ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ ΕΝ ΧΑΛΚΗΔΟΝΙ Δ΄ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ. ΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΦΟΥ

 ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΠΑΥΛΟΥ ΚΑΙ ΒΑΡΝΑΒΑ

ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ Δ΄ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

(19 ΙΟΥλΙΟΥ 2015)

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ  

Τέκνον Τίτε, πιστός ὁ λό­γος· καὶ πε­ρὶ το­ύ­των βο­ύ­λο­μαί σε δι­α­βε­βαι­οῦ­σθαι, ἵ­να φρον­τί­ζω­σι κα­λῶν ἔρ­γων προ­ΐ­στα­σθαι οἱ πε­πι­στευ­κό­τες τῷ Θε­ῷ. ταῦ­τά ἐ­στι τὰ κα­λὰ καὶ ὠ­φέ­λι­μα τοῖς ἀν­θρώ­ποις· μω­ρὰς δὲ ζη­τή­σεις καὶ γε­νε­α­λο­γί­ας καὶ ἔ­ρεις καὶ μά­χας νο­μι­κὰς πε­ρι­ί­στα­σο· εἰ­σὶ γὰρ ἀ­νω­φε­λεῖς καὶ μά­ται­οι. αἱ­ρε­τι­κὸν ἄν­θρω­πον με­τὰ μί­αν καὶ δευ­τέ­ραν νου­θε­σί­αν πα­ραι­τοῦ, εἰ­δὼς ὅ­τι ἐ­ξέ­στρα­πται ὁ τοι­οῦ­τος καὶ ἁ­μαρ­τά­νει ὢν αὐ­το­κα­τά­κρι­τος. Ὅ­ταν πέμ­ψω Ἀρ­τε­μᾶν πρός σε ἢ Τυ­χι­κόν, σπο­ύ­δα­σον ἐλ­θεῖν πρός με εἰς Νι­κό­πο­λιν· ἐ­κεῖ γὰρ κέ­κρι­κα πα­ρα­χει­μά­σαι. Ζη­νᾶν τὸν νο­μι­κὸν καὶ Ἀ­πολ­λὼ σπου­δα­ί­ως πρό­πεμ­ψον, ἵ­να μη­δὲν αὐ­τοῖς λε­ί­πῃ. Μαν­θα­νέ­τω­σαν δὲ καὶ οἱ ἡ­μέ­τε­ροι κα­λῶν ἔρ­γων προ­ΐ­στα­σθαι εἰς τὰς ἀ­ναγ­κα­ί­ας χρε­ί­ας, ἵ­να μὴ ὦ­σιν ἄ­καρ­ποι. Ἀ­σπά­ζον­ταί σε οἱ με­τ' ἐ­μοῦ πάν­τες. ἄ­σπα­σαι τοὺς φι­λοῦν­τας ἡ­μᾶς ἐν πί­στει. Ἡ χά­ρις με­τὰ πάν­των ὑ­μῶν· ἀμήν.        

  (Τίτ. γ΄[3] 8 – 15)

ΕΡ­ΜΗ­ΝΕΙΑ (Π.Ν.ΤΡΕΜ­ΠΕ­ΛΑ)

Τέκνον Τίτε, τό ὅ­τι δι­και­ω­θή­κα­με καὶ ἀ­να­γεν­νη­θή­κα­με καὶ θὰ κλη­ρο­νο­μή­σου­με τὴν αἰ­ώ­νια ζω­ὴ εἶ­ναι λό­γος καὶ ἀ­λή­θεια ἀ­ξι­ό­πι­στη. Καὶ γι' αὐ­τὰ τὰ θέ­μα­τα θέ­λω νὰ μι­λᾶς μὲ βε­βαι­ό­τη­τα καὶ μὲ κύ­ρος, γιὰ νὰ φρον­τί­ζουν ὅ­σοι ἔ­χουν πι­στέ­ψει στὸ Θε­ὸ νὰ πρω­το­στα­τοῦν ἀ­κού­ρα­στα σὲ κα­λὰ ἔρ­γα. Αὐ­τὰ εἶ­ναι τὰ κα­λὰ ἔρ­γα καὶ τὰ ὠ­φέ­λι­μα στοὺς ἀν­θρώ­πους· αὐ­τὰ γιὰ τὰ ὁποῖα σᾶς μί­λη­σα. Ἀ­πό­φευ­γε τὶς ἀ­νό­η­τες συ­ζη­τή­σεις καὶ τὶς γε­νε­α­λο­γί­ες γιὰ τοὺς μυ­θι­κοὺς θε­οὺς ἢ τοὺς εὐ­γε­νεῖς προ­γό­νους, ὅ­πως καὶ τὶς φι­λο­νι­κί­ες καὶ δι­α­μά­χες γιὰ τὸν ἰ­ου­δα­ϊ­κὸ νό­μο, δι­ό­τι δὲν φέρ­νουν κα­μί­α ὠ­φέ­λεια καὶ εἶ­ναι μά­ται­ες. Αἱ­ρε­τι­κὸ ἄν­θρω­πο πού ἐ­πι­μέ­νει νὰ δη­μι­ουρ­γεῖ σκάν­δα­λα καὶ δι­αι­ρέ­σεις στὴν Ἐκ­κλη­σί­α, μο­λο­νό­τι τὸν συμ­βού­λευ­σες γιὰ πρώ­τη καὶ δεύ­τε­ρη φο­ρά, πα­ρά­τη­σέ τον καί ἀπόφευγέ τον. Γνώ­ρι­ζε ὅ­τι ἕ­νας τέ­τοι­ος ἄν­θρω­πος ἔ­χει δι­α­στραφεῖ καὶ ἁ­μαρ­τά­νει· καὶ γιὰ τὴν ἁ­μαρ­τί­α του αὐ­τὴ ἐ­λέγ­χε­ται καὶ κα­τα­κρί­νε­ται ἀ­πὸ τὴ συ­νεί­δη­σή του καὶ ἀ­πὸ τὸν ἴ­διό του τὸν ἑ­αυ­τό. Ὅ­ταν σοῦ στεί­λω τὸν Ἀρτεμᾶ ἢ τὸν Τυ­χι­κό, φρόν­τι­σε γρή­γο­ρα νὰ ἔλ­θεις στὴ Νι­κό­πο­λη, δι­ό­τι ἐ­κεῖ ἀ­πο­φά­σι­σα νὰ πε­ρά­σω τὸ χει­μώ­να. Τὸν Ζη­νᾶ τὸ νο­μο­δι­δά­σκα­λο καὶ τὸν Ἀ­πολ­λὼ κα­τευόδωσέ τους μὲ ἐ­πι­με­λη­μέ­νη προ­ε­τοι­μα­σί­α, γιὰ νὰ μὴν τοὺς λεί­πει τί­πο­τε στὸ τα­ξί­δι τους. Μὲ τὴν εὐ­και­ρί­α μά­λι­στα τῆς προ­ε­τοι­μα­σί­ας αὐ­τῆς ἂς παίρ­νουν μά­θη­μα καὶ οἱ δι­κοί μας νὰ πρω­το­στα­τοῦν καὶ νὰ ἐρ­γά­ζον­ται κα­λὰ ἔρ­γα καὶ νὰ συν­τρέ­χουν τοὺς ἀ­δελ­φοὺς στὶς ἀ­πα­ραί­τη­τες ὑ­λι­κές τους ἀ­νάγ­κες, γιὰ νὰ μὴ στε­ροῦν­ται ἀ­πὸ πνευ­μα­τι­κοὺς καρ­πούς. Σὲ χαι­ρε­τοῦν ἐγ­κάρ­δια ὅ­λοι ὅ­σοι εἶ­ναι μα­ζί μου. Χαι­ρέ­τη­σε ὅ­σους μᾶς ἀ­γα­ποῦν, ἐ­πει­δὴ ἔ­χουν κοι­νὴ πί­στη μέ μᾶς. Σᾶς εὔ­χο­μαι ἡ χά­ρις τοῦ Θε­οῦ νὰ εἶ­ναι μὲ ὅ­λους σας. Ἀ­μήν.

 ΤΟ ΙΕΡΟ  ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ

Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαυτοῦ μαθηταῖς^.  ὑ­μεῖς ἐ­στε τὸ φῶς τοῦ κό­σμου. οὐ δύ­να­ται πό­λις κρυ­βῆ­ναι ἐ­πά­νω ὄ­ρους κει­μέ­νη· οὐ­δὲ κα­ί­ου­σι λύ­χνον καὶ τι­θέ­α­σιν αὐ­τὸν ὑ­πὸ τὸν μό­δι­ον, ἀλ­λ' ἐ­πὶ τὴν λυ­χνί­αν, καὶ λάμ­πει πᾶ­σι τοῖς ἐν τῇ οἰ­κί­ᾳ. Οὕ­τω λαμ­ψά­τω τὸ φῶς ὑ­μῶν ἔμ­προ­σθεν τῶν ἀν­θρώ­πων, ὅ­πως ἴ­δω­σιν ὑ­μῶν τὰ κα­λὰ ἔρ­γα καὶ δο­ξά­σω­σι τὸν πα­τέ­ρα ὑ­μῶν τὸν ἐν τοῖς οὐ­ρα­νοῖς. Μὴ νο­μί­ση­τε ὅ­τι ἦλ­θον κα­τα­λῦ­σαι τὸν νό­μον ἢ τοὺς προ­φή­τας· οὐκ ἦλ­θον κα­τα­λῦ­σαι, ἀλ­λὰ πλη­ρῶ­σαι. ἀ­μὴν γὰρ λέ­γω ὑ­μῖν, ἕ­ως ἂν πα­ρέλ­θῃ ὁ οὐ­ρα­νὸς καὶ ἡ γῆ, ἰ­ῶ­τα ἓν ἢ μί­α κε­ρα­ί­α οὐ μὴ πα­ρέλ­θῃ ἀ­πὸ τοῦ νό­μου ἕ­ως ἂν πάν­τα γέ­νη­ται. ὃς ἐ­ὰν οὖν λύ­σῃ μί­αν τῶν ἐν­το­λῶν το­ύ­των τῶν ἐ­λα­χί­στων καὶ δι­δά­ξῃ οὕ­τω τοὺς ἀν­θρώ­πους, ἐ­λά­χι­στος κλη­θή­σε­ται ἐν τῇ βα­σι­λε­ί­ᾳ τῶν οὐ­ρα­νῶν· ὃς δ' ἂν ποι­ή­σῃ καὶ δι­δά­ξῃ, οὗ­τος μέ­γας κλη­θή­σε­ται ἐν τῇ βα­σι­λε­ί­ᾳ τῶν οὐ­ρα­νῶν.                         

                                         (Ματθ. ε΄[5] 14 – 19)

ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΕΝΤΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΛΑΧΙΣΤΩΝ

ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΗ ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ  

Ἡ Δ΄ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ συνεκλήθη τὸ ἔτος 451 μ.Χ. καὶ στερέωσε τὴν Ὀρθοδοξία ἀπέναντι σὲ δύο ἀντιμαχόμενες αἱρέσεις: τὸν Νεστοριανισμὸ καὶ τὸν Μονοφυσιτισμό. Πρὸς τιμὴ λοιπὸν αὐτὴς τῆς μεγάλης Συνόδου — πρὸς τιμὴν τῶν 630 θεοφόρων Πατέρων ποὺ τὴν ἀπετέλεσαν — ἀναγινώσκεται τό σημερινό Εὐαγγέλιο.

ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΜΑΣ ΑΥΤΟ προέρχεται ἀπό τήν ἱστορική ὁμιλία τοῦ Κυρίου, τὴν γνωστὴ μὲ τὸ ὄνομα: Ἐπί τοῦ Ὄρους Ὁμιλία. Ἡ ἐπί τοῦ Ὄρους Ὁμιλία εἶναι ἕνα κείμενο κατ’ ἐξοχὴν καθοδηγητικό, ποὺ καταλαμβάνει τρία ὁλοκλήρα κεφάλαια τοῦ κατὰ Ματθαῖον Εὐαγγελίου.

ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΛΟΓΙΑ τοῦ Κυρίου μας στὴν ἐπί τοῦ Ὄρους Ὁμιλία εἶναι οἱ γνωστοὶ μας Μακαρισμοὶ («μακάριοι οἰ πτωχοὶ τῷ πνεύματι...» κλπ.). Ἀμέσως δὲ μετὰ τοὺς Μακαρισμοὺς εὑρίσκεται τὸ σημερινό μας ἀνάγνωσμα. Σ’ αὐτὸ ὁ Κύριος παρομοιάζει τοὺς πιστοὺς ἀκολούθους Του μὲ φῶς: «Ὑμεῖς ἐστε τό φῶς τοῦ κόσμου»· ἐσεῖς εἶσθε τὸ πνευματικὸ φῶς τοῦ κόσμου, λέγει. Ἐσεῖς μὲ τὴν διδαχὴ σας καί τό φωτεινό παράδειγμα τῆς ζωῆς σας δείχνετε στόν εὑρισκόμενο στὸ πνευματικὸ σκοτάδι κόσμο ποιός εἶναι ὁ σωστὸς δρόμος ποὺ ὁδηγεῖ πρὸς τὸν Θεό. Καὶ ὅπως εἶναι ἀδύνατο νά κρυφθεῖ μία πόλις κτισμένη ἐπάνω σὲ ἕνα βουνό, ἔτσι καὶ ἡ δικὴ σας ζωὴ εἶναι ἀδύνατο νά μείνει ἀπαρατήρητη ἀπό τὰ μάτια τῶν ἄλλων ἀνθρώπων. Αὐτὴ εἶναι καὶ ἡ δική μου ἐπιθυμία γιὰ σᾶς  νὰ σᾶς βλέπουν οἱ ἄνθρωποι καὶ νὰ παραδειγματίζονται. Κανείς — τονίζει ὁ Κύριος — δὲν ἀνάβει ἕνα λυχνάρι γιὰ νὰ τὸ βάλει κάτω ἀπό ἕνα δοχεῖο, «ὑπό τὸν μόδιον» («μόδιος» ἦταν ἕνα δοχεῖο μέ τό ὁποῖο μετροῦσαν τότε τὸ σιτάρι). Ἀλλά ὅλοι τοποθετοῦν τὸ λυχνάρι «ἐπί τὴν λυχνίαν», ἐπάνω στὸν λυχνοστάτη, ὥστε νά φωτίζει ὅλους μέσα στὸ σπίτι. Μὲ τὸν ἴδιο τρόπο πρέπει νὰ λάμψει καί ἡ δική σας ζωὴ ἐνώπιον τῶν ἀνθρώπων, γιὰ νὰ δοῦν τὰ καλά σας ἔργα καὶ νὰ δοξάσουν τὸν οὐράνιο Πατέρα σας.

ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ Ο ΚΥΡΙΟΣ τὴν ὁμιλία Του, διευκρινίζοντας στοὺς μαθητάς Του ὅτι μὲ τὴ διδασκαλία Του δὲν ἐπιδιώκει νά καταργήσει τὸν νόμο τοῦ Μωυσέως ἢ τὸ κήρυγμα τῶν Προφητῶν, ἀλλὰ νὰ τὰ συμπληρώσει καὶ νὰ τὰ τελειοποιήσει. Μάλιστα, γιὰ νὰ ὑπογραμμίσει ἔντονα τήν ἀξία τοῦ Νόμου τοῦ Θεοῦ, διαβεβαιώνει μὲ τρόπο αὐθεντικό καί ἀπόλυτο ὅτι μέχρι τὸ τέλος τοῦ κόσμου οὔτε τὸ ἐλάχιστο, οὔτε ἕνα γιώτα ἢ ἕνα κόμμα ἀπό τὸν Νόμο τοῦ Θεοῦ δέν πρόκειται νἀ ἀποδειχθεῖ ἄχρηστο. Τὰ πάντα θὰ ἐκπληρωθοῦν μέχρι κεραίας.

ΤΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ ΕΙΝΑΙ ΦΑΝΕΡΟ. Ὅλα ὅσα περιέχει καὶ διατάσσει ὁ Νόμος τοῦ Θεοῦ, ἀκόμη καὶ τὰ πλέον μικρά, ἔχουν ἀκατάλυτο κῦρος καὶ αἰώνια ἀξία. Ἑπομένως, προειδοποιεῖ ὁ Κύριος, ὅποιος παραβεῖ μιά ἀπό τὶς θεωρούμενες μικρὲς καὶ ἀσήμαντες ἐντολές μου καὶ παρακινήσει καὶ τοὺς ἄλλους νὰ πράξουν τὸ ἴδιο, αὐτὸς «ἐλάχιστος κληθήσεται», μικρὸς καὶ ἀσήμαντος θὰ θεωρηθεῖ γιὰ τὴν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν. Ἀντίθετα, ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος θά ἐφαρμόσει ὄλες τὶς ἐντολές μου καὶ θὰ διδάξει καὶ στοὺς ἄλλους τὸ ἴδιο, «μέγας κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν», θὰ ἀναδειχθεῖ μέγας στὴν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν.

ΜΕΓΑΣ Ή ΕΛΑΧΙΣΤΟΣ;

Ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἱκανὸς γιὰ τὰ πάντα. Μπορεῖ νά ἀναδειχθεῖ μέγας, ἄλλος κατὰ χάριν θεός. Μπορεῖ ὅμως καί νά καταντήσει ἐλάχιστος, μικρός, ἀσήμαντος, ἀνάξιος τῆς θείας ζωῆς.

Καὶ τὸ παράδοξο εἶναι τοῦτο. Ὅτι ἐνδέχεται νὰ τὰ κάνει ὅλα: νὰ ζήσει τυπικά ζωή χριστιανική, νά δημιουργήσει ψηλή θεολογία, νὰ διεισδύσει στὰ μυστήρια τοῦ Θεοῦ ἐντυπωσιακά, νὰ ἐπηρεάσει μὲ τὴν ἱκανότητά του πολλοὺς  νά κάμει ὅμως καὶ ἕνα μόνο λάθος. Ποιὸ λάθος; Τὸ λάθος νὰ θεωρήσει μία ἀπό τὶς ἐντολὲς τοῦ Κυρίου ἀσήμαντη καί νά τήν καταλύσει, νά τήν παραβεῖ, καὶ πρὸς αὐτὴ τὴν κατεύθυνση νὰ παρακινήσει καὶ αὐτοὺς ποὺ ἐπηρεάζει. Τότε ὁ ἄνθρωπος γίνεται ἐλάχιστος. Μικραίνει, σμικρύνεται, ἐλαχιστοποιεῖται, μένει ἔξω ἀπό τὸν χῶρο τῆς αἰωνίου χαρᾶς.

«Μία μικρὴ ἀπάτη δὲν εἶναι τίποτε», «τὰ ψέματα εἶναι μικρολεπτομέρειες, ἀσήμαντα», «ἡ σεμνότητα καὶ ἡ ἁγνότητα εἶναι σεμνοτυφία καὶ καταντᾶ ἀναχρονισμός». Ἔτσι σκέπτεται καὶ πράττει καὶ διδάσκει. Καὶ δὲν καταλαβαίνει ὅτι ἔτσι αὐτοκαταστρέφεται καὶ ὁδηγεῖ καὶ ἄλλους στὴν καταστροφή. Τὸ λάθος δέ βρίσκεται στό ὅτι παραβαίνει μία ἐντολή τοῦ Χριστοῦ. Αὐτό ἀπό συναρπαγή ὅλοι σχεδὸν τὸ κάνουμε. Τὸ λάθος βρίσκεται στὸ ὅτι αὐτή τήν παράβαση δὲν τὴν θεωρεῖ λάθος! Καὶ ἄρα δὲν μετανοεῖ γι' αὐτήν! Ἔτσι γίνεται ὁλόκληρη ἡ ζωὴ του ἕνα ΛΑΘΟΣ. Λάθος μὲ κεφαλαῖα γράμματα. Διότι αὐτὸ δὲ μπορεῖ νὰ διορθωθεῖ μὲ τίποτε  ἀφοῦ λείπει τὸ μόνο διορθωτικὸ  ἡ μετάνοια!

Οἱ ἅγιοι Πατέρες τῆς Δ' Οἰκουμενικῆς Συνόδου ὑπῆρξαν ὄντως μεγάλοι. Διότι δὲν ὑποχώρησαν σὲ τίποτε. Αὐτὰ ποὺ ἄλλοι τὰ θεωροῦσαν ἐλάχιστα, ἐκεῖνοι τὰ κράτησαν μὲ ἀκρίβεια.

Αὐτοὶ οἱ ἀληθινὰ μεγάλοι εἶναι οἱ ἀπλανεῖς ὁδηγοὶ τῆς πορείας ὅλων μας. Τῆς πορείας μας πρὸς τὸν Θεό.

 (Δι­α­σκευ­ὴ ἀ­πὸ πα­λαι­ὸ τό­μο τοῦ Πε­ρι­ο­δι­κοῦ «Ο ΣΩ­ΤΗΡ»)

ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ. ΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΦΟΥ

   ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΠΑΥΛΟΥ ΚΑΙ ΒΑΡΝΑΒΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ Στ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

(12 ΙΟΥΛΙΟΥ 2015)

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ

Ἀ­δελ­φοί, ἔ­χον­τες χα­ρί­σμα­τα κα­τὰ τὴν χά­ριν τὴν δο­θεῖ­σαν ἡ­μῖν δι­ά­φο­ρα, εἴ­τε προ­φη­τε­ί­αν, κα­τὰ τὴν ἀ­να­λο­γί­αν τῆς πί­στε­ως, εἴ­τε δι­α­κο­νί­αν, ἐν τῇ δι­α­κο­νί­ᾳ, εἴ­τε ὁ δι­δά­σκων, ἐν τῇ δι­δα­σκα­λί­ᾳ, εἴ­τε ὁ πα­ρα­κα­λῶν, ἐν τῇ πα­ρα­κλή­σει, ὁ με­τα­δι­δο­ύς, ἐν ἁ­πλό­τη­τι, ὁ προ­ϊ­στά­με­νος, ἐν σπου­δῇ, ὁ ἐ­λε­ῶν, ἐν ἱ­λα­ρό­τη­τι. ῾Η ἀ­γά­πη ἀ­νυ­πό­κρι­τος. Ἀ­πο­στυ­γοῦν­τες τὸ πο­νη­ρόν, κολ­λώ­με­νοι τῷ ἀ­γα­θῷ, τῇ φι­λα­δελ­φί­ᾳ εἰς ἀλ­λή­λους φι­λό­στορ­γοι, τῇ τι­μῇ ἀλ­λή­λους προ­η­γο­ύ­με­νοι, τῇ σπου­δῇ μὴ ὀ­κνη­ροί, τῷ πνε­ύ­μα­τι ζέ­ον­τες, τῷ Κυ­ρί­ῳ δου­λε­ύ­ον­τες, τῇ ἐλ­πί­δι χα­ί­ρον­τες, τῇ θλί­ψει ὑ­πο­μέ­νον­τες, τῇ προ­σευ­χῇ προ­σκαρ­τε­ροῦν­τες, ταῖς χρε­ί­αις τῶν ἁ­γί­ων κοι­νω­νοῦν­τες, τὴν φι­λο­ξε­νί­αν δι­ώ­κον­τες. Εὐ­λο­γεῖ­τε τοὺς δι­ώ­κον­τας ὑ­μᾶς, εὐ­λο­γεῖ­τε καὶ μὴ κα­τα­ρᾶ­σθε.      

                                                     (Ρωμ. Ιβ΄[12] 6-14)

Ε­Ρ­Μ­Η­Ν­Ε­ΙΑ (Π.Ν.Τ­Ρ­Ε­Μ­Π­Ε­ΛΑ)

Ἀδελφοί, ἔχοντας διάφορα χαρίσματα καὶ ἱκανότητες, ἀνάλογα μὲ τὴ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος πού μᾶς δόθηκε, ἂς ἀρκούμαστε σ' αὐτὲς κι ἂς μή ζητοῦμε ἐγωιστικά ἐκεῖνα ποὺ δὲν μᾶς ἔδωσε τὸ Ἅγιον Πνεῦμα. Εἴτε δηλαδὴ ἔχουμε τὸ χάρισμα τῆς προφητείας, ἂς προφητεύουμε ἀνάλογα μὲ τὸ χάρισμα πού δόθηκε στὸν καθένα σύμφωνα μὲ τὸ βαθμὸ τῆς πίστεώς του. Εἴτε ἔχουμε χάρισμα ἐκκλησιαστικῆς διακονίας, ἂς μένουμε στὸ χάρισμα αὐτὸ τῆς διακονίας. Εἴτε εἶναι κανείς διδάσκαλος τῶν θείων ἀληθειῶν, ἂς μένει στὴ διδασκαλία κι ἀς ἀρκεῖται νὰ ἐξηγεῖ τὶς ἀλήθειες ποὺ ἀποκαλύπτονται ἀπό τούς προφῆτες καὶ περιλαμβάνονται στὸ λόγο τοῦ Θεοῦ. Κι ἐκεῖνος ποὺ ἔχει τὸ χάρισμα νὰ προτρέπει στὴν ἀρετὴ καὶ στὴν ἐφαρμογὴ τῶν θείων ἀληθειῶν, τίς ὁποῖες ἀποκαλύπτει βέβαια ὁ προφήτης, ἐξηγεῖ ὅμως ὁ διδάσκαλος, ἂς μένει στὸ ἔργο τῆς προτροπῆς. Ἐκεῖνος ποὺ ἔχει κλίση νὰ μοιράζει ἀπό τὰ ἀγαθά του στοὺς φτωχούς, ἂς τὸ κάνει αὐτὸ μὲ ἁπλότητα, χωρὶς ἐπίδειξη ἢ ἄλλα ἐγωιστικὰ ἐλατήρια. Ἐκεῖνος στὸν ὁποῖο ἀνατέθηκε ἡ ἐπιστασία, ἡ φροντίδα καὶ ἡ ἐπιμέλεια ὁποιουδήποτε καλοῦ ἔργου, ἂς ἐπιστατεῖ μὲ προθυμία καὶ δραστηριότητα. Κι ἐκεῖνος ποὺ κάνει ἐλεημοσύνη, ἂς ἐλεεῖ μὲ χαρὰ καὶ καλοσύνη. Ἡ ἀγάπη ἂς εἶναι εἰλικρινὴς καὶ ἐλεύθερη ἀπό ὑποκρισία. Νὰ ἀποστρέφεστε μὲ ὅλη σας τὴ δύναμη τὸ πονηρὸ καὶ νὰ εἶστε προσκολλημένοι στὸ καλό. Μὲ τὴ φιλαδελφία νὰ γίνεστε φιλόστοργοι μεταξὺ σας. Νὰ προλαβαίνει ὁ καθένας νὰ ἀποδίδει πρῶτος τὴν τιμὴ στοὺς ἄλλους. Στὴν προθυμία καὶ τὸν ζῆλο ποὺ ἀπαιτεῖται γιὰ κάθε θεάρεστο ἔργο νὰ μὴν εἶστε δυσκίνητοι καὶ ὀκνηροί. Οἱ ἐσωτερικές σας πνευματικὲς δυνάμεις νὰ εἶναι γεμάτες ἀπό θερμὴ ἀφοσίωση καὶ πάντοτε ζεστὲς ἀπό τήν πνευματικὴ φλόγα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Καὶ μ' ὅλα αὐτὰ νά ὑπηρετεῖτε τὸν Κύριο ὡς ἀφοσιωμένοι δοῦλοι του. Ἡ ἀκλόνητη ἐλπίδα σας στὰ μελλοντικὰ ἀγαθὰ νά σᾶς γεμίζει χαρὰ καὶ νὰ σᾶς ἐνισχύει γιὰ νὰ δείχνετε ὑπομονὴ στὴ θλίψη. Καὶ νὰ ἐπιμένετε στὴν προσευχή, ἀπό τήν ὁποία θὰ παίρνετε μεγάλη βοήθεια γιὰ ὅλες αὐτὲς τὶς ἀρετές, καθὼς καὶ γιὰ τὶς δύσκολες περιστάσεις τῆς ζωῆς. Νὰ συμμετέχετε καὶ νὰ βοηθᾶτε στὶς ἀναγκες τῶν Χριστιανῶν, καὶ νὰ ἐπιδιώκετε τὴ φιλοξενία χωρίς νά περιμένετε οἱ ξενιτεμένοι ἀδελφοὶ νὰ σᾶς τὴν ζητήσουν. Νὰ εὔχεστε γιὰ ἐκείνους ποὺ σᾶς καταδιώκουν γιά  ὅλους νὰ εὔχεστε καὶ νὰ λέτε καλὰ λόγια ζητώντας τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ ἐπάνω τους, καὶ ποτὲ νὰ μὴν καταριέστε.

  

ΤΟ ΙΕΡΟ  ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ ἐμ­βὰς ὁ Ἰ­η­σοῦς εἰς πλοῖ­ον δι­ε­πέ­ρα­σεν καὶ ἦλ­θεν εἰς τὴν ἰ­δί­αν πό­λιν. Καὶ ἰ­δοὺ προ­σέ­φε­ρον αὐ­τῷ πα­ρα­λυ­τι­κὸν ἐ­πὶ κλί­νης βε­βλη­μέ­νον. καὶ ἰ­δὼν ὁ Ἰ­η­σοῦς τὴν πί­στιν αὐ­τῶν εἶ­πεν τῷ πα­ρα­λυ­τι­κῷ· Θάρσει, τέ­κνον· ἀ­φέ­ων­ταί σοι αἱ ἁ­μαρ­τί­αι σου. καὶ ἰ­δού τι­νες τῶν γραμ­μα­τέ­ων εἶ­πον ἐν ἑ­αυ­τοῖς· Οὗ­τος βλα­σφη­μεῖ. καὶ εἰ­δὼς ὁ Ἰ­η­σοῦς τὰς ἐν­θυ­μή­σεις αὐ­τῶν εἶ­πεν· Ἵ­να τί ὑ­μεῖς ἐν­θυ­μεῖ­σθε πο­νη­ρὰ ἐν ταῖς καρ­δί­αις ὑ­μῶν; τί γάρ ἐ­στιν εὐ­κο­πώ­τε­ρον, εἰ­πεῖν, ἀ­φέ­ων­ταί σου αἱ ἁ­μαρ­τί­αι, ἢ εἰ­πεῖν, ἔ­γει­ρε καὶ πε­ρι­πά­τει; ἵ­να δὲ εἰ­δῆ­τε ὅ­τι ἐ­ξου­σί­αν ἔ­χει ὁ υἱ­ὸς τοῦ ἀν­θρώ­που ἐ­πὶ τῆς γῆς ἀ­φι­έ­ναι ἁ­μαρ­τί­ας – τό­τε λέ­γει τῷ πα­ρα­λυ­τι­κῷ· Ἐ­γερ­θεὶς ἆ­ρόν σου τὴν κλί­νην καὶ ὕ­πα­γε εἰς τὸν οἶ­κόν σου. καὶ ἐ­γερ­θεὶς ἀ­πῆλ­θεν εἰς τὸν οἶ­κον αὐ­τοῦ. ἰ­δόν­τες δὲ οἱ ὄ­χλοι ἐ­θα­ύ­μα­σαν καὶ ἐ­δό­ξα­σαν τὸν Θε­ὸν τὸν δόν­τα ἐ­ξου­σί­αν τοι­α­ύ­την τοῖς ἀν­θρώ­ποις.

                                                       (Ματθ. θ΄[9]  1 –8)

ΛΟΓΟΣ ΣΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ

Ἕνα ἀκόμα θαῦμα τοῦ Χριστοῦ μᾶς περιγράφει σήμερα ὀ εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος, τὸ ὁποῖο ἀποτελεῖ συνέχεια τῆς διήγησης τῆς περασμένης Κυριακῆς, ὅπου εἶχε θεραπεύσει τοὺς δύο δαιμονισμένους στὴ χώρα τῶν Γαδαρηνῶν, καὶ οἱ κάτοικοι τῆς πόλης ἐκείνης ἀντὶ νά Τὸν ὑποδεχτοῦν Τὸν παρεκάλεσαν νὰ φύγει. Μπῆκε ὁ Κύριος πάλι στὸ πλοῖο καὶ ἐπέστρεψε στὴ Γαλιλαία. Ἐκεῖ τοῦ ἔφεραν ἕναν παράλυτο, κατάκοιτο στὸ κρεβάτι, καὶ καθὼς εἶδε ὁ Ἰησοῦς τὴν πίστη τῶν ἀνθρώπων, λέει στὸν παράλυτο «ἔχε θάρρος, παιδί μου, οἱ ἁμαρτίες σου ἔχουν συγχωρεθεί». Κάποιοι ἀπὸ τοὺς γραμματεῖς σκέφτηκαν ὅτι ὁ Χριστὸς βλασφημεῖ καὶ ὁ Κύριος, γνωρίζοντας τὶς σκέψεις τους, ρωτᾶ «γιατί ἔχετε πονηροὺς λογισμοὺς μέσα σας; τί εἶναι ἄραγε εὐκολότερο νὰ πεῖ κανείς, συγχωροῦνται οἱ ἁμαρτίες σου, ἢ σήκω καὶ περπάτα; γιά νὰ δεῖτε ὅμως ὅτι ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἔχει ἐξουσία νά συγχωρεῖ στὴ γῆ ἁμαρτίες», λέει στὸν παραλυτο: «σήκω, καὶ πάρε τὸ κρεβάτι σου καὶ πήγαινε στὸ σπίτι σου». Ἔτσι κι ἔγινε: σηκώθηκε ὁ ἀσθενὴς καὶ ἐπέστρεψε στὸ σπίτι του, ἐνῶ ὁ κόσμος ποὺ εἶδε τὸ θαῦμα κυριευμένος ἀπὸ δέος δόξαζε τὸν Θεό, ποὺ δίνει τόσο μεγάλη ἐξουσία στοὺς ἀνθρώπους.

Παρὰ τὸ σύντομο τῆς σημερινῆς διήγησης, τὰ μηνύματα πού ἀντλοῦμε ἀπὸ αὐτή εἶναι πολλά καὶ πλούσια. Καὶ πρῶτα ἀπὸ ὅλα, ἀντιπαραβάλλονται ἡ πίστη τῶν ἁπλῶν ἀνθρώπων μὲ τὴν ἀμφισβήτηση τῶν γραμματέων. Ὅπως πολλὲς φορὲς ἔχουμε δεῖ, σχεδὸν σὲ κάθε θαῦμα ποὺ ἔκανε ὁ Χριστός, ἀπαραίτητη προϋπόθεση ἀποτελεῖ ἡ πίστη ἐκείνου πού τὸ ζητᾶ. Τόσο ὁ παραλυτος τῆς σημερινῆς περικοπῆς, ὅσο καί οἱ ἄνθρωποι ποὺ τὸν μετέφεραν, εἶχαν πίστη μέσα τους, γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Κύριος, πρὶν ἀκόμα ἐκφράσουν μὲ λόγια τὴν ἐπιθυμία τους, σπεύδει νὰ παράσχει τὴν ἴαση. Αὐτὴ ἡ πίστη, δυστυχῶς, συχνὰ ἀπουσιάζει ἀπὸ τὶς καρδιές μας, ἀκόμα καὶ ὅταν παρακαλοῦμε στὶς προσευχές μας τὸν Θεὸ νὰ ἐπέμβει στὴ ζωή μας, νὰ μᾶς βοηθήσει, νὰ κάνει ἕνα μικρὸ ἢ μεγαλύτερο θαῦμα. Τὰ χείλη μας μπορεῖ νὰ προσεύχονται, ἡ καρδιὰ μας ὅμως διατηρεῖ ἀμφιβολίες ὅτι ὁ Θεὸς θὰ μᾶς ἀκούσει ἢ ὅτι θὰ μᾶς βοηθήσει. Καὶ αὐτό, ἄλλοτε μπορεῖ νὰ ἀποτελεῖ δική μας πνευματικὴ ἀδυναμία, καὶ ἄλλοτε ἕναν ἀπὸ τοὺς μεγαλύτερους πειρασμοὺς στὴ ζωή μας, ποὺ σκοπὸ ἔχει νὰ ἀποδυναμώσει τὴν προσευχή μας καὶ οὐσιαστικὰ νὰ μᾶς ἀπομονώσει ἀπὸ τὸν Θεό. Πίστη ὄμως εἶναι ἡ βεβαιότητα ὅτι για τὸν Θεὸ τὰ πάντα εἶναι δυνατά, ὅτι στὸ θέλημά Του τίποτα δὲν μπορεῖ νά σταθεῖ ἐμπόδιο, ὅτι ὁ Θεὸς νοιάζεται για τὰ πλάσματά Του καὶ συντρέχει σὲ ὅσους Τὸν ἐπικαλοῦνται μὲ ταπείνωση καὶ συντριβὴ καρδίας. Πίστη εἶναι ἡ σιγουριὰ γιά πράγματα ποὺ δὲν εἶναι ὁρατὰ μὲ τὸ ἀνθρώπινο μάτι, ὅπως ἡ ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν τὴν ὁποία παρέχει σήμερα ὀ Κύριος στὸν παράλυτο.

Ἕνα ἄλλο μήνυμα εἶναι ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ ἰατρὸς ὄχι μόνο τῶν σωμάτων, ἀλλὰ καὶ τῶν ψυχῶν μας. Θεωρεῖ τὸν ἄνθρωπο στὸ σύνολό του, καὶ δὲν περιορίζεται μόνο στὴ σωματικὴ ἀσθένεια, γι’ αὐτὸ καὶ πρῶτα ἀσχολεῖται μὲ τὴ θεραπεία τῆς ψυχῆς, μὲ τὴν συγχώρεση τῶν ἁμαρτιῶν. Για τὸν Θεὸ δὲν ἔχει τόσο μεγάλη σημασία ἡ σωματική μας ἀκεραιότητα, ὄσο ἡ πνευματική μας ὑγεία. Τὸ κάθε θαῦμα, ἀκόμα καὶ ὅταν πρόκειται γιά ἀποκατάσταση μιᾶς σωματικῆς ἀσθένειας, στοχεύει στὴν πνευματικὴ μας προκοπὴ καὶ τελείωση. Κι ἐδῶ συχνὰ κάνουμε ἕνα μεγάλο σφάλμα, ὅταν παρακαλοῦμε στὶς προσευχές μας τὸν Κύριο νὰ μᾶς βοηθήσει σὲ πράγματα ποὺ ἔχουν σχέση εἴτε μὲ τὴν καθημερινότητά μας εἴτε μὲ τὴν σωματική μας ὑγεία. Καλὰ κάνουμε βέβαια καὶ παρακαλοῦμε τὸν Θεὸ γιά ὅλα αὐτά, ὅμως πρωτίστως ὀφείλουμε νὰ ἐνδιαφερόμαστε καὶ νὰ Τὸν παρακαλοῦμε για τὴν ψυχικὴ μας θεραπεία, για τὴ συγχώρεση τῶν ἁμαρτιῶν μας, για τὴν καλλιέργεια τῶν ἀρετῶν. Γι’ αὐτὸ καὶ σὲ ἀρκετὲς περιπτώσεις ποὺ νιώθουμε ὅτι ὁ Θεὸς δὲν εἰσακούει τὶς προσευχές μας, αὐτὸ ὀφείλεται στὸ ὅτι τὰ αἰτήματά μας εἴτε δὲν ἀπευθύνονται μὲ τὴν δέουσα πίστη, εἴτε δὲν ὠφελοῦν τὴν πνευματικὴ μας ὑγεία, εἰδικὰ ὅταν πρόκειται γιά ὑλικὰ ἀγαθὰ ἢ σωματικὴ ὑγεία.

Τέλος, τὸ τρίτο μήνυμα ποὺ ἀντλοῦμε ἀπὸ τὴ σημερινὴ περικοπὴ εἶναι ὅτι ὁ Θεὸς δίνει τὴν ἐξουσία στοὺς ἀνθρώπους καὶ τῆς ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν, καὶ τῆς σωματικῆς θαυματουργίας. Βέβαια, ὁ Χριστὸς δὲν εἶναι ἕνας ἁπλὸς ἄνθρωπος. Εἶναι ὁ σαρκωθείς Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ, καὶ δὲν χρειάζεται νὰ Τοῦ δοθεῖ ἡ ἐξουσία αὐτή. Τόσο ὅμως στὴν Παλαιὰ Διαθήκη, ὅσο καὶ στὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας, αὐτή ἡ ἐξουσία ἔχει δοθεῖ στοὺς ἀνθρώπους: οἱ Προφῆτες, οἱ Ἀπόστολοι, οἱ Ἅγιοι, ἀποτελοῦν τέτοια παραδείγματα, τὰ ὁποῖα δὲν ἔχουν ἐκλείψει μέχρι τὶς μέρες μας. Ὁ Θεὸς θαυματουργεῖ στὴ ζωή μας, τόσο μέσα ἀπὸ ἀνθρώπους χαρισματικούς, ὅσο καὶ μέσα ἀπὸ τὰ Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας μας, κυρίως δὲ μὲ τὴν Ἐξομολόγηση καὶ τὴν Θεία Εὐχαριστία, ποὺ ἀποτελοῦν τὸ θεραπευτήριο τῆς ψυχῆς μας.

Πίστη ἑπομένως στὸν Θεό, καρδιὰ χωρὶς ἀμφιβολίες καὶ μέριμνα πρωτίστως γιά τὰ πνευματικὰ ἀγαθὰ εἶναι αὐτὰ ποὺ χρειαζόμαστε ὅλοι μας. Καὶ ἀκόμη, ζωὴ Μυστηριακή, ὄχι ἀτομικὴ θρησκευτικότητα, ἀλλὰ συνδεδεμένη μὲ τὴν Ἐκκλησία, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ καὶ προσφέρει στὸν καθένα μας τὸ διαρκὲς θαῦμα τῆς σωτηρίας.

 Πηγή: Απλά και Ορθόδοξα: http://xerouveim.blogspot.com/2010/07/4-7-2010.html

ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Τῷ αὐ­τῷ μη­νὶ Ζ'. Τῆς ἁ­γί­ας με­γα­λο­μάρ­τυ­ρος καὶ ἀ­θλο­φό­ρου τοῦ Χρι­στοῦ Κυ­ρια­κῆς.

Στιχ. Κυ­ρια­κὴ θα­νοῦ­σα, τὴν το­μὴν φθά­νει προ­αι­ρέ­σει, πλὴν καὶ τε­λει­οῦ­ται ξί­φει.

Κα­τὰ τοὺς χρό­νους τοῦ Βα­σι­λέ­ως Δι­ο­κλη­τια­νοῦ ἐν ἔ­τει σπβ' ἦ­τον ἀν­δρό­γυ­νόν τι Χρι­στι­α­νι­κὸν Δω­ρό­θε­ος καὶ Εὐ­σε­βί­α ὀ­νο­μα­ζό­με­νον, οἵ­τι­νες ἐ­πει­δή ἦ­σαν ἄ­τε­κνοι πα­ρε­κά­λουν τὸν Θε­ὸν νὰ τοῖς χα­ρί­ση τέ­κνον, ὑ­πο­σχό­με­νοι νὰ χα­ρί­σουν πά­λιν τὸ γεν­νη­θὲν παι­δί­ον εἰς αὐ­τόν. Ὅ­θεν ὑ­πή­κου­σεν ὁ Θε­ὸς τῆς δε­ή­σε­ως αὐ­τῶν, καὶ ἐ­γέν­νη­σαν παι­δί­ον θη­λυ­κὸν ἐv ἡ­μέ­ρᾳ Κυ­ρια­κῇ· διὸ καὶ ὠ­νό­μα­σαν αὐ­την Κυ­ρια­κὴν, τὴν ὁ­ποί­αν βα­πτί­σαν­τες, ἀ­νέ­θρε­ψαν ἐν παι­δεί­ᾳ καὶ νου­θε­σί­ᾳ Κυ­ρί­ου κα­τὰ τὸν ἀ­πό­στο­λον καὶ ἐ­φύ­λατ­τον αὐ­τὴν Ι­Ι­αρ­θέ­νον, ἐ­πει­δὴ ἔ­μελ­λον νὰ τὴν ἀ­φι­ε­ρώ­σω­σιν εἰς τὸν Θε­όν. Ὅ­ταν δὲ ὁ δυ­σε­βής Δι­ο­κλη­τια­νὸς ἐ­κί­νη­σε δι­ωγ­μὸν κα­τὰ τῶν Χρι­στια­νῶν, τό­τε πα­ρε­δό­θη­σαν οἱ γο­νεῖς τῆς ἁ­γί­ας μὲ αὐ­τὴν εἰς τὸν τύ­ραν­νον ὁ ὁ­ποῖ­ος ἀ­να­κρί­νας, τοὺς μὲν γο­νεῖς τῆς ἁ­γί­ας ἔ­δει­ρε, καὶ ἔ­στει­λεν αὐ­τοὺς εἰς τὸν Δού­καν Ἰ­οῦ­στον, τὸν εὑ­ρι­σκό­με­νον κα­τὰ τὰ μέ­ρη τῆς ἐν τῇ μικρᾷ Ἀρμενίᾳ Μελιτινῆς, ἥτις κοινῶς Μαλατιὰ ὀνομάζεται∙ τὴν δὲ Κυριακὴν ἀπέστειλεν εἰς τὸν Καίσαρα Μαξιμιανὸν τὸν εὑρισκόμενον εἰς τὴν Νικομήδειαν. Ὁ Μαξιμιανὸς λοιπὸν ἀνακρίνας τὴν μάρτυρα καὶ εὑρὼν αὐτὴν στερεὰν εἰς τὴν πίστιν τοῦ Χριστοῦ, τὴν ἔρριψε κατὰ γῆς καὶ τὴν ἔδειρεν ἐπὶ πολλὰς ὥρας. Ἐπειδὴ δὲ ἡ ἁγία προσηύχετο, διὰ τοῦτο ἐθυμώνετο ὁ τύραννος κατὰ τῶν στρατιωτῶν τῶν βασανιζόντων τὴν μάρτυρα. Τότε ἡ ἁγία λέγει πρὸς τὸν Μαξιμιανόν∙ μὴ πλανᾶσαι, ὦ Μαξιμιανὲ, ποτὲ δὲν θέλεις μὲ νικήσει, τοῦ Θεοῦ βοηθοῦντος μοι. Διὰ τοῦτο καὶ ὁ Μαξιμιανὸς ἀποκαμὼν, ἔπεμψε τὴν ἁγίαν εἰς τὸν ἄρχοντα τῆς Βιθυνίας, Ἱλαριανὸν ὀνόματι. Ὁ δὲ Ἱλαριανὸς ἀνακρίνας τὴν μάρτυρα, ἔμβασεν αὐτὴν μέσα εἰς τὸν ναὸν τῶν εἰδώλων. Ἐκεῖ δὲ προσευχηθείσης τῆς Ἁγίας, ἔγεινε μεγάλος σεισμὸς, ἀπὸ τὸν ὁποῖον ἐκρημνίσθησαν τὰ εἴδωλα καὶ ἔγιναν ὡσὰν κονιορτός. Ἐπηκολούθησε δὲ πρὸς τούτοις ἀνεμοστρόβιλός τις, ὅστις ἐσκόρπισεν εἰς τὸν ἀέρα τὸν κονιορτὸν τῶν εἰδώλων, ἀστραπὴ δὲ ἐπιπεσοῦσα, κατέκαυσε τὸ πρόσωπον τοῦ ἄρχοντος Ἱλαριανοῦ. Ὅθεν ἐκεῖνος κρημνισθεὶς ἀπὸ τὸν θρόνον του ἐξέψυξεν. Ἐλθὼν δὲ ἄλλος ἄρχων διάδοχος ἐκείνου, καὶ μαθὼν ταῦτα, κατεδίκασε νὰ καῇ ἡ Ἁγία εἰς τὸ πῦρ. Καὶ ἤναψαν οἱ ὑπηρέται πυρκαϊὰν μεγάλην, καὶ ἔσπρωξαν τὴν μάρτυρα μέσα εἰς αὐτήν. Ἡ δὲ ἁγία σηκώσασα τὰς χεῖρας εἰς τὸν οὐρανὸν, προσευχήθη τῷ Θεῷ ἐπὶ πολύ. Ὅθεν μολονότι ἦτο καιρὸς εὔδιος, κατέβη ὅμως σύννεφον ἀπὸ τὸν οὐρανὸν, καὶ ἔσβυσεν ὅλην τὴν φωτιὰν, χωρὶς νὰ βλαφθῇ ἡ μάρτυς τελείως ἀπ’ αὐτήν. Μετὰ ταῦτα ἀφῆκεν ὁ τύραννος διάφορα θηρία ἐναντίον τῆς ἁγίας, ἀλλ' ὅμως δὲν κατώρθωσε τίποτε, ἐπειδὴ καὶ τὰ θηρία ἐκυλίοντο ὡς ἀρνία ἥμερα εἰς τοὺς πόδας τῆς ἁγίας χωρὶς ποσῶς νὰ τὴν βλάψωσιν. Ὅθεv βλέποντες πολλοί Ἕλληνες τὸ παράδοξον αὐτὸ θαῦμα, ἐπίστευσαν εἰς τὸν Χριστόν∙ ἔπειτα ἐβλήθη ἡ μάρτυς εἰς τὴν φυλακήν καὶ τὴν ἐρχομένην ἡμέραν ἐκάθισεν ὁ ἄρχων εἰς τὸ βῆμα καὶ ἔδωκε κατὰ τῆς ἁγίας τὴν τοῦ θανάτου τελευταίαν ἀπόφασιν. Ὅθεν οἱ δήμιοι ἤγαγον αὐτὴν ἔξω τῆς πόλεως διὰ νὰ τὴν ἀποκεφαλίσουν. Ἡ δὲ ἁγία ἐζήτησε καιρὸν, ἵνα προσευχηθῇ. Καὶ προσευχηθεῖσα ἐπὶ πολλὰς ὥρας, ἐδίδαξε τοὺς ἀκολουθήσαντας αὐτὴν Χριστιανούς. Εἶτα πλαγιάσασα εἰς τὴν γῆν, παρέδωκε τὴν ψυχήν της εἰς χεῖρας Θεοῦ. Ἐλθόντες δὲ πρὸς αὐτὴν οἱ στρατιῶται οἱ μέλλοντες νὰ τὴν ἀποκεφαλίσωσι, καθὼς τὴν εἶδον νεκράν ἐξέστησαν. Ἠκούσθη δὲ καὶ θεία φωνὴ εἰς αὐτοὺς λέγουσα∙ «πορεύεσθε ἀδελφοὶ, καὶ διηγεῖσθε εἰς ὅλους τὰ μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ. Οἰ δὲ στρατιῶται γυρίσαντες ἐδόξασαν τὸν Θεόν. Ἧς ταῖς πρεσβείαις ἠξιωθείημεν καὶ ἡμεῖς τῆς οὐρανῶν βασιλείας Ἀμήν.

ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ. ΤΑ ΑΝΓΝΩΣΜΑΤΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΦΟΥ

 ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΠΑΥΛΟΥ ΚΑΙ ΒΑΡΝΑΒΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
(ΟΣΙΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΤΟΥ ΕΝ ΑΘΩ)

 (5 ΙΟΥλΙΟΥ 2015)

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ  

Ἀδελφοί, ὁ καρπὸς τοῦ Πνεύματός ἐστιν ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, ἀγαθωσύνη, πίστις, πρᾳότης, ἐγκράτεια· κατὰ τῶν τοιούτων οὐκ ἔστι νόμος. Οἱ δὲ τοῦ Χριστοῦ τὴν σάρκα ἐσταύρωσαν σὺν τοῖς παθήμασι καὶ ταῖς ἐπιθυμίαις. Εἰ ζῶμεν Πνεύματι, Πνεύματι καὶ στοιχῶμεν. Μὴ γινώμεθα κενόδοξοι, ἀλλήλους προκαλούμενοι, ἀλλήλοις φθονοῦντες. Ἀδελφοί, ἐὰν καὶ προληφθῇ ἄνθρωπος ἔν τινι παραπτώματι, ὑμεῖς οἱ πνευματικοὶ καταρτίζετε τὸν τοιοῦτον ἐν πνεύματι πρᾳότητος, σκοπῶν σεαυτόν, μὴ καὶ σὺ πειρασθῇς. Ἀλλήλων τὰ βάρη βαστάζετε, καὶ οὕτως ἀναπληρώσατε τὸν νόμον τοῦ Χριστοῦ.

                                    (Γαλ.ε΄[5] 22 – στ΄ [6] 2)

ΕΡ­ΜΗ­ΝΕΙΑ (Π.Ν.ΤΡΕΜ­ΠΕ­ΛΑ)

      Ἀδελφοί, ὁ καρπὸς ποὺ παράγει τὸ Ἅγιον Πνεῦμα μὲ τὸ φωτισμὸ καὶ τὴ χάρη ποὺ χορηγεῖ στὶς ψυχές μας, εἶναι ἡ ἀγάπη, ἡ χαρὰ ποὺ προέρχεται ἀπό τὴν ἀγαθὴ συνείδηση, ἡ εἰρήνη ποὺ εἶναι ἀχώριστη ἀπ' αὐτήν, ἡ ἀνοχὴ καὶ ἡ πλατιὰ καρδιὰ στὶς ἀδικίες ποὺ μᾶς κάνουν οἱ ἄλλοι, ἡ ἀγαθὴ διάθεση καὶ καλοσύνη, ἡ εὐεργετικὴ διάθεση καὶ συμπεριφορά, ἡ πίστη καὶ ἡ ἀξιοπιστία στὰ λόγια καὶ τὶς ὑποσχέσεις μας, ἡ πραότητα, ἡ ἐγκράτεια σὲ ὁτιδήποτε πονηρό. Ἀπέναντι στοὺς ἀνθρώπους αὐτοὺς ποὺ ἔχουν τὶς ἀρετὲς αὐτὲς δὲν ἰσχύει ὁ νόμος. Κι ὅσοι ἀνήκουν πραγματικὰ στὸν Χριστό, ἔχουν νεκρώσει τὸ σαρκικὸ ἄνθρωπο μὲ τὰ πάθη καὶ τὶς ἐπιθυμίες του. Ἐάν ζοῦμε σύμφωνα μὲ τὶς ἐμπνεύσεις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἂς συμπεριφερόμαστε καὶ σύμφωνα μέ τίς προσταγὲς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ ὄχι κινούμενοι ἀπό ἐλατήρια ἰδιοτέλειας καὶ ματαιοδοξίας. Ἄς μὴ γινόμαστε ματαιόδοξοι, προκαλώντας ὁ ἕνας τὸν ἄλλο σὲ φιλονικίες καὶ φθονώντας ὁ ἕνας τόν ἄλλο. Σᾶς κάνω προσεκτικοὺς στὴ ματαιοδοξία καί τό φθόνο, διότι οἱ ἀδυναμίες τῶν ἀδελφῶν γίνονται ἀφορμὴ νὰ ἐκδηλώνει ὁ ἕνας κι ὀ ἄλλος τή φιλαρχία του. Ὄχι, ἀδελφοὶ  κι ἐάν ἀπό ἀδυναμία πέσει ἕνας ἄνθρωπος σὲ κάποιο ἁμάρτημα, ἐσεῖς πού εἶστε πνευματικὰ ἰσχυροί, νὰ τὸν διορθώνετε καὶ νὰ τὸν παιδαγωγεῖτε μὲ πνεῦμα πραότητος. Ἐσύ μάλιστα πού διορθώνεις τὸν ἄλλο πρόσεχε τὸν ἑαυτό σου μὴν πέσεις κι ἐσύ σὲ πειρασμὸ  καὶ θὰ συμβεῖ αὐτὸ εἴτε μέ τό νά παρασυρθεῖς στὸ ἴδιο ἁμάρτημα, εἴτε μὲ τὸ νὰ κυριευθεῖς ἀπό ἀνυπομονησία ἢ ματαιοδοξία καὶ φιλαρχία, καί γενικότερα ἀπό ἐγωισμό. Γιὰ νὰ προστατεύεστε λοιπὸν ἀπό τόν κίνδυνο νά πέσετε κι ἐσεῖς, νὰ ὑπομένετε ὁ ἕνας τὶς ἐνοχλήσεις τοῦ ἄλλου, πού ὀφείλονται στὰ ἐλαττώματα καὶ τὶς ἐλλείψεις του  κι ἔτσι, μὲ τὴν ὑπομονετικὴ αὐτὴ ἀνοχή, ἐκπληρῶστε τελείως τὸ νόμο τοῦ Χριστοῦ, δηλαδή τήν ἐντολὴ τῆς ἀγάπης. Ἄνθρωπος ποὺ δὲν ὑπομένει μέ ἀγάπη τὴν ἀδυναμία τοῦ ἄλλου, δὲν συναισθάνεται ὅτι ἔχει κι αὐτὸς ἐλαττώματα, ἀλλά ἔχει μεγάλη ἰδέα γιά τόν ἑαυτό του. Ἡ ἰδέα του ὅμως αὐτή εἶναι ψεύτικη.

ΤΟ ΙΕΡΟ  ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἐλθόντι τῷ ᾿Ιησοῦ εἰς τὴν χώραν τῶν Γεργεσηνῶν ὑπήντησαν αὐτῷ δύο δαιμονιζόμενοι, ἐκ τῶν μνημείων ἐξερχόμενοι, χαλεποὶ λίαν, ὥστε μὴ ἰσχύειν τινὰ παρελθεῖν διὰ τῆς ὁδοῦ ἐκείνης. Καὶ ἰδοὺ ἔκραξαν, λέγοντες· Τί ἡμῖν καὶ σοί, ᾿Ιησοῦ Υἱὲ τοῦ Θεοῦ; ἦλθες ὧδε πρὸ καιροῦ βασανίσαι ἡμᾶς; Ἦν δὲ μακρὰν ἀπ᾿ αὐτῶν ἀγέλη χοίρων πολλῶν βοσκομένη. Οἱ δὲ δαίμονες παρεκάλουν αὐτὸν λέγοντες· Εἰ ἐκβάλλεις ἡμᾶς, ἐπίτρεψον ἡμῖν ἀπελθεῖν εἰς τὴν ἀγέλην τῶν χοίρων. Καὶ εἶπεν αὐτοῖς· Ὑπάγετε. Οἱ δὲ ἐξελθόντες, ἀπῆλθον εἰς τὴν ἀγέλην τῶν χοίρων. Καὶ ἰδοὺ, ὥρμησε πᾶσα ἡ ἀγέλη τῶν χοίρων κατὰ τοῦ κρημνοῦ εἰς τὴν θάλασσαν, καὶ ἀπέθανον ἐν τοῖς ὕδασιν. Οἱ δὲ βόσκοντες ἔφυγον· καὶ ἀπελθόντες εἰς τὴν πόλιν, ἀπήγγειλαν πάντα καὶ τὰ τῶν δαιμονιζομένων. Καὶ ἰδοὺ πᾶσα ἡ πόλις ἐξῆλθεν εἰς συνάντησιν τῷ ᾿Ιησοῦ· καὶ ἰδόντες αὐτὸν, παρεκάλεσαν ὅπως μεταβῇ ἀπὸ τῶν ὁρίων αὐτῶν.  Καὶ ἐμβὰς εἰς πλοῖον, διεπέρασε, καὶ ἦλθεν εἰς τὴν ἰδίαν πόλιν.

                                         (Ματθ. η΄[8] 28 –θ΄[9] 1)

ΚΑΤΟΧΗ!

ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΗ ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ    

Παράδοξη ἦταν ἡ ὑποδοχὴ ποὺ ἐπιφύλαξε στὸν Κύριο ἡ χώρα τῶν Γεργεσηνῶν. Μόλις ὁ Κύριος ἔφυγε ἀπὸ τὴν Καπερναοὺμ καὶ ἔφθασε μὲ τὸ πλοιάριο στὴν περιοχὴ αὐτή, τὸν συνάντησαν δύο δαιμονισμένοι, οἱ ὁποῖοι σκόρπιζαν φόβο καί τρόμο στὴν περιοχή. Ἦσαν «χαλεποὶ λίαν», τονίζει ὁ ἱερός Εὐαγγελιστὴς  κατοικοῦσαν δὲ στὰ μνήματα καὶ μὲ τὴ φρικτὴ παρουσία του δὲν ἄφηναν νὰ πλησιάσει κανείς ἄνθρωπος στὸν τόπο ἐκεῖνο.

Ἡ ἐμφάνιση τοῦ Κυρίου τάραξε τὰ δύο δυστυχισμένα πλάσματα, ποὺ ἄρχισαν νὰ φωνάζουν μὲ ἀγωνία καί φοβο. Τί φώναζαν; «Τί ἡμῖν καί σοί, Ἰησοῦ υἱὲ τοῦ Θεοῦ;»  ποιὰ σχέση ὑπάρχει ἀνάμεσά μας, Ἰησοῦ, υἱέ τοῦ Θεοῦ; Ἦρθες ἐδῶ πρόωρα, πρὶν τὴν ὥρα τῆς Κρίσεως, γιά νά μᾶς βασανίσεις; Μὲ τὸ στόμα τῶν δύο δαιμονισμένων ὁμιλοῦν βέβαια οἱ δαίμονες. Γνωρίζουν ὅτι τούς περιμένει ἡ τιμωρία, ἀλλὰ δὲν φαντάζονταν ὅτι θά ἐρχόταν τόσο νωρίς. Γι’ αὐτὸ καί, ὅταν βλέπουν τὸν Κύριο νὰ τοὺς πλησιάζει, διαμαρτύρονται, προσπαθοῦν νὰ κερδίσουν χρόνο.

Πῶς κατανόησαν ὅτι ὁ Κύριος ἐπρόκειτο νὰ τοὺς βασανίσει; Ἡ ἴδια ἡ παρουσία τοῦ Κυρίου εἶναι φρικτὸ βασανιστήριο γι' αὐτούς. Αὐτὴ εἶναι ἡ πλέον φρικτὴ κόλασή τους, τὸ νὰ βρίσκονται ἐνώπιον τοῦ Κυρίου. Μάλιστα, καθὼς κατάλαβαν ὅτι ὁ Κύριος θὰ τοὺς ἐκδιώξει ἀπό τούς δύο ἀνθρώπους ποὺ εἶχαν κυριεύσει, τὸ βασανιστήριό τους ἔγινε φρικτότερο. Διότι αὐτοί, βασανίζοντας τοὺς ἀνθρώπους, σβήνουν πρόσκαιρα τὴν φονικὴ φωτιά ποὺ τοὺς κατακαίει. Τώρα αὐτὴ ἡ πρόσκαιρη ἱκανοποίησή τους αἰσθάνονται ὅτι θὰ τοὺς ἀφαιρεθεῖ. Γι' αὐτὸ καὶ ὑποφέρουν τόσον πολύ.

ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΤΡΟΜΟ ΤΟΥΣ οἱ τύραννοι τῶν ἀνθρώπων κάνουν μία κίνηση ἀπελπισίας. Ζητοῦν ἀπό τὸν Κύριο, ἐάν τούς ἐκδιώξει ἀπό τούς ἀνθρώπους, νὰ τοὺς ἐπιτρέψει νὰ εἰσέλθουν σὲ ἕνα κοπάδι χοίρων, ποὺ ἔβοσκε κάπου ἐκεῖ κοντά. Ὁ Κύριος τοὺς τὸ ἐπέτρεψε. Καὶ τότε ὅλο ἐκεῖνο τὸ κοπάδι τῶν χοίρων, μόλις τὸ κατέλαβαν οἱ δαίμονες, ὥρμησε πρὸς τὸν γκρεμὸ καὶ ἔπεσε καί πνίγηκε μέσα στὴ λίμνη. Ἦταν ἕνα θέαμα τραγικό. Οἱ δὲ βοσκοί, συγκλονισμένοι ἀπό τὸ γεγονός, ἔτρεξαν καί ἀνήγγειλαν στοὺς κατοίκους τῆς πόλεως τὰ ὅσα συνέβησαν.

Γιατί ὁ Κύριος ἐπέτρεψε στοὺς δαίμονες νὰ καταλάβουν τὸ κοπάδι τῶν χοίρων; Τὸ ἐπέτρεψε κυρίως, διότι ἦταν ἀπαγορευμένο στοὺς Ἑβραίους νὰ τρώγουν χοιρινὸ κρέας καὶ νὰ ἐκτρέφουν χοίρους. Αὐτοὶ ἐπομένως ποὺ ἔτρεφαν τοὺς χοίρους παρανομοῦσαν γι' αὐτὸ ὁ Κύριος ἐπέτρεψε δι’ αὐτοῦ τοῦ τρόπου νὰ τιμωρηθοῦν.

ΤΟ ΟΛΟ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ ὡστόσο εἶχε μία πολὺ θλιβερή κατάληξη. Οἱ κάτοικοι τῆς πόλεως, ἀντί νά μετανοήσουν καὶ νὰ δεχθοῦν τὸν Κύριο μὲ εὐγνωμοσύνη ὡς σωτήρα τους, φοβήθησαν μήπως ὑποστοῦν καὶ ἄλλες καταστροφὲς καὶ Τὸν παρακάλεσαν νὰ φύγει ἀπὸ τὰ μέρη τους. Καὶ ὁ Κύριος, ἐφ’ ὅσον ἐκεῖνοι δὲν Τὸν ἤθελαν, πῆρε τὸ πλοῖο καὶ γύρισε πάλιν στὴν Καπερναούμ, τὴν πόλη ποὺ εἶχε καταστήσει κέντρο τῆς δράσης Του.

Θλιβερό πράγματι τὸ φαινόμενο. Ἐνῶ ὁ Κύριος ἀπάλλαξε ἀπό μιά μάστιγα ὅλη ἐκείνη τὴν περιοχή, οἱ εὐεργετημένοι κάτοικοί της φανερώνονται ἀχάριστοι. Ὑπολογίζουν περισσότερο τὴν οἰκονομική ζημιά ποὺ ὑπέστησαν, ἀπό τήν εὐεργεσία πού ὁ Κύριος τούς χάρισε. Οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ ἦσαν πνευματικά ὑποδουλωμένοι στὸ διάβολο, ὅπως σωματικά οἱ δυό δαιμονισμένοι. Καὶ δυστυχῶς στὴν περίπτωση αὐτή προτίμησαν νὰ ἐξακολουθήσουν νὰ μένουν ὑποδουλωμένοι στὸν ἐχθρό τους.

ΟΙ ΔΑΙΜΟΝΕΣ ΔΕΝ ΔΙΟΙΚΟΥΝ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ

Εἶναι πολὺ σημαντικό νὰ ὑπογραμμίσουμε αὐτὴ τὴν τόσο βασικὴ ἀλήθεια ποὺ ἀπορρέει ἀπό τὸ περιστατικὸ τοῦ σημερινοῦ μας Εὐαγγελίου. Τήν ἀλήθεια ὅτι οἱ δαίμονες δὲν ἔχουν ἐξουσία ἀνεξέλεγκτη πάνω στοὺς ἀνθρώπους. Ὁτιδήποτε κάνουν, τὸ κάνουν μὲ τὴν ἄδεια τοῦ Θεοῦ. Δὲν μποροῦν νὰ βλάψουν αὐθαιρέτως τὸν ἄνθρωπο. Ἀκόμη καὶ γιὰ νὰ βλάψουν τοὺς χοίρους, ζητοῦν  τήν ἔγκριση τοῦ Κυρίου.

Ἑπομένως, νὰ γνωρίζουμε ὅτι οἱ δαίμονες, τόσο μόνο μποροῦν νὰ ἐπέμβουν στὴ ζωή μας, ὅσο τοὺς ἐπιτρέπει ὁ Θεός. Δὲν μποροῦν οὔτε ἕνα χιλιοστό περισσότερο. Καὶ αὐτὸ σημαίνει ὅτι ὅσες συμφορὲς καὶ δυστυχίες κι ἄν μᾶς εὕρουν, ἔχουν ὅλες τήν ἔγκριση τοῦ Θεοῦ, τὶς ἐπιτρέπει ὁ Θεός. Καὶ τὶς ἐπιτρέπει γιὰ τὸ καλό μας, ἀπό ἀγάπη πρὸς ἐμᾶς. Εἶναι εὐκαιρίες, ποὺ μᾶς τὶς στέλνει μὲ μέτρο, γιὰ νὰ δείξουμε τὴν πιστότητά μας σ' Αὐτόν, τὴν ὑπομονή μας, τὸν ἀγῶνα μας. Τὶς ἐπιτρέπει δὲ κατὰ τὴν ἀντοχή μας. Δὲν ἀφήνει τὸν διαβολο νὰ μᾶς πειράξει περισσότερο ἀπ’ ὅσο ἀντέχουμε. Ἐάν τὸν ἄφηνε ἀνεξέλεγκτο, θὰ μᾶς εἶχε κάνει ὅλους κομμάτια. Τόσο μῖσος καὶ κακία ἔχει τὸ πονηρὸ πνεῦμα ἐναντίον μας.

Τὴ ζωή μας καὶ τὴν πορεία ὅλου τοῦ κόσμου τὰ κυβερνᾶ καὶ τὰ κατευθύνει ὁ Θεός. Ὁ δὲ διάβολος μὲ τὴν κακία του, χωρὶς νά τό θέλει καὶ χωρὶς νὰ τὸ συνειδητοποιεῖ, βοηθεῖ στὸ νὰ πραγματοποιηθεῖ τὸ πάνσοφο σχέδιο τοῦ Θεοῦ.

Ἀπομένει τώρα αὐτὸ τὸ σχέδιο τοῦ Θεοῦ νά θελήσουμε νά τὸ ὑπηρετήσουμε καὶ μεῖς γιά νὰ σωθοῦμε.

(Δι­α­σκευ­ὴ ἀ­πὸ πα­λαι­ὸ τό­μο τοῦ Πε­ρι­ο­δι­κοῦ «Ο ΣΩ­ΤΗΡ»)