ΤΑ Α­ΓΙ­Ο­ΓΡΑ­ΦΙ­ΚΑ Α­ΝΑ­ΓΝΩ­ΣΜΑ­ΤΑ ΤΗΣ Η­ΜΕ­ΡΑΣ Δευ­τέ­ρα, 04 Α­πρι­λί­ου 2022

 

ΤΑ Α­ΓΙ­Ο­ΓΡΑ­ΦΙ­ΚΑ Α­ΝΑ­ΓΝΩ­ΣΜΑ­ΤΑ ΤΗΣ Η­ΜΕ­ΡΑΣ

Δευ­τέ­ρα, 04 Α­πρι­λί­ου 2022

Γε­ωρ­γί­ου ὁ­σί­ου τοῦ ἐν Μα­λαι­ῷ. Πλά­τω­νος τοῦ Στου­δί­του καὶ Ζω­σι­μᾶ ὁ­σί­ων (Ϛ­ ́ αἰ.­), Θε­ω­νᾶ Θεσ­σα­λο­νί­κης, Νι­κή­τα ἱ­ε­ρο­μάρ­τυ­ρος τοῦ νέ­ου τοῦ ἐν Σέρ­ραις (†1808).

 

Η­ΣΑ­Ϊ­ΑΣ ΛΖ´[37] 33 – 38, ΛΗ´[38]  1 - 6

³³ διὰ τοῦ­το οὕ­τω λέ­γει Κύ­ριος ἐ­πὶ βα­σι­λέ­α ᾿Ασ­συ­ρί­ων· οὐ μὴ εἰ­σέλ­θῃ εἰς τὴν πό­λιν τα­ύ­την οὐ­δὲ μὴ βά­λῃ ἐ­πὶ αὐ­τὴν βέ­λος οὐ­δὲ μὴ ἐ­πι­βά­λῃ ἐπ᾿ αὐ­τὴν θυ­ρε­όν, οὐ­δὲ μὴ κυ­κλώ­σῃ ἐπ᾿ αὐ­τὴν χά­ρα­κα,  ³⁴ ἀλ­λὰ τῇ ὁ­δῷ ᾗ ἦλ­θεν, ἐν αὐ­τῇ ἀ­πο­στρα­φή­σε­ται καὶ εἰς τὴν πό­λιν τα­ύ­την οὐ μὴ εἰ­σέλ­θῃ. τά­δε λέ­γει Κύ­ριος·  ³⁵ ὑ­πε­ρα­σπι­ῶ ὑ­πὲρ τῆς πό­λε­ως τα­ύ­της τοῦ σῶ­σαι αὐ­τὴν δι᾿ ἐ­μὲ καὶ διὰ Δαυ­ὶδ τὸν παῖ­δά μου.  ³⁶ Καὶ ἐ­ξῆλ­θεν ἄγ­γε­λος Κυ­ρί­ου καὶ ἀ­νεῖ­λεν ἐκ τῆς πα­ρεμ­βο­λῆς τῶν ᾿Ασ­συ­ρί­ων ἑ­κα­τὸν ὀ­γδο­η­κον­τα­πέν­τε χι­λι­ά­δας, καὶ ἀ­να­στάν­τες τὸ πρωΐ εὗ­ρον πάν­τα τὰ σώ­μα­τα νε­κρά.  ³⁷ καὶ ἀ­πῆλ­θεν ἀ­πο­στρα­φεὶς Σεν­να­χη­ρεὶμ βα­σι­λεὺς ᾿Ασ­συ­ρί­ων, καὶ ᾤ­κη­σεν ἐν Νι­νευ­ῇ.  ³⁸ καὶ ἐν τῷ αὐ­τὸν προ­σκυ­νεῖν ἐν τῷ οἴ­κῳ Να­σα­ρὰχ τὸν πά­τραρ­χον αὐ­τοῦ, ᾿Α­δρα­μέ­λεχ καὶ Σα­ρα­σὰρ οἱ υἱ­οὶ αὐ­τοῦ ἐ­πά­τα­ξαν αὐ­τὸν μα­χα­ί­ραις, αὐ­τοὶ δὲ δι­ε­σώ­θη­σαν εἰς ᾿Αρ­με­νί­αν· καὶ ἐ­βα­σί­λευ­σεν ᾿Α­σορ­δὰν ὁ υἱ­ὸς αὐ­τοῦ ἀντ᾿ αὐ­τοῦ.
ΛΗ´[38]  ¹ Ε­ΓΕ­ΝΕ­ΤΟ δὲ ἐν τῷ και­ρῷ ἐ­κε­ί­νῳ ἐ­μα­λα­κί­σθη ᾿Ε­ζε­κί­ας ἕ­ως θα­νά­του· καὶ ἦλ­θε πρὸς αὐ­τὸν ῾Η­σα­ΐ­ας υἱ­ὸς ᾿Α­μὼς ὁ προ­φή­της καὶ εἶ­πε πρὸς αὐ­τόν· τά­δε λέ­γει Κύ­ριος· τά­ξαι πε­ρὶ τοῦ οἴ­κου σου, ἀ­πο­θνή­σκεις γὰρ σὺ καὶ οὐ ζή­σῃ.  ² καὶ ἀ­πέ­στρε­ψεν ᾿Ε­ζε­κί­ας τὸ πρό­σω­πον αὐ­τοῦ πρὸς τὸν τοῖ­χον καὶ προ­ση­ύ­ξα­το πρὸς Κύ­ριον ³ λέ­γων· μνή­σθη­τι, Κύ­ρι­ε, ὡς ἐ­πο­ρε­ύ­θην ἐ­νώ­πι­όν σου με­τὰ ἀ­λη­θε­ί­ας, ἐν καρ­δί­ᾳ ἀ­λη­θι­νῇ, καὶ τὰ ἀ­ρε­στά ἐ­νώ­πι­όν σου ἐ­πο­ί­η­σα· καὶ ἔ­κλαυ­σεν ᾿Ε­ζε­κί­ας κλαυθ­μῷ με­γά­λῳ.  ⁴ καὶ ἐ­γέ­νε­το λό­γος Κυ­ρί­ου πρὸς ῾Η­σα­ΐ­αν λέ­γων·­  ⁵ πο­ρε­ύ­θη­τι καὶ εἰ­πὸν ᾿Ε­ζε­κί­ᾳ· τά­δε λέ­γει Κύ­ριος ὁ Θε­ὸς Δαυ­ὶδ τοῦ πα­τρός σου· ἤ­κου­σα τῆς προ­σευ­χῆς σου καὶ εἶ­δον τὰ δά­κρυά σου. ἰ­δοὺ προ­στί­θη­μι πρὸς τὸν χρό­νον σου δε­κα­πέν­τε ἔ­τη·­  ⁶ καὶ ἐκ χει­ρὸς βα­σι­λέ­ως ᾿Ασ­συ­ρί­ων ρύ­σο­μαί σε καὶ τὴν πό­λιν τα­ύ­την καὶ ὑ­πε­ρα­σπι­ῶ ὑ­πὲρ τῆς πό­λε­ως τα­ύ­της.

 ΕΡ­ΜΗ­ΝΕΙΑ (Π. Ν. ΤΡΕΜ­ΠΕ­ΛΑ)

 ΛΖ´[37] ³³ Ἐ­πει­δὴ δὲ με­τὰ ζή­λου θὰ ὑ­πε­ρα­σπί­σῃ τὴν Ἱ­ε­ρου­σα­λήμ, διὰ τοῦ­το οὕ­τω λέ­γει ὁ Κύ­ριος ἐν σχέ­σει πρὸς τὸν βα­σι­λέ­α τῶν Ἀσ­συ­ρί­ων: Κα­τ’ οὐ­δέ­να λό­γον θὰ εἰ­σέλ­θῃ οὗ­τος εἰς τὴν πό­λιν αὐ­τήν, οὔ­τε θὰ ρί­ψῃ κα­τ’ αὐ­τῆς βέ­λος, οὔ­τε θὰ προ­τά­ξῃ κα­τ’ αὐ­τῆς ἀ­σπί­δα, οὔ­τε θὰ κα­τα­σκευ­ά­σῃ τρι­γύ­ρω της τά­φρον ὠ­χυ­ρω­μέ­νην·  ³⁴ ἀλ­λὰ διὰ τοῦ δρό­μου, ἀ­πὸ τὸν ὁ­ποῖ­ον ἦλ­θε, δι' αὐ­τοῦ θὰ γυ­ρί­σῃ πά­λιν· καὶ εἰς τὴν πό­λιν αὐ­τὴν κα­τ' οὐ­δέ­να λό­γον θὰ εἰ­σέλ­θῃ. Αὐ­τὰ λέ­γει οὐ­χὶ ἄν­θρω­πός τις, ἀλ­λ’ ὁ ἀ­ψευ­δὴς καὶ παν­το­δύ­να­μος Κύ­ριος:  ³⁵ Θὰ ὑ­πε­ρα­σπί­σω τὴν πό­λιν ταύ­την, διὰ νὰ σώ­σω αὐ­τὴν διὰ τὴν ἀ­γα­θό­τη­τα καὶ φι­λαν­θρω­πί­αν μου καὶ πρὸς χά­ριν τοῦ δού­λου μου Δα­βίδ.  ³⁶ Καὶ ἐ­ξῆλ­θεν ἐκ τοῦ Θε­οῦ ἄγ­γε­λος Κυ­ρί­ου καὶ ἐ­φό­νευ­σεν ἐκ τοῦ στρα­το­πέ­δου τῶν Ἀσ­συ­ρί­ων ἑ­κα­τὸν ὀ­γδο­ή­κον­τα πέν­τε χι­λι­ά­δας ἀν­δρῶν.Καὶ ὅ­ταν ἐ­ση­κώ­θη­σαν τὸ πρω­ΐ, εὗ­ρον ὅ­λα τὰ σώ­μα­τα τῶν στρα­τι­ω­τῶν αὐ­τῶν νε­κρά.  ³⁷ Καὶ ἔ­φυ­γεν ἐ­πι­στρέ­ψας ὀ­πί­σω ὁ Σεν­να­χη­ρε­ίμ, ὁ βα­σι­λεὺς τῶν Ἀσ­συ­ρί­ων, καὶ κα­τῴ­κη­σεν εἰς τὴν Νι­νευ­ῆ  ³⁸ Καὶ ὅ­ταν αὐ­τὸς προ­σε­κύ­νει εἰς τὸν να­ὸν τοῦ Να­σα­ράχ, τοῦ προ­στά­του τοῦ πα­τρι­κοῦ του οἴ­κου, οἱ υἱ­οὶ τοῦ Ἀ­δρα­με­λὲχ καὶ Σα­ρα­σὰρ τὸν ἐ­φό­νευ­σαν μὲ μα­χα­ί­ρας, αὐ­τοὶ δὲ δι­ε­σώ­θη­σαν εἰς τὴν Ἀρ­με­νί­αν. Καὶ ἐ­βα­σί­λευ­σεν ἀντ’ αὐ­τοῦ ὁ υἱ­ός του Ἀ­σορ­δάν.

ΛΗ´[38]  ¹ Συ­νέ­βη δὲ κα­τὰ τὸν και­ρὸν ἐ­κεῖ­νον τοῦ­το· ἠ­σθέ­νη­σεν ὁ Ἐ­ζε­κί­ας μέ­χρι θα­νά­του καὶ ἦλ­θε πρὸς αὐ­τὸν ὁ Ἡ­σα­ΐ­ας, ὁ υἱ­ὸς τοῦ Ἀ­μώς, ὁ Προ­φή­της, καὶ εἶ­πε πρὸς αὐ­τόν: Αὐ­τὰ λέ­γει ὁ Κύ­ριος. Κα­νό­νι­σε τὰ του οἴ­κου σου σύμ­φω­να μὲ τὴν τε­λευ­τα­ί­αν θέ­λη­σίν σου, δι­ό­τι ἀ­πο­θνή­σκεις σὺ καὶ δὲν θὰ ζή­σῃς.  ² Καὶ ἐ­γύ­ρι­σεν ὁ Ἐ­ζε­κί­ας τὸ πρό­σω­πόν του πρὸς τὸν τοῖ­χον τοῦ δω­μα­τί­ου, κα­θὼς κα­τέ­κει­το ἐ­πὶ τῆς κλί­νης, καὶ προ­σηυ­χή­θη πρὸς τὸν Κύ­ρι­ο­ν  ³ λέ­γων: Ἐν­θυ­μή­σου, Κύ­ρι­ε, πῶς ἐ­πο­λι­τεύ­θην καὶ συμ­πε­ρι­ε­φέρ­θην ἐ­νώ­πι­όν Σου πι­στῶς καὶ ἀ­φω­σι­ω­μέ­νως, ἐ­λεύ­θε­ρος ἀ­πὸ τὸ ψεῦ­δος τῶν εἰ­δώ­λων, μὲ καρ­δί­αν εἰ­λι­κρι­νῆ, καὶ ἐ­πο­ί­η­σα τὰ ἀ­ρε­στὰ εἰς Σέ. Καὶ ἔ­κλαυ­σεν ὁ Ἐ­ζε­κί­ας μὲ κλαυθ­μὸν με­γά­λον. ⁴ Καὶ ἔ­γι­νε λό­γος Κυ­ρί­ου πρὸς τὸν Ἡ­σα­ΐ­αν λέ­γων:  ⁵ Πή­γαι­νε καὶ εἰ­πὲ εἰς τὸν Ἐ­ζε­κί­αν, Αὐ­τὰ λέ­γει Κύ­ριος ὁ Θε­ὸς τοῦ Δα­βὶδ τοῦ προ­πά­το­ρός σου: Ἤ­κου­σα τὴν προ­σευ­χήν σου καὶ εἶ­δον τὰ δά­κρυά σου.Ἰ­δοὺ προ­σθέ­τω εἰς τὸν χρό­νον τῆς ζω­ῆς σου δε­κα­πέν­τε ἔ­τη.  ⁶ Καὶ ἀ­πὸ τὴν χεῖ­ρα τοῦ βα­σι­λέ­ως τῶν Ἀσ­συ­ρί­ων θὰ σὲ γλυ­τώ­σω, κα­θὼς καὶ τὴν πό­λιν ταύ­την Ἱ­ε­ρου­σα­λήμ: Καὶ θὰ ὑ­πε­ρα­σπί­σω τὴν πό­λιν αὐ­τήν.                                                                                                                                                                                                                                                                                                           

ΓΕ­ΝΕ­ΣΙΣ ΙΓ´[13]  12 – 18,

¹² ῞Α­βραμ δὲ κα­τῴ­κη­σεν ἐν γῇ Χα­να­άν, Λὼτ δὲ κα­τῴ­κη­σεν ἐν πό­λει τῶν πε­ρι­χώ­ρων καὶ ἐ­σκή­νω­σεν ἐν Σο­δό­μοις·­  ¹³ οἱ δὲ ἄν­θρω­ποι οἱ ἐν Σο­δό­μοις πο­νη­ροὶ καὶ ἁ­μαρ­τω­λοὶ ἐ­ναν­τί­ον τοῦ Θε­οῦ σφό­δρα.­  ¹⁴ ῾Ο δὲ Θε­ὸς εἶ­πε τῷ ῞Α­βραμ με­τὰ τὸ δι­α­χω­ρι­σθῆ­ναι τὸν Λὼτ ἀπ᾿ αὐ­τοῦ· ἀ­νά­βλε­ψον τοῖς ὀ­φθαλ­μοῖς σου καὶ ἴ­δε ἀ­πὸ τοῦ τό­που, οὗ νῦν σύ εἶ, πρὸς βορ­ρᾶν καὶ λί­βα καὶ ἀ­να­το­λὰς καὶ θά­λασ­σαν·­  ¹⁵ ὅ­τι πᾶ­σαν τὴν γῆν, ἣν σὺ ὁ­ρᾷς, σοὶ δώ­σω αὐ­τὴν καὶ τῷ σπέρ­μα­τί σου ἕ­ως αἰ­ῶ­νος.  ¹⁶ καὶ ποι­ή­σω τὸ σπέρ­μα σου ὡς τὴν ἄμ­μον τῆς γῆς· εἰ δύ­να­ταί τις ἐ­ξα­ριθ­μῆ­σαι τὴν ἄμ­μον τῆς γῆς, καὶ τὸ σπέρ­μα σου ἐ­ξα­ριθ­μη­θή­σε­ται.­  ¹⁷ ἀ­να­στὰς δι­ό­δευ­σον τὴν γῆν εἴς τε τὸ μῆ­κος αὐ­τῆς καὶ εἰς τὸ πλά­τος, ὅ­τι σοὶ δώ­σω αὐ­τὴν καὶ τῷ σπέρ­μα­τί σου εἰς τὸν αἰ­ῶ­να.  ¹⁸ καὶ ἀ­πο­σκη­νώ­σας ῞Α­βραμ, ἐλ­θὼν κα­τῴ­κη­σε πα­ρὰ τὴν δρῦν τὴν Μαμ­βρῆ, ἣ ἦν ἐν Χε­βρώμ, καὶ ᾠ­κο­δό­μη­σεν ἐ­κεῖ θυ­σι­α­στή­ριον τῷ Κυ­ρί­ῳ.

 

ΕΡ­ΜΗ­ΝΕΙΑ (Π. Ν. ΤΡΕΜ­ΠΕ­ΛΑ)

 

¹² Καὶ ὁ Ἅ­βραμ ἔ­μει­νε καὶ ἐγ­κα­τε­στά­θη εἰς τὴν χώ­ραν Χα­να­άν, ὁ δὲ Λὼτ εἰς κά­ποι­αν πό­λιν πέ­ραν τοῦ Ἰ­ορ­δά­νου καὶ ἔ­στη­σε τὴν σκη­νήν του εἰς τὰ Σό­δο­μα.  ¹³ Οἱ δὲ κά­τοι­κοι τῶν Σο­δό­μων ἦ­σαν πο­νη­ροί, κα­κοὶ καὶ ὑ­περ­βο­λι­κὰ ἁ­μαρ­τω­λοὶ ἐ­νώ­πιον τοῦ Θε­οῦ.  ¹⁴ Ὁ δὲ Θε­ὸς εἶ­πεν εἰς τὸν φι­λει­ρη­νι­κὸν καὶ πρᾶ­ον Ἅ­βραμ, ἀ­φοῦ ἐ­χω­ρί­σθη ἀ­πὸ αὐ­τὸν ὁ Λώτ, ὁ ἀ­νε­ψι­ός του, μὲ τὴν θέ­λη­σίν του· «σή­κω­σε τὸ βλέμ­μα σου καὶ κύτ­τα­ξε ὅ­λον αὐ­τὸν τὸν τό­πον, εἰς τὸν ὁ­ποῖ­ον τώ­ρα εὑ­ρί­σκε­σαι· κύτ­τα­ξε πρὸς βορ­ρᾶν καὶ πρὸς νό­τον καὶ πρὸς ἀ­να­το­λὰς καὶ πρὸς δυ­σμάς, ὅ­που εἶ­ναι ἡ Με­σό­γει­ος θά­λασ­σα· κύτ­τα­ξε γύ­ρω σου ὅ­σον ἠμ­πο­ρεῖς μα­κρύ­τε­ρα καὶ ὅ­σον πα­ίρ­νει τὸ μά­τι σου,  ¹⁵ δι­ό­τι ὅ­λην αὐ­τὴν τὴν γῆν, τὴν ὁ­πο­ί­αν βλέ­πεις, εἰς σὲ θὰ τὴν δώ­σω καὶ εἰς τοὺς ἀ­πο­γό­νους σου ὡς κτῆ­μα αἰ­ώ­νιον, ἰ­δι­κόν σας γιὰ πάν­τα»­.­  ¹⁶ Καὶ διὰ νὰ μὴ ὀ­λι­γο­πι­στή­σῃ ὁ Ἅ­βραμ εἰς τὴν θε­ί­αν ὑ­πό­σχε­σιν, ἐ­πει­δὴ ἦ­ταν γέ­ρον­τας, ἡ δὲ γυ­ναῖ­κα του στεῖ­ρα, ὁ Θε­ὸς τοῦ ὑ­πό­σχε­ται κά­τι ἄλ­λο, ποὺ ὑ­περ­βα­ί­νει τὶς ἀν­θρώ­πι­νες δυ­να­τό­τη­τες· τοῦ εἶ­πε: «Θὰ πλη­θύ­νω τό­σον πο­λὺ τοὺς ἀ­πο­γό­νους σου, ὥ­στε θὰ αὐ­ξη­θοῦν καὶ θὰ γί­νουν ἀ­να­ρίθ­μη­τοι ὡς ἡ ἄμ­μος τῆς γῆς· ἐ­ὰν ἠμ­πο­ρῇ κα­νεὶς νὰ με­τρή­σῃ τὴν ἄμ­μον τῆς γῆς, ἄλ­λο τό­σον θὰ ἠμ­πο­ρέ­σῃ νὰ με­τρή­σῃ καὶ τοὺς ἀ­πο­γό­νους σου. ¹⁷ Σή­κω ἐ­πά­νω καὶ δι­ά­σχι­σε τὴν χώ­ραν αὐ­τὴν καὶ περ­πά­τη­σέ την, ὅ­πως γυ­ρί­ζει κά­θε ἀ­φέν­της τὰ κτή­μα­τά του· περ­πά­τη­σέ την κα­τὰ τὸ μῆ­κος καὶ κα­τὰ τὸ πλά­τος της, ὥ­στε νὰ τὴν γνω­ρί­σῃς κα­λά, δι­ό­τι εἰς σὲ θὰ τὴν δώ­σω καὶ εἰς τοὺς ἀ­πο­γό­νους σου ὡς κτῆ­μα αἰ­ώ­νιον, ἰ­δι­κόν σας γιὰ πάν­τα»­.  ¹⁸ Καὶ ὁ Ἅ­βραμ κα­τά­πλη­κτος ἀ­πὸ τὴν θε­ί­αν ἀ­γα­θό­τη­τα ὑ­πά­κου­σε πρό­θυ­μα εἰς τὴν ἐν­το­λὴν τοῦ Κυ­ρί­ου· ἀ­φοῦ δι­έ­λυ­σε καὶ ἐ­σή­κω­σε τὴν σκη­νήν, ποὺ εἶ­χε στή­σει εἰς τὴν Βαι­θήλ, ἦλ­θε καὶ ἑ­κα­το­ί­κη­σε κον­τὰ εὶς τὴν βε­λα­νι­διὰν τὴν Μαμ­βρῆ, ἡ ὁ­πο­ί­α ἦ­ταν εἰς τὴν Χε­βρών· καὶ εἰς τὸν τό­πον ἐ­κεῖ­νον ἔ­κτι­σε θυ­σι­α­στή­ριον πρὸς τι­μὴν τοῦ Θε­οῦ, διὰ νὰ θυ­σιά­ζῃ εἰς Αὐ­τὸν καὶ νὰ Τὸν λα­τρε­ύ­ῃ.

 ΠΑ­ΡΟΙ­ΜΙΑΙ ΣΟ­ΛΟ­ΜΩΝ­ΤΟΣ ΙΔ´[14]  27 – 35, Ι­Ε´[15]  1 - 4

²⁷ πρό­σταγ­μα Κυ­ρί­ου πη­γὴ ζω­ῆς, ποι­εῖ δὲ ἐκ­κλί­νειν ἐκ πα­γί­δος θα­νά­του.  ²⁸ ἐν πολ­λῷ ἔ­θνει δό­ξα βα­σι­λέ­ως, ἐν δὲ ἐ­κλε­ί­ψει λα­οῦ συν­τρι­βὴ δυ­νά­στου.  ²⁹ μα­κρό­θυ­μος ἀ­νὴρ πο­λὺς ἐν φρο­νή­σει, ὁ δὲ ὀ­λι­γό­ψυ­χος ἰ­σχυ­ρῶς ἄ­φρων.  ³⁰ πρα­ΰ­θυ­μος ἀ­νὴρ καρ­δί­ας ἰα­τρός, σὴς δὲ ὀ­στέ­ων καρ­δί­α αἰ­σθη­τι­κή.­  ³¹ ὁ συ­κο­φαν­τῶν πέ­νη­τα πα­ρο­ξύ­νει τὸν ποι­ή­σαν­τα αὐ­τόν, ὁ δὲ τι­μῶν αὐ­τὸν ἐ­λε­εῖ πτω­χόν.­  ³² ἐν κα­κί­ᾳ αὐ­τοῦ ἀ­πω­σθή­σε­ται ἀ­σε­βής, ὁ δὲ πε­ποι­θὼς τῇ ἑ­αυ­τοῦ ὁ­σι­ό­τη­τι δί­και­ος.  ³³ ἐν καρ­δί­ᾳ ἀ­γα­θῇ ἀν­δρὸς ἀ­να­πα­ύ­σε­ται σο­φί­ᾳ, ἐν δὲ καρ­δί­ᾳ ἀ­φρό­νων οὐ δι­α­γι­νώ­σκε­ται.  ³⁴ δι­και­ο­σύ­νη ὑ­ψοῖ ἔ­θνος, ἐ­λασ­σο­νοῦ­σι δὲ φυ­λὰς ἁ­μαρ­τί­αι.­ ­ ­  ³⁵ δε­κτὸς βα­σι­λεῖ ὑ­πη­ρέ­της νο­ή­μων, τῇ δὲ ἑ­αυ­τοῦ εὐ­στρο­φί­ᾳ ἀ­φαι­ρεῖ­ται ἀ­τι­μί­αν.
Ι­Ε´[15]  ¹ ΟΡ­ΓΗ ἀ­πόλ­λυ­σι καὶ φρο­νί­μους, ἀ­πό­κρι­σις δὲ ὑ­πο­πί­πτου­σα ἀ­πο­στρέ­φει θυ­μόν, λό­γος δὲ λυ­πη­ρὸς ἐ­γε­ί­ρει ὀρ­γάς.  ² γλῶσ­σα σο­φῶν κα­λὰ ἐ­πί­στα­ται, στό­μα δὲ ἀ­φρό­νων ἀ­ναγ­γέλ­λει κα­κά.­  ³ ἐν παν­τὶ τό­πῳ ὀ­φθαλ­μοὶ Κυ­ρί­ου, σκο­πε­ύ­ου­σι κα­κο­ύς τε καὶ ἀ­γα­θο­ύς.­  ⁴ ἴα­σις γλώσ­σης δέν­δρον ζω­ῆς, ὁ δὲ συν­τη­ρῶν αὐ­τὴν πλη­σθή­σε­ται πνε­ύ­μα­τος,

 ΕΡ­ΜΗ­ΝΕΙΑ (Π. Ν. ΤΡΕΜ­ΠΕ­ΛΑ)

 ΙΔ´[14]  ²⁷ Αἱ ἐν­το­λαὶ καὶ τὰ προ­στάγ­μα­τα τοῦ Κυ­ρί­ου εἶ­ναι πη­γὴ ἀ­λη­θι­νῆς ζω­ῆς, κά­μνουν δὲ τὸν ἄν­θρω­πον νὰ βλέ­πῃ καὶ νὰ πα­ρα­με­ρί­ζῃ ἀ­πὸ τὴν θα­να­τη­φό­ρον πα­γί­δα τῆς ἁ­μαρ­τί­ας.­  ²⁸ Εἰς τὸ πο­λὺ πλῆ­θος τῶν ὑ­πη­κό­ων ἐ­νὸς ἔ­θνους ἔγ­κει­ται ἡ δό­ξα κά­θε βα­σι­λέ­ως, ὅ­ταν ὅ­μως ὀ­λι­γο­στε­ύ­η ὁ λα­ός, δι­ό­τι οἱ θά­να­τοι ὑ­περ­βαί­νουν τὰς γεν­νή­σεις, τό­τε ὁ δυ­νά­στης αὐ­τός, λό­γῳ ἐλ­λεί­ψε­ως στρα­τοῦ, δὲν θὰ ἠμ­πο­ρέ­σῃ νὰ ἀν­τι­στα­θῇ εἰς τὸν ἐ­χθρὸν καὶ θὰ συν­τρι­βῇ.  ²⁹ Ὁ ὑ­πο­μο­νη­τι­κὸς ἄν­θρω­πος, ποὺ συγ­κρο­τεῖ τὸν θυ­μόν του, ἔ­χει πολ­λὴν φρό­νη­σιν, ἐ­νῷ ὁ μι­κρό­ψυ­χος καὶ εὐ­ε­ρέ­θι­στος εἶ­ναι ὑ­περ­βο­λι­κὰ ἀ­νό­η­τος.  ³⁰ Ὁ πρᾶ­ος καὶ ὑ­πο­μο­νη­τι­κὸς ἄν­θρω­πος γί­νε­ται ἰα­τρὸς τῶν πό­νων τῆς καρ­δί­ας τῶν ἄλ­λων, ἐ­νῷ ἡ ὑ­περ­βο­λι­κὰ εὐ­αί­σθη­τος καὶ εὔ­θι­κτος καρ­δί­α γί­νε­ται σκου­λή­κι, τὸ ὁ­ποῖ­ον κα­τα­τρώ­γει τὰ κόκ­κα­λα τοῦ ἀν­θρώ­που.  ³¹ Ὅ­ποι­ος μὲ συ­κο­φαν­τί­ας καὶ ἀ­δι­κί­ας ἀ­πο­στε­ρεῖ καὶ ἀ­πο­γυ­μνώ­νει τὸν πτω­χὸν ἀ­πὸ τὰ ὀ­λί­γα ποὺ ἔ­χει, ἐ­ξορ­γί­ζει τὸν Θε­όν, ποὺ ἔ­πλα­σε τὸν πτω­χόν· ἐ­νῷ ἐ­κεῖ­νος ποὺ τι­μᾷ, φο­βεῖ­ται καὶ σέ­βε­ται τὸν Θε­όν, ἐ­λε­εῖ τὸν πτω­χόν.­  ³² Κα­θ’ ἣν ὥ­ραν ὁ ἀ­σε­βὴς δι­α­πράτ­τει τὸ κα­κόν, θὰ σπρω­χθῇ καὶ θὰ κα­τα­κρη­μνι­σθῇ ἀ­πὸ τὴν θεί­αν δι­και­ο­σύ­νην, ἐ­νῷ ἐ­κεῖ­νος ποὺ στη­ρί­ζε­ται εἰς τὴν ἀ­ρε­τὴν καὶ ἔ­χει κα­θα­ρὰν συ­νεί­δη­σιν, αὐ­τὸς εἶ­ναι δί­και­ος καὶ ἔ­χει τὴν προ­στα­σί­αν τοῦ Θε­οῦ.­  ³³ Εἰς τὴν ἀ­γα­θὴν καρ­δί­αν τοῦ ἐ­να­ρέ­του ἀν­θρώ­που θὰ κα­τα­σκη­νώ­σῃ καὶ θὰ ἀ­να­παυ­θῇ ἡ θεί­α σο­φί­α, εἰς τὴν ψυ­χὴν ὅ­μως τῶν ἀ­φρό­νων δὲν ἠμ­πο­ρεῖ κα­νεὶς νὰ δι­α­κρί­νῃ σο­φί­αν, ἔ­στω καὶ ἂν ἐ­πι­στα­μέ­νως ἐ­ρευ­νή­σῃ.  ³⁴ Ἡ ἐ­φαρ­μο­γὴ τῆς δι­και­ο­σύ­νης ὑ­ψώ­νει καὶ δο­ξά­ζει ἕ­να ἔ­θνος, ἐ­νῷ αἱ ἁ­μαρ­τί­αι καὶ ἀ­δι­κί­αι ἐ­λατ­τώ­νουν καὶ ἐ­ξα­λεί­φουν φυ­λὰς ὁ­λο­κλή­ρους. ³⁵ Εἰς τὸν φρό­νι­μον βα­σι­λέ­α εἶ­ναι εὐ­ά­ρε­στος ὁ μυ­α­λω­μέ­νος ὑ­πουρ­γὸς καὶ ὑ­πη­ρέ­της του. Αὐ­τὸς μὲ τὴν σύ­νε­σιν, εὐ­φυ­ΐ­αν καὶ εὐ­στρο­φί­αν του προ­λαμ­βά­νει καὶ δι­ορ­θώ­νει σφάλ­μα­τα βα­σι­λι­κά, τὰ ὁ­ποῖ­α θὰ ἐ­πέ­φε­ραν ὄ­νει­δος καὶ ἀ­τι­μί­αν εἰς τὸν βα­σι­λι­κὸν θρό­νον.

Ι­Ε´[15]  ¹ Η ὀρ­γὴ καὶ ἡ πα­ρα­φο­ρὰ κα­τα­στρέ­φει καὶ αὐ­τοὺς ἀ­κό­μη τοὺς φρο­νί­μους ἀν­θρώ­πους, ἐ­νῷ ἀ­πάν­τη­σις ὑ­πο­χω­ρη­τι­κὴ καὶ τα­πει­νὴ ἀ­να­χαι­τί­ζει τὸν θυ­μόν, δι­ό­τι ἀ­φο­πλί­ζει καὶ μα­λα­κώ­νει τὸν θυ­μω­μέ­νον· λό­γος δὲ ἐ­ρε­θι­στι­κός, σὰν λά­δι ποὺ ρί­πτε­ται στὴ φω­τιά, ξε­ση­κώ­νει καὶ ἀ­νά­πτει θυ­μοὺς καὶ ὀρ­γήν.­  ² Ἡ γλῶσ­σα τῶν συ­νε­τῶν γνω­ρί­ζει καὶ λέ­γει τὰ κα­λά, ἐ­νῷ τὸ στό­μα τῶν ἀ­νο­ή­των ἐκ­βάλ­λει συ­νε­χῶς ἄ­σχη­μα λό­για.  ³ Εἰς κά­θε μέ­ρος τὰ μά­τια τοῦ Θε­οῦ πα­ρα­τη­ροῦν καὶ ἐ­πο­πτε­ύ­ουν τοὺς κα­κοὺς καὶ τοὺς κα­λοὺς εἰς ὅ­λας τὰς ἐ­σω­τε­ρι­κὰς καὶ ἐ­ξω­τε­ρι­κὰς ἐ­νερ­γεί­ας των.  ⁴ Ἡ θε­ρα­πεί­α, τὴν ὁ­ποί­αν προ­σφέ­ρει ἡ γλῶσ­σα μὲ τοὺς γλυ­κεῖς καὶ πα­ρη­γο­ρη­τι­κοὺς λό­γους της, εἶ­ναι ὅ­πως τὸ δέν­δρον, ποὺ μὲ τοὺς καρ­πο­ύς του χα­ρί­ζει ζω­ήν. Ὅ­ποι­ος συγ­κρα­τεῖ τὴν γλῶσ­σαν του, θὰ γε­μί­σῃ ἀ­πὸ τὴν χά­ριν τοῦ Ἁ­γί­ου Πνε­ύ­μα­τος, διότι θὰ ἀποφύγῃ πολλὰς ἁμαρτίας καὶ θὰ οἰκοδομήσῃ τοὺς ἄλλους.