ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ Ζ΄ ΟΙΚ. ΣΥΝΟΔΟΥ. ΤΑ ΑΝΑΓΝΏΣΜΑΤΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΦΟΥ

  ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΠΑΥΛΟΥ ΚΑΙ ΒΑΡΝΑΒΑ

      ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΛΟΥΚΑ

(ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ Ζ΄ ΟΙΚ. ΣΥΝΟΔΟΥ)

(15 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2017)

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ (ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ Ζ΄ ΟΙΚ. ΣΥΝΟΔΟΥ)

Τέκνον Τίτε, πι­στὸς ὁ λό­γος· καὶ πε­ρὶ το­ύ­των βο­ύ­λο­μαί σε δι­α­βε­βαι­οῦ­σθαι, ἵ­να φρον­τί­ζω­σι κα­λῶν ἔρ­γων προ­ΐ­στα­σθαι οἱ πε­πι­στευ­κό­τες τῷ Θε­ῷ. ταῦ­τά ἐ­στι τὰ κα­λὰ καὶ ὠ­φέ­λι­μα τοῖς ἀν­θρώ­ποις· μω­ρὰς δὲ ζη­τή­σεις καὶ γε­νε­α­λο­γί­ας καὶ ἔ­ρεις καὶ μά­χας νο­μι­κὰς πε­ρι­ί­στα­σο· εἰ­σὶ γὰρ ἀ­νω­φε­λεῖς καὶ μά­ται­οι. αἱ­ρε­τι­κὸν ἄν­θρω­πον με­τὰ μί­αν καὶ δευ­τέ­ραν νου­θε­σί­αν πα­ραι­τοῦ, εἰ­δὼς ὅ­τι ἐ­ξέ­στρα­πται ὁ τοι­οῦ­τος καὶ ἁ­μαρ­τά­νει ὢν αὐ­το­κα­τά­κρι­τος. Ὅ­ταν πέμ­ψω Ἀρ­τε­μᾶν πρός σε ἢ Τυ­χι­κόν, σπο­ύ­δα­σον ἐλ­θεῖν πρός με εἰς Νι­κό­πο­λιν· ἐ­κεῖ γὰρ κέ­κρι­κα πα­ρα­χει­μά­σαι. Ζη­νᾶν τὸν νο­μι­κὸν καὶ Ἀ­πολ­λὼ σπου­δα­ί­ως πρό­πεμ­ψον, ἵ­να μη­δὲν αὐ­τοῖς λε­ί­πῃ. μαν­θα­νέ­τω­σαν δὲ καὶ οἱ ἡ­μέ­τε­ροι κα­λῶν ἔρ­γων προ­ΐ­στα­σθαι εἰς τὰς ἀ­ναγ­κα­ί­ας χρε­ί­ας, ἵ­να μὴ ὦ­σιν ἄ­καρ­ποι. Ἀ­σπά­ζον­ταί σε οἱ με­τ' ἐ­μοῦ πάν­τες. ἄ­σπα­σαι τοὺς φι­λοῦν­τας ἡ­μᾶς ἐν πί­στει. Ἡ χά­ρις με­τὰ πάν­των ὑ­μῶν· ἀ­μήν.

                           (Τίτ. γ΄[3] 8 – 15)

ΕΡ­ΜΗ­ΝΕΙΑ (Π.Ν.ΤΡΕΜ­ΠΕ­ΛΑ)

Παιδί μου Τίτε, τό ὅ­τι δι­και­ω­θή­κα­με καὶ ἀ­να­γεν­νη­θή­κα­με καὶ θὰ κλη­ρο­νο­μή­σου­με τὴν αἰ­ώ­νια ζω­ὴ εἶ­ναι λό­γος καὶ ἀ­λή­θεια ἀ­ξι­ό­πι­στη. Καὶ γι' αὐ­τὰ τὰ θέ­μα­τα θέ­λω νὰ μι­λᾶς μὲ βε­βαι­ό­τη­τα καὶ μὲ κύ­ρος, γιὰ νὰ φρον­τί­ζουν ὅ­σοι ἔ­χουν πι­στέ­ψει στὸ Θε­ὸ νὰ πρω­το­στα­τοῦν ἀ­κού­ρα­στα σὲ κα­λὰ ἔρ­γα. Αὐ­τὰ εἶ­ναι τὰ κα­λὰ ἔρ­γα καὶ τὰ ὠ­φέ­λι­μα στοὺς ἀν­θρώ­πους· αὐ­τὰ γιὰ τὰ ὁποῖα σᾶς μί­λη­σα. Ἀ­πό­φευ­γε τὶς ἀ­νό­η­τες συ­ζη­τή­σεις καὶ τὶς γε­νε­α­λο­γί­ες γιὰ τοὺς μυ­θι­κοὺς θε­οὺς ἢ τοὺς εὐ­γε­νεῖς προ­γό­νους, ὅ­πως καὶ τὶς φι­λο­νι­κί­ες καὶ δι­α­μά­χες γιὰ τὸν ἰ­ου­δα­ϊ­κὸ νό­μο, δι­ό­τι δὲν φέρ­νουν κα­μί­α ὠ­φέ­λεια καὶ εἶ­ναι μά­ται­ες. Αἱ­ρε­τι­κὸ ἄν­θρω­πο πού ἐ­πι­μέ­νει νὰ δη­μι­ουρ­γεῖ σκάν­δα­λα καὶ δι­αι­ρέ­σεις στὴν Ἐκ­κλη­σί­α, μο­λο­νό­τι τὸν συμ­βού­λευ­σες γιὰ πρώ­τη καὶ δεύ­τε­ρη φο­ρά, πα­ρά­τη­σέ τον καὶ ἀ­πό­φευ­γέ τον. Γνώ­ρι­ζε ὅ­τι ἕ­νας τέ­τοι­ος ἄν­θρω­πος ἔ­χει διαστραφεῖ καὶ ἁ­μαρ­τά­νει· καὶ γιὰ τὴν ἁ­μαρ­τί­α του αὐ­τὴ ἐ­λέγ­χε­ται καὶ κα­τα­κρί­νε­ται ἀ­πὸ τὴ συ­νεί­δη­σή του καὶ ἀ­πὸ τὸν ἴ­διο του τὸν ἑ­αυ­τό. Ὅ­ταν σοῦ στεί­λω τὸν Ἀρτεμᾶ ἢ τὸν Τυ­χι­κό, φρόν­τι­σε γρή­γο­ρα νὰ ἔλ­θεις στὴ Νι­κό­πο­λη, δι­ό­τι ἐκεῖ ἀ­πο­φά­σι­σα νὰ πε­ρά­σω τὸ χει­μώ­να. Τὸν Ζη­νᾶ τὸ νο­μο­δι­δά­σκα­λο καὶ τὸν Ἀπολλώ κατευόδωσέ τους μὲ ἐ­πι­με­λη­μέ­νη προ­ε­τοι­μα­σί­α, γιὰ νὰ μὴν τοὺς λεί­πει τί­πο­τε στὸ τα­ξί­δι τους. Μὲ τὴν εὐ­και­ρί­α μά­λι­στα τῆς προ­ε­τοι­μα­σί­ας αὐ­τῆς ἂς παίρ­νουν μά­θη­μα καὶ οἱ δι­κοί μας νὰ πρω­το­στατοῦν καὶ νὰ ἐρ­γά­ζον­ται κα­λὰ ἔρ­γα καὶ νὰ συν­τρέ­χουν τοὺς ἀ­δελ­φοὺς στὶς ἀ­πα­ραί­τη­τες ὑ­λι­κές τους ἀ­νάγ­κες, γιά νὰ μὴ στε­ροῦν­ται ἀ­πὸ πνευ­μα­τι­κοὺς καρ­πούς. Σὲ χαι­ρε­τοῦν ἐγ­κάρ­δια ὅ­λοι ὅ­σοι εἶ­ναι μα­ζί μου. Χαιρέτησε ὅ­σους μᾶς ἀ­γα­ποῦν, ἐ­πει­δὴ ἔ­χουν κοι­νὴ πί­στη μέ μᾶς. Σᾶς εὔ­χο­μαι ἡ χά­ρις τοῦ Θε­οῦ νὰ εἶ­ναι μὲ ὅ­λους σας. Ἀ­μήν.

ΤΟ ΙΕΡΟ  ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ (ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ Ζ΄ ΟΙΚ. ΣΥΝΟΔΟΥ)

Εἶπεν ὁ Κύριος τήν παραβολήν ταύτην^. ἐ­ξῆλ­θεν ὁ σπε­ί­ρων τοῦ σπεῖ­ραι τὸν σπό­ρον αὐ­τοῦ. καὶ ἐν τῷ σπε­ί­ρειν αὐ­τὸν ὃ μὲν ἔ­πε­σε πα­ρὰ τὴν ὁ­δόν, καὶ κα­τε­πα­τή­θη, καὶ τὰ πε­τει­νὰ τοῦ οὐ­ρα­νοῦ κα­τέ­φα­γεν αὐ­τό· καὶ ἕ­τε­ρον ἔ­πε­σεν ἐ­πὶ τὴν πέ­τραν, καὶ φυ­ὲν ἐ­ξη­ράν­θη δι­ὰ τὸ μὴ ἔ­χειν ἰ­κμά­δα· καὶ ἕ­τε­ρον ἔ­πε­σεν ἐν μέ­σῳ τῶν ἀ­καν­θῶν, καὶ συμ­φυ­εῖ­σαι αἱ ἄ­καν­θαι ἀ­πέ­πνι­ξαν αὐ­τό. καὶ ἕ­τε­ρον ἔ­πε­σεν εἰς τὴν γῆν τὴν ἀ­γα­θήν, καὶ φυ­ὲν ἐ­πο­ί­η­σε καρ­πὸν ἑ­κα­τον­τα­πλα­σί­ο­να. ταῦ­τα λέ­γων ἐ­φώ­νει· Ὁ ἔ­χων ὦ­τα ἀ­κο­ύ­ειν ἀ­κου­έ­τω. Ἐ­πη­ρώ­των δὲ αὐ­τὸν οἱ μα­θη­ταὶ αὐ­τοῦ λέ­γον­τες· Τίς εἴ­η ἡ πα­ρα­βο­λή αὕ­τη; ὁ δὲ εἶ­πεν· Ὑ­μῖν δέ­δο­ται γνῶ­ναι τὰ μυ­στή­ρι­α τῆς βα­σι­λε­ί­ας τοῦ Θε­οῦ, τοῖς δὲ λοι­ποῖς ἐν πα­ρα­βο­λαῖς, ἵ­να βλέ­πον­τες μὴ βλέ­πω­σι καὶ ἀ­κο­ύ­ον­τες μὴ συ­νι­ῶ­σιν. Ἔ­στι δὲ αὕ­τη ἡ πα­ρα­βο­λή· ὁ σπό­ρος ἐ­στὶν ὁ λό­γος τοῦ Θε­οῦ· οἱ δὲ πα­ρὰ τὴν ὁ­δόν εἰ­σιν οἱ ἀ­κο­ύ­σαν­τες, εἶ­τα ἔρ­χε­ται ὁ δι­ά­βο­λος καὶ αἴ­ρει τὸν λό­γον ἀ­πὸ τῆς καρ­δί­ας αὐ­τῶν, ἵ­να μὴ πι­στε­ύ­σαν­τες σω­θῶ­σιν. οἱ δὲ ἐ­πὶ τῆς πέ­τρας οἳ ὅ­ταν ἀ­κού­σω­σι, με­τὰ χα­ρᾶς δέ­χον­ται τὸν λό­γον, καὶ οὗ­τοι ῥί­ζαν οὐκ ἔ­χου­σιν, οἳ πρὸς και­ρὸν πι­στε­ύ­ου­σι καὶ ἐν και­ρῷ πει­ρα­σμοῦ ἀ­φί­σταν­ται. τὸ δὲ εἰς τὰς ἀ­κάν­θας πε­σόν, οὗ­τοί εἰ­σιν οἱ ἀ­κού­σαν­τες, καὶ ὑ­πὸ με­ρι­μνῶν καὶ πλο­ύ­του καὶ ἡ­δο­νῶν τοῦ βί­ου πο­ρευ­ό­με­νοι συμ­πνί­γον­ται καὶ οὐ τε­λε­σφο­ροῦ­σι. τὸ δὲ ἐν τῇ κα­λῇ γῇ, οὗ­τοί εἰ­σιν οἵ­τι­νες ἐν καρ­δί­ᾳ κα­λῇ καὶ ἀ­γα­θῇ ἀ­κο­ύ­σαν­τες τὸν λό­γον κα­τέ­χου­σι καὶ καρ­πο­φο­ροῦ­σιν ἐν ὑ­πο­μο­νῇ.                                       

        (Λουκ. η΄[8] 5 – 15)

Ο ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ  ΘΕΟΥ

1. ΑΓΩΓΟΣ ΘΕΙΑΣ ΧΑΡΙΤΟΣ

Στὴν Παραβολὴ τοῦ σπορέως, καθὼς ὁ γεωργὸς ἔσπερνε σπόρους στὸ χωράφι του, ἄλλοι σπόροι ἔπεσαν κοντὰ στὸ δρόμο τοῦ χωραφιοῦ, καταπατήθηκαν ἀπὸ τοὺς διαβάτες καὶ τοὺς κατέφαγαν τὰ πουλιὰ τοῦ οὐρανοῦ. Ἄλλοι ἔπεσαν σὲ πετρῶδες ἔδαφος, καὶ ἀφοῦ φύτρωσαν, ξεράθηκαν, ἐπειδὴ δὲν εἶχαν ὑγρασία. Ἄλλοι πάλι σπόροι ἔπεσαν σὲ ἔδαφος γεμάτο ἀπὸ σπόρους ἀγκαθιῶν, καὶ ὅταν βλάστησαν, τοὺς ἔπνιξαν τὰ ἀγκάθια τελείως. Καὶ ἄλλοι σπόροι ἔπεσαν στὴν εὔφορη γῆ καὶ ἔκαναν καρπὸ ἑκατὸ φορὲς περισσότερο.

Οἱ μαθητὲς μόλις ἄκουσαν τὴν παραβολὴ αὐτή, παρακάλεσαν τὸν Κύριο νὰ τοὺς τὴν ἐξηγήσει. Καὶ ὁ Κύριος εἶπε: Ὁ σπόρος συμβολίζει τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ.

Γιατί ὅμως ὁ Κύριος παρομοιάζει τὸν λόγο του μὲ σπόρο; Διότι, ὅπως ὁ σπόρος κρύβει μέσα του πολλὲς μυστικὲς δυνάμεις καὶ μέσα στὸ χῶμα φέρνει ζωή, ἔτσι καὶ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, ὅταν πέσει στὶς καρδιές μας, ἔχει τὴ δύναμη νὰ ἐπιτελεῖ μέσα μας μιὰ ἐσωτερικὴ μεταμόρφωση καὶ νὰ μᾶς μεταγγίζει ζωή. Διότι ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ εἶναι φορτισμένος μὲ ζωή, μὲ θεία χάρη. Εἶναι ἀγωγὸς θείας χάριτος. Σὲ κάθε λόγο τοῦ Θεοῦ ὑπάρχει χάρη ἁγιότητος, ἡ ὁποία πέφτει σιγά-σιγά, σταγόνα-σταγόνα, στὴν ψυχή μας. Δημιουργεῖ μέσα μας μιὰ ἐσωτερικὴ μεταρσίωση. Ἀθόρυβη καὶ ἀθέατη στὴν ἀρχή. Πολὺ γρήγορα ὅμως ἀρχίζει καὶ γίνεται φανερή. Κάθε λόγος τοῦ Χριστοῦ καθὼς εἰσέρχεται στὴν ψυχή μας, χύνει ἄπλετο φῶς στὸ σκοτάδι. Καὶ σιγά-σιγὰ καθαρίζει κάθε ρύπο καὶ ἁμαρτία. Δημιουργεῖ μέσα μας νέα ζωή. Νέα φρονήματα τώρα, νέοι πόθοι, νέα ἐνδιαφέροντα. Ἀπὸ ἄλλα ἑλκύεται πλέον ἡ καρδιά μας καὶ ἀλλιῶς βλέπουμε καὶ κρίνουμε τὰ πάντα γύρω μας. Ἀποκτᾶ ἀνώτερη ποιότητα ὁ ἐσωτερικός μας κόσμος, καὶ σιγά-σιγὰ συντελεῖται ὁ ἁγιασμός μας.

2. ΚΑΡΔΙΕΣ ΑΚΑΡΠΕΣ

Ὁ Κύριος στή συνέχεια ἑρμηνεύει τὰ διάφορα μέρη τοῦ χωραφιοῦ τῆς παραβολῆς. Τὸ ἔδαφος κοντὰ στὸ δρόμο, λέει, συμβολίζει ἐκείνους τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἀκοῦν ἁπλῶς καὶ μόνο τὸ λόγο, ἀλλὰ ἔπειτα ἀφήνουν τὸν διαβολο νὰ ἔλθει μέσα τους καὶ νὰ ἀφαιρέσει τὸ θεῖο λόγο ἀπὸ τὶς καρδιές τους. Τὸ πετρῶδες ἔδαφος συμβολίζει ἐκείνους οἱ ὁποῖοι δέχονται μὲ χαρὰ καὶ ἐνθουσιασμὸ τὸ θεῖο λόγο· δὲν ἔχουν ὅμως βαθιὲς ρίζες, καὶ γι᾿ αὐτὸ ὅταν ἔλθει καιρὸς πειρασμοῦ ἢ διωγμοῦ, ἀπομακρύνονται ἀπὸ τὴν πίστη. Καὶ ἡ γῆ μὲ τὰ ἀγκάθια δηλώνει ἐκείνους ποὺ ἄκουσαν τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ καὶ ἀρχίζουν μὲ κάποια προθυμία νὰ βαδίζουν στὸ δρόμο τῆς πίστεως. Πνίγονται ὅμως ἀπὸ τὶς ἀγωνιώδεις φροντίδες γιὰ νὰ ἀποκτήσουν πλούτη, καὶ ἀπὸ τὶς ἀπολαύσεις τῆς σαρκικῆς ζωῆς, καὶ ἔτσι δὲν δίνουν καρπό. Ὑπάρχουν ὅμως καὶ οἱ καρδιὲς ποὺ μοιάζουν μὲ γῆ ἀγαθὴ καὶ εὔφορη. Εἶναι οἱ ἄνθρωποι ἐκεῖνοι ποὺ μὲ καλοπροαίρετη καρδιὰ ἄκουσαν καὶ κατανόησαν τὸ θεῖο λόγο καὶ τὸν κρατοῦν σφικτὰ μέσα τους, καὶ καρποφοροῦν  τὶς  ἀρετὲς  δείχνοντας  ὑπομονὴ  στοὺς  πειρασμοὺς ποὺ συναντοῦν στὴν ἄσκηση τῆς πνευματικῆς ζωῆς.

Ἀπὸ τὴν ἐξήγηση αὐτὴ τῆς παραβολῆς βλέπει κανεὶς τρεῖς κατηγορίες ἀνθρώπων ποὺ δὲν ἔχουν γόνιμο ἔδαφος στὶς ψυχές τους. Καὶ οἱ τρεῖς αὐτὲς κατηγορίες ἀνθρώπων κυριαρχοῦν ἰδιαιτέρως σήμερα. Ἐνὼ τόσο πλούσια ἀκούγεται στὶς μέρες μας στὴν πατρίδα μας ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, τόσα κηρύγματα καὶ ὁμιλίες καὶ βιβλία καὶ ἐκπομπές, πολλοὶ δὲν ἔχουν διάθεση νὰ τὸν ἀκούσουν. Οἱ περισσότεροι ἀδιαφοροῦν, πνίγονται στὰ προβλήματα τῆς καθημερινότητος, ἔχουν ἄλλα ἐνδιαφέροντα, τί θὰ δείξει ἡ τηλεόραση, τί θὰ γράψουν οἱ ἐφημερίδες, τί θὰ ἀγοράσουν, πῶς θὰ διασκεδάσουν... Καὶ δυστυχῶς μεγαλώνουν πολλὲς γενιὲς στὴ χώρα μας ἀκατήχητες, ἀλειτούργητες, ἀδιάφορες. Ἄλλοι πάλι Χριστιανοὶ ἐπαναπαύονται σ᾿ ἕναν θρησκευτικὸ τουρισμό. Ἀλλὰ δὲν φθάνουν μόνον οἱ ἐκδρομὲς στὰ ἱερὰ Προσκυνήματα. Ἐὰν ἡ καρδιά μας μείνει ἀκαλλιέργητη, θὰ χερσώσει, θὰ πετρώσει, θὰ γεμίσει ἀγκάθια, δὲν θὰ καρποφορήσει.

Ἡ μελέτη τοῦ θείου λόγου δὲν εἶναι πάρεργο, οὔτε εἶναι μόνο γιὰ τοὺς θεολόγους καὶ τοὺς ἱερεῖς. Εἶναι γιὰ ὅλους μας. Ἡ Ἐκκλησία μας πάνω στὴν ἁγία Τράπεζα μᾶς καλεῖ νὰ γευτοῦμε δύο τροφές, τὴν πνευματικὴ τροφὴ τοῦ ἱεροῦ Εὐαγγελίου καὶ τὸ Μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας. Καὶ κάποιος ἑρμηνευτὴς ρωτᾶ σχετικά: Ἐὰν θεωρεῖτε ἁμάρτημα τὴν περιφρόνηση τοῦ Μυστηρίου τῆς θείας Μεταλήψεως, πῶς θεωρεῖτε μικρότερο ἁμάρτημα τὴν παραμέληση τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ;

Πᾶμε στὴν Ἐκκλησία, ἀκοῦμε τὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο καὶ κάποιο κήρυγμα. Νὰ τὸ ἀκοῦμε μὲ χαρὰ καὶ ὄχι νὰ δυσανασχετοῦμε ἐπειδὴ θὰ ἀργήσει ἡ θεία Λειτουργία. Μᾶς μιλάει ὁ ἴδιος ὁ Χριστός, σπείρει στὶς καρδιές μας τὸ λόγο του. «Πρόσχωμεν»! λέει ὁ ἱερέας. Ἀλλὰ καὶ σὲ ἄλλες πνευματικὲς εὐκαιρίες νὰ μετέχουμε ὅπου σπείρεται ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ σὲ ὁμιλίες, σὲ κύκλους μελέτης Ἁγίας Γραφῆς. Καὶ στὸ σπίτι μας νὰ μελετοῦμε καθημερινὰ τὴν Καινὴ Διαθήκη. Νὰ ποθοῦμε νὰ ξεδιψοῦμε τὶς ψυχές μας στὰ δροσερὰ νάματα τοῦ θείου Λόγου. Θὰ βροῦμε χρόνο, ἐὰν ἔχουμε διάθεση. Ἔτσι θὰ καλλιεργεῖται ἡ καρδιά μας, θὰ παρηγορεῖται ἡ ψυχή μας, θὰ ἀλλάζει ἡ ζωή μας. Ἔτσι θὰ γεμίζουμε μὲ ζωὴ καὶ χάρη, μὲ τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ. 

 (Δι­α­σκευ­ὴ ἀ­πὸ πα­λαι­ὸ τό­μο τοῦ Πε­ρι­ο­δι­κοῦ «Ο ΣΩ­ΤΗΡ»)