα, ὃ ἐ­λά­λη­σας σή­με­ρον. Καὶ εἶ­πεν Ἠ­λιοὺ τοῖς προ­φή­ταις τῆς αἰ­σχύ­νης. Ἐ­κλέ­ξα­σθε ἑ­αυ­τοῖς τὸν μό­σχον τὸν ἕ­να, καὶ ποι­ή­σα­τε πρῶ­τοι, καὶ ἐ­πι­κα­λεῖ­σθε ἐν ὀ­νό­μα­τι Θε­οῦ ὑ­μῶν, καὶ πῦρ μὴ ἐ­πι­θῆ­τε. Καὶ ἔ­λα­βον τὸν μό­σχον, καὶ ἐ­πο­ί­η­σαν οὕ­τω, καὶ ἐ­πε­κά­λουν τὸ ὄ­νο­μα τοῦ Βάαλ ἐκ πρω­ΐ­ας ἕ­ως με­σημ­βρί­ας, λέ­γον­τες· Ἐ­πά­κου­σον ἡ­μῶν, ὁ Βάαλ, ἐ­πά­κου­σον ἡ­μῶν, καὶ οὐκ ἦν φω­νή, καὶ οὐκ ἦν ἀ­κρό­α­σις, καὶ δι­έ­τρε­χον ἐ­πὶ τοῦ θυ­σι­α­στη­ρί­ου, οὗ ἐ­πο­ί­η­σαν. Καὶ ἐ­γέ­νε­το με­σημ­βρί­α, καὶ ἐ­μυ­κτή­ρι­σεν αὐ­το­ύς Ἠ­λιοὺ ὁ Θε­σβί­της, καὶ εἶ­πεν· Ἐ­πι­κα­λεῖ­σθε ἐν φω­νῇ με­γά­λῃ, ὅ­τι ἀ­δο­λε­σχί­α ἐ­στὶ τῷ Θε­ῷ ὑ­μῶν. Καὶ ἐ­γέ­νε­το, ὡς ὁ και­ρὸς ἔ­στη τοῦ ἀ­να­βῆ­ναι τὴν θυ­σί­αν, καὶ οὐκ ἦν, ἐ­λά­λη­σεν Ἠ­λιοὺ ὁ Θε­σβί­της πρὸς τοὺς προ­φή­τας τῶν προ­σο­χθι­σμά­των, λέ­γων· Με­τά­στη­τε ἀ­πὸ τοῦ νῦν, καὶ ἐ­γὼ ποι­ή­σω τὸ ὁ­λο­κα­ύ­τω­μά μου. Καὶ εἶ­πεν Ἠ­λιοὺ πρός τὸν λα­όν· Προ­σα­γά­γε­τε πρὸς με, καὶ προ­σή­γα­γε πρὸς αὐ­τὸν πᾶς ὁ λα­ός. Καὶ ἔ­λα­βεν Ἠ­λιοὺ δώ­δε­κα λί­θους κα­τὰ ἀ­ριθ­μὸν τῶν δώ­δε­κα φυ­λῶν τοῦ Ἰσ­ρα­ήλ, ὡς ἐ­λά­λη­σε πρὸς αὐ­τὸν Κύριος, λέ­γων· Ἰσ­ρα­ὴλ ἔ­σται τὸ ὄ­νο­μά σου. Καὶ ᾠ­κο­δό­μη­σε τοὺς λί­θους, καὶ ἰ­ά­σα­το τὸ θυ­σι­α­στή­ριον Κυ­ρί­ου τὸ κα­τε­σκαμ­μέ­νον, καὶ ἐ­πο­ί­η­σε θα­λαά, χω­ροῦ­σαν δύ­ο με­τρη­τὰς σπέρ­μα­τος κύ­κλω­θεν τοῦ θυ­σι­α­στη­ρί­ου. Καὶ ἐ­πέ­θη­κε τὰς σχί­δα­κας ἐ­πὶ τὸ θυ­σι­α­στή­ριον ὃ ἐ­πο­ί­η­σε, καὶ ἐ­μέ­λι­σε τὸ ὁ­λο­κα­ύ­τω­μα, καὶ ἐ­πέ­θη­κεν εἰς τάς σχί­δα­κας, καὶ ἐ­στο­ί­βα­σεν ἐ­πὶ τὸ θυ­σι­α­στή­ριον. Καὶ εἶ­πεν Ἠ­λιοὺ· Λάβετέ μοι δύ­ο ὑ­δρί­ας ὕ­δα­τος, καὶ ἐ­πι­χε­έ­τω­σαν ἐ­πὶ τὸ θυ­σι­α­στή­ριον, ἐ­πὶ τὸ ὁ­λο­κα­ύ­τω­μα καὶ ἐ­πὶ τὰς σχί­δα­κας. Καὶ εἶ­πεν· Δευ­τε­ρώ­σα­τε, καὶ ἐ­δευ­τέ­ρω­σαν. Τρισ­σε­ύ­σα­τε, καὶ ἐ­τρί­σευ­σαν. Καὶ δι­ε­πο­ρε­ύ­ε­το τὸ ὕ­δωρ κύ­κλῳ τοῦ θυ­σι­α­στη­ρί­ου, καὶ τὴν θα­λα­ὰ ἔ­πλη­σεν ὕ­δα­τος, καὶ ἀ­νε­βό­η­σεν Ἠ­λιοὺ εἰς τὸν οὐ­ρα­νόν, καὶ εἶ­πε· Κύριε ὁ Θε­ός, Ἀ­βρα­άμ, καὶ Ἰ­σα­ὰκ καὶ Ἰ­α­κώβ, ἐ­πά­κου­σόν μου σή­με­ρον ἐν πυ­ρί. Καὶ γνώ­τω­σαν ὁ λα­ὸς οὗ­τος, ὅ­τι σὺ εἶ μό­νος Κύριος, ὁ Θε­ὸς Ἰσ­ρα­ήλ, καὶ ἐ­γὼ δοῦ­λος σός, καὶ διὰ σὲ πε­πο­ί­η­κα ταῦ­τα πάν­τα, καὶ σὺ ἐ­πέ­στρε­ψας τὴν καρ­δί­αν τοῦ λα­οῦ το­ύ­του ὀ­πί­σω σου. Καὶ ἔ­πε­σε πῦρ πα­ρὰ Κυ­ρί­ου ἐκ τοῦ οὐ­ρα­νοῦ, καὶ κα­τέ­φα­γε τὸ ὁ­λο­κα­ύ­τω­μα καὶ τὰς σχί­δα­κας, καὶ τὸ ὕ­δωρ τὸ ἐν τῇ θα­λα­ᾷ, καὶ τοὺς λί­θους, καὶ τὸν χοῦν ἐ­ξέ­λει­ξε τὸ πῦρ. Καὶ ἔ­πε­σε πᾶς ὁ λα­ὸς ἐ­πὶ πρό­σω­πον αὐ­τῶν, καὶ εἶ­πεν· Ἀ­λη­θῶς Κύριος ὁ Θε­ός, αὐ­τὸς ἐ­στιν ὁ Θε­ός. Καὶ εἶ­πε Ἠ­λιοὺ πρὸς τὸν λα­όν· Συλ­λά­βε­τε τοὺς προ­φή­τας τοῦ Βάαλ, μη­δεὶς σω­θή­τω ἐξ αὐ­τῶν. Καὶ συ­νέ­λα­βον αὐ­το­ύς, καὶ κα­τή­γα­γεν αὐ­τοὺς Ἠ­λιοὺ εἰς τὸν χει­μάρ­ρουν Κισ­σών, καὶ ἐ­κεῖ αὐ­τοὺς ἀ­πέ­κτει­νε. Καὶ εἶ­πεν Ἠ­λιοὺ με­τὰ ταῦ­τα τῷ Ἀ­χα­άβ· Φω­νὴ πο­δῶν τοῦ ὑ­ε­τοῦ· ζεῦ­ξον τὸ ἅρ­μα σου καὶ κα­τά­βη­θι, μὴ κα­τα­λά­βῃ σε ὁ ὑ­ε­τός. Καὶ Ἠ­λιοὺ ἀ­νέ­βη ἐ­πὶ τὸν Κάρμηλον, καὶ ἔ­κυ­ψεν ἐ­πὶ τήν γῆν, καὶ ἔ­θη­κε τὸ πρό­σω­πον αὐ­τοῦ ἀ­να­μέ­σον τῶν γο­νά­των αὐ­τοῦ, καὶ ηὔ­ξα­το πρὸς Κύριον. Καὶ ὁ οὐ­ρα­νὸς συ­νε­σκό­τα­σεν ἐν νε­φέ­λαις, καὶ πνε­ύ­μα­τι, καὶ ἐ­γέ­νε­το ὑ­ε­τός μέ­γας. Καὶ ἐ­πο­ρε­ύ­ε­το Ἀ­χα­ὰβ ἕ­ως Ἱ­εσ­ρά­ελ. Καὶ ἀ­νήγ­γει­λεν Ἀ­χα­ὰβ Ἰ­ε­ζά­βελ τῇ γυ­ναι­κὶ αὐ­τοῦ πάν­τα, ὅ­σα ἐ­πο­ί­η­σεν Ἠ­λιού, καὶ ἀ­πέ­στει­λεν Ἰ­ε­ζά­βελ πρὸς Ἠ­λιού, καὶ εἶ­πεν· Αὔ­ριον θύ­σο­μαι τὴν ψυ­χήν σου ὡς ἕ­να ἐξ αὐ­τῶν. Καὶ ἤ­κου­σεν Ἠ­λιοὺ καὶ ἐ­φο­βή­θη. Καὶ ἀ­νέ­στη καὶ ἀ­πῆλ­θε κα­τὰ τὴν ψυ­χὴν αὐ­τοῦ, καὶ ἔρ­χε­ται εἰς Βηρ­σα­βεέ, γῆν Ἰ­ο­ύ­δα καὶ ἀ­φῆ­κε τὸ παι­δά­ριον αὐ­τοῦ ἐ­κεῖ. Καὶ αὐ­τὸς ἐ­πο­ρε­ύ­θη ἐν τῇ ἐ­ρή­μῳ ὁ­δὸν ἡ­μέ­ρας καὶ ἦλ­θε. Καὶ ἐ­κά­θι­σεν ὑ­πο­κά­τω ἀρ­κε­ύ­θου, καὶ ἐ­κοι­μή­θη καὶ ὕ­πνω­σεν ἐ­κεῖ ὑ­πὸ τὸ φυ­τόν, καὶ ἰ­δοὺ τις ἥ­ψα­το αὐ­τοῦ, καὶ εἶ­πεν αὐ­τῷ· Ἀ­νά­στη­θι φά­γε καὶ πί­ε, ὅ­τι πολ­λη ἀ­πὸ σοῦ ἡ ὁ­δός. Καὶ ἐ­πέ­βλε­ψεν Ἠ­λιού, καὶ ἰ­δοὺ πρὸς κε­φα­λῆς αὐ­τοῦ ἐγ­κρυ­φί­ας ὀ­λυ­ρί­της, καὶ καμ­ψά­κης ὕ­δα­τος. Καὶ ἀ­νέ­στη καὶ ἔ­φα­γε καὶ ἔ­πι­ε, καὶ ἐ­πι­στρέ­ψας ἐ­κοι­μή­θη. Καὶ ἐ­πέ­στρε­ψε ὁ Ἄγ­γε­λος Κυ­ρί­ου ἐκ δευ­τέ­ρου, καὶ ἥ­ψα­το αὐ­τοῦ καὶ εἶ­πεν αὐ­τῷ· Ἀ­νά­στη­θι, φά­γε καὶ πί­ε ὅ­τι πολ­λὴ ἀ­πὸ σοῦ ἡ ὁ­δός. Καὶ ἀ­νέ­στη καὶ ἔ­φα­γε καὶ ἔ­πι­ε, καὶ ἐ­πο­ρε­ύ­θη, ἐν τῇ ἰ­σχὺ­ϊ τῆς βρώ­σε­ως ἐ­κε­ί­νης, τεσ­σα­ρά­κον­τα ἡ­μέ­ρας, καὶ τεσ­σα­ρά­κον­τα νύ­κτας ἕ­ως ὄ­ρους Χω­ρήβ, καὶ εἰ­σῆλ­θεν ἐ­κεῖ εἰς τὸ σπή­λαι­ον, καὶ κα­τέ­λυ­σεν ἐ­κεῖ. Καὶ ἰ­δοὺ ῥῆ­μα Κυ­ρί­ου πρὸς αὐ­τόν, καὶ εἶ­πε· Τὶ σὺ ἐν­ταῦ­θα; Καὶ εἶ­πεν Ἠ­λιού· Ζη­λῶν ἐ­ζή­λω­σα τῷ Κυ­ρί­ῳ παν­το­κρά­το­ρι, ὅ­τι ἐγ­κα­τέ­λι­πον τὴν δι­α­θή­κην σου οἱ υἱ­οὶ Ἰσ­ρα­ήλ, τὰ θυ­σι­α­στή­ριά σου κα­τέ­σκα­ψαν καὶ τοὺς προ­φή­τας σου ἀ­πέ­κτει­ναν ἐν ῥομ­φα­ί­ᾳ, καὶ ὑ­πο­λέ­λειμ­μαι ἐ­γὼ μο­νώ­τα­τος, καὶ ζη­τοῦ­σι τὴν ψυ­χήν μου λα­βεῖν αὐ­τήν. Καὶ εἶ­πε Κύριος πρὸς αὐ­τόν· Πο­ρε­ύ­ου καὶ ἀ­νά­στρε­φε εἰς τὴν ὁ­δόν σου, καὶ ἥ­ξεις εἰς ὁ­δὸν ἐ­ρή­μου Δα­μα­σκοῦ, καὶ χρί­σεις τὸν Ἐ­λι­σαι­ὲ υἱ­ὸν Σα­φάτ, ἀν­τὶ σοῦ, εἰς προ­φή­την.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ (Ν. Π. ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗ)

Με­τὰ ἀ­πὸ πο­λὺν και­ρὸν συ­νέ­βη τοῦ­το: Κα­τὰ τὸ τρί­τον ἔ­τος τοῦ λι­μοῦ κα­τέ­φθα­σε λό­γος Κυ­ρί­ου πρὸς τὸν Ἠ­λί­αν καὶ εἶ­πεν εἰς τὸν Προ­φή­την: «Πή­γαι­νε καὶ πα­ρου­σιά­σου ἐμ­πρὸς εἰς τὸν Ἀ­χα­άβ, ἐ­γὼ δὲ θὰ στεί­λω βρο­χὴν εἰς τὴν γῆν». Τό­τε συ­νέ­βη τοῦ­το: Μό­λις ὁ Ἀ­χα­ὰβ εἶ­δε τὸν Ἠ­λί­αν, τοῦ εἶ­πε: «Σὺ δὲν εἶ­σαι ἐ­κεῖ­νος, ὁ ὁ­ποῖ­ος πα­ρα­πλα­νᾶς, ἀ­να­στα­τώ­νεις καὶ δι­α­φθεί­ρεις τὸν Ἰσ­ρα­η­λι­τι­κὸν λα­όν;» Ὁ Ἠ­λί­ας ἀ­πάν­τη­σε: «Δὲν πα­ρα­πλα­νῶ, δὲν ἀ­να­στα­τώ­νω καὶ δὲν δι­α­φθεί­ρω ἐ­γὼ τὸν Ἰσ­ρα­η­λι­τι­κὸν λα­όν, ἀλ­λὰ σύ, ὁ Ἀ­χαάβ, καὶ ἡ πα­τρι­κή σου οἰ­κο­γέ­νεια· δι­ό­τι σεῖς ἐγ­κα­τε­λεί­ψα­τε τὸν Κύ­ριον, τὸν ἀ­λη­θι­νὸν Θε­όν σας, καὶ ἀ­κο­λου­θή­σα­τε τὴν εἰ­δω­λο­λα­τρι­κὴν θρη­σκεί­αν τοῦ βδε­λυ­κτοῦ Βά­αλ. Δι᾿ αὐ­τὸ στεῖ­λε τώ­ρα ἀν­θρώ­πους καὶ συγ­κέν­τρω­σε ἐμ­πρός μου ὅ­λον τὸν Ἰσ­ρα­η­λι­τι­κὸν λα­ὸν εἰς τὸ Καρ­μή­λιον ὄ­ρος· συγ­κέν­τρω­σε ἐ­πί­σης καὶ τοὺς τε­τρα­κό­σιους πε­νήν­τα προ­φῆ­τες τῆς αἰ­σχύ­νης (τοῦ Βά­αλ) καὶ τοὺς τε­τρα­κό­σιους προ­φῆ­τες τῶν ἱ­ε­ρῶν εἰ­δω­λο­λα­τρι­κῶν ἀλ­σῶν (τῆς Ά­στάρ­της), οἱ ὁ­ποῖ­οι τρώ­γουν ἀ­πὸ χο­ρη­γί­αν, ποὺ τοὺς προ­σφέ­ρει ἡ βα­σί­λισ­σα Ἰ­ε­ζά­βελ». Καὶ ὁ Ἀ­χα­ὰβ ἔ­στει­λεν ἀν­θρώ­πους εἰς ὅ­λον τὸν Ἰσ­ρα­η­λι­τι­κὸν λα­ὸν καὶ συ­νε­κέν­τρω­σεν ὅ­λους τους προ­φῆ­τες εἰς τὸ Καρ­μή­λιον ὄ­ρος. Ὅ­ταν συ­νε­κεν­τρώ­θη­σαν ὃ­λοι, ὁ Ἠ­λί­ας τοὺς ἐ­πλη­σί­α­σε καὶ τοὺς εἶ­πε: «Μέ­χρι πό­τε σεῖς θὰ κου­τσαί­νε­τε καὶ ἀ­πὸ τὰ δύ­ο πό­δια καὶ θὰ ἀμ­φι­τα­λαν­τεύ­ε­σθε πό­τε πρὸς τὰ ἐ­δῶ καὶ πό­τε πρὸς τὰ ἐ­κεῖ καὶ θὰ μέ­νε­τε ἀ­να­πο­φά­σι­στοι; Ἐ­ὰν ὁ Κύ­ριος εἶ­ναι ὁ πραγ­μα­τι­κὸς καὶ ἀ­λη­θι­νὸς Θε­ός, ἀ­κο­λου­θῆ­στε τον καὶ λα­τρεύ­σε­τέ τον· ἐ­ὰν εἶ­ναι πραγ­μα­τι­κὸς ὁ Βά­αλ, τό­τε ἀ­κο­λου­θῆ­στε αὐ­τόν»! Ἀλλ᾿ ὁ Ἰσ­ρα­η­λι­τι­κὸς λα­ὸς δὲν ἀ­πάν­τη­σε οὔ­τε λέ­ξιν. Τό­τε ὁ Ἠ­λί­ας εἶ­πε πρὸς τὸν λα­όν: «Ἐ­γώ, μό­νος ἐ­γώ, ἔ­χω ἀ­πο­μεί­νει ἐν­τε­λῶς μό­νος προ­φή­της τοῦ Κυ­ρί­ου, ἐ­νῶ οἱ προ­φῆ­ται τοῦ Βά­αλ εἶ­ναι τε­τρα­κό­σιοι πε­νήν­τα καὶ οἱ προ­φῆ­ται τῶν ἱ­ε­ρῶν εἰ­δω­λο­λα­τρι­κῶν ἀλ­σῶν (τῆς Ἀ­στάρ­της) τε­τρα­κό­σιοι. Ἂς μᾶς δώ­σουν λοι­πὸν δύ­ο βό­δια. Καὶ αὐ­τοὶ (οἱ προ­φῆ­ται τοῦ Βά­αλ καὶ τῆς Ά­στάρ­της) ἂς δι­α­λέ­ξουν διὰ τοὺς ἑ­αυ­τοὺς των τὸ ἕ­να· καὶ ἂς τὸ σφά­ξουν καὶ ἂς τὸ κό­ψουν κομ­μά­τια καὶ ἂς τὰ βά­λουν ἐ­πά­νω εἰς τὰ ξύ­λα τοῦ θυ­σι­α­στη­ρί­ου, ὅ­μως νὰ μὴ ἀ­νά­ψουν φω­τιὰ εἰς τὰ ξύ­λα. Ἐ­γὼ δὲ θὰ ἑ­τοι­μά­σω πρὸς θυ­σί­αν τὸ ἄλ­λο βό­δι· καὶ δὲν θὰ ἀ­νά­ψω φω­τιὰ εἰς τὸ θυ­σι­α­στή­ριον. Καὶ σεῖς πα­ρα­κα­λέ­σα­τε δυ­να­τά τοὺς θε­ούς σας, ἐ­γὼ δέ θά πα­ρα­κα­λέ­σω τὸν Κύ­ριον, τὸν Θε­όν μου. Καὶ ὁ θε­ός, ὁ ὁ­ποῖ­ος θὰ ἀ­κού­ση τὴν προ­σευ­χὴν καὶ θὰ στεί­λη φω­τιά, αὐ­τὸς εἶ­ναι ὁ πραγ­μα­τι­κὸς καὶ ἀ­λη­θι­νὸς Θε­ός». Εἰς τὴν πρό­τα­σιν αὐ­τὴν τοῦ Ἠ­λί­α ἀ­πε­κρί­θη ὅ­λος ὁ λα­ὸς καὶ εἶ­παν: «Κα­λὸς εἶ­ναι ὁ λό­γος ποὺ εἶ­πες. Ἐγ­κρί­νο­μεν τὴν πρό­τα­σιν». Τό­τε ὁ Ἠ­λί­ας εἶ­πε πρὸς τοὺς προ­φῆ­τες τῆς αἰ­σχύ­νης (τοῦ Βά­αλ): «Δι­α­λέ­ξε­τε διὰ τοὺς ἑ­αυ­τούς σας τὸ ἕ­να μο­σχά­ρι καὶ ἑ­τοι­μά­στε το διὰ θυ­σί­αν πρῶ­τοι, δι­ό­τι σεῖς εἶ­σθε πολ­λοὶ· καὶ πα­ρα­κα­λέ­σα­τε τὸν θε­όν σας, ἀλ­λὰ μὴ ἀ­νά­ψε­τε φω­τιὰ εἰς τὰ ξύ­λα». Ἐ­κεῖ­νοι ἐ­πῆ­ραν τὸ μο­σχά­ρι καὶ τὸ ἑ­τοί­μα­σαν καὶ ἐ­πα­ρα­κα­λοῦ­σαν τὸν Βά­αλ ἀ­πὸ τὸ πρω­ὶ μέ­χρι τὸ με­ση­μέ­ρι καὶ ἔ­λε­γαν: «Ὢ Βά­αλ· ἄ­κου­σέ μας μὲ προ­σο­χὴν· ἄ­κου­σε τὴν προ­σευ­χήν μας!» Ἀλλ᾿ οὔ­τε ἀ­πάν­τη­σις τοὺς ἐ­δό­θη οὔ­τε καὶ ἡ προ­σευ­χή των ἔ­γι­νε ἀ­κου­στή. Κα­θὼς ἔ­λε­γαν αὐ­τὰ καὶ ἐ­πα­ρα­κα­λοῦ­σαν νὰ τοὺς ἀ­κού­ση ὁ Βά­αλ, ἐ­γύ­ρι­ζαν γύ­ρω ἀ­πὸ τὸ θυ­σι­α­στή­ριον, ποὺ εἶ­χαν κα­τα­σκευά­σει. Ἔ­γι­νε δὲ με­ση­μέ­ρι· καὶ ὁ Ἠ­λί­ας ὁ Θε­σβί­της, διὰ νὰ δεί­ξη τὴν πλή­ρη ἀ­δυ­να­μί­αν τῶν εἰ­δώ­λων τοῦ Βά­αλ, τοὺς ἐ­χλεύ­α­σε καὶ εἶ­πε: «Πα­ρα­κα­λεῖ­τε τὸν Βά­αλ μὲ δυ­να­τώ­τε­ρη φω­νή, δι­ό­τι εἶ­ναι θε­ός! Κά­ποι­αν φλυ­α­ρί­αν ἢ ρεμ­βα­σμὸν θὰ ἔ­χη· ἴ­σως ἀ­να­κου­φί­ζε­ται ἀ­πὸ σω­μα­τι­κήν του ἀ­νάγ­κην· ἢ πι­θα­νὸν καὶ νὰ κοι­μᾶ­ται! Φω­νά­ξε­τε δυ­να­τά, ὥ­στε νὰ ξυ­πνή­ση καὶ νὰ ἀ­κού­ση τὴν προ­σευ­χήν σας!» Ἔ­τσι οἱ προ­φῆ­ται τοῦ Βά­αλ προ­σηύ­χον­το μὲ ἰ­σχυ­ρὰν φω­νὴν καὶ κα­τὰ τὴν συ­νή­θειάν των κα­τε­κό­πτον­το μὲ μα­χαί­ρια καὶ νυ­στέ­ρια (μι­κρὰ μα­χαί­ρια, λόγ­χες), μέ­χρις ὅ­του ἔ­τρε­χεν αἷ­μα ἀ­πὸ τὸ σῶ­μα τους. Καὶ συ­νέ­χι­ζαν νὰ προ­σεύ­χων­ται δυ­να­τὰ μὲ αὐ­τὸν τὸν ὀρ­γι­α­στι­κὸν καὶ αἱ­μα­τη­ρὸν τρό­πον, μέ­χρις ὅ­του ἦλ­θε τὸ δει­λι­νὸν· μέ­χρι τὴν ὥ­ραν ποὺ προ­σε­φέ­ρε­το ἡ ἀ­πο­γευ­μα­τι­νὴ θυ­σί­α (πε­ρὶ τὶς τρεῖς τὸ ἀ­πό­γευ­μα). Ἀλ­λὰ δὲν ἔ­παιρ­ναν καμ­μί­αν ἀ­πάν­τη­σιν. Τό­τε ὁ Ἠ­λί­ας ὁ Θε­σβί­της ἐ­μί­λη­σε πρὸς τοὺς προ­φῆ­τες-ἱ­ε­ρεῖς τῆς εἰ­δω­λο­λα­τρί­ας καὶ εἶ­πε: «Πα­ρα­με­ρί­στε τώ­ρα· εἰς τὸ ἑ­ξῆς θὰ ἑ­τοι­μά­σω καὶ θὰ προ­σφέ­ρω ἐ­γὼ τὴν ἰ­δι­κήν μου θυ­σί­αν τοῦ ὁ­λο­καυ­τώ­μα­τος». Καὶ ἐ­κεῖ­νοι πα­ρε­μέ­ρι­σαν καὶ ἔ­φυ­γαν.

Καὶ ὁ Ἠ­λί­ας εἶ­πε πρὸς τὸν Ἰσ­ρα­η­λι­τι­κὸν λα­όν: «Ἐ­λᾶ­τε κον­τά μου· πλη­σιά­στε». Καὶ ὅ­λος ὁ λα­ὸς ἐ­πλη­σί­α­σε καὶ συ­νε­κεν­τρώ­θη κον­τά του. Ὁ Ἠ­λί­ας ἐ­πῆ­ρε δώ­δε­κα πέ­τρες, κα­τὰ τὸν ἀ­ριθ­μὸν τῶν δώ­δε­κα φυ­λῶν τοῦ Ἰσ­ρα­ήλ, ὅ­πως εἶ­χε μι­λή­σει πα­λαι­ὰ ὁ Κύ­ριος πρὸς τὸν Ἰ­α­κὼβ καὶ τοῦ εἶ­πε: «Θὰ ὀ­νο­μά­ζε­σαι πλέ­ον Ἰσ­ρα­ήλ». Καὶ ὁ Ἠ­λί­ας μὲ τὶς δώ­δε­κα αὐ­τὲς πέ­τρες ἔ­κτι­σε θυ­σι­α­στή­ριον εἰς τὸ ὅ­νο­μα τοῦ Κυ­ρί­ου· ἐ­πε­σκεύ­α­σε τὸ ἐ­ρει­πω­μέ­νον θυ­σι­α­στή­ριον τοῦ Θε­οῦ, ποὺ ὑ­πῆρ­χεν ἐ­κεῖ ἀ­πὸ πα­λαι­ά. Γύ­ρω - γύ­ρω ἀ­πὸ τὸ θυ­σι­α­στή­ριον ἔ­σκα­ψεν ἐ­πί­σης τά­φρον, ἡ ὁ­ποί­α ἐ­χω­ροῦ­σε πε­ρί­που δε­κα­τέσ­σε­ρα (ἕ­ως εἴ­κο­σι) κι­λὰ νε­ροῦ. Κα­τό­πιν ἐ­στοί­βα­σε τὶς σχί­ζες τῶν ξύ­λων ἐ­πά­νω εἰς τὸ θυ­σι­α­στή­ριον ποὺ ἔ­κτι­σε, καὶ ἐ­κομ­μά­τια­σε τὸ μο­σχά­ρι, ποὺ θὰ προ­σέ­φε­ρεν ὡς ὁ­λο­καύ­τω­μα, καὶ τὸ ἔ­βα­λε ἐ­πά­νω εἰς τὰ κομ­μέ­να ξύ­λα. Ἀ­φοῦ ἐ­τα­κτο­ποί­η­σεν ὅ­λα ἐ­πά­νω εἰς τὸ θυ­σι­α­στή­ριον, εἶ­πε: «Πά­ρε­τε καὶ φέ­ρε­τέ μου τέσ­σε­ρις στά­μνες γε­μά­τες νε­ρὸ καὶ χύ­σε­τε τὸ νε­ρὸ ἐ­πά­νω εἰς τὸ κρέ­ας, ποὺ θὰ προ­σφερ­θῆ ὡς ὁ­λο­καύ­τω­μα, καὶ ἐ­πά­νω εἰς τὶς σχί­ζες τῶν ξύ­λων». Καὶ ἐ­κεῖ­νοι ἔ­κα­μαν, ὅ­πως ἀ­κρι­βῶς τοὺς δι­έ­τα­ξεν ὁ Ἠ­λί­ας. Ὁ Ἠ­λί­ας τό­τε τοὺς εἶ­πε: «Κά­με­τε τὸ ἴ­διον διὰ δευ­τέ­ραν φο­ράν». Ἐ­κεῖ­νοι τὸ ἔ­κα­μαν διὰ δευ­τέ­ραν φο­ράν. Καὶ τοὺς εἶ­πε πά­λιν: «Κά­με­τέ το καὶ διὰ τρί­την φο­ράν». Ἐ­κεῖ­νοι τὸ ἐ­πα­νέ­λα­βαν διὰ τρί­την φο­ράν! Καὶ τὸ νε­ρὸ ἐ­χύ­νε­το καὶ ἔ­τρε­χε γύ­ρω - γύ­ρω ἀ­πὸ τὸ θυ­σι­α­στή­ριον, ὥ­στε ἡ τά­φρος ἐ­γέ­μι­σεν ἀ­πὸ νε­ρόν! Τό­τε ὁ Ἠ­λί­ας προ­σηυ­χή­θη μὲ φω­νὴν δυ­να­τὴν πρὸς τὸν οὐ­ρα­νὸν καὶ εἶ­πε: «Κύ­ρι­ε, σὺ ὁ ὁ­ποῖ­ος εἶ­σαι ὁ Θε­ὸς τοῦ Ἀ­βρα­ὰμ καὶ τοῦ Ἰ­σα­ὰκ καὶ τοῦ Ἰσ­ρα­ὴλ (τοῦ Ἰ­α­κώβ), ἄ­κου­σε μὲ προ­σο­χὴν σή­με­ρα (αὐ­τὴν τὴν ὥ­ραν) τὴν προ­σευ­χήν μου, Κύ­ρι­ε, καὶ ἀ­πάν­τη­σέ μου στέλ­λον­τας φω­τιά, ὥ­στε νὰ μά­θη καὶ βε­βαι­ω­θῆ ὅ­λος αὐ­τὸς ὁ λα­ός, ὅ­τι σὺ εἶ­σαι ὁ Κύ­ριος, ὁ ἀ­λη­θι­νὸς Θε­ὸς τοῦ Ἰσ­ρα­ήλ, καὶ ὅ­τι ἐ­γὼ εἶ­μαι δοῦ­λος ἰ­δι­κός σου καὶ ὅ­τι ἔ­κα­μα ὅ­λα αὐ­τὰ τὰ ἔρ­γα κα­τό­πιν τῆς ἰ­δι­κῆς σου ἐν­το­λῆς. Ἄ­κου­σέ με μὲ προ­σο­χήν, Κύ­ρι­ε· ἄ­κου­σέ με μὲ προ­σο­χὴν καὶ ἀ­πάν­τη­σέ μου στέλ­λον­τας φω­τιά, διὰ νὰ μά­θη καὶ βε­βαι­ω­θῆ ὁ λα­ὸς αὐ­τός, ὅ­τι σὺ εἶ­σαι ὁ παν­το­δύ­να­μος Κύ­ριος καὶ ὁ ἀ­λη­θι­νὸς Θε­ός· ὅ­τι σὺ εἶ­σαι αὐ­τὸς ποὺ με­τέ­στρε­ψες τὴν καρ­διὰ τοῦ λα­οῦ αὐ­τοῦ, ὥ­στε νὰ λα­τρεύ­η καὶ πά­λιν Σέ»! Καὶ ἐ­πε­σεν ἀ­μέ­σως φω­τιά, τὴν ὁ­ποί­αν ἐ­στει­λεν ὁ Κύ­ριος ἀ­πὸ τὸν οὐ­ρα­νόν, καὶ ἡ φω­τιὰ κα­τέ­καυ­σεν ἐν­τε­λῶς, ἔ­κα­με κάρ­βου­νο καὶ στά­χτη τὰ κομ­μά­τια τοῦ ζώ­ου, ποὺ προ­σε­φέ­ρε­το ὡς ὁ­λο­καύ­τω­μα, καὶ τὶς σχί­ζες τῶν ξύ­λων· τὸ νε­ρό, ποὺ εὑ­ρί­σκε­το εἰς τὴν τά­φρον, τὸ ἐ­στέ­γνω­σεν ἐν­τε­λῶς, καὶ ἀ­σβε­στο­ποί­η­σε τὶς πέ­τρες τοῦ θυ­σι­α­στη­ρί­ου· ἡ φω­τιὰ ἔ­γλει­ψε καὶ ἐ­κα­ψά­λι­σε καὶ αὐ­τὸ τὸ χῶ­μα!

Με­τὰ τὸ κα­τα­πλη­κτι­κὸν αὐ­τὸ θαῦ­μα ὃ­λος ὁ Ἰσ­ρα­η­λι­τι­κὸς λα­ὸς ἔ­πε­σε μπρού­μυ­τα εἰς τὴν γῆν, προ­σκυ­νών­τας εὐ­λα­βι­κὰ καὶ τα­πει­νά, καὶ μὲ μί­αν φω­νὴν εἶ­παν: «Ἀ­λη­θι­νά! Ὁ Κύ­ριος, ὁ Θε­ὸς τοῦ Ἰσ­ρα­ήλ, αὐ­τὸς εἶ­ναι ὁ μό­νος πραγ­μα­τι­κὸς καὶ ἀ­λη­θι­νὸς Θε­ός!» Τό­τε ὁ Ἠ­λί­ας δι­έ­τα­ξε τὸν λα­ὸν καὶ εἶ­πε: «Συλ­λά­βε­τε τοὺς προ­φῆ­τες τοῦ Βά­αλ· κα­νεὶς δὲν πρέ­πει νὰ γλυ­τώ­ση ἀ­πὸ αὐ­τούς». Οἱ Ἰσ­ρα­η­λῖ­ται τοὺς συ­νέ­λα­βαν ὅ­λους καὶ ὁ Ἠ­λί­ας τοὺς πα­ρέ­λα­βε καὶ τοὺς κα­τέ­βα­σε ἀ­πὸ τὸ Καρ­μή­λιον ὅ­ρος εἰς τὸν χεί­μαρ­ρον Κισ­σῶν καὶ τοὺς ἐ­σφα­ξεν ἐ­κεῖ!

Καὶ ὁ Ἠ­λί­ας εἶ­πεν εἰς τὸν Ἄ­χα­αβ: «Ἀ­νέ­βα, φά­γε καὶ πι­έ, δι­ό­τι ἀ­κού­ε­ται βου­η­τὸ πολ­λῆς βρο­χῆς, ποὺ ἔρ­χε­ται· βου­η­τὸ ὅ­πως τὸ πο­δο­βο­λη­τό». Ἐ­νῶ ὁ Ἀ­χαὰβ ἀ­νέ­βη εἰς κά­ποι­ο ὕ­ψω­μα διὰ νὰ φά­γη καὶ νὰ πι­ῆ, ὁ Ἠ­λί­ας ἀ­νέ­βη εἰς τὴν κο­ρυ­φὴν τοῦ ὄ­ρους Κάρ­μη­λον καὶ ἔ­σκυ­ψε εἰς τὴν γῆν καὶ ἔ­βα­λε τὸ πρό­σω­πόν του με­τα­ξὺ τῶν γο­νά­των του. Καὶ ἀ­φοῦ προ­σηυ­χή­θη ἔ­τσι θερ­μά, εἶ­πεν εἰς τὸν ὑ­πη­ρέ­την του: «Ἀ­νέ­βα τώ­ρα καὶ κύτ­τα­ξε πρὸς τὰ δυ­τι­κά, πρὸς τὸ μέ­ρος τῆς Με­σο­γεί­ου θα­λάσ­σης». Ὁ ὑ­πη­ρέ­της ἀ­νέ­βη, ἐ­κύτ­τα­ξε πρὸς τὰ δυ­τι­κὰ καὶ εἶ­πεν εἰς τὸν Ἠ­λί­αν: «Δὲν ὑ­πάρ­χει τί­πο­τε· δὲν βλέ­πω τί­πο­τε». Ὁ Ἠ­λί­ας τοῦ ἀ­πάν­τη­σε: «Πή­γαι­νε καὶ ἔ­λα ἑ­πτὰ φο­ρές». Καὶ ὁ ὑ­πη­ρέ­της ἐ­πῆ­γε καὶ ἐ­πέ­στρε­ψεν ἑ­πτὰ φο­ρὲς καὶ τὴν ἑ­βδό­μην φο­ρὰν συ­νέ­βη τοῦ­το: Νά· ἐ­φά­νη ἕ­να μι­κρὸν σύν­νε­φον, τὸ μέ­γε­θος τοῦ ὁ­ποί­ου ἦ­ταν τό­σον, ὅ­σον τὸ ἴ­χνος ποὺ ἀ­φή­νει τὸ πέλ­μα ἑ­νὸς ἀν­δρός, καὶ τὸ σύν­νε­φον αὐ­τὸ ἐ­προ­μη­νοῦ­σε βρο­χήν. Καὶ ὁ Ἠ­λί­ας εἶ­πεν εἰς τὸν ὑ­πη­ρέ­την του: «Ἀ­νέ­βα καὶ πὲς εἰς τὸν Ἀ­χαάβ · <ἑ­τοί­μα­σε καὶ ζεῦ­ξε τὸ ἅρ­μα σου καὶ κα­τέ­βα ἀ­πὸ τὸ ὅ­ρος, διὰ νὰ μὴ σὲ προ­λά­βη καὶ σὲ ἀ­να­κό­ψη ἡ βρο­χή». Ἐν τῷ με­τα­ξὺ συ­νέ­βη τοῦ­το: Μέ­σα σὲ λί­γο χρο­νι­κὸν δι­ά­στη­μα ὁ οὐ­ρα­νὸς ἐ­σκο­τεί­νια­σε ἀ­πὸ μαῦ­ρα πυ­κνὰ νέ­φη, ὁ ἄ­νε­μος ἄρ­χι­σε νὰ φυ­σᾶ καὶ ἐ­ξέ­σπα­σε πλού­σια καὶ κα­ταρ­ρα­κτώ­δης βρο­χή. Καὶ ὁ Ἀ­χα­ὰβ ἔ­τρε­χε μὲ τὸ ἅρ­μα του καὶ ἐ­πή­γαι­νε κλαί­γον­τας πρὸς τὴν πό­λιν Ἰ­εζ­ρά­ελ. Τὸ δὲ προ­στα­τευ­τι­κὸν καὶ παν­το­δύ­να­μον χέ­ρι τοῦ Κυ­ρί­ου ἦ­ταν μὲ τὸν Ἠ­λί­αν. Καὶ αὐ­τὸς ἐ­ζώ­σθη κα­λὰ καὶ ἕ­σφι­ξε τὸ φό­ρε­μά του εἰς τὴν μέ­σην του διὰ νὰ τρέ­χη ἐ­λεύ­θε­ρα· καὶ πα­ρὰ τὸν κό­πον καὶ τὴν ἡ­λι­κί­αν του, ἐ­προ­σπέ­ρα­σε καὶ ἔ­τρε­χεν ἐμ­πρὸς ἀ­πὸ τὸ ἅρ­μα τοῦ Ἀ­χαὰβ μέ­χρι τῆς εἰ­σό­δου τῆς πό­λε­ως Ἰ­εζ­ρά­ελ.

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΘ'

Ὁ βα­σι­λιὰς Ἀ­χα­ὰβ ἀ­νε­κοί­νω­σεν εἰς τὴν Ἰ­ε­ζά­βελ, τὴν γυ­ναί­κα του, ὅ­λα ὅ­σα ἔ­κα­μεν ὁ προ­φή­της Ἠ­λί­ας, κα­θὼς ἐ­πί­σης καὶ τὸ πῶς ὁ Ἠ­λί­ας ἐ­φό­νευ­σε τοὺς ἱ­ε­ρεῖς - προ­φῆ­τες τῶν εἰ­δώ­λων μὲ τὸ ξί­φος. Τό­τε ἡ Ἰ­ε­ζά­βελ γε­μά­τη ἀ­πὸ θυ­μὸν ἔ­στει­λεν ἀ­πε­σταλ­μέ­νον εἰς τὸν Ἠ­λί­αν, ὁ ὁ­ποῖ­ος τοῦ εἶ­πεν ἐκ μέ­ρους της: «Ὅ­πως εἶ­ναι βέ­βαι­ον ὅ­τι σὺ εἶ­σαι ὁ προ­φή­της Ἠ­λί­ας καὶ ἐ­γὼ εἶ­μαι ἡ βα­σί­λισ­σα Ἰ­ε­ζά­βελ, ἔ­τσι εἴ­θε νὰ μὲ τι­μω­ρή­ση ὁ Θε­ὸς (κατ᾿ ἄλ­λην γρα­φήν: οἱ θε­οὶ) καὶ εἴ­θε νὰ μοῦ προ­σθέ­ση καὶ ἄλ­λες ἀ­κό­μη χει­ρό­τε­ρες τι­μω­ρί­ες καὶ συμ­φο­ρές, ἐ­ὰν ἀ­θε­τή­σω τὴν ὑ­πό­σχε­σίν μου καὶ ἂν αὐ­ριον τὴν ἰ­δί­αν ὥ­ραν δὲν πα­ρα­δώ­σω τὴν ζω­ήν σου εἰς θά­να­τον, ὅ­πως ἀ­κρι­βῶς ἔ­κα­μες καὶ σὺ εἰς κά­θε ἕ­να ἀ­πό τους Ἱ­ε­ρεῖς - προ­φῆ­τες τῶν εἰ­δώ­λων». Εἰς τὸ ἄ­κου­σμα τῆς πα­ραγ­γε­λί­ας αὐ­τῆς τῆς Ἰ­ε­ζά­βελ ἐ­φο­βή­θη ὁ προ­φή­της Ἠ­λί­ας καὶ ἐ­ση­κώ­θη καὶ ἔ­φυ­γεν, ὅ­που τὸν ἔ­σπρω­χνε ἡ ἐ­σω­τε­ρι­κὴ δύ­να­μις τῆς ψυ­χῆς του. Ἔ­φθα­σεν εἰς τὴν πά­λιν Βηρ­σα­βε­έ, ἡ ὁ­ποί­α ἀ­νῆ­κεν εἰς τὸ βα­σί­λει­ον τοῦ Ἰ­ού­δα, καὶ ἐ­κεῖ ἄ­φη­κε τὸν ὑ­πη­ρέ­την του. Ὁ ἴ­διος ὅ­μως ἐ­προ­χώ­ρη­σε βα­θύ­τε­ρα εἰς τὴν ἔ­ρη­μον καὶ ἀ­φοῦ ἐ­βά­δι­σε δρό­μον μιᾶς ἡ­μέ­ρας (ἑ­πτὰ πε­ρί­που ὡ­ρῶν), ἔ­φθα­σε καὶ ἐ­κά­θι­σε κά­τω ἀ­πὸ ἕ­να φυ­τόν, ποὺ ὀ­νο­μά­ζε­ται Ραθ­μὲν (ἄρ­κευ­θος, κέ­δρος). Ἐ­ξαν­τλη­μέ­νος ἀ­πὸ τὴν πεί­ναν καὶ τὸν κό­πον τῆς πο­ρεί­ας καὶ πι­ε­ζό­με­νος ἀ­πὸ τὴν θλί­ψιν καὶ τὴν βα­ρυ­θυ­μί­αν ἐ­ζή­τη­σεν ἀ­πὸ τὸν Θε­ὸν νὰ ἀ­πο­θά­νη καὶ εἶ­πεν: «Ἀρ­κε­τὰ ἐ­κο­πί­α­σα καὶ ἐ­κα­κο­πά­θη­σα· πά­ρε λοι­πὸν τώ­ρα τὴν ζω­ήν μου, Κύ­ρι­ε, δι­ό­τι ἐ­γὼ δὲν εἶ­μαι ἀ­νώ­τε­ρος καὶ κα­λύ­τε­ρος ἀ­πό τους προ­πά­το­ρές μου».

Ὁ Ἠ­λί­ας κου­ρα­σμέ­νος καὶ λυ­πη­μέ­νος ἐ­κοι­μή­θη καὶ ἔ­πε­σεν εἰς ὕ­πνον βα­θὺν κά­τω ἀ­πὸ τὸ φυ­τὸν Ραθ­μέν. Ἀλ­λὰ νά· ἔ­ξαφ­να κά­ποι­ος τὸν ἄγ­γι­ξε καὶ τοῦ εἶ­πε: «Σή­κω καὶ φά­γε». Ὁ Ἠ­λί­ας ἐ­ξύ­πνη­σεν, ἐ­κύτ­τα­ξε γύ­ρω καὶ νά· κον­τὰ εἰς τὴν κε­φα­λήν του εὑ­ρί­σκε­το μί­α κρι­θα­ρέ­νια λα­γά­να ψη­μέ­νη (κα­τὰ τὸ Ἑ­βρα­ϊ­κόν: ἐ­πά­νω εἰς ζε­στὲς πέ­τρες) καὶ μί­α πή­λι­νη κα­νά­τα μὲ νε­ρό. Ὁ Ἠ­λί­ας ἐ­ση­κώ­θη καὶ ἔ­φα­γε καὶ ἤ­πι­ε. Κα­τό­πιν δὲ ἐ­κοι­μή­θη πά­λιν. Καὶ ὁ ἄγ­γε­λος τοῦ Κυ­ρί­ου ἦλ­θε διὰ δευ­τέ­ραν φο­ράν, τὸν ἄγ­γι­ξε καὶ τοῦ εἶ­πε: «Σή­κω καὶ φά­γε, δι­ό­τι ὁ δρό­μος ποὺ ἔ­χεις νὰ βα­δί­σης, τὸ τα­ξί­δι ποὺ ἔ­χεις ἀ­κό­μη νὰ κά­μης, εἶ­ναι με­γά­λο καὶ κου­ρα­στι­κό». Ὁ Ἠ­λί­ας ἐ­ση­κώ­θη καὶ ἔ­φα­γε καὶ ἤ­πι­ε. Καὶ μὲ τὴν δύ­να­μιν τῆς τρο­φῆς ἐ­κεί­νης ἐ­βά­δι­σε σα­ράν­τα ἡ­μέ­ρες καὶ σα­ράν­τα νύ­χτες, μέ­χρις ὅ­του ἔ­φθα­σεν εἰς τὸ ὅ­ρος Χω­ρήβ. Εἰς τὸ Χω­ρὴβ ἐμ­πῆ­κε εἰς ἕ­να σπή­λαι­ον καὶ ἐγ­κα­τε­στά­θη ἐ­κεῖ. Καὶ νά· ἔ­ξαφ­να λό­γος Κυ­ρί­ου κα­τέ­φθα­σεν εἰς αὐ­τὸν καὶ τοῦ εἶ­πε: «Τί κά­νεις ἐ­δῶ; πῶς ἐ­δῶ, Ἠ­λί­α;» Ὁ Ἠ­λί­ας ἀ­πάν­τη­σε: «Ζῆ­λος ἱ­ε­ρὸς καὶ φλο­γε­ρός, ἀ­γα­νά­κτη­σις ἱ­ε­ρὰ καὶ με­γά­λη ἔ­χει κυ­ρι­εύ­σει τὴν ψυ­χήν μου διὰ Σέ, τὸν παν­το­κρά­το­ρα Κύ­ριον. Πο­νῶ καὶ ἀ­γα­να­κτῶ πο­λύ, δι­ό­τι οἱ Ἰσ­ρα­η­λῖ­ται ἀ­θέ­τη­σαν τὴν δι­α­θή­κην σου καὶ σὲ ἐγ­κα­τέ­λει­ψαν· τὰ θυ­σι­α­στή­ρια σου τὰ κα­τέ­στρε­ψαν καὶ τοὺς προ­φῆ­τες σου τοὺς ἐ­φό­νευ­σαν μὲ ξί­φος· καὶ ἐ­γώ, μό­νον ἐ­γώ, ἔ­χω μεί­νει ὁ­λο­μό­να­χος. Ζη­τοῦν δὲ νὰ ἀ­φαι­ρέ­σουν καὶ τὴν ἰ­δι­κήν μου ζω­ήν!» Καὶ ὁ λό­γος τοῦ Κυ­ρί­ου εἶ­πεν εἰς τὸν Ἠ­λί­αν: «Νὰ βγῆς αὔ­ριον ἀ­πὸ τὸ σπή­λαι­ον καὶ νὰ στα­θῆς ἐμ­πρὸς εἰς τὸν Κύ­ριον εἰς τὸ ὄ­ρος. Καὶ νά· ἔ­ξαφ­να θὰ πε­ρά­ση ἀ­πὸ ἐμ­πρός σου ὁ Κύ­ριος. Τοῦ­το θὰ γί­νη μὲ αὐ­τὸν τὸν τρό­πον: Θὰ φυ­σή­ξη ἔ­ξαφ­να θύ­ελ­λα με­γά­λη καὶ ἰ­σχυ­ρή, ποὺ δι­α­λύ­ει ὄ­ρη καὶ κα­τα­κομ­μα­τιά­ζει πέ­τρες ἐ­νώ­πιον τοῦ Κυ­ρί­ου· ἀλλ᾿ ὁ Κύ­ριος δὲν θὰ εἶ­ναι εἰς τὴν φο­βε­ρὰν ἐ­κεί­νην θύ­ελ­λαν. Με­τὰ τὴν θύ­ελ­λαν θὰ ἀ­κο­λου­θή­ση σει­σμός· ἀλλ᾿ ὁ Κύ­ριος δὲν θὰ εἶ­ναι οὔ­τε εἰς τὸν σει­σμόν. Με­τὰ τὸν σει­σμὸν θὰ ἀ­κο­λου­θή­ση φω­τιά· ἀλ­λὰ δὲν θὰ εἶ­ναι οὔ­τε εἰς τὴν φω­τιὰ ὁ Κύ­ριος. Με­τὰ τὴν φω­τιὰ θὰ ἀ­κο­λου­θή­ση ὁ ἁ­πα­λὸς ψί­θυ­ρος λε­πτῆς, δρο­σε­ρῆς καὶ σι­γα­λῆς αὔ­ρας· ἐ­κεῖ θὰ εἶ­ναι ὁ Κύ­ριος». Συ­νέ­βη δὲ τοῦ­το: Ὅ­ταν ὁ Ἠ­λί­ας ἄ­κου­σε τὰ λό­για αὐ­τά, ἐ­σκέ­πα­σεν ἀ­πὸ φό­βον καὶ βα­θὺν σε­βα­σμὸν τὸ πρό­σω­πόν του μὲ τὸν μαν­δύ­αν τὸν κα­μω­μέ­νον ἀ­πὸ δέρ­μα προ­βά­του, τὸν ὁ­ποῖ­ον ἐ­φο­ροῦ­σε, καὶ ἐ­βγῆ­κε ἀ­πὸ τὸ σπή­λαι­ον καὶ ἐ­στά­θη εἰς τὴν εἴ­σο­δόν του. Καὶ νά· ἔ­ξαφ­να ἡ φω­νὴ τοῦ Θε­οῦ τὸν ἐ­ρώ­τη­σε καὶ πά­λιν: «Τί κά­νεις ἐ­δῶ; πῶς ἐ­δῶ, Ἠ­λί­α;» Ὁ Ἠ­λί­ας ἀ­πάν­τη­σε: «Ζῆ­λος ἱ­ε­ρὸς καὶ φλο­γε­ρός, ἀ­γα­νά­κτη­σις ἱ­ε­ρὰ καὶ με­γά­λη ἔ­χει κυ­ρι­εύ­σει τὴν ψυ­χήν μου διὰ Σέ, τὸν παν­το­κρά­το­ρα Κύ­ριον. Πο­νῶ καὶ ἀ­γα­να­κτῶ πο­λύ, δι­ό­τι οἱ Ἰσ­ρα­η­λῖ­ται ἀ­θέ­τη­σαν τὴν δι­α­θή­κην σου καὶ σὲ ἐγ­κα­τέ­λει­ψαν· τὰ θυ­σι­α­στή­ρια σου τὰ κα­τέ­στρε­ψαν καὶ τοὺς προ­φῆ­τες σου τοὺς ἐ­φό­νευ­σαν μὲ ξί­φος· καὶ ἐ­γώ, μό­νον ἐ­γώ, ἔ­χω μεί­νει ὁ­λο­μό­να­χος. Ζη­τοῦν δὲ νὰ ἀ­φαι­ρέ­σουν καὶ τὴν ἰ­δι­κήν μου ζω­ήν!» Ὁ Κύ­ριος εἶ­πε εἰς τὸν Ἠ­λί­αν: «Πή­γαι­νε πί­σω, βά­δι­σε τὸν δρό­μον σου καὶ ἀ­κο­λού­θη­σε τὸν δρό­μον τῆς ἐ­ρή­μου, ποὺ ὁ­δη­γεῖ εἰς τὴν Δα­μα­σκόν. Καὶ ὅ­ταν φθά­σης εἰς τὴν Δα­μα­σκόν, νὰ χρί­σης τὸν Ἀ­ζα­ὴλ ὡς βα­σι­λιὰ τῆς Συ­ρί­ας. Ἐ­πί­σης θὰ χρί­σης καὶ τὸν Ἰ­ού, τὸν υἱ­ὸν τοῦ Να­μεσ­σί, ὡς βα­σι­λιὰ τοῦ βα­σι­λεί­ου τοῦ Ἰσ­ρα­ήλ. Τὸν δὲ Ἐ­λι­σαῖ­ον, τὸν υἱ­ὸν τοῦ Σα­φάτ, θὰ χρί­σης ὡς προ­φή­την, ὁ ὁ­ποῖ­ος θὰ σὲ δι­α­δε­χθῆ».

 

ΒΑσι­λει­Ων γ' τΟ Α­νΑ­γνω­σμα Κεφ. ιθ΄ [19] 19-21& Δ' Βασ. β΄ [2] 1, 6-14)

Ἐ­γέ­νε­το ἡ­μέ­ρα, καὶ εὑ­ρί­σκει Ἠ­λιοὺ τὸν Ἐ­λι­σαι­ὲ υἱ­ὸν Σα­φάτ. Καὶ αὐ­τὸς ἠ­ρο­τρί­α ἐν βου­σί. Καὶ ἀ­πῆλ­θεν Ἠ­λιοὺ ἐ­π' αὐ­τόν, καὶ ἐ­πέρ­ρι­ψε τὴν μη­λω­τὴν αὐ­τοῦ ἐ­π' αὐ­τόν. Καὶ κα­τέ­λι­πεν Ἐ­λι­σαι­ὲ τοὺς βό­ας καὶ ἔ­δρα­μεν ὀ­πί­σω Ἠ­λιού, καὶ ἐ­λει­το­ύρ­γει αὐ­τῷ. Καὶ ἐ­γέ­νε­το, ἐν τῷ ἀ­νά­γειν τὸν Κύριον Ἠ­λιοὺ ἐν συσ­σει­σμῷ ὡς εἰς τὸν οὐ­ρα­νόν, καὶ ἐ­πο­ρε­ύ­θη Ἠ­λιοὺ καὶ Ἐ­λι­σαι­ὲ ἐν Γαλ­γά­λοις. Καὶ εἶ­πεν Ἠ­λί­ας τῷ Ἐ­λι­σαιέ· Κάθου δὴ ἐν­ταῦ­θα, ὅ­τι Κύριος ἀ­πέ­σταλκέ με ἕ­ως τοῦ Ἰ­ορ­δά­νου. Καὶ εἶ­πεν Ἐ­λι­σαιέ· Ζῇ Κύριος καὶ ζῇ ἡ ψυ­χή σου, εἰ ἐγ­κα­τα­λε­ί­ψω σε. Καὶ ἐ­πο­ρε­ύ­θη­σαν ἀμ­φό­τε­ροι· καὶ πεν­τή­κον­τα ἄν­δρες ἀ­πὸ τῶν υἱ­ῶν τῶν προ­φη­τῶν ἦλ­θον, καὶ ἔ­στη­σαν ἐξ ἐ­ναν­τί­ας μα­κρό­θεν, ἀμ­φό­τε­ροι δὲ ἔ­στη­σαν ἐ­πὶ τὸν Ἰ­ορ­δά­νην. Καὶ ἔ­λα­βεν Ἠ­λί­ας τὴν μη­λω­τὴν αὐ­τοῦ, καὶ εἵ­λη­σεν αὐ­τήν, καὶ ἐ­πά­τα­ξεν ἐν αὐ­τῇ τὰ ὕ­δα­τα, καὶ δι­ῃ­ρέ­θη τὸ ὕ­δωρ ἔν­θεν καὶ ἔν­θεν, καὶ δι­έ­βη­σαν ἀμ­φό­τε­ροι διὰ ξη­ρᾶς. Καὶ ἐ­γέ­νε­το, ὡς δι­ῆλ­θον, εἶ­πεν Ἠ­λί­ας τῷ Ἐ­λι­σαιέ· Αἴ­τη­σόν με τὶ ποι­ή­σω σοι, πρὶν ἀ­να­λη­φθῆ­ναί με ἀ­πὸ σοῦ. Καὶ εἶ­πεν Ἐ­λι­σαιέ· Γε­νη­θή­τω δὴ τὸ πνεῦ­μα τὸ ἐ­πὶ σοὶ δισ­σῶς ἐ­π' ἐ­μέ. Καὶ εἶ­πεν Ἠ­λί­ας, ἐ­σκλή­ρυ­νας τοῦ αἰ­τή­σα­σθαι. Πλὴν ἐ­ὰν ἴ­δῃς με ἀ­να­λαμ­βα­νό­με­νον ἀ­πὸ σοῦ, ἔ­σται σοι οὕ­τως, ἐ­ὰν δὲ μή, ἴ­δῃς, οὐ μὴ γέ­νη­ται. Καὶ ἐ­γέ­νε­το αὐ­τῶν πο­ρευ­ο­μέ­νων καὶ λα­λο­ύν­των, καὶ ἰ­δοὺ ἅρ­μα πυ­ρὸς καὶ ἵπ­ποι πυ­ρός, καὶ δι­ε­χώ­ρι­σεν ἀ­να­μέ­σον ἀμ­φο­τέ­ρων, καὶ ἀ­νε­λή­φθη Ἠ­λί­ας ἐν συσ­σει­σμῷ ὡς εἰς τὸν οὐ­ρα­νόν. Καὶ Ἐ­λι­σαι­ὲ ἑ­ώ­ρα, καὶ αὐ­τὸς ἐ­βό­α· Πάτερ, Πάτερ, ἅρ­μα Ἰσ­ρα­ήλ, καὶ ἱπ­πεὺς αὐ­τοῦ, καὶ οὐκ εἶ­δεν αὐ­τὸν οὐκ ἔ­τι, καὶ ἐ­κρά­τη­σεν Ἐ­λι­σαι­ὲ τοῦ ἱ­μα­τί­ου αὐ­τοῦ, καὶ δι­έρ­ρη­ξεν αὐ­τὸ εἰς δύ­ο. Καὶ ἀ­νε­ί­λε­το τὴν μη­λω­τὴν Ἠ­λιοὺ Ἐ­λι­σαιέ, τὴν πε­σοῦ­σαν ἐ­πά­νω­θεν αὐ­τοῦ. Καὶ ἐ­πέ­στρε­ψεν Ἐ­λι­σαι­ὲ καὶ ἔ­στη ἐ­πὶ τὸ χεῖ­λος τοῦ Ἰ­ορ­δά­νου. Καὶ ἔ­λα­βεν Ἐ­λι­σαι­ὲ τὴν μη­λω­τὴν Ἠ­λιού, τὴν πε­σοῦ­σαν ἐ­πά­νω­θεν αὐ­τοῦ, καὶ ἐ­πά­τα­ξε τὰ ὕ­δα­τα καὶ οὐ δι­ῃ­ρέ­θη. Καὶ εἶ­πεν Ἐ­λι­σαιέ. Ποῦ δὴ ἐ­στιν ὁ Θε­ὸς Ἠ­λιοὺ Ἀπφώ; Καὶ οὕ­τως ἐ­πά­τα­ξε τὰ ὕ­δα­τα ἐκ δευ­τέ­ρου, καὶ δι­ῃ­ρέ­θη τὰ ὕ­δα­τα καὶ δι­ῆλ­θε διὰ ξη­ρᾶς.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ (Ν. Π. ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗ)

Ἔ­γι­νε ἡ­μέ­ρα, καὶ εὑ­ρῆ­κε ὁ Ἠλίας τὸν Ἐ­λι­σαῖ­ον, τὸν υἱ­ὸν τοῦ Σα­φάτ, ὁ ὁ­ποῖ­ος ὤρ­γω­νε μὲ βό­δια. Ὁ Ἠ­λί­ας, μό­λις τὸν εἶ­δε, τὸν ἐ­πλη­σί­α­σε καὶ ἔρ­ρι­ψε μὲ μί­αν γρή­γο­ρον κί­νη­σιν ἐ­πά­νω εἰς τὸν Ἐ­λι­σαῖ­ον τὸν μαν­δύ­αν του τὸν κα­μω­μέ­νον ἀ­πὸ δέρ­μα προ­βά­του. Ἀ­μέ­σως ὁ Ἐ­λι­σαῖ­ος, ποὺ ἐ­κα­τά­λα­βε τί ἐ­σή­μαι­νεν ἡ πρά­ξις αὐ­τὴ τοῦ Ἠ­λί­α, ἄ­φη­κε τὰ βό­δια, μὲ τὰ ὁ­ποῖ­α ὤρ­γω­νεν, καὶ εἰς τὸ ἑ­ξῆς τὸν ἀ­κο­λού­θη­σε καὶ τὸν ὑ­πη­ρε­τοῦ­σε. Συ­νέ­βη δέ, ὅ­ταν ὁ Κύ­ριος ἐ­πρό­κει­το νὰ ἀ­νε­βά­ση τὸν Ἠ­λί­αν εἰς τὸν οὐ­ρα­νὸν μὲ ἀ­νε­μο­στρό­βι­λον, ὁ Ἠ­λί­ας ἀ­νε­χώ­ρηα­ε μα­ζὶ μὲ τὸν Ἐ­λι­σαῖ­ον ἀ­πὸ τὰ Γάλ­γα­λα. Ὁ Ἠ­λί­ας εἶ­πεν εἰς τὸν Ἐ­λι­σαῖ­ον: «Μεῖ­νε, σὲ πα­ρα­κα­λῶ, ἐ­δῶ, δι­ό­τι ὁ Κύ­ριος μὲ στέλ­λει νὰ πά­ω εἰς τὸν Ἰ­ορ­δά­νην». Ὁ Ἐ­λι­σαῖ­ος ὅ­μως τοῦ ἀ­πάν­τη­σε: «Ὁ Θε­ὸς εἶ­ναι Θε­ὸς ζων­τα­νὸς καὶ ἀ­κού­ει· ὁρ­κί­ζο­μαι εἰς αὐ­τὸν καὶ εἰς τὴν ζω­ήν σου, ὅ­τι δὲν θὰ σὲ ἀ­φή­σω νὰ πᾶς μό­νος σου». Ἔ­τσι ἐ­πῆ­γαν καὶ οἱ δύ­ο μα­ζὶ εἰς τὸν Ἰ­ορ­δά­νην. Πε­νήν­τα δὲ προ­φῆ­ται ἐ­πῆ­γαν καὶ ἐ­στά­θη­καν ἀ­πέ­ναν­τι, μα­κριὰ ἀ­πὸ αὐ­τούς, διὰ νὰ πα­ρα­κο­λου­θή­σουν ὅ­σα ἐ­πρό­κει­το νὰ γί­νουν. Οἱ δύ­ο δέ, ὁ Ἠ­λί­ας καὶ ὁ Ἐ­λι­σαῖ­ος, ἐ­στά­θη­σαν εἰς τὴν ὄ­χθην τοῦ Ἰ­ορ­δά­νη. Τό­τε ὁ Ἠ­λί­ας ἐ­πῆ­ρε τὴν μη­λω­τήν του, τὴν ἐ­πε­ρι­τύ­λι­ξε καὶ ἐ­κτύ­πη­σε μὲ αὐ­τὴν τὰ νε­ρὰ τοῦ πο­τα­μοῦ, αὐ­τὰ δὲ ἐ­χω­ρί­σθη­σαν καὶ πα­ρε­μέ­ρι­σαν ἀ­πὸ ἐ­δῶ καὶ ἀ­πὸ ἐ­κεῖ· ἔ­τσι ἐ­βά­δι­σαν καὶ οἱ δύ­ο μέ­σα ἀ­πὸ τὸ στε­γνὸν πέ­ρα­σμα, ποὺ ἐ­σχη­μα­τί­σθη, καὶ ἐ­πέ­ρα­σαν εἰς τὴν ἄλ­λην ὄ­χθην, εἰς τὴν ἀ­πέ­ναν­τι ἔ­ρη­μον. Τό­τε συ­νέ­βη τοῦ­το: Ὅ­ταν ἐ­πέ­ρα­σαν εἰς τὴν ἀ­πέ­ναν­τι ὄ­χθην, ὁ Ἠ­λί­ας εἶ­πε πρὸς τὸν Ἔ­λι­σαῖ­ον: «Ζή­τη­σε, τί θέ­λεις νὰ σοῦ κά­μω πρὶν ἀ­να­λη­φθῶ ἀ­πὸ κον­τά σου εἰς τὸν οὐ­ρα­νόν». Ὁ Ἐ­λι­σαῖ­ος ἀ­πάν­τη­σε: «Ἂς γί­νη, σὲ πα­ρα­κα­λῶ, εἰς ἐ­μὲ δι­πλὴ ἡ χά­ρις, ἡ δω­ρε­ὰ τοῦ πνεύ­μα­τος, ποὺ ὑ­πάρ­χει εἰς σέ». Καὶ ὁ Ἠ­λί­ας τοῦ εἶ­πε: «Με­γά­λη εἶ­ναι ἡ ἀ­παί­τη­σίς σου, δύ­σκο­λον πράγ­μα ἐ­ζή­τη­σες· ὅ­μως, ἐ­ὰν μὲ ἴ­δης νὰ ἀ­να­λαμ­βά­νω­μαι ἀπ᾿ ἐμ­πρός σου εἰς τὸν οὐ­ρα­νόν, τὸ αἴ­τη­μά σου θὰ πραγ­μα­το­ποι­η­θῆ ὅ­πως τὸ ἐ­ζή­τη­σες· ἐ­ὰν ὅ­μως δὲν μὲ ἴ­δης νὰ ἀ­να­λαμ­βά­νω­μαι, δὲν θὰ πραγ­μα­το­ποι­η­θῆ». Τό­τε συ­νέ­βη τοῦ­το: Ἐ­νῶ αὐ­τοὶ ἐ­βά­δι­ζαν καὶ συ­νωμι­λοῦ­σαν, ἔ­ξαφ­να νά! πα­ρου­σιά­σθη ἅρ­μα πύ­ρι­νον, ποὺ τὸ ἔ­σερ­ναν ἄ­λο­γα πύ­ρι­να καὶ ἐ­πέ­ρα­σαν με­τα­ξὺ τοῦ Ἠ­λί­α καὶ τοῦ Ἐ­λι­σαί­ου καὶ τοὺς ἐ­χώ­ρι­σαν· καὶ ὁ Ἠ­λί­ας ἀ­νε­λή­φθη μέ­σα εἰς ἀ­νε­μο­στρό­βι­λον πρὸς τὰ ἄ­νω, ὡς εἰς τὸν οὐ­ρα­νόν! Καὶ ὁ Ἐ­λι­σαῖ­ος, κα­θὼς ἔ­βλε­πε τὸ θαυ­μα­στὸν γε­γο­νός, ἐ­φώ­να­ζε: «Πα­τέ­ρα μου, πα­τέ­ρα μου! σὺ ἤ­σουν τὰ ἅρ­μα­τα καὶ τὸ ἱπ­πι­κὸν τοῦ Ἰσ­ρα­η­λι­τι­κοῦ λα­οῦ, ὁ ἰ­σχυ­ρὸς μυ­στι­κὸς ὁ­δη­γὸς τοῦ λα­οῦ· φεύ­γεις καὶ ποῦ μᾶς ἀ­φή­νεις τώ­ρα;» Καὶ ὁ Ἐ­λι­σαῖ­ος δὲν ξα­να­εῖ­δε πλέ­ον τὸν Ἠ­λί­αν. Ὁ Ἐ­λι­σαῖ­ος, εἰς ἔν­δει­ξιν πέν­θους διὰ τὴν στέ­ρη­σιν τοῦ πνευ­μα­τι­κοῦ του πα­τέ­ρα καὶ τοῦ πνευ­μα­τι­κοῦ ὁ­δη­γοῦ τοῦ Ἰσ­ρα­ήλ, ἔ­πια­σε τὰ ροῦ­χα του καὶ τὰ ἔ­σχι­σεν εἰς δύ­ο κομ­μά­τια. Ὁ Ἐ­λι­σαῖ­ος ἐ­σή­κω­σε κα­τό­πιν ἀ­πὸ τὸ ἔ­δα­φος τὴν μη­λω­τὴν τοῦ Ἠ­λί­α, ποὺ ἔ­πε­σεν ἀ­πὸ ἐ­πά­νω ψη­λά, μό­λις ἀ­νε­λή­φθη ὁ Ἠ­λί­ας, ἐ­γύ­ρι­σε δὲ πί­σω καὶ ἐ­στά­θη εἰς τὴν ὄ­χθην τοῦ Ἰ­ορ­δά­νη. Καὶ ἐ­πῆ­ρε τὴν μη­λω­τὴν τοῦ Ἠ­λί­α, ἡ ὁ­ποί­α ἔ­πε­σεν ἀ­πὸ ψη­λὰ ἐ­πά­νω του, καὶ ἐ­κτύ­πη­σε μὲ αὐ­τὴν τὰ νε­ρὰ τοῦ πο­τα­μοῦ, ὅ­μως αὐ­τὰ δὲν ἐ­χω­ρί­σθη­σαν καὶ δὲν πα­ρε­μέ­ρι­σαν. Καὶ ὁ Ἐ­λι­σαῖ­ος εἶ­πε: «Ποῦ εἶ­ναι ὁ Θε­ὸς τοῦ Ἠ­λί­α; Ποῦ εἶ­ναι (τώ­ρα αὐ­τός);» Καὶ γε­μά­τος πί­στιν καὶ θάρ­ρος ἐ­κτύ­πη­σε πά­λιν τὰ νε­ρά· καὶ τό­τε αὐ­τὰ ἐ­χω­ρί­σθη­σαν καὶ πα­ρε­μέ­ρι­σαν ἀ­πὸ ἐ­δῶ καὶ ἀ­πὸ ἐ­κεῖ. Ἔ­τσι ὁ Ἐ­λι­σαῖ­ος ἐ­πέ­ρα­σε τὸν πο­τα­μὸν Ἰ­ορ­δά­νην.

 

ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΥΡΑ ΤΗΣ ΑΛΕΠΟΥΣ

 

ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΥΡΑ ΤΗΣ ΑΛΕΠΟΥΣ

 

Ἂν ζοῦσε ὁ γερο-Αἴσωπος, θὰ κωμωδοῦσε πάλι. Τὰ τραγωδίας ἄξια. Τὰ θρήνων. Γιὰ γέλια καὶ γιὰ κλάματα.

Ἦταν, θὰ ἔλεγε, «ἀλώπηξ κόλουρος» μιὰ κολοβὴ ἀλεποῦ. Κι αὐτὴ «παγίδι ληφθεῖσα καὶ ἀποκοπείσης τῆς οὐρᾶς», σὰν πιάστηκε στὸ δόκανο καὶ κόπηκε ἡ οὐρά της, κατάφερε καὶ ξέφυγε. Ὅμως «διαδρᾶσα, ἀβίωτον ὑπ᾿ αἰσχύνης ἡγεῖτο τὸν βίον» ἀπὸ τὴν ντροπή της δὲν ἤθελε νὰ ζήσει. Καὶ τί σκαρφίστηκε ἡ παμπόνηρη; «Ἔγνω οὖν τὰς ἄλλας ἀλώπεκας τούτ᾿ αὐτὸ νουθετῆσαι», σκέφτηκε νὰ συμβουλέψει τίς ἄλλες ἀλεποῦδες νὰ κάνουν καὶ αὐτὲς τὸ ἴδιο, «ὡς ἂν τὸ κοινὸ πάθει τὸ ἴδιον συγκαλύψειεν αἶσχος», ἔτσι ὥστε τὴ δική της ἀσχήμια νὰ τὴν κρύψει μὲ τὸ γενικὸ πάθημα ποὺ θὰ τίς ἔχει ἐξομοιώσει. Καὶ λοιπόν, «πάσας συναθροίσασα παρήνει τὰς οὐρὰς ἀποκόπτειν», τίς μάζεψε ὅλες καὶ τίς προέτρεπε νὰ κόψουν κι αὐτὲς τίς οὐρές τους. Ἄσχημες εἴμαστε ἔτσι μὲ τόσο μακριὲς οὐρὲς τοὺς ἔλεγε. Καὶ βάρος περιττὸ αὐτὲς μᾶς προσθέτουν: «ἀπρεπὲς τοῦτο τὸ μέλος... καὶ περιττό, βάρος προσηρτημένον».

Ὅμως, κυρία μου, «ὦ αὕτη», τῆς εἶπε μία ἀπὸ τίς ἄλλες· ἂν αὐτὸ δὲν σὲ συνέφερε ἐσένα, «οὐκ ἂν ἡμῖν αὐτὸ συνεβούλευες», δὲν θὰ συμβούλευες τὸ ἴδιο σὲ μᾶς.

Ἕνα μονάχα ὁ Αἴσωπος δὲν πρόβλεψε σωστά: ὅτι θά ᾿ρχόταν ἐποχὴ ποὺ ἡ «κόλουρος ἀλώπηξ ὄχι μονάχα θὰ ἔβρισκε τόσο πολλὰ πρόθυμα αὐτιὰ νὰ τὴν ἀκούσουν, μὰ καὶ συμμάχους ποὺ μὲ πάθος θὰ τὴν ὑποστήριζαν. Καὶ κάτι τραγικότερο ἀκόμα ὅτι σ᾿ αὐτὴ τὴν ἄθλια ἐποχή, ὅποια ἀλεποῦ θὰ τολμοῦσε νὰ ἔχει ἄλλη γνώμη, καὶ πρόστιμο θὰ πλήρωνε καὶ φυλακὴ θὰ πήγαινε.

Ποιός ἀπορεῖ; Τί ἄλλο γίνεται ἀπὸ τὸ νὰ ὠθεῖται βίαια ἡ κοινωνία μας ἀπὸ τὰ μαῦρα κέντρα τοῦ κακοῦ νὰ δέχεται σὰν φυσιολογικὴ τὴ διαστροφὴ ποὺ πονηρὰ τὴν ὀνομάζουν «διαφορετικὸ σεξουαλικὸ προσανατολισμό»; Ἢ τί ἄλλο γίνεται μὲ τὸ νὰ καθιερώνεται στανικῶς νέα ἀντίληψη γιὰ τὸ φῦλο, τὸ λεγόμενο «κοινωνικό» (gender) μὲ τὰ πλῆθος διαφορετικὰ ψευδοφύλα, ἀντὶ τοῦ βιολογικοῦ, ποὺ γνωρίζει μόνο τὴ διάκριση ἄνδρας - γυναῖκα;

Καὶ ὄντως ὠθεῖται βίαια ἡ κοινωνία μας σ᾿ αὐτὲς τίς τάχα μοντέρνες καὶ δῆθεν προοδευτικὲς ἀντιλήψεις. Ὠθεῖται ἀπὸ κέντρα τοῦ ἐξωτερικοῦ, ποὺ χρηματοδοτοῦν ἀφειδῶς πλῆθος ἐθνικῶν καὶ ὑπερεθνικῶν ὀργανώσεων μὲ σκοπὸ νὰ προβάλλουν μὲ κάθε τρόπο αὐτὲς τίς ἰδέες, ποὺ εὐτελίζουν τὸν ἄνθρωπο καὶ δημιουργοῦν ἕναν κόσμο «Κολοβῶν ἀλεπούδων». Οἱ ὀργανώσεις αὐτὲς ἐπιβάλλουν δικτατορικὴ λογοκρισία στὴν κοινωνικὴ ζωή, ἀπειλοῦν μὲ φυλακίσεις, διαπομπεύουν, ἀσκοῦν ἀπίστευτης βιαιότητας ἐκφοβισμὸ (bullying) στοὺς διατυπώνοντες διαφορετικὴ γνώμη.

Μὲ συνεχῆ πλύση ἐγκεφάλου ἀπὸ τὰ μέσα ἐνημερώσεως ὑβρίζουν, συκοφαντοῦν, διασύρουν καὶ χλευάζουν καθέναν ὁ ὁποῖος θὰ διανοηθεῖ ἁπλῶς νὰ πεῖ «τὰ σύκα σύκα καὶ τὴ σκάφη σκάφη», ὅτι δηλαδὴ ἡ ὁμόφυλη σχέση εἶναι διαστροφὴ καὶ ὅτι δὲν ὑπάρχει παρὰ μόνο αὐτὴ ἡ ἐξαρχῆς δημιουργημένη διάκριση μεταξὺ ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν.

Τὸ σχέδιο διαφθορᾶς τῆς κοινωνίας ὀργανώθηκε ὕπουλα καὶ συστηματικά. Μὲ σειρὰ νόμων (ἀντιρατσιστικῶν καὶ ἄλλων), δῆθεν γιὰ προστασία κάποιων ἀδικημένων· νόμων οἱ ὁποῖοι ἀφανίζουν τὴν οἰκογένεια, ἀλλάζουν τὸν χαρακτῆρα της, τὴ διαλύουν μὲ τὰ «σύμφωνα συμβίωσης τῶν ὁμόφυλων ζευγαριῶν». Σύμφωνα ποὺ αὔριο θὰ γίνουν πολιτικὸς γάμος καὶ μεθαύριο...

Μεθαύριο ἴσως θὰ ἀπειλοῦνται ὄχι μόνο μὲ διαπόμπευση, ἀλλὰ καὶ μὲ πρόστιμο καὶ φυλάκιση καὶ ἱερεῖς ποὺ θὰ ἀρνοῦνται νὰ ἱερουργήσουν τέτοιο ἀνόσιο γάμο.

Τὴν ἴδια ὥρα, οἱ ἴδιες σκοτεινὲς δυνάμεις, τὰ ἀόρατα κέντρα ἀποφάσεων τοῦ ἐξωτερικοῦ, προβάλλουν αὐτὸ ποὺ συνιστᾶ ἀπίστευτη πρόκληση: τὴ διοργάνωση τῶν χυδαίων ἐκδηλώσεων pride - φεστιβὰλ ὑπερηφάνειας! Τὰ προβάλλουν, τὰ στηρίζουν, τὰ χρηματοδοτοῦν. Μὲ πρώτη πάντα τὴ σκοτεινὴ Πρεσβεία τῆς πλανηταρχίας. Καὶ εἶναι τραγικὸ τὸ ὅτι σ᾿ αὐτὸ τὸ παίγνιο συμπλέουν ἁρμονικὰ ὁ ἀριστερὸς ψευδοπροοδευτισμὸς μὲ τὴν πιὸ ὠμὴ καπιταλιστικὴ βαναυσότητα.

Μά, ἂν ἔχουν μείνει κάποιοι ἀκόμη ὄρθιοι, ἀσυμβίβαστοι στὴ γενικὴ ὑποδούλωση, ἂς μὴ δειλιάζουν.

Ἄς ὑποστοῦν καὶ διωγμούς. Γιὰ τὴν οὐρὰ τῆς ἀλεποῦς.

Γιὰ ποιά οὐρά; Ποιᾶς ἀλεποῦς;

Γιὰ τὴν ἐλπίδα ὅλης τῆς γῆς.

Γιὰ τὴν τιμὴ τοῦ ἀνθρώπου!

ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ Ν. ΜΠΟΖΟΒΙΤΗ, «ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΠΑΝΩ ΣΤΙΣ ΣΤΑΧΤΕΣ», ΕΚΔΟΣΕΙΣ «Ο ΣΩΤΗΡ», σελ. 37-40

ΑΝ ΥΠΗΡΧΕ ΠΡΟΦΗΤΗΣ...

 

ΑΝ ΥΠΗΡΧΕ ΠΡΟΦΗΤΗΣ...

Ἄν ὑπῆρχε κάποιος προφήτης σήμερα, θὰ μποροῦσε νὰ ἑρμηνεύσει τὰ «σημεῖα τῶν καιρῶν» καὶ νὰ δείξει ἐναργῶς στὴν κοινωνία τῶν πιστῶν τὴν κατεύθυνση πρὸς τὴν ὁποία ὀφείλουν αὐτοὶ νὰ βαδίζουν. Διότι προφήτης δὲν εἶναι μόνο αὐτὸς ποὺ προβλέπει τὸ μέλλον, ὅπως πολλοὶ νομίζουμε.

Προφήτης κυρίως καὶ κατεξοχὴν εἶναι ἐκεῖνος ποὺ γίνεται δέκτης τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ, ἐκεῖνος ποὺ ἀφουγκράζεται τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ τὸ κηρύττει στὸν κόσμο.

Ἕνας τέτοιος προφήτης σήμερα θὰ προέβαινε μὲ διάκριση καὶ ἀκρίβεια στὴν ἑρμηνεία τῶν γεγονότων. Θὰ φώτιζε τὸν δρόμο τῆς Ἐκκλησίας σὲ τούτους τοὺς καιροὺς τῆς μεγάλης συγχύσεως. Καὶ καθὼς ὁ προφητικὸς λόγος εἶναι πάντα ἀληθινός, ἴσως θὰ ἠχοῦσε στὰ αὐτιά μας αὐστηρὸς καὶ ἄτεγκτος.

Ἄν ὑπῆρχε προφήτης...

Ἴσως βέβαια κάποια στιγμὴ φανεῖ...

Μέχρι τότε ὅμως, καθὼς μᾶς τριγυρίζει ἡ ἀγωνία γιὰ τὰ ἀπίστευτα γεγονότα ποὺ ἐκτυλίσσονται ραγδαῖα στὸν κόσμο γύρω μας, ἂς προσπαθήσουμε νὰ διακρίνουμε τί θὰ μποροῦσε νὰ μᾶς πεῖ κάποια προφητικὴ μορφὴ σήμερα.

Ἡ Πατρίδα μας εὐτύχησε πρὶν μερικὲς δεκαετίες νὰ ἔχει μία τέτοια μορφή, τὸν ἅγιο Παΐσιο, ὁ ὁποῖος μὲ τὰ λόγια του καὶ τὰ ἀναρίθμητα θαύματά του ὑπῆρξε καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ εἶναι ὁδηγὸς τῆς Ἔκκλησίας μας καὶ τοῦ καθενός μας.

Ὅμως, καθὼς ὅλοι οἱ βαπτισμένοι στὸ ὄνομα τῆς Ἁγίας Τριάδος Όρθόδοξοι Χριστιανοὶ μετέχουμε στὸ τρισσὸ ἀξίωμα τοῦ Κυρίου - Βασιλικό, Ἀρχιερατικὸ καὶ Προφητικό - καθιστάμενοι βασιλεῖς, ἱερεῖς καὶ προφῆτες, δὲν θὰ ἦταν ὑπερβολὴ τέτοιο πνεῦμα καὶ κήρυγμα προφητικὸ νὰ δοῦμε καὶ σὲ ἄλλες κοντινές μας μορφές. Καὶ μιὰ τέτοια προφητικὴ μορφὴ δὲν θὰ δυσκολευτοῦμε νὰ ἀναγνωρίσουμε μεταξὺ τῶν ἄλλων καὶ στὴ μορφὴ τοῦ μεγάλου Ρώσου νομπελίστα συγγραφέα Ἀλεξάντερ Σολζενίτσυν, ὁ ὁποῖος, δεκατέσσερα χρόνια μετά την κατὰ τὸ ἔτος 1994 κοίμηση τοῦ ἁγίου Παϊσίου, ἀναχώρησε ἀπο τὸν μάταιο τοῦτο κόσμο στὶς 3 Αὐγούστου 2008.

Ὁ μέγας Σολζενίτσυν, ὁ ἡρωικὸς ὁμολογητὴς τῆς Πίστεως καὶ ἀσυμβίβαστος ἀγωνιστὴς τοῦ Πνεύματος, στὴν περιπετειώδη καὶ δραματικὴ ζωή του ἀντιμετώπισε μὲ τὴ δύναμη τοῦ πνεύματος καὶ τὴν ἀνυποχώρητη πίστη του τὴν πάνοπλη Σοβιετικὴ αὐτοκρατορία, ποὺ δίωκε τὴν Ἐκκλησία, κατέστρεφε ναούς, ἔκλεινε τοὺς ἀντιφρονοῦντες σὲ ψυχιατρεῖα, φυλάκιζε καὶ ἐξόριζε τοὺς Χριστιανοὺς στὰ φριχτὰ στρατόπεδα συγκεντρώσεως τῆς Σιβηρίας. Ὁ Σολζενίτσυν τὰ περιέγραψε ὅλα αὐτὰ σὲ σειρὰ ἔργων του καὶ μάλιστα στὸ συγκλονιστικότερο ὅλων, τὸ «Ἀρχιπέλαγος Γκουλάγκ». Ὁ ἴδιος εἶχε ὑποστεῖ ἀναρίθμητες διώξεις εἶχε ἐγκλειστεῖ σὲ στρατόπεδο συγκεντρώσεως ἀπὸ τὸ 1945 μέχρι τὸ 1953, δέχθηκε σειρὰ ἀπειλῶν, κυρίως μετὰ τὸ 1966, καὶ τέλος, τὸν Φεβρουάριο τοῦ 1974, ἀπελάθηκε ἀπὸ τὴ χώρα.

Σ᾿ ὅλη τὴ διάρκεια αὐτῶν τῶν ἐτῶν ἔδωσε μαρτυρία πίστεως συγκλονιστική. Ὅταν δὲ στὶς 10 Μαΐου 1983 του ἀπονεμήθηκε τὸ βραβεῖο Τέμπλετον στὸ Λονδῖνο, ἡ ὁμιλία του ἦταν πραγματικὰ προφητικοῦ πνεύματος. Εἶπε μεταξὺ τῶν ἄλλων:

«Πάνω ἀπὸ μισὸ αἰῶνα, ἐνῶ ἤμουν παιδάκι ἀκόμη, ἄκουγα ἀπὸ διαφόρους ἡλικιωμένους ἀνθρώπους τὰ ἑξῆς λόγια, μὲ τὰ ὁποῖα ἐξηγοῦσαν τίς μεγάλες ταραχὲς καὶ συμφορὲς στὴ Ρωσία: «Οἱ ἄνθρωποι λησμόνησαν τὸν Θεό· ἀπὸ ἐκεῖ ἔρχονται ὅλα τὰ κακά".

Ἀπὸ τότε κοπίασα ἐπάνω στὴν ἱστορία τῆς ἐπαναστάσεως κάτι περισσότερο ἀπὸ μισὸ αἰῶνα διάβασα σχετικὰ ἑκατοντάδες βιβλία συγκέντρωσα ἑκατοντάδες προσωπικὲς μαρτυρίες καὶ ἔγραψα καὶ ὁ ἴδιος πρὸς ἐκκαθάριση αὐτῆς τῆς Καταστροφῆς ὀκτὼ τόμους. Ἐν τούτοις σήμερα, ἂν καποιος μὲ παρακαλέσει νὰ κατονομάσω, ὅσο γίνεται συντομότερα, τὴ βασικὴ αἰτία αὐτῆς τῆς ἐξολοθρευτικῆς ἐπαναστάσεως ποὺ καταβρόχθισε περίπου 60.000.000 ἀνθρώπους, δὲν θὰ μποροῦσα νὰ ἐκφρασθῶ ἀκριβέστερα ἀπὸ τὸ νὰ ἐπαναλάβω: «Οἱ ἄνθρωποι λησμόνησαν τὸν Θεό· ἀπὸ ἐκεῖ ἔρχονται ὅλα τὰ κακά...»....

Ἄν θὰ ἀπαιτοῦσε κάποιος ἀπὸ μένα νὰ τοῦ δώσω ἕνα γενικότερο χαρακτηρισμὸ τοῦ 20ου αἰῶνα, δὲν θὰ εὕρισκα τίποτε ἀκριβέστερο καὶ περιεκτικότερο ἀπὸ τὰ λόγια: «Οἱ ἄνθρωποι λησμόνησαν τὸν Θεό...»....

Ἂν θὰ μπορούσαμε νὰ διαζωγραφούσαμε στὰ μάτια τῶν περασμένων αἰώνων τὸ μεθόριο στὸ ὁποῖο ἔχει φθάσει σήμερα ὁ κόσμος, ὅλοι θὰ ἀναστέναζαν καὶ μὲ μία φωνὴ θὰ ἀναφωνοῦσαν: Ἡ Ἀποκάλυψις!».

Ὁ Σολζενίτσυν τὸ κήρυξε μὲ δύναμη: ζοῦμε σὲ καιροὺς Ἀποκαλύψεως. Μὲ προφητικὴ διορατικότητα ξεκαθάρισε καὶ ποιά εἶναι ἡ πραγματικὴ αἰτία τῶν μεγάλων δεινῶν ποὺ ταλανίζουν τὸν κόσμο μας σήμερα: «Οἱ ἄνθρωποι λησμόνησαν τὸν Θεὸ ἀπὸ ἐκεῖ ἔρχονται ὅλα τὰ κακά»!

Ποιός μπορεῖ νὰ ἀμφιβάλει ὅτι αὐτὴ ἡ διάγνωση τοῦ Σολζενίτσιν εἶναι πέρα ὡς πέρα σωστή; Αὐτὸ ἀκριβῶς δὲν ἔχει συμβεῖ καὶ στὴν Ἑλλάδα; Οἱ Ἕλληνες ἐγκαταλείψαμε τὸν Θεό. Αὐτὴ εἶναι ἡ ὄντως αἰτία τῶν δεινῶν μας, ἐκεῖ βρίσκεται τὸ πραγματικὸ πρόβλημά μας.

Τὸν ἐγκαταλείψαμε! Ἐκτροχιαστήκαμε, ἔχουμε χάσει τὸν πνευματικὸ προσανατολισμό μας. «Ἐπικατάρατος ὁ ἄνθρωπος, ὅς τὴν ἐλπίδα ἔχει ἐπ᾿ ἄνθρωπον» (Ἰερ. ιζ'[17] 5). Αὐτὴ εἶναι ἡ κατάρα μας. Πήραμε τὴν ἐλπίδα μᾶς ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ τὴν ἀποθέσαμε στὴν Εὐρώπη. Ἐπὶ δεκαετίες τώρα τὸ ὑπέρτατο ὅραμα τοῦ τόπου, ὅπως διαρκῶς τὸ διαφήμιζαν οἱ νᾶνοι καὶ ἄπιστοι πολιτικοί μας, ἦταν ἡ Ἑνωμένη Εὐρώπη: «Ἀνήκομεν εἰς τὴν Δύσιν»... στὴν Εὐρώπη. Ἀλλὰ ἡ Εὐρώπη ἔχει δείξει ἐμπράκτως τί σημαίνει νὰ ἐγκαταλείπεις τὸν Θεὸ καὶ νὰ ἐμπιστεύεσαι τοὺς ἀνθρώπους.

Αὐτὴ ἡ Εὐρώπη ἄλλαξε τοὺς νόμους μας, τὰ ἤθη μας, τίς ἱερές μας παραδόσεις. Ἀπὸ τότε ποὺ ὁ τότε ἡγέτης τῆς χώρας μᾶς ἐνέταξε στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση ἄρχισε καὶ συνεχίζεται σαρωτικὴ ἀλλαγὴ τῶν νόμων τῆς πατρίδας μας: αὐτόματο διαζύγιο, συναινετικὸ διαζύγιο, πολιτικὸς γάμος, ἀποποινικοποίηση μοιχείας. Τὸ πιὸ φοβερό, νομιμοποίηση τῶν ἐκτρώσεων! ἕνα ἔγκλημα ποὺ βύθισε τὴν Ἑλλάδα στὸ αἷμα, κι αὐτὸ τὸ ἀδικοχυμένο αἷμα ἄρχισε τώρα νὰ παίρνει τὴν ἐκδίκησή του. Κι ἀκόμη καθιερώθηκε «σύμφωνο ἐλεύθερης συμβίωσης»... καὶ μάλιστα «σύμφωνο συμβίωσης» γιὰ ὁμόφυλα ζευγάρια πλήρης δηλαδὴ καταστροφὴ τοῦ γάμου καὶ τῆς οἰκογένειας, ἀνατροπὴ τῶν νόμων τῆς φύσεως, χυδαία ἐκτροπή, σοδομοποίηση τῆς κοινωνικῆς ζωῆς.

Παράλληλα ὁ λαός μας παρασύρθηκε σὲ ἄθλιο τρόπο ζωῆς: κοσμικότητα, μανία εὔκολου πλουτισμοῦ, ἀνηθικότητα φρικιαστική. Ἤθη καὶ παραδόσεις χιλιετιῶν μέσα σὲ μιά-δυὸ γενιὲς τείνουν νὰ ἐξαφανιστοῦν. Ἡ τρυφηλὴ ζωὴ μετέτρεψε τὴ συζυγικὴ ζωὴ σὲ σχέση σαρκικῆς μόνο ἀπολαύσεως, μὲ ἀποτέλεσμα ἡ Ἑλλάδα νὰ βρίσκεται στὴ χειρότερη κατάσταση τῆς ἱστορίας της ἀπὸ πλευρᾶς ἀριθμοῦ γεννήσεων.

«Οἱ ἄνθρωποι λησμόνησαν τὸν Θεό· ἀπὸ ἐκεῖ ἔρχονται ὅλα τὰ κακά». Ὁ λόγος τοῦ Σολζενίτσυν δὲν εἶναι μόνο ἐξαιρετικὰ ἐπίκαιρος, εἶναι ταυτόχρονα καὶ λυτρωτικός. Λυτρωτικός, διότι ὑποδεικνύει καὶ τὴ μόνη λύση στὸ σημερινὸ ἀδιέξοδο:

Τὴν ἐπιστροφὴ σὲ κεῖνον ποὺ λησμονήσαμε καὶ ἐγκαταλείψαμε.

Γιὰ νὰ βροῦμε στὸ Πρόσωπο τοῦ Κυρίου μας τὴ χαμένη χαρὰ τῆς ζωῆς μας.

Ἄν μπορούσαμε νὰ ἀκούσουμε τὸ μήνυμά του σ᾿ αὐτοὺς τοὺς σκοτεινοὺς καιρούς...

Ἄν...

 

ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ Ν. ΜΠΟΖΟΒΙΤΗ, «ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΠΑΝΩ ΣΤΙΣ ΣΤΑΧΤΕΣ», ΕΚΔΟΣΕΙΣ «Ο ΣΩΤΗΡ», σελ. 31-36

 

Η ΠΑΓΩΜΕΝΗ ΝΥΧΤΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

 

Η ΠΑΓΩΜΕΝΗ ΝΥΧΤΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

 

Ἦταν 14 τοῦ μηνὸς Ἀπριλίου. Τὸ ρολόι ἔδειχνε 23.40, εἴκοσι μόλις λεπτὰ πρὶν ἀπὸ τὰ μεσάνυχτα. Τὰ γέλια, οἱ χαρούμενες φωνές, οἱ χοροὶ καί τα τραγούδια θὰ πάγωναν σὲ λίγο γιὰ πάντα. Στὶς 2.20 π.μ. τῆς 15ης Ἀπριλίου ὅλα πιὰ εἶχαν τελειώσει.

Ἦταν τὸ βρετανικὸ ὑπερωκεάνιο «Τιτανικός», τὸ μεγαλύτερο τότε πλοῖο τοῦ κόσμου! Βυθίστηκε πρὶν ἀπὸ 100 ἀκριβῶς χρόνια, στὶς 15 Ἀπριλίου τοῦ 1912, παρασύροντας στὸν ὑγρό του τάφο 1.503 ἀνθρώπους.

Ὁ «Τιτανικὸς» εἶχε ναυπηγηθεῖ στὰ ναυπηγεῖα τοῦ Μπέλφαστ (τῆς Ἀγγλίας) γιὰ τὴν ἑταιρεία "White Star Line". Τρεῖς χιλιάδες ἄνθρωποι εἶχαν ἐργαστεῖ ἐπὶ τρία χρόνια γιὰ τὴν κατασκευή του. Ἦταν πλοῖο - θαῦμα, τὸ ἀπώτατο ὅριο τῆς τεχνολογίας καὶ ἡ τελευταία λέξη τῆς πολυτέλειας. Κόστισε περίπου 7,5 ἑκατομμύρια δολάρια γιὰ νὰ κατασκευαστεῖ καὶ 5 ἑκατομμύρια δολάρια γιὰ νὰ ἀσφαλιστεῖ! Τὸ θεωροῦσαν ἀβύθιστο, διότι οὐσιαστικὰ ἦταν δύο πλοῖα, τὸ ἕνα μέσα στὸ ἄλλο. Τὰ στεγανὰ διαμερίσματα ὑποτίθεται πὼς θὰ μποροῦσαν νὰ τὸ κρατήσουν στὴν ἐπιφάνεια τῆς θάλασσας γιὰ πολλὲς ὧρες σὲ περίπτωση ναυαγίου.

Τὸ μῆκος τοῦ πλοίου ἔφθανε τὰ 275 μέτρα, ἐνῶ τὸ πλάτος του ἦταν 28 μέτρα. Εἶχε βάρος 52.310 τόνους καὶ μποροῦσε νὰ μεταφέρει συνολικὰ 3.545 ἀνθρώπους, ἀπὸ τοὺς ὁποίους οἱ 891 ἦταν μέλη τοῦ πληρώματος. Μποροῦσε νὰ ἀναπτύξει ταχύτητα μέχρι 25 κόμβους, κάπου 46,5 χιλιόμετρα τὴν ὥρα, μὲ τίς μηχανές του νὰ ἔχουν δύναμη 59.000 ἵππων. Τὸ πλοῖο εἶχε 9 ἐπίπεδα καὶ τὸ ὕψος του ἔφθανε τὰ 53,3 μέτρα.

Ὁ «Τιτανικὸς» ἔκανε τὸ παρθενικό του ταξίδι ἀπὸ τὸ Σαουθάμπτον πρὸς τὴ Νέα Ὑόρκη, ὅπου θὰ ἔφθανε τὸ πρωὶ τῆς 16ης Ἀπριλίου 1912. Βρισκόταν περίπου 400 μίλια ἀνοιχτὰ τῆς Νέας Γῆς καὶ ἔπλεε σὲ ἤρεμη θάλασσα μὲ ὑπερβολικὴ ταχύτητα. Παρὰ τίς προειδοποιήσεις ἄλλων πλοίων γιὰ παρουσία παγόβουνων, συνέχισε μέσα στὴ νύχτα τὴν τρελὴ αὐτοκτονική του πορεία. Ξαφνικὰ οἱ ναῦτες εἶδαν μπροστά τους τὸ μοιραῖο γιγαντιαῖο παγόβουνο καὶ ἀμέσως εἰδοποίησαν τὸν ὑποπλοίαρχο, ποὺ ἐκείνη τὴν ὥρα βρισκόταν στὴ γέφυρα. Ἔκαναν ἀπεγνωσμένες προσπάθειες (ἔστριψαν τὸ πηδάλιο τέρμα ἀριστερά, ἔδωσαν ἀνάποδες στροφὲς στὴ μηχανή), δὲν κατάφεραν ὅμως νὰ ἀποφύγουν τὴν καταστροφικὴ σύγκρουση. Τὸ παγόβουνο ἔσκισε τὸ ἀτσάλινο κύτος τοῦ «Τιτανικοῦ» σὰν ξυράφι, δημιουργῶντας τεράστιο ρῆγμα. Ὁ ὑποπλοίαρχος ἔκλεισε ἀμέσως ὅλα τὰ στεγανά, ὅμως ἡ ζημιὰ ἦταν πολὺ μεγάλη. Οἱ ἀντλίες νεροῦ καὶ τὰ στεγανὰ δὲν μπόρεσαν νὰ κρατήσουν τὸ πλοῖο στὴν ἐπιφάνεια τῆς θάλασσας κι ἔτσι αὐτὸ βυθίστηκε σὲ μόλις 2 ὧρες καὶ 40 λεπτά.

Οἱ τελευταῖες 2 ὧρες δραματικές! Ἡ φρικτὴ προσταγή: «Οἱ γυναῖκες καὶ τὰ παιδιὰ στὶς βάρκες!» σπάραξε τίς ψυχές. Ἀπὸ τίς 1.178 διαθέσιμες θέσεις στὶς ναυαγοσωστικὲς λέμβους χρησιμοποιήθηκαν μόνο περίπου 700. Ἀπὸ τοὺς 2.224 ἐπιβάτες 1.503 βυθίστηκαν στὰ παγωμένα νερά. Διασώθηκαν μόνο 705. Τὸ ναυάγιο ἐντοπίστηκε την 1η Σεπτεμβρίου 1985 σὲ 4 χιλιόμετρα βάθος.

Ὑπῆρξε σύμβολο μιᾶς ὁλόκληρης ἐποχῆς. Σύμβολο τῆς δυνάμεως καὶ τοῦ ἀλλόφρονος ἐγωισμοῦ τοῦ ἀνθρώπου, καθὼς αὐτὸς ξανοιγόταν στὸν αἰῶνα τῆς ἐπιστήμης καὶ τῶν μεγάλων κατακτήσεων. Ξεκινοῦσε προκαλῶντας τὸν Οὐρανό. «Οὔτε ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς δὲν μπορεῖ νὰ τὸ βυθίσει», λένε ὅτι ἀπάντησε ἕνας ἀπὸ τοὺς ἀξιωματικοὺς τοῦ «Τιτανικοῦ» σὲ μιὰ κυρία ποὺ ρωτοῦσε ἂν τὸ πλοῖο εἶναι ἀσφαλές.

Τὸ ἴδιο φρόνημα εἶχε ὅλος σχεδὸν ὁ κόσμος τότε, στὴν ἀρχὴ τοῦ 20ου αἰῶνα, αἰῶνα ἀποστασίας. Προκαλοῦσε τὸν Θεὸ μὲ τὴν ἀπιστία του. Προχωροῦσε μὲ ἑωσφορικὴ ὑπερηφάνεια ἐμπιστευόμενος μόνο τὴν ἐπιστήμη καὶ τὰ ἐπιτεύγματά του. Ἔτρεχε ἀφηνιασμένος ἀνάμεσα στὰ παγόβουνα τῆς ἀθεΐας, τῆς ἀποστασίας, τῶν σατανικῶν παγίδων. Τὸ θρασὺ σκάφος τοῦ συγκρούστηκε ἤδη μὲ δύο φοβερὰ τέτοια παγόβουνα, τοὺς δύο παγκόσμιους πολέμους.

Ἀλλὰ εἶναι θλιβερό, μοιάζει ἀπίστευτο ὁ ἀντίθεος κόσμος μας ὄχι μόνο δὲν ἀνακόπτει ταχύτητα μετὰ τίς τρομακτικὲς αὐτὲς συγκρούσεις ἀλλὰ συνεχίζει μὲ πραγματικὴ μανία τὴν ἀποστατημένη πορεία του. Τεράστια παγόβουνα ἀπειλοῦν νὰ τὸν ἀφανίσουν: ἡ καταστροφὴ τοῦ περιβάλλοντος, τὰ πυρηνικὰ ὅπλα, τὸ ὀργανωμένο ἔγκλημα τὰ οἰκονομικὰ ἀδιέξοδα καὶ πάνω ἀπ᾿ ὅλα ἡ κυοφορούμενη σατανικὴ κυριαρχία ἐπάνω σε ὅλο τὸν πλανήτη, πρὸς τὴν ὁποία πορεύεται καὶ στὴν ὁποία σταδιακὰ παραδίδεται ἀνυποψίαστος καὶ χωρὶς σωστικὰ μέσα.

Μέσα ἀπὸ τὸ βάθος τῶν 4 χιλιομέτρων ὅπου βρίσκεται βυθισμένο τὸ κουφάρι τοῦ ὑπερήφανου πλοίου, καὶ ἀπὸ τὴν ἀπόσταση τῶν 100 χρόνων ἡ φωνὴ τῶν 1.503 ἀδικοπνιγμένων ἐπιβατῶν τοῦ «Τιτανικοῦ» ἀπευθύνεται στὸν κόσμο μας καὶ λέει: «Ἀλλάξτε ἀμέσως πορεία! Κινδυνεύετε, θὰ καταστραφεῖτε...!».