ΤΑ Α­ΓΙ­Ο­ΓΡΑ­ΦΙ­ΚΑ Α­ΝΑ­ΓΝΩ­ΣΜΑ­ΤΑ ΤΗΣ Η­ΜΕ­ΡΑΣ

Τρί­τη, 12 Α­πρι­λί­ου 2022

Τρί­τη πρὸ τῶν Βα­ΐ­ων. Βα­σι­λε­ί­ου ἐ­πι­σκό­που Πα­ρί­ου τοῦ ὁ­μο­λο­γη­τοῦ (η­ ́ αἰ.­)· Ἀν­θο­ύ­σης ὁ­σί­ας (†801).

 

Η­ΣΑ­Ϊ­ΑΣ ΜΘ´[49] 6 - 10

⁶ καὶ εἶ­πέ μοι· μέ­γα σοί ἐ­στι τοῦ κλη­θῆ­ναί σε παῖ­δά μου τοῦ στῆ­σαι τὰς φυ­λὰς ᾿Ι­α­κὼβ καὶ τὴν δι­α­σπο­ρὰν τοῦ ᾿Ισ­ρα­ὴλ ἐ­πι­στρέ­ψαι· ἰ­δοὺ δέ­δω­κά σε εἰς δι­α­θή­κην γέ­νους, εἰς φῶς ἐ­θνῶν τοῦ εἶ­ναί σε εἰς σω­τη­ρί­αν ἕ­ως ἐ­σχά­του τῆς γῆς. -  ⁷ Οὕ­τως λέ­γει Κύ­ριος ὁ ρυ­σά­με­νός σε, ὁ Θε­ὸς ᾿Ισ­ρα­ήλ· ἁ­γι­ά­σα­τε τὸν φαυ­λί­ζον­τα τὴν ψυ­χὴν αὐ­τοῦ, τὸν βδε­λυσ­σό­με­νον ὑ­πὸ τῶν ἐ­θνῶν τῶν δο­ύ­λων τῶν ἀρ­χόν­των· βα­σι­λεῖς ὄ­ψον­ται αὐ­τὸν καὶ ἀ­να­στή­σον­ται, ἄρ­χον­τες καὶ προ­σκυ­νή­σου­σιν αὐ­τῷ ἕ­νε­κεν Κυ­ρί­ου· ὅ­τι πι­στός ἐ­στιν ὁ ἅ­γιος ᾿Ισ­ρα­ήλ, καὶ ἐ­ξε­λε­ξά­μην σε.  ⁸ οὕ­τως λέ­γει Κύ­ριος· και­ρῷ δε­κτῷ ἐ­πή­κου­σά σου καὶ ἐν ἡ­μέ­ρᾳ σω­τη­ρί­ας ἐ­βο­ή­θη­σά σοι καὶ ἔ­πλα­σά σε καὶ ἔ­δω­κά σε εἰς δι­α­θή­κην ἐ­θνῶν τοῦ κα­τα­στῆ­σαι τὴν γῆν καὶ κλη­ρο­νο­μῆ­σαι κλη­ρο­νο­μί­ας ἐ­ρή­μους,  ⁹ λέ­γον­τα τοῖς ἐν δε­σμοῖς· ἐ­ξέλ­θε­τε, καὶ τοῖς ἐν τῷ σκό­τει· ἀ­να­κα­λυ­φθῆ­ναι. ἐν πά­σαις ταῖς ὁ­δοῖς βο­σκη­θή­σον­ται, καὶ ἐν πά­σαις ταῖς τρί­βοις ἡ νο­μὴ αὐ­τῶν·  ¹⁰ οὐ πει­νά­σου­σιν οὐ­δὲ δι­ψή­σου­σιν, οὐ­δὲ πα­τά­ξει αὐ­τοὺς κα­ύ­σων, οὐ­δὲ ὁ ἥ­λιος, ἀλλ᾿ ὁ ἐ­λε­ῶν αὐ­τοὺς πα­ρα­κα­λέ­σει καὶ διὰ πη­γῶν ὑ­δά­των ἄ­ξει αὐ­το­ύς·

 

ΕΡ­ΜΗ­ΝΕΙΑ (Π.Ν. ΤΡΕΜ­ΠΕ­ΛΑ)

 

⁶ Καὶ εἶ­πε πρὸς ἐ­μὲ ὁ Κύ­ριος, συ­νε­χί­ζων τὸν λό­γον αὐ­τοῦ: Εἶ­ναι μέ­γα διὰ σὲ νὰ ὀ­νο­μα­σθῇς δοῦ­λος μου πρὸς τὸν σκο­πὸν νὰ ἀ­νορ­θώ­σῃς τὰς φυ­λάς, τοῦ Ἰ­α­κὼβ καὶ τοὺς δι­ε­σπαρ­μέ­νους ἀ­νὰ τὰ ἔ­θνη Ἰσ­ρα­η­λί­τας νὰ τοὺς ἐ­πα­να­φέ­ρῃς πλη­σί­ον τοῦ Θε­οῦ.Ἰ­δοὺ σὲ ἔ­δω­κα εἰς ἐκ­πλή­ρω­σιν τῆς Δι­α­θή­κης μου πρὸς τὸ γέ­νος τοῦ Ἰσ­ρα­ήλ, εἰς τὸ νὰ φω­τί­σῃς τὰ ἔ­θνη, διὰ νὰ εἶ­σαι εἰς σω­τη­ρί­αν πάν­των τῶν ἀν­θρώ­πων μέ­χρι τῶν ἐ­σχα­τι­ῶν τῆς γῆς.  ⁷ Οὕ­τω λέ­γει ὁ Κύ­ριος, ὁ ὁ­ποῖ­ος σὲ ἐ­λύ­τρω­σεν ἐ­πα­νει­λημ­μέ­νως, ὁ Θε­ὸς τοῦ Ἰσ­ρα­ήλ: Ὡς ἅ­γιον τι­μή­σα­τε Αὐ­τόν, ὁ Ὁ­ποῖ­ος πε­ρι­φρο­νεῖ καὶ πα­ρα­δί­δει εἰς θά­να­τον τὴν ζω­ήν Του, τὸν Ὁ­ποῖ­ον βδε­λύσ­σον­ται τὰ ἔ­θνη, οἱ δοῦ­λοι τῶν ἀρ­χόν­των· βα­σι­λεῖς θὰ ἴ­δουν Αὐ­τὸν καὶ θὰ ἐ­γερ­θοῦν με­τὰ σε­βα­σμοῦ, ἄρ­χον­τες καὶ θὰ Τὸν προ­σκυ­νή­σουν, ἕ­νε­κεν τοῦ ὅ­τι ὁ Κύ­ριος εἶ­ναι με­τ’ Αὐ­τοῦ. Δι­ό­τι εἶ­ναι ἀ­ξι­ό­πι­στος καὶ τη­ρεῖ τὰς ὑ­πο­σχέ­σεις Του ὁ ἅ­γιος τοῦ Ἰσ­ρα­ήλ, καὶ ἐ­γὼ ὁ Κύ­ριος σὲ ἐ­ξέ­λε­ξα.  ⁸ Οὕ­τω λέ­γει ὁ Κύ­ριος: Εἰς τὸν κα­τάλ­λη­λον καὶ εὐ­νο­ϊ­κὸν και­ρὸν σὲ ἐ­πή­κου­σα καὶ ἐν ἡ­μέ­ρᾳ σω­τη­ρί­ας σὲ ἐ­βο­ή­θη­σα καὶ σὲ ἔ­πλα­σα καὶ σὲ ἔ­δω­κα διὰ νὰ συ­να­φθῇ Δι­α­θή­κη μὲ τὰ ἔ­θνη, διὰ να ἀ­πο­κα­τα­στα­θῇ ἡ γῆ μὲ τοὺς κα­το­ί­κους της καὶ νὰ κλη­ρο­νο­μή­σῃς ἐ­ρη­μω­μέ­νας ἐ­κτά­σεις καὶ λα­οὺς ὡς μό­νι­μον κτῆ­μα κλη­ρο­νο­μί­ας ἠ­θι­κῆς.  ⁹ Σὲ ἔ­δω­κα λέ­γον­τα εἰς τοὺς δε­σμί­ους: Ἐ­ξέλ­θε­τε ἐ­λεύ­θε­ροι ἀ­πὸ τὰ δε­σμά σας. Καὶ εἰς τοὺς ἐν τῷ σκό­τει τῆς πλά­νης νὰ φα­νε­ρω­θοῦν εἰς τὸ φῶς.Ὅ­λοι αὐ­τοί, ὅ­σοι θὰ σὲ ὑ­πα­κού­σουν καὶ θὰ γί­νουν πο­ί­μνι­όν σου, εἰς ὅ­λας τὰς ὁ­δούς, ὅ­που καὶ ἂν ὑ­πά­γουν, θὰ βο­σκή­σουν, καὶ εἰς ὅ­λας τὰς τρί­βους των θὰ εὐ­ρί­σκουν νο­μήν.  ¹⁰ Δὲν θὰ πει­νά­σουν οὔ­τε θὰ δι­ψά­σουν, οὔ­τε ἡ ζέ­στη θὰ κτυ­πή­σῃ αὐ­τοὺς οὔ­τε ὁ ἥ­λιος· ἀλ­λ’ ὁ Θε­ός, ὁ ὁ­ποῖ­ος εὐ­σπλαγ­χνί­ζε­ται αὐ­τούς, θὰ τοὺς ἀ­να­κου­φί­σῃ καὶ θὰ τοὺς ὁ­δη­γῇ διὰ μέ­σου πη­γῶν ὑ­δά­των.

ΓΕ­ΝΕ­ΣΙΣ ΛΑ´[31]  3 - 16

³ εἶ­πε δὲ Κύ­ριος πρὸς ᾿Ι­α­κώβ· ἀ­πο­στρέ­φου εἰς τὴν γῆν τοῦ πα­τρός σου καὶ εἰς τὴν γε­νε­άν σου, καὶ ἔ­σο­μαι με­τὰ σοῦ.  ⁴ ἀ­πο­στε­ί­λας δὲ ᾿Ι­α­κὼβ ἐ­κά­λε­σε Λε­ί­αν καὶ Ρα­χὴλ εἰς τὸ πε­δί­ον, οὗ ἦν τὰ πο­ί­μνια. ⁵ καὶ εἶ­πεν αὐ­ταῖς· ὁ­ρῶ ἐ­γὼ τὸ πρό­σω­πον τοῦ πα­τρὸς ὑ­μῶν, ὅ­τι οὐκ ἔ­στι πρὸς ἐ­μοῦ ὡς ἐ­χθὲς καὶ τρί­την ἡ­μέ­ραν· ὁ δὲ Θε­ὸς τοῦ πα­τρός μου ἦν μετ᾿ ἐ­μοῦ.  ⁶ καὶ αὐ­ταὶ δὲ οἴ­δα­τε, ὅ­τι ἐν πά­σῃ τῇ ἰ­σχύ­ϊ μου δε­δο­ύ­λευ­κα τῷ πα­τρὶ ὑ­μῶν.  ⁷ ὁ δὲ πα­τὴρ ὑ­μῶν πα­ρε­κρο­ύ­σα­τό με καὶ ἤλ­λα­ξε τὸν μι­σθόν μου τῶν δέ­κα ἀ­μνῶν, καὶ οὐκ ἔ­δω­κεν αὐ­τῷ ὁ Θε­ὸς κα­κο­ποι­ῆ­σαί με.  ⁸ ἐ­ὰν οὕ­τως εἴ­πῃ, τὰ ποι­κί­λα ἔ­σται σου μι­σθός, καὶ τέ­ξε­ται πάν­τα τὰ πρό­βα­τα ποι­κί­λα· ἐ­ὰν δὲ εἴ­πῃ, τὰ λευ­κὰ ἔ­σται σου μι­σθός, καὶ τέ­ξε­ται πάν­τα τὰ πρό­βα­τα λευ­κά·  ⁹ καὶ ἀ­φε­ί­λε­το ὁ Θε­ὸς πάν­τα τὰ κτή­νη τοῦ πα­τρὸς ὑ­μῶν καὶ ἔ­δω­κέ μοι αὐ­τά.  ¹⁰ καὶ ἐ­γέ­νε­το ἡ­νί­κα ἐ­νε­κίσ­σων τὰ πρό­βα­τα ἐν γα­στρὶ λαμ­βά­νον­τα, καὶ εἶ­δον τοῖς ὀ­φθαλ­μοῖς μου ἐν τῷ ὕ­πνῳ, καὶ ἰ­δοὺ οἱ τρά­γοι καὶ οἱ κριοὶ ἀ­να­βα­ί­νον­τες ἐ­πὶ τὰ πρό­βα­τα καὶ τὰς αἶ­γας δι­ά­λευ­κοι καὶ ποι­κί­λοι καὶ σπο­δο­ει­δεῖς ραν­τοί.  ¹¹ καὶ εἶ­πέ μοι ὁ ἄγ­γε­λος τοῦ Θε­οῦ καθ᾿ ὕ­πνον· ᾿Ι­α­κώβ· ἐ­γὼ δὲ εἶ­πα· τί ἐ­στι;  ¹² καὶ εἶ­πεν· ἀ­νά­βλε­ψον τοῖς ὀ­φθαλ­μοῖς σου, καὶ ἰ­δὲ τοὺς τρά­γους καὶ τοὺς κριοὺς ἀ­να­βα­ί­νον­τας ἐ­πὶ τὰ πρό­βα­τα καὶ τὰς αἶ­γας δι­α­λε­ύ­κους καὶ ποι­κί­λους καὶ σπο­δο­ει­δεῖς ραν­το­ύς· ἑ­ώ­ρα­κα γάρ ὅ­σα σοι Λά­βαν ποι­εῖ·  ¹³ ἐ­γώ εἰ­μι ὁ Θε­ὸς ὁ ὀ­φθε­ίς σοι ἐν τό­πῳ Θε­οῦ, οὗ ἤ­λει­ψάς μοι ἐ­κεῖ στή­λην καὶ ηὔ­ξω μοι ἐ­κεῖ εὐ­χήν· νῦν οὖν ἀ­νά­στη­θι καὶ ἔ­ξελ­θε ἐκ τῆς γῆς τα­ύ­της καὶ ἄ­πελ­θε εἰς τὴν γῆν τῆς γε­νέ­σε­ώς σου, καὶ ἔ­σο­μαι με­τὰ σοῦ.  ¹⁴ καὶ ἀ­πο­κρι­θεῖ­σαι Ρα­χὴλ καὶ Λε­ί­α εἶ­παν αὐ­τῷ· μή ἐ­στιν ἡ­μῖν ἔ­τι με­ρὶς ἢ κλη­ρο­νο­μί­α ἐν τῷ οἴ­κῳ τοῦ πα­τρὸς ἡ­μῶν;  ¹⁵ οὐχ ὡς αἱ ἀλ­λό­τριαι λε­λο­γί­σμε­θα αὐ­τῷ; πέ­πρα­κε γὰρ ἡ­μᾶς καὶ κα­τα­βρώ­σει κα­τέ­φα­γε τὸ ἀρ­γύ­ριον ἡ­μῶν.  ¹⁶ πάν­τα τὸν πλοῦ­τον καὶ τὴν δό­ξαν, ἣν ἀ­φε­ί­λε­το ὁ Θε­ὸς τοῦ πα­τρὸς ἡ­μῶν, ἡ­μῖν ἔ­σται καὶ τοῖς τέ­κνοις ἡ­μῶν. νῦν οὖν ὅ­σα σοι εἴ­ρη­κεν ὁ Θε­ός, πο­ί­ει.

 

ΕΡ­ΜΗ­ΝΕΙΑ (Π.Ν. ΤΡΕΜ­ΠΕ­ΛΑ)

 

³ Ὁ Κύ­ριος, ὅ­ταν εἶ­δε τὸν δοῦ­λον του νὰ φθο­νῆ­ται καὶ νὰ κα­κο­λο­γῆ­ται ἀ­πὸ αὐ­το­ύς, τὸν ἐ­πρό­στα­ξε: «Γύ­ρι­σε πί­σω εἰς τὴν πα­τρί­δα σου, εἰς τὸ σπί­τι τοῦ πα­τέ­ρα σου, κον­τὰ εἰς τὰ μέ­λη τῆς οἰ­κο­γε­νειάς σου». Καὶ διὰ νὰ προ­χω­ρή­σῃ μὲ θάρ­ρος εἰς τὴν ἐ­πι­στρο­φήν του, τοῦ ἐ­πρό­σθε­σεν ὁ Κύ­ριος: «Ἐ­γὼ ὁ παν­το­δύ­να­μος καὶ πα­νά­γα­θος Θε­ὸς θὰ εἶ­μαι μα­ζί σου καὶ εἰς τὸ μέλ­λον»­.  ⁴ Με­τὰ τὴν προ­στα­γὴν αὐ­τὴν τοῦ Θε­οῦ ὁ Ἰ­α­κὼβ ἄρ­χι­σε νὰ ἑ­τοι­μά­ζε­ται διὰ τὴν ἐ­πι­στρο­φήν. Ἔ­στει­λε μή­νυ­μα πρὸς τὶς γυ­ναῖ­κες του Λε­ί­αν καὶ Ρα­χὴλ καὶ τὶς ἐ­κά­λε­σεν ἔ­ξω εἰς τὴν πε­διά­δα, εἰς τὴν στά­νην.  ⁵ Καὶ ὅ­ταν ἦλ­θαν, τοὺς εἶ­πε: «Πα­ρε­τή­ρη­σα ὅ­τι ὁ πα­τέ­ρας σας δὲν μὲ βλέ­πει μὲ κα­λὸ μά­τι. Τὸ πρό­σω­πόν του εἶ­ναι σκυ­θρω­πόν· δὲν μοῦ φέ­ρε­ται φι­λι­κά, ὅ­πως μοῦ ἐ­φέ­ρε­το ἄλ­λο­τε, ὅ­πως χθὲς καὶ τὴν προ­χθε­σι­νὴν ἡ­μέ­ραν. Πα­ρ' ὅ­λα αὐ­τὰ ὁ Θε­ὸς τοῦ πα­τέ­ρα μου Ἰ­σα­ὰκ ἦ­ταν πάν­το­τε μα­ζί μου.  ⁶ Γνω­ρί­ζε­τε δὲ καὶ σεῖς οἱ δύ­ο, ὅ­τι δὲν τοῦ πτα­ί­ω οὔ­τε τὸν ἀ­δί­κη­σα εἰς τί­πο­τε. Σεῖς γνω­ρί­ζε­τε, ὅ­τι ἐ­δο­ύ­λευ­σα εἰς τὸν πα­τέ­ρα σας μὲ ὅ­λες τὶς δυ­νά­μεις μου, μὲ ὅ­λην τὴν προ­θυ­μί­αν καὶ ἀ­φο­σί­ω­σίν μου.  ⁷ Ἐν το­ύ­τοις ὁ πα­τέ­ρας σας κα­τε­δέ­χθη νὰ μὲ γε­λά­σῃ καὶ νὰ κα­τα­κρα­τή­σῃ τὸν μι­σθόν μου. Ἔ­φθα­σεν εἰς τὸ ση­μεῖ­ον νὰ μὲ ἀ­πα­τή­σῃ εἰς τὸν λο­γα­ρια­σμὸν τοῦ μι­κροῦ μι­σθοῦ μου τῶν δέ­κα ἀρ­νι­ῶν. Ἀλ­λὰ ὁ Θε­ὸς δὲν ἐ­πέ­τρε­ψε καὶ δὲν τὸν ἀ­φῆ­κε νὰ μοῦ κά­μῃ κα­κόν.  ⁸ Δι­ό­τι ἐ­ὰν ὁ πα­τέ­ρας σας ἔ­λε­γεν· «ὁ μι­σθός σου θὰ εἶ­ναι τὰ στα­χτυ­ά, παρ­δα­λὰ καὶ πλου­μι­στὰ πρό­βα­τα», τό­τε ὅ­λα τὰ πρό­βα­τα θὰ ἐ­γεν­νοῦ­σαν στα­χτυ­ά, παρ­δα­λὰ καὶ πλου­μι­στά. Ἐ­ὰν δὲ ἔ­λε­γεν· «ὁ μι­σθός σου θὰ εἶ­ναι τὰ ὁ­λό­α­σπρα», τό­τε ὅ­λα τὰ πρό­βα­τα θὰ ἐ­γεν­νοῦ­σαν ὁ­λό­α­σπρα. ⁹ Ἐ­πει­δὴ δὲ μὲ προ­στα­τε­ύ­ει ὁ Θε­ός, δι' αὐ­το ἀ­φή­ρε­σεν ὅ­λα τὰ ζῶ­α τῶν κο­πα­δι­ῶν ἀ­πὸ τὸν πα­τέ­ρα σας καὶ τὰ ἔ­δω­κεν εἰς ἑ­μέ.  ¹⁰ Καὶ συ­νέ­βη τοῦ­το· ὅ­ταν τὰ πρό­βα­τα ἔ­σμι­γαν καὶ ἐ­γο­νι­μο­ποι­οῦν­το, εἶ­δα με τὰ μά­τια μου εἰς τὸν ὕ­πνον μου, ὅ­τι αὐ­τοὶ ποὺ ἔ­σμι­γάν μὲ τὶς γί­δες καὶ τὶς προ­βα­τί­νες ἦ­σαν οἱ πλου­μι­στοὶ καὶ παρ­δα­λοὶ τρά­γοι καὶ τὰ στα­χτυ­ὰ κριά­ρια.  ¹¹ Καὶ ὁ ἄγ­γε­λος τοῦ Θε­οῦ πα­ρου­σιά­σθη εἰς τὸν ὕ­πνον μου καὶ μοῦ εἶ­πεν· «Ι­α­κώβ ­»· ἐ­γὼ δὲ ἀ­πάν­τη­σα· «τί εἶ­ναι; Δι­ά­τα­ξέ με»­.  ¹² Καὶ ὁ ἄγ­γε­λος μοῦ εἶ­πε: «Σή­κω­σε τὰ μά­τια σου καὶ κύτ­τα­ξε, ὅ­τι οἱ πλου­μι­στοὶ καὶ παρ­δα­λοὶ τρά­γοι καὶ τὰ στα­χτυ­ὰ κριά­ρια σμί­γουν καὶ γο­νι­μο­ποι­οῦν τὶς αἷ­γες καὶ τὶς προ­βα­τί­νες. Αὐ­τὸ γί­νε­ται μὲ τὴν θέ­λη­σιν τὴν ἰ­δι­κήν μου, διὰ νὰ αὐ­ξη­θῇ ἡ πε­ρι­ου­σί­α σου, δι­ό­τι ἔ­χω ἰ­δεῖ ὅ­λες τὶς ἀ­δι­κί­ες, ποὺ κά­μνει συ­νε­χῶς εἰς βά­ρος σου ὁ Λά­βαν,  ¹³ Ἑ­γὼ εἶ­μαι ὁ Θε­ός σου, ὁ ὁ­ποῖ­ος σοῦ ἐ­φα­νε­ρώ­θη­κα πρὶν ἀ­πὸ χρό­νια εἰς τὸν ἱ­ε­ρὸν ἐ­κεῖ­νον τό­πον τῆς Βαι­θήλ, «τὸν οἶ­κον τοῦ Θε­οῦ»· εἶ­μαι ὁ Θε­ός, εἰς τὸν Ὁ­ποῖ­ον ἔ­στη­σες καὶ ἀ­φι­έ­ρω­σες στή­λην ἀ­να­μνη­στι­κὴν καὶ ἔ­χυ­σες εἰς αὐ­τὴν λά­δι καὶ εἰς τὸν ὁ­ποῖ­ον ἔ­δω­κες ἐ­κεῖ ὑ­πό­σχε­σιν καὶ ἔ­κα­μες τά­ξι­μον. Τώ­ρα εἶ­ναι και­ρὸς νὰ ἐ­κτε­λέ­σῃς τὸ τά­ξι­μόν σου ἐ­κεῖ­νο. Σή­κω ἀ­μέ­σως καὶ φύ­γε γρή­γο­ρα ἀ­πὸ τὴν χώ­ραν αὐ­τήν, τὴν Χαρ­ράν, καὶ πή­γαι­νε εἰς τὸν τό­πον τῆς κα­τα­γω­γῆς σου, εἰς τὴν πα­τρί­δα σου τὴν Χα­να­άν. Καὶ ἐ­γὼ ὁ παν­το­δύ­να­μος καὶ πα­νά­γα­θος Θε­ὸς θὰ εἶ­μαι πάν­το­τε μα­ζί σου. Θὰ σοῦ κά­μνω τὴν ὁ­δοι­πο­ρί­αν ἄ­νε­τον καὶ ἡ παν­το­δύ­να­μος δε­ξιά μου θὰ σὲ προ­στα­τε­ύ­ῃ»­.  ¹⁴ Ὅ­ταν ἡ Ρα­χὴλ καὶ ἡ Λε­ί­α ἄ­κου­σαν τὰ λό­για αὐ­τὰ τοῦ Ἰ­α­κώβ, τοῦ εἶ­παν: «Μή­πως ὑ­πάρ­χει ἀ­κό­μη κα­νέ­να με­ρί­διον κλη­ρο­νο­μί­ας εἰς τὸ σπί­τι τοῦ πα­τέ­ρα μας;  ¹⁵ Μή­πως δεν μᾶς ἔ­χει φερ­θῆ καὶ δεν μᾶς ἔ­χει με­τα­χει­ρι­σθῆ ὡ­σὰν νὰ εἴ­με­θα ὄ­χι παι­διά του, ἀλ­λὰ ξέ­νες καὶ δοῦ­λες; Δι­ό­τι κυ­ρι­ο­λε­κτι­κῶς μᾶς ἐ­πώ­λη­σεν εἰς σέ (μᾶς ἔ­δω­κεν εἰς σὲ συ­ζύ­γους) ὕ­στε­ρα ἀ­πὸ τὴν ἐρ­γα­σί­αν, ποὺ τοῦ ἐ­δο­ύ­λευ­σες ἐ­πὶ δε­κα­τέσ­σε­ρα χρό­νια, καὶ τώ­ρα ἔ­χει κα­τα­σπα­τα­λή­σει ἄ­δι­κα καὶ πα­ρά­νο­μα ὅ­λα τὰ χρή­μα­τα, ποὺ εἰ­σέ­πρα­ξε ἀ­πὸ τὸν κό­πον σου αὐ­τόν.  ¹⁶ Ὅ­λη ἡ πε­ρι­ου­σί­α καὶ τὰ πλο­ύ­τη, τὰ ὁ­ποῖ­α ὁ Θε­ὸς ἀ­φή­ρε­σεν ἀ­πὸ τὸν πα­τέ­ρα μας καὶ ἔ­δω­κεν εἰς σέ, ἀ­νή­κουν εἰς ἡ­μᾶς καὶ τὰ παι­διά μας. Τώ­ρα λοι­πὸν χω­ρὶς κα­θυ­στέ­ρη­σιν καὶ ἀ­να­βο­λὴν κά­με αὐ­τό, ποὺ σὲ δι­έ­τα­ξε καὶ σὲ φω­τί­ζει ὁ Θε­ός».

ΠΑ­ΡΟΙ­ΜΙΑΙ ΣΟ­ΛΟ­ΜΩΝ­ΤΟΣ ΚΑ´[21]  3 – 21

³ ποι­εῖν δί­και­α καὶ ἀ­λη­θε­ύ­ειν ἀ­ρε­στὰ πα­ρὰ Θε­ῷ μᾶλ­λον ἢ θυ­σι­ῶν αἷ­μα.  ⁴ με­γα­λό­φρων ἐν ὕ­βρει θρα­συ­κάρ­διος, λαμ­πτὴρ δὲ ἀ­σε­βῶν ἁ­μαρ­τί­α.  ⁶ ὁ ἐ­νερ­γῶν θη­σαυ­ρί­σμα­τα γλώσ­σῃ ψευ­δεῖ μά­ται­α δι­ώ­κει καὶ ἔρ­χε­ται ἐ­πὶ πα­γί­δας θα­νά­του.  ⁷ ὄ­λε­θρος ἀ­σε­βέ­σιν ἐ­πι­ξε­νω­θή­σε­ται, οὐ γὰρ βο­ύ­λον­ται πράσ­σειν τὰ δί­και­α.  ⁸ πρὸς τοὺς σκο­λιοὺς σκο­λιὰς ὁ­δοὺς ἀ­πο­στέλ­λει ὁ Θε­ός, ἁ­γνὰ γὰρ καὶ ὀρ­θὰ τὰ ἔρ­γα αὐ­τοῦ.  ⁹ κρεῖσ­σον οἰ­κεῖν ἐ­πὶ γω­νί­ας ὑ­πα­ί­θρου ἢ ἐν κε­κο­νι­α­μέ­νοις με­τὰ ἀ­δι­κί­ας καὶ ἐν οἴ­κῳ κοι­νῷ.  ¹⁰ ψυ­χὴ ἀ­σε­βοῦς οὐκ ἐ­λε­η­θή­σε­ται ὑπ᾿ οὐ­δε­νὸς τῶν ἀν­θρώ­πων.  ¹¹ ζη­μι­ου­μέ­νου ἀ­κο­λά­στου πα­νουρ­γό­τε­ρος γί­νε­ται ὁ ἄ­κα­κος, συ­νί­ων δὲ σο­φὸς δέ­ξε­ται γνῶ­σιν.  ¹² συ­νί­ει δί­και­ος καρ­δί­ας ἀ­σε­βῶν καὶ φαυ­λί­ζει ἀ­σε­βεῖς ἐν κα­κοῖς.  ¹³ ὃς φράσ­σει τὰ ὧ­τα αὐ­τοῦ τοῦ μὴ ἐ­πα­κοῦ­σαι ἀ­σθε­νοῦς, καὶ αὐ­τὸς ἐ­πι­κα­λέ­σε­ται, καὶ οὐκ ἔ­σται ὁ εἰ­σα­κο­ύ­ων.  ¹⁴ δό­σις λά­θριος ἀ­να­τρέ­πει ὀρ­γάς, δώ­ρων δὲ ὁ φει­δό­με­νος θυ­μὸν ἐ­γε­ί­ρει ἰ­σχυ­ρόν.  ¹⁵ εὐ­φρο­σύ­νη δι­κα­ί­ων ποι­εῖν κρί­μα, ὅ­σιος δὲ ἀ­κά­θαρ­τος πα­ρὰ κα­κο­ύρ­γοις.  ¹⁶ ἀ­νὴρ πλα­νώ­με­νος ἐξ ὁ­δοῦ δι­και­ο­σύ­νης ἐν συ­να­γω­γῇ γι­γάν­των ἀ­να­πα­ύ­σε­ται.  ¹⁷ ἀ­νὴρ ἐν­δε­ὴς ἀ­γα­πᾷ εὐ­φρο­σύ­νην, φι­λῶν οἶ­νον καὶ ἔ­λαι­ον εἰς πλοῦ­τον·  ¹⁸ πε­ρι­κά­θαρ­μα δὲ δι­κα­ί­ου ἄ­νο­μος.  ¹⁹ κρεῖσ­σον οἰ­κεῖν ἐν γῇ ἐ­ρή­μῳ ἢ με­τὰ γυ­ναι­κὸς μα­χί­μου καὶ γλωσ­σώ­δους καὶ ὀρ­γί­λου.  ²⁰ θη­σαυ­ρὸς ἐ­πι­θυ­μη­τὸς ἀ­να­πα­ύ­σε­ται ἐ­πὶ στό­μα­τος σο­φοῦ, ἄ­φρο­νες δὲ ἄν­δρες κα­τα­πί­ον­ται αὐ­τόν.  ²¹ ὁ­δὸς δι­και­ο­σύ­νης καὶ ἐ­λε­η­μο­σύ­νης εὑ­ρή­σει ζω­ὴν καὶ δό­ξαν.

 

ΕΡ­ΜΗ­ΝΕΙΑ (Π.Ν. ΤΡΕΜ­ΠΕ­ΛΑ)

 ³ Τὸ νὰ κά­μνῃ κα­νεὶς τὸ κα­λὸν καὶ νὰ εὑ­ρί­σκε­ται εἰς τὴν ἀ­λή­θειαν, αὐ­τὸ ἀ­ρέ­σει εἰς τὸν Θε­ὸν πε­ρισ­σό­τε­ρον καὶ ἀ­πὸ τὸ αἷ­μα τῶν ζώ­ων, τὰ ὁ­ποῖ­α προ­σφέ­ρον­ται εἰς αὐ­τὸν ὡς θυ­σί­α.  ⁴ Ὁ φου­σκω­μέ­νος καὶ ἀ­λα­ζὼν ἐξ αἰ­τί­ας τῆς με­γά­λης ἰ­δέ­ας, ποὺ ἔ­χει διὰ τὸν ἑ­αυ­τόν του, εἶ­ναι ἀ­ναί­σθη­τος καὶ σκλη­ρὸς εἰς τὴν καρ­δί­αν. Ὁ μό­νος δὲ λύ­χνος, ἀ­πὸ τὸν ὁ­ποῖ­ον ὁ­δη­γοῦν­ται οἱ ἀ­σε­βεῖς, εἶ­ναι ἡ ἁ­μαρ­τί­α ποὺ σκο­τί­ζει τοὺς ἀν­θρώ­πους.  ⁵ Ὅ­ποι­ος θη­σαυ­ρί­ζει καὶ πλου­τί­ζει μὲ γλῶσ­σαν ψε­ύ­δους καὶ δο­λι­ό­τη­τος, αὐ­τὸς κυ­νη­γᾷ, τὴν μα­ται­ό­τη­τα καὶ βα­δί­ζει πρὸς θα­να­τη­φό­ρους πα­γί­δας.  ⁶ Ἡ κα­τα­στρο­φὴ θὰ ἐγ­κα­τα­στα­θῇ καὶ θὰ φι­λο­ξε­νῆ­ται εἰς τὰ σπί­τια τῶν ἀ­σε­βῶν, δι­ό­τι δὲν θέ­λουν νὰ με­τα­νο­ή­σουν καὶ νὰ πράτ­τουν τὰ δί­και­α.  ⁷ Πρὸς τοὺς δι­ε­στραμ­μέ­νους, δι­ε­στραμ­μέ­νας ὀ­δοὺς στέλ­λει ὁ Θε­ός, τοὺς ἀ­φή­νει δη­λα­δὴ νὰ βα­δί­σουν πρὸς τὴν δυ­στυ­χί­αν καὶ τὴν κα­τα­στρο­φήν, δι­ό­τι τὰ ἔρ­γα τοῦ Θε­οῦ εἶ­ναι ὁ­λο­κά­θα­ρα καὶ δί­και­α.  ⁸ Εἶ­ναι προ­τι­μό­τε­ρον νὰ κα­τοι­κῇς εἰς κά­ποι­αν γω­νί­αν εἰς τὸ ὕ­παι­θρον, πα­ρὰ νὰ κα­τοι­κῇς εἰς οἰ­κο­δο­μὰς ἀ­σβε­στω­μέ­νας, ἀλ­λὰ κτι­σμέ­νας μὲ ἀ­δι­κί­ας, ἢ καὶ εἰς πο­λυ­κα­τοι­κί­ας, ὅ­που κα­τοι­κοῦν πολ­λοί.  ⁹ Ὁ ἀ­σε­βής, ὁ ὁ­ποῖ­ος δὲν ἀ­γα­πᾷ καὶ δὲν σέ­βε­ται τὸν πλη­σί­ον του καὶ ὅ­σα ἀ­νή­κουν εἰς αὐ­τόν, δὲν θὰ ἐ­λε­η­θῇ οὔ­τε θὰ εὕ­ρῃ συμ­πά­θειαν ἀ­πὸ κα­νέ­να ἄν­θρω­πον.  ¹⁰ Ὅ­ταν τι­μω­ρῆ­ται λό­γῳ τοῦ ἀ­τά­κτου του βί­ου ὁ ἀ­κό­λα­στος, ὁ ἐ­νά­ρε­τος καὶ ἄ­γευ­στος τοῦ κα­κοῦ γί­νε­ται προ­σε­κτι­κώ­τε­ρος, ὁ δὲ σο­φός, ποὺ ἀν­τι­λαμ­βά­νε­ται καὶ με­λε­τᾷ τὰ πράγ­μα­τα, ἀ­πὸ τὸ πά­θη­μα τοῦ ἀ­κο­λά­στου θὰ πλου­τή­σῃ τὴν γνῶ­σιν του.  ¹¹ Ὁ δί­και­ος κα­τα­λα­βαί­νει τί ἔ­χουν εἰς τὴν καρ­δί­αν των οἱ ἀ­σε­βεῖς καὶ τοὺς κα­κί­ζει καὶ τοὺς ἐ­λε­ει­νο­λο­γεῖ, δι­ό­τι εὑ­ρί­σκον­ται εἰς τοι­α­ύ­την ἐ­λε­ει­νὴν κα­τά­στα­σιν.  ¹² Ὅ­ποι­ος κλεί­νει τὰ αὐ­τιά του, διὰ νὰ μὴ ἀ­κο­ύ­σῃ τὴν πα­ρά­κλη­σιν καὶ ἱ­κε­σί­αν τοῦ ἀ­δυ­νά­του καὶ ἀ­σθε­νοῦς πτω­χοῦ, θὰ ἔλ­θῃ ὥ­ρα, ποὺ θὰ πα­ρα­κα­λῇ καὶ αὐ­τός, ἀλ­λὰ δὲν θὰ τὸν ἀ­κο­ύ­ῃ κα­νείς.  ¹³ Δῶ­ρον, τὸ ὁ­ποῖ­ον προ­σφέ­ρε­ται κρυ­φὰ καὶ χω­ρὶς θό­ρυ­βον, εἰς ἐκ­δή­λω­σιν σε­βα­σμοῦ καὶ ὄ­χι διὰ δω­ρο­δο­κί­αν, ἀ­να­τρέ­πει τὸν θυ­μὸν τοῦ ἄρ­χον­τος, ἐ­νῷ ἐ­κεῖ­νος ὁ ὁ­ποῖ­ος τσιγ­γου­νε­ύ­ε­ται νὰ προ­σφέ­ρῃ δῶ­ρον, ἐ­ξε­γεί­ρει φο­βε­ρὸν τὸν θυ­μὸν τοῦ ἄρ­χον­τος.  ¹⁴ Εὐ­χα­ρί­στη­σις καὶ χα­ρὰ τῶν δι­καί­ων εἶ­ναι νὰ ἀ­πο­δί­δουν τὸ δί­και­ον, ὁ ἐ­νά­ρε­τος ὅ­μως θε­ω­ρεῖ­ται ἀ­κά­θαρ­τος ἀ­πὸ τοὺς κα­κο­ποι­ο­ύς.  ¹⁵ Ὁ ἄν­θρω­πος, ὁ ὁ­ποῖ­ος πα­ρεκ­κλί­νει ἀ­πὸ τὸν δρό­μον τῆς δι­και­ο­σύ­νης καὶ τῆς ἀ­ρε­τῆς καὶ ζῇ εἰς τὴν ἀ­δι­κί­αν, θὰ συγ­κα­τα­ριθ­μη­θῇ με­τα­ξὺ τῆς συ­νά­ξε­ως τῶν γι­γάν­των, οἱ ὁ­ποῖ­οι εὑ­ρί­σκον­ται εἰς τὸν σκο­τει­νὸν Ἅ­δην, λό­γῳ τοῦ ὅ­τι με­τὰ δυ­νά­με­ως εἰρ­γά­σθη­σαν τὸ κα­κόν. Θὰ τι­μω­ρῆ­ται λοι­πὸν καὶ αὐ­τὸς αὐ­στη­ρῶς καὶ αἰ­ω­νί­ως.  ¹⁶ Ὁ πτω­χὸς ἄν­θρω­πος, ἐ­νῷ δὲν ἔ­χει χρή­μα­τα, ἀ­γα­πᾷ τὴν δι­α­σκέ­δα­σιν καὶ τὰ γλέν­τια. Τοῦ ἀ­ρέ­σει τὸ ἄ­φθο­νον κρα­σί καὶ τὸ πο­λὺ λά­δι εἰς τὰ φα­γη­τὰ καὶ εἰς αὐ­τὰ σπα­τα­λᾷ πάν­το­τε τὰς οἰ­κο­νο­μί­ας του, διὰ νὰ μέ­νῃ πάν­το­τε πτω­χός.  ¹⁷ Ὁ πα­ρα­βά­της τῶν θεί­ων ἐν­το­λῶν γί­νε­ται λύ­τρον καὶ ἐ­ξί­λα­σμα ὑ­φι­στά­με­νον τὴν ὑ­πὸ τοῦ Θε­οῦ τι­μω­ρί­αν, ἀν­τὶ τοῦ δι­καί­ου.  ¹⁸ Εἶ­ναι προ­τι­μό­τε­ρον νὰ μέ­νῃ κα­νεὶς μό­νος εἰς τὴν ἔ­ρη­μον, πα­ρὰ νὰ συγ­κα­τοι­κῇ μὲ γυ­ναῖ­κα φι­λό­νι­κον, γλωσ­σώ­δη καὶ θυ­μώ­δη.  ¹⁹ Αἱ θεῖ­αι ἀ­λή­θειαι καὶ αἱ κα­λαὶ συμ­βου­λαὶ θὰ κά­θων­ται ἀ­να­παυ­τι­κὰ εἰς τὸ στό­μα τοῦ σο­φοῦ, σὰν θη­σαυ­ρὸς ζη­λευ­τὸς καὶ ἐ­πι­θυ­μη­τός, οἱ ἄ­φρο­νες ὅ­μως θὰ πε­ρι­φρο­νή­σουν τὸν θη­σαυ­ρὸν αὐ­τόν.  ²⁰ Ὁ δρό­μος τῆς δι­και­ο­σύ­νης καὶ τῆς ἐ­λε­η­μο­σύ­νης θὰ ὁ­δη­γή­σῃ τοὺς ὁ­σί­ους ἀν­θρώ­πους, οἱ ὁ­ποῖ­οι τὸν βα­δί­ζουν, εἰς ζω­ὴν καὶ δό­ξαν.  ²¹ Ὁ σο­φὸς καὶ συ­νε­τὸς στρα­τη­γὸς ἐ­κυ­ρί­ευ­σε πό­λεις ὠ­χυ­ρω­μέ­νας καὶ ἐ­κρή­μνι­σε τὸ ὀ­χυ­ρόν, διὰ τὸ ὁ­ποῖ­ον οἱ ἀ­σύ­νε­τοι καὶ ἀ­σε­βεῖς εἶ­χον πε­ποί­θη­σιν ὅ­τι εἶ­ναι ἀ­πόρ­θη­τον.