ΚΥΡΙΑΚΗ Ι΄ ΛΟΥΚΑ. ΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΦΟΥ

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΠΑΥΛΟΥ ΚΑΙ ΒΑΡΝΑΒΑ

    ΚΥΡΙΑΚΗ Ι΄ ΛΟΥΚΑ

(6 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2015)

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ (ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ)

Ἀ­δελ­φοί, πε­ί­θε­σθε τοῖς ἡ­γου­μέ­νοις ὑ­μῶν καὶ ὑ­πε­ί­κε­τε· αὐ­τοὶ γὰρ ἀ­γρυ­πνοῦ­σιν ὑ­πὲρ τῶν ψυ­χῶν ὑ­μῶν ὡς λό­γον ἀ­πο­δώ­σον­τες· ἵ­να με­τὰ χα­ρᾶς τοῦ­το ποι­ῶ­σι καὶ μὴ στε­νά­ζον­τες· ἀ­λυ­σι­τε­λὲς γὰρ τοῦ­το. Προ­σε­ύ­χε­σθε πε­ρὶ ἡ­μῶν· πε­πο­ί­θα­μεν γὰρ ὅ­τι κα­λὴν συ­νε­ί­δη­σιν ἔ­χο­μεν, ἐν πᾶ­σι κα­λῶς θέ­λον­τες ἀ­να­στρέ­φε­σθαι. Πε­ρισ­σο­τέ­ρως δὲ πα­ρα­κα­λῶ τοῦ­το ποι­ῆ­σαι, ἵ­να τά­χι­ον ἀ­πο­κα­τα­στα­θῶ ὑ­μῖν. ῾Ο δὲ Θε­ὸς τῆς εἰ­ρή­νης, ὁ ἀ­να­γα­γὼν ἐκ νε­κρῶν «τὸν ποι­μέ­να τῶν προ­βά­των» τὸν μέ­γαν «ἐν αἵ­μα­τι δι­α­θή­κης αἰ­ω­νί­ου», τὸν κύ­ρι­ον ἡ­μῶν ᾿Ι­η­σοῦν, κα­ταρ­τί­σαι ἡ­μᾶς ἐν παν­τὶ ἔρ­γῳ ἀ­γα­θῷ εἰς τὸ ποι­ῆ­σαι τὸ θέ­λη­μα αὐ­τοῦ, ποι­ῶν ἐν ὑ­μῖν τὸ εὐ­ά­ρε­στον ἐ­νώ­πι­ον αὐ­τοῦ δι­ὰ ᾿Ι­η­σοῦ Χρι­στοῦ, ᾧ ἡ δό­ξα εἰς τοὺς αἰ­ῶ­νας τῶν αἰ­ώ­νων· ἀ­μήν.

                                                  (Ἑ­βρ.  ιγ΄ 13] 17-21)

ΕΡ­ΜΗ­ΝΕΙΑ (Π.Ν.ΤΡΕΜ­ΠΕ­ΛΑ)

Ἀ­δελ­φοί, νά ὑπακοῦτε στοὺς πνευματικοὺς προϊσταμένους σας καὶ νὰ ὑποτάσσεσθε τελείως σ' αὐτούς. Διότι αὐτοί ἀγρυπνοῦν γιὰ τὴ σωτηρία τῶν ψυχῶν σας, καθὼς θὰ δώσουν λόγο στὸ Χριστὸ γιὰ τὶς ψυχές σας. Νὰ τοὺς ὑπακοῦτε, γιὰ νὰ ἐνθαρρύνονται μὲ τὴν ὑπακοή σας, ὥστε νὰ ἐπιτελοῦν τὸ ἔργο τους αὐτὸ μὲ χαρὰ καὶ ὂχι μὲ στεναγμούς. Ἄλλωστε δὲν σᾶς συμφέρει νὰ στενάζουν ἐξαιτίας σας οἱ πνευματικοὶ σας προεστοί, ἐπειδή ὁ Θεὸς θὰ σᾶς τιμωρήσει γι' αὐτό. Νὰ προσεύχεσθε γιά μᾶς. Καὶ ἔχουμε τὸ θάρρος νά ζητήσουμε τὶς προσευχές σας, διότι εἴμαστε βέβαιοι ὅτι ἡ συνείδησή μας δὲν μᾶς τύπτει σὲ τίποτε, ἀλλά μᾶς δίνει ἀγαθὴ συμμαρτυρία, ἀφοῦ πάντοτε καὶ σὲ ὅλα θέλουμε νὰ συμπεριφερόμαστε καλά. Σᾶς παρακαλῶ λοιπὸν νὰ τὸ κάνετε αὐτὸ περισσότερο γιὰ μένα, γιὰ νὰ μπορέσω νὰ ἔλθω ξανὰ κοντά σας τὸ συντομότερο. Καί ὁ Θεός, ποὺ εἶναι ὁ χορηγὸς καὶ νομοθέτης τῆς εἰρήνης, ὁ ὁποῖος ἀνέστησε ἐκ νεκρῶν τὸν μεγάλο ποιμένα τῶν πνευματικῶν προβάτων προκειμένου νά εἰσέλθει στὸν οὐρανὸ καὶ νὰ προσφέρει ἐκεῖ ὡς ἐξιλαστήριο θυσία τὸ αἷμα του, μὲ τὸ ὁποῖο ἐπικυρώθηκε διαθήκη αἰώνια, τὸν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστὸ δηλαδή, εὔχομαι νὰ σᾶς τελειοποιήσει σὲ κάθε ἀγαθὸ ἔργο. ὥστε νὰ κάνετε τὸ θέλημά του. Αὐτὸς νὰ ἐνεργήσει στὸ ἐσωτερικό σας ἐκεῖνο ποὺ εἶναι ἀρεστὸ ἐνώπιόν του διαμέσου τῆς μεσιτείας τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, στὸν ὁποῖο ἀνήκει ἡ δόξα στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

ΤΟ ΙΕΡΟ  ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ ἦν ὁ Ἰησοῦς  δι­δά­σκων ἐν μι­ᾷ τῶν συ­να­γω­γῶν ἐν τοῖς σάβ­βα­σι. καὶ ἰ­δοὺ γυ­νὴ ἦν πνεῦ­μα ἔ­χου­σα ἀ­σθε­νε­ί­ας ἔ­τη δέ­κα καὶ ὀ­κτώ, καὶ ἦν συγ­κύ­πτου­σα καὶ μὴ δυ­να­μέ­νη ἀ­να­κύ­ψαι εἰς τὸ παν­τε­λές. ἰ­δὼν δὲ αὐ­τὴν ὁ Ἰ­η­σοῦς προ­σε­φώ­νη­σε καὶ εἶ­πεν αὐ­τῇ· Γύναι, ἀ­πο­λέ­λυ­σαι τῆς ἀ­σθε­νε­ί­ας σου· καὶ ἐ­πέ­θη­κεν αὐ­τῇ τὰς χεῖ­ρας· καὶ πα­ρα­χρῆ­μα ἀ­νωρ­θώ­θη καὶ ἐ­δό­ξα­ζε τὸν Θε­όν. ἀ­πο­κρι­θεὶς δὲ ὁ ἀρ­χι­συ­νά­γω­γος, ἀ­γα­να­κτῶν ὅ­τι τῷ σαβ­βά­τῳ ἐ­θε­ρά­πευ­σεν ὁ Ἰ­η­σοῦς, ἔ­λε­γε τῷ ὄ­χλῳ· Ἓξ ἡ­μέ­ραι εἰ­σὶν ἐν αἷς δεῖ ἐρ­γά­ζε­σθαι· ἐν τα­ύ­ταις οὖν ἐρ­χό­με­νοι θε­ρα­πε­ύ­ε­σθε, καὶ μὴ τῇ ἡ­μέ­ρᾳ τοῦ σαβ­βά­του. ἀ­πε­κρί­θη οὖν αὐ­τῷ ὁ Κύριος καὶ εἶ­πεν· Ὑ­πο­κρι­τά· ἕ­κα­στος ὑ­μῶν τῷ σαβ­βά­τῳ οὐ λύ­ει τὸν βοῦν αὐ­τοῦ ἢ τὸν ὄ­νον ἀ­πὸ τῆς φάτ­νης καὶ ἀ­πα­γα­γὼν πο­τί­ζει; τα­ύ­την δὲ, θυ­γα­τέ­ρα Ἀ­βρα­ὰμ οὖ­σαν, ἣν ἔ­δη­σεν ὁ σα­τα­νᾶς ἰ­δοὺ δέ­κα καὶ ὀ­κτὼ ἔ­τη, οὐκ ἔ­δει λυ­θῆ­ναι ἀ­πὸ τοῦ δε­σμοῦ το­ύ­του τῇ ἡ­μέ­ρᾳ τοῦ σαβ­βά­του; καὶ ταῦ­τα λέ­γον­τος αὐ­τοῦ κα­τῃ­σχύ­νον­το πάν­τες οἱ ἀν­τι­κε­ί­με­νοι αὐ­τῷ, καὶ πᾶς ὁ ὄ­χλος ἔ­χαι­ρεν ἐ­πὶ πᾶ­σι τοῖς ἐν­δό­ξοις τοῖς γι­νο­μέ­νοις ὑ­π' αὐ­τοῦ.

                                      (Λουκ. ιγ΄[13] 10  – 17)

Η ΣΥΓΚΥΠΤΟΥΣΑ ΨΥΧΗ

ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΗ ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ    

ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ ἦταν γιά τοὺς Ἑβραίους μέρα πλήρους ἀργίας, μέρα ἀφιερωμένη στὴ λατρεία τοῦ Θεοῦ. Μιά τέτοια μέρα ὁ Κύριος βρέθηκε σὲ κάποια Συναγωγὴ καὶ δίδασκε τὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ. Ἡ Συναγωγὴ δὲν ἦταν ναὸς — ναὸ οἱ Ἑβραῖοι εἶχαν μόνο ἕνα, στὰ Ἱεροσόλυμα — ἀλλά μιά αἴθουσα, στὴν ὁποία συγκεντρώνονταν καὶ μελετοῦσαν τὸν Νόμο τοῦ Θεοῦ μὲ τὴ βοήθεια τῶν Νομοδιδασκάλων (τῶν Γραμματέων). Σὲ κάθε δὲ Συναγωγὴ ὑπῆρχε καὶ ἕνας ὑπεύθυνος, ὁ λεγόμενος Ἀρχισυνάγωγος, ὁ ὁποῖος διεύθυνε τὴ σύναξη καὶ εἶχε τὴν κεντρικὴ εὐθύνη τῆς διδασκαλίας τοῦ λαοῦ.

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΕΓΙΝΕ ΞΑΦΝΙΚΑ. Ἀνάμεσα στὰ πλήθη τῶν πιστῶν Ἰουδαίων ἦταν, μᾶς πληροφορεῖ ὁ Εὐαγγελιστής, καὶ μία γυναίκα ἐπί δεκαοκτώ χρόνια «συγκύπτουσα», διπλωμένη μέχρι κάτω ἀπό πάθηση προφανῶς τῆς σπονδυλικῆς της στήλης. Ἄκουε σιωπηλὴ καὶ μὲ προσοχὴ τὴ διδασκαλία τοῦ Κυρίου. Κάποια ὅμως στιγμή ὁ Κύριος φάνηκε νὰ τὴν προσέχει ἰδιαίτερα ἀνάμεσα στὸ πλῆθος τῶν ἀνθρώπων. Τὴν πλησίασε καὶ βάζοντας τὰ χέρια Του ἐπάνω της τῆς εἶπε: «γύναι, ἀπολέλυσαι τῆς ἀσθενείας σου», ἐλευθερώνεσαι ἀπό τήν ἀσθένειά σου.

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΕΓΙΝΕ ἀμέσως καλά. «Παραχρῆμα ἀνωρθώθη», αὐτοστιγμεί ἦρθε στὴ θέση της, ὄρθια. Ἡ ψυχή της πλημμύρισε ἀπό εὐγνωμοσύνη καὶ γεμάτη ἐνθουσιασμό ἄρχισε νὰ δοξάζει τόν Θεό ἐνώπιον ὅλων τῶν ἀνθρώπων. Ὁ ἐνθουσιασμός της δὲ αὐτὸς μαζὶ μὲ τὸ ἴδιο τὸ θαυμαστὸ γεγονὸς δημιούργησαν συγκίνηση μεγάλη σὲ ὅλους.

ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΕΞΑΙΡΕΣΗ σ' αὐτὴν τὴ συγκινητική ἀτμόσφαιρα ὑπῆρξε ὁ Ἀρχισυνάγωγος, ὁ ἄνθρωπος ποὺ θὰ ἔπρεπε πρῶτος καὶ περισσότερο ἀπό ὅλους νὰ ἐνθουσιαστεῖ καὶ νὰ χαρεῖ. Καὶ ὅμως αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος, ὁ διδάσκαλος τοῦ λαοῦ, ἀποδεικνύεται πολὺ ξένος πρὸς τὸ ἀξίωμα καὶ τὴ θέση ποὺ κατεῖχε. Φθόνος πρὸς τὸν Κύριο τὸν καταλαμβάνει. Φθόνος, διότι αἰσθάνεται νὰ περιέρχεται ὁ ἴδιος σὲ δεύτερη μοίρα. Νοιώθει τὰ μάτια τῶν ἀνθρώπων νὰ στρέφονται μὲ θαυμασμὸ καὶ ἀγάπη πρὸς τὸν θαυματουργὸ Διδάσκαλο.

Προσποιεῖται ὅτι ὑπερασπίζεται τὸν θεσμὸ τῆς ἀργίας τοῦ Σαββάτου καὶ ἐπιχειρεῖ νὰ στρέψει τὴν προσοχὴ τῶν ἀνθρώπων ἀπό τὸ μεγάλο θαῦμα στὴ δῆθεν μεγάλη παράβαση τῆς ἀργίας τοῦ Σαββάτου πού ἔγινε μὲ αὐτό. Ὀνομάζει τὸ θαῦμα «ἐργασίαν» καὶ ὑπονοεῖ ὅτι ὁ Κύριος ὑπῆρξε παραβάτης τοῦ θρησκευτικοῦ Νόμου. Δὲν τολμᾶ βεβαίως νὰ τὸ πεῖ αὐτὸ κατευθεία, ἀλλὰ τὸ λέγει πλαγίως, ἐπιτιμώντας τοὺς ἀνθρώπους τοῦ λαοῦ. Ὑπάρχουν, τοὺς λέγει, ἕξι μέρες ἐργάσιμες στὴν ἐβδομάδα. Σ’ αὐτὲς λοιπὸν νὰ ἔρχεσθε νὰ θεραπεύεσθε καὶ ὄχι τὴν ἡμέρα τοῦ Σαββάτου.

Ὁ φθόνος τὸν εἶχε τελείως τυφλώσει. Ὅπως τυφλώνει καὶ κάθε ἄνθρωπο ὁ ὁποῖος δὲν ἀνέχεται νὰ βλέπει τοὺς ἄλλους νὰ εἶναι καλύτεροί του καὶ νὰ ἐπιτυγχάνουν. Κάτι ποὺ δυστυχῶς τὸ συναντᾶμε ἀρκετὲς φορὲς καὶ μεταξὺ ἡμῶν, τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας μας.

    Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ὑπῆρξε κεραυνοβόλος. Τὸν ἀποκάλεσε ὑποκριτή. Καὶ τοῦ ἀπέδειξε τὴν ὑποκρισία του. Ὁ καθένας σας, τοῦ εἶπε, δὲν λύνει τὸ βόδι του ἢ τὸ γαϊδουράκι του τὸ Σάββατο καί τὸ ὁδηγεῖ στὴν πηγὴ γιὰ νὰ τὸ ποτίσει; Αὐτὴ λοιπὸν ἐδῶ ἡ γυναίκα, ποὺ δὲν εἶναι ζῶο, ἀλλὰ κόρη (ἀπόγονος) τοῦ Ἀβραὰμ καὶ ποὺ τὴν ἔδεσε ὁ σατανᾶς μὲ τὴν ἀσθένεια ἐπί δεκαοκτώ χρόνια, δὲν ἔπρεπε νὰ λυθεῖ ἀπό τὰ δεσμὰ της τὴν ἡμέρα τοῦ Σαββάτου;

ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΑΥΤΑ ἀποστόμωσαν τὸν Ἀρχισυνάγωγο καί ὅλους τοὺς ἐχθροὺς τοῦ Κυρίου, ἐνῶ μετάδωσαν ἐνθουσιασμό καί χαρά στὰ πλήθη τοῦ λαοῦ, ὁ ὁποῖος «ἔχαιρεν ἐπί πᾶσι τοῖς ἐνδόξοις τοῖς γινομένοις ὑπ' αὐτοῦ».

ΔΕΚΑΟΚΤΩ ΧΡΟΝΙΑ ΣΚΥΦΤΗ, ΠΑΡΑΜΟΡΦΩΜΕΝΗ

Δὲν ἦταν πρόσφατη ἡ ἀσθένεια ποὺ εἶχε διπλώσει στὰ δύο τὴν ταλαιπωρημένη γυναίκα. Δεκαοκτώ χρόνια μὲ τὰ μάτια της νά βλέπουν συνέχεια τὰ χώματα τῆς γῆς. Δεκαοκτώ χρόνια βασανιστικῆς ζωῆς καὶ ἀντικείμενο σχολιασμοῦ τῶν ἄλλων ἀνθρώπων. Καί στὰ δεκαοκτώ χρόνια ἐπάνω, θεραπεύθηκε. Τότε, ποὺ εἶχε πιὰ χάσει κάθε ἐλπίδα. Τότε, ποὺ περίμενε πιά ὡς λύτρωση μόνο τὸ τέλος, τὸν θάνατο. Ἕνα προστάγμα καί ἕνα ἁπλό ἄγγιγμα τῶν χεριῶν τοῦ Κυρίου, καί ἀμέσως «ἀνωρθώθη», εἰς πεῖσμα τῶν φθονερῶν ἀνθρώπων ποὺ τὴν περιέβαλλαν.

Δεκαοκτώ χρόνια συγκύπτουσα μπορεῖ νὰ εἶναι καί ἡ ψυχὴ τοῦ καθενός μας. Συγκύπτουσα ἀπό οἰκογενειακὰ βάσανα, ἀπό προσωπικὲς ἀποτυχίες, ἀπό τὶς τραγωδίες τῆς ζωῆς. Συγκύπτουσα ἀκόμη ἀπό τίς ἀδυναμίες της, τὰ πάθη της, τὶς κακὲς συνήθειές της.

Καμμιὰ φορὰ αὐτὴ ἡ πολυχρόνια ταλαιπωρία μπορεῖ νὰ δημιουργήσει ἀτμόσφαιρα ἀπαισιοδοξίας ἤ καὶ ἀπελπισίας ἀκόμη στὴν ψυχὴ: «Δὲν γίνεται πιὰ τίποτε», «ὅλα πᾶνε ἀπό τὸ κακὸ στὸ χειρότερο», «εἶμαι χαμένος», «ὅλα πιὰ ἔχουν τελειώσει».

Ἡ ἀτμόσφαιρα αὐτὴ τῆς ἀπογοήτευσης χωρὶς ἀμφιβολία εἶναι ξεχείλισμα τῆς κόλασης, θανατηφόρα πνοή τοῦ σατανᾶ.

Ὄχι! Δὲν ἔχει τελειώσει τίποτε ἀκόμη! Τὸ θαῦμα ἔρχεται ἀπρόσμενα, σὲ ὥρα καί μὲ τρόπο ποὺ δὲν περιμένουμε. Ὑπό μίαν ὅμως προϋπόθεση: Ὅτι θὰ ἐξακολουθοῦμε καί ἐμεῖς νά βρισκόμαστε στή «Συναγωγή», στὴ δική μας συναγωγὴ τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ, στὴν ἀγκάλη τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἐκεῖ ὅπου εἶναι πάντοτε παρών ὁ Κύριος τῆς ζωῆς μας. Καί μὲ ἕνα μυστικὸ ἄγγιγμα τῆς ψυχῆς μας ἀπό τὰ ζωοποιά χέρια Του μπορεῖ νᾶ μᾶς πεῖ: «ἀπολέλυσαι τῆς ἀσθενείας σου»!

(Δ­ι­α­σ­κ­ε­υὴ ἀ­πὸ π­α­λ­α­ιὸ τ­ό­μο τ­οῦ Π­ε­ρ­ι­ο­δ­ι­κ­οῦ «Ο Σ­Ω­Τ­ΗΡ»)

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΓ΄ ΛΟΥΚΑ. ΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΦΟΥ

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΠΑΥΛΟΥ ΚΑΙ ΒΑΡΝΑΒΑ

    ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΓ΄ ΛΟΥΚΑ

(29 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2015)

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ (Κστ΄ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ)

Ἀδελφοί, ὡς τέκνα φωτὸς περιπατεῖτε [ὁ γὰρ καρπὸς τοῦ φωτὸς ἐν πάσῃ ἀγαθωσύνῃ καὶ δικαιοσύνῃ καὶ ἀληθείᾳ] δοκιμάζοντες τί ἐστιν εὐάρεστον τῷ Κυρίῳ· καὶ μὴ συγκοινωνεῖτε τοῖς ἔργοις τοῖς ἀκάρποις τοῦ σκότους, μᾶλλον δὲ καὶ ἐλέγχετε, τὰ γὰρ κρυφῇ γινόμενα ὑπ᾽ αὐτῶν αἰσχρόν ἐστιν καὶ λέγειν· τὰ δὲ πάντα ἐλεγχόμενα ὑπὸ τοῦ φωτὸς φανεροῦται· πᾶν γὰρ τὸ φανερούμενον φῶς ἐστι. Διὸ λέγει· ῎Εγειρε, ὁ καθεύδων, καὶ ἀνάστα ἐκ τῶν νεκρῶν, καὶ ἐπιφαύσει σοι ὁ Χριστός. Βλέπετε οὖν ἀκριβῶς πῶς περιπατεῖτε, μὴ ὡς ἄσοφοι ἀλλ᾽ ὡς σοφοί, ἐξαγοραζόμενοι τὸν καιρόν, ὅτι αἱ ἡμέραι πονηραί εἰσι. Διὰ τοῦτο μὴ γίνεσθε ἄφρονες, ἀλλὰ συνιέντες τί τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου. Καὶ μὴ μεθύσκεσθε οἴνῳ, ἐν ᾧ ἐστιν ἀσωτία, ἀλλὰ πληροῦσθε ἐν Πνεύματι, λαλοῦντες ἑαυτοῖς  ψαλμοῖς καὶ ὕμνοις καὶ ᾠδαῖς πνευματικαῖς, ᾄδοντες καὶ ψάλλοντες τῇ καρδίᾳ ὑμῶν τῷ Κυρίῳ. 

                                                     (Ἐφεσ. ε΄[5] 8-19)

ΕΡ­ΜΗ­ΝΕΙΑ (Π.Ν.ΤΡΕΜ­ΠΕ­ΛΑ)

Ἀδελφοί, νά συμπεριφέρεστε σάν παιδιὰ τοῦ φωτὸς  σάν ἄνθρωποι ποὺ ὅλη τους ἡ ζωὴ εἶναι φῶς, καὶ λάμπουν μὲ τὴν ἀρετή τους. Ὀφείλετε λοιπόν, ἀφοῦ λάβατε τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, νὰ ἔχετε φωτεινὴ διαγωγή. Διότι ὁ καρπὸς ποὺ παράγει τό Ἅγιον Πνεῦμα στὶς ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων ποὺ φωτίζει, φαίνεται ἐξωτερικὰ μὲ κάθε εἴδους ἐκδηλώσεις καλοσύνης καὶ δικαιοσύνης καὶ φιλαλήθειας. Καὶ νὰ ἐξετάζετε νὰ μάθετε τί εἶναι εὐάρεστο στόν Κύριο. Καὶ νὰ μή γίνεστε μὲ τὴν ἀνοχὴ σας συγκοινωνοὶ καί συνένοχοι στὰ ἁμαρτωλὰ σκοτεινὰ ἔργα, ποὺ δὲν φέρνουν κανέναν ὠφέλιμο καρπό. Ἀντί νὰ τὰ σκεπάζετε καί νὰ τὰ ἀνέχεσθε, ὀφείλετε μάλλον νὰ τὰ ἐλέγχετε καὶ νὰ τά βγάζετε στὸ φῶς, ἀποδεικνύοντας πόσο ὀλέθρια εἶναι. Ὁ ἔλεγχος καὶ ἡ διαφώτιση αὐτὴ εἶναι ἐπιβεβλημένη καὶ ὠφέλιμη. Διότι τὰ ἔργα ποὺ κάνουν κρυφὰ οἱ ἀπείθαρχοι αὐτοὶ ἄνθρωποι εἶναι τόσο αἰσχρά, ὥστε καὶ μόνο τὸ νὰ μιλᾶ κανείς γι' αὐτὰ φέρνει ντροπή. Μὲ τὸν ἔλεγχο ὅμως τὰ ἔργα αὐτὰ ποὺ γίνονται κρυφά φανερώνονται. Γίνεται δηλαδὴ γνωστὸς ὁ αἰσχρὸς τους χαρακτήρας καὶ οἱ ὀλέθριες συνέπειές τους. Κι ὅσοι ἔχουν καλὴ διάθεση διορθώνονται. Σταματοῦν πλέον νὰ τὰ κάνουν αὐτὰ καὶ ἐργάζονται στὸ ἑξῆς φανερά. Διότι κάθε τί ποὺ δὲν φοβᾶται τὸν ἔλεγχο καὶ δὲν δυσκολεύεται νὰ φανερωθεῖ εἶναι φῶς. Ἐπειδὴ λοιπὸν πραγματικὰ μὲ τὸν ἔλεγχο ἐπέρχεται διόρθωση στοὺς καλοδιάθετους, γι' αὐτὸ καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα χρησιμοποιεῖ τὸν ἔλεγχο καὶ φωνάζει σὲ κάθε ἁμαρτωλὸ μὲ τὸ στόμα τῶν προφητῶν τῆς Καινῆς Διαθήκης: Σήκω ἐπάνω ἐσύ ποὺ κοιμᾶσαι τὸν ὕπνο τῆς ἁμαρτίας, καὶ ἀναστήσου ἀπό τὴ νέκρα καὶ τὸ θάνατο στόν ὁποῖο σὲ ἔριξε ἡ ἁμαρτία. Καὶ θὰ σὲ φωτίσει ὁ Χριστός. Ἔχετε δεχθεῖ κι ἐσεῖς τὸν φωτισμὸ αὐτὸν ἀπό τὸν Χριστό. Λοιπὸν προσέχετε πῶς νὰ συμπεριφέρεστε μέ κάθε ἀκρίβεια, ὄχι σάν ἄσοφοι καὶ ἀσύνετοι, ἀλλά ὡς σοφοὶ καὶ συνετοί. Νὰ ἀξιοποιεῖτε πνευματικὰ κάθε εὐκαιρία καὶ νὰ τὴν ἁρπάζετε ἀμέσως· ἔτσι θὰ φαίνεται ἡ σύνεση καὶ ἡ σοφία σας. Δὲν πρέπει νὰ χάνετε καμία εὐκαιρία, διότι ἑξαιτίας τοῦ κακοῦ ποὺ ἐπικρατεῖ, οἱ ἡμέρες εἶναι γεμάτες σκάνδαλα, καὶ γι' αὐτό, ἐνῶ οἱ εὐκαιρίες γιὰ τὸ καλὸ εἶναι σπανιότερες, οἱ ἀφορμὲς γιὰ τὸ κακὸ εἶναι πολὺ περισσότερες. Γι' αὐτὸ λοιπὸν προσέχετε νὰ μή γίνεστε ἀνόητοι, ἀλλά νὰ ἐξετάζετε καὶ νὰ κατανοεῖτε σὲ κάθε περίπτωση ποιὸ εἶναι τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου. Κι ἔτσι, ἄν τὸ ἐφαρμόζετε αὐτὸ στὴ ζωή σας, θὰ γίνεστε πράγματι σοφοὶ καὶ συνετοί. Καὶ μὴ μεθᾶτε μὲ κρασί. Στὴ μέθη ὑπάρχει διαφθορὰ καὶ ἀσωτία. Ἀλλά νὰ γεμίζετε μέσα σας μὲ Ἅγιον Πνεῦμα. Καὶ τότε ὁ θεῖος ἐνθουσιασμὸς ποὺ θὰ γεμίζει τὶς καρδιές σας θὰ ἐξωτερικεύεται. Καὶ θὰ λέτε μεταξὺ σας ψαλμοὺς καὶ ὕμνους καὶ ὠδὲς πνευματικές. Θὰ τραγουδᾶτε καὶ θὰ ψάλλετε στὸν Κύριο ὄχι μόνο μὲ τὸ στόμα σας, ἀλλά καὶ μὲ τὴν καρδιά σας, ποὺ θὰ αἰσθάνεται καὶ θὰ συμμετέχει σ' αὐτὰ ποὺ ψάλλετε.

ΤΟ ΙΕΡΟ  ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ

Τῷ και­ρῷ ἐ­κεί­νῳ, ἄν­θρω­πός τις προ­σῆλ­θε τῷ ᾿Ι­η­σοῦ, πει­ρά­ζων αὐ­τὸν, καὶ λέ­γων· Δι­δά­σκα­λε ἀ­γα­θέ, τί ποι­ή­σας ζω­ὴν αἰ­ώ­νι­ον κλη­ρο­νο­μή­σω; Εἶ­πε δὲ αὐ­τῷ ὁ ᾿Ι­η­σοῦς· Τί με λέ­γεις ἀ­γα­θόν; οὐ­δεὶς ἀ­γα­θὸς εἰ μὴ εἷς, ὁ Θε­ός. Τὰς ἐν­το­λὰς οἶ­δας· Μὴ μοι­χε­ύ­σῃς· μὴ φο­νε­ύ­σῃς· μὴ κλέ­ψῃς· μὴ ψευ­δο­μαρ­τυ­ρή­σῃς· τί­μα τὸν πα­τέ­ρα σου καὶ τὴν μη­τέ­ρα σου. Ὁ δὲ εἶ­πε· Ταῦ­τα πάν­τα ἐ­φυ­λα­ξά­μην ἐκ νε­ό­τη­τός μου. Ἀ­κο­ύ­σας δὲ ταῦ­τα ὁ ᾿Ι­η­σοῦς εἶ­πεν αὐ­τῷ· Ἔ­τι ἕν σοι λε­ί­πει· πάν­τα ὅ­σα ἔ­χεις πώ­λη­σον καὶ δι­ά­δος πτω­χοῖς, καὶ ἕ­ξεις θη­σαυ­ρὸν ἐν οὐ­ρα­νῷ, καὶ δεῦ­ρο ἀ­κο­λο­ύ­θει μοι. Ὁ δὲ ἀ­κο­ύ­σας ταῦ­τα πε­ρί­λυ­πος ἐ­γέ­νε­το· ἦν γὰρ πλο­ύ­σι­ος σφό­δρα. Ἰ­δὼν δὲ αὐ­τὸν ὁ ᾿Ι­η­σοῦς πε­ρί­λυ­πον γε­νό­με­νον εἶ­πε· πῶς δυ­σκό­λως οἱ τὰ χρή­μα­τα ἔ­χον­τες εἰ­σε­λε­ύ­σον­ται εἰς τὴν βα­σι­λε­ί­αν τοῦ Θε­οῦ! Εὐ­κο­πώ­τε­ρον γάρ ἐ­στι κά­μη­λον δι­ὰ τρυ­μα­λι­ᾶς ῥα­φί­δος εἰ­σελ­θεῖν ἢ πλο­ύ­σι­ον εἰς τὴν βα­σι­λε­ί­αν τοῦ Θε­οῦ εἰ­σελ­θεῖν. Εἶ­πον δὲ οἱ ἀ­κο­ύ­σαν­τες· Καὶ τίς δύ­να­ται σω­θῆ­ναι; Ὁ δὲ εἶ­πε· Τὰ ἀ­δύ­να­τα πα­ρὰ ἀν­θρώ­ποις, δυ­να­τὰ πα­ρὰ τῷ Θε­ῷ ἐ­στιν.                             

    (Λουκ. ιη΄[18] 18 – 27)

«ΔΙΑ ΤΡΥΜΑΛΙΑΣ ΡΑΦΙΔΟΣ»

ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΗ ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΠΛΗΣΙΑΣΕ τὸν Κύριο, ὅπως μᾶς περιγράφει τὸ ἀνάγνωσμα τοῦ Εὐαγγελίου, ἦταν ἕνας ἄρχοντας τῆς Ἰουδαϊκῆς Συναγωγῆς, νέος στὴν ἡλικία καὶ πλούσιος πολύ.

Στὴν ψυχὴν του ὁ εὐγενικὸς καὶ σεβαστικὸς αὐτὸς νέος, ποὺ προσφωνεῖ τὸν Κύριον μὲ τὶς λέξεις «διδάσκαλε ἀγαθέ», ἔκρυβε πόθους ὑψηλούς· γι' αὐτὸ καὶ ἐρωτᾶ τί πρέπει νὰ κάνει γιὰ νὰ κληρονομήσει τήν αἰώνια ζωή.

Ο ΚΥΡΙΟΣ ΠΡΩΤΙΣΤΩΣ ἀπαντᾶ στὴν προσφώνηση τοῦ νέου. Τοῦ λέγει ὅτι, ἐφ’ ὅσον τὸν θεωρεῖ ἁπλόν ἄνθρωπο καὶ ὄχι Θεόν, δὲν ἔπρεπε νὰ Τὸν ὀνομάσει ἀγαθόν, διότι κανείς ἄνθρωπος δὲν εἶναι ἀγαθός. Ἀγαθὸς εἶναι μόνο ὁ Θεός. Μὲ τὴν ὑπόδειξη αὐτὴ οὐσιαστικὰ τὸν προειδοποιεῖ γιὰ τὴ συνέχεια, γιὰ τὸ πῶς δηλαδὴ θὰ πρέπει νὰ δεχθεῖ τὴ συμβουλή τοῦ Κυρίου. Ἀφοῦ Τὸν προσφώνησε ἀγαθόν, θὰ πρέπει νὰ τὴν δεχθεῖ ὡς προερχόμενη ἀπό τόν Θεό.   

ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΤΩΡΑ στὴν ἐρώτηση τοῦ πλούσιου ἄρχοντα, ὁ Κύριος ἀπαντᾶ ὅτι, γιὰ νὰ κληρονομήσει τήν αἰώνια ζωή, ὀφείλει νὰ ἐφαρμόσει τίς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ. Καί βέβαια, ποιές εἶναι αὐτὲς οἱ ἐντολὲς τὸ γνωρίζει. Ὁ Κύριος ὅμως τοῦ ἀπαριθμεῖ μερικὲς  τὴν ἀπαγόρευση δηλαδὴ τῆς ἀνηθικότητος, τοῦ φόνου, τῆς κλοπῆς, τῆς ψευδομαρτυρίας, καὶ τὴν ὑποχρέωση τῆς τιμῆς πρὸς τοὺς γονεῖς.

Ο ΝΕΟΣ ΞΑΦΝΙΑΖΕΤΑΙ. Περίμενε νά ἀκούσει κάτι πολὺ ἐντυπωσιακὸ καὶ πρωτότυπο, καὶ ἀκούει αὐτὰ ποὺ τοῦ ἦσαν τόσο γνωστά. Εὐχαριστεῖται μὲν καὶ δηλώνει ὅτι ὅλα αὐτὰ τὰ ἔχει φυλάξει ἀπό τή μικρή του ἡλικία, δείχνει ὅμως νά ἀναζητεῖ καὶ κάτι ψηλότερο.

ΓΙ' ΑΥΤΟ Ο ΚΥΡΙΟΣ τοῦ λέγει ὅτι τοῦ χρειάζεται κάτι ἀκόμη· «ἔτι ἓν σοι λείπει», τοῦ τονίζει  πώλησε ὅλη τὴν περιουσίαν σου, μοίρασέ την στοὺς πτωχούς, ἀποκτώντας ἔτσι θησαυρὸ στὸν οὐρανό, καὶ ἔλα, ἀκολούθησέ με.

Ἐδῶ ὅμως ὁ πλούσιος ἄρχοντας στενοχωρήθηκε. Βαρειά συννεφιὰ σκέπασε τό πρόσωπό του καί ἔφυγε λυπημένος πολύ, «περίλυπος».

Η ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΑΥΤΗ ἔκαμε ἐντύπωση μεγάλη γι' αὐτὸ ὁ Κύριος ὑπογράμμισε στούς μαθητές καὶ τοὺς ἄλλους ἀκροατές Του τὴν πολὺ μεγάλη δυσκολία πού συναντᾶ ὁ κάθε πλούσιος γιὰ νά εἰσέλθει στή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Εἶναι εὐκολότερο, τοὺς εἶπε, νὰ περάσει μιά καμήλα «διὰ τρυμαλιᾶς ραφίδος», ἀπό τὴν τρύπα ποὺ κάνει ἕνα βελόνι, παρὰ πλούσιος ἄνθρωπος νὰ εἰσέλθει στή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

ΟΙ ΜΑΘΗΤΑΙ ΞΑΦΝΙΑΖΟΝΤΑΙ τώρα καὶ αὐτοί ἀκούοντας αὐτὰ τὰ λόγια. Γι' αὐτὸ καὶ ἀπορημένοι ἐρωτοῦν: Καὶ ποιός λοιπὸν μπορεῖ τότε νὰ σωθεῖ; Ἔκαναν δὲ αὐτὴ τὴν ἐρώτηση, ἀφενός μὲν διότι θεωροῦσαν τόν πλοῦτο ὡς ἰδιαίτερη εὐλογία τοῦ Θεοῦ, καὶ ἑπομένως καί τοὺς πλούσιους εὐλογημένους, ἀφετέρου δὲ διότι καταλάβαιναν ὅτι ὅλοι σχεδὸν οἱ ἄνθρωποι ἀκόμη καὶ οἱ πλέον πτωχοί, εἶναι προσκολλημένοι στὸν πλοῦτο καί τά ἐπίγεια ἀγαθά, καὶ ἄρα κινδυνεύουν πολὺ νὰ ἀποκλεισθοῦν ἀπό τὴν σωτηρία.

Στὴν ἀγωνιώδη ὅμως αὐτήν ἀπορία ὁ Κύριος ἀπήντησε καθησυχαστικὰ λέγοντας ὅτι αὐτὰ ποὺ εἶναι ἀδύνατα στὸν ἄνθρωπο εἶναι δυνατὰ καί κατορθωτὰ γιὰ τὸν Θεό, ὁ Ὁποῖος μέ τήν παντοδύναμη Χάρη Του ξεκολλᾶ τὶς καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων ἀπό τὰ ἀγαθὰ τοῦ κόσμου τούτου καί τὶς στρέφει πρὸς τὸν Οὐρανό.

ΠΟΥ ΘΑ ΧΩΡΕΣΕΙ Η ΚΑΜΗΛΑ

Ἡ εἰκόνα τὴν ὁποία χρησιμοποίησε ὁ Κύριος εἶναι πολὺ ἐκφραστικὴ καί παραστατική. Ἡ τρύπα ποὺ κάνει τὸ βελόνι ἐπάνω στὸ ὕφασμα εἶναι πολὺ μικρή. Εἶναι δυνατὸν ἀπό μιά τέτοια τρύπα νὰ περάσει μιά ὁλόκληρη καμήλα; Ἀδύνατον!

Ὁ Κύριος ὅμως λέγει ὅτι εὐκολότερα μπορεῖ νὰ γίνει αὐτὸ τὸ ἀδύνατον, παρὰ νὰ εἰσέλθει κάποιος πλούσιος στὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Ἡ καμήλα θὰ μποροῦσε, λέγει, νὰ περάσει «διὰ τρυμαλιᾶς ραφίδος», ἀπό τὴν τρύπα ποὺ κάνει τὸ βελόνι — βέβαια αὐτὸ σχῆμα λόγου εἶναι — πλούσιος ὅμως στὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ δὲν μπορεῖ νὰ εἰσέλθει.

Ὁ λόγος εἶναι πράγματι φοβερός.

Καὶ γίνεται ἀκόμη φοβερότερος, ἄν ἀναλογισθοῦμε ὅτι ὅλοι μας λίγο ὡς πολύ, καί ὅταν δέν εἴμαστε πλούσιοι, ἐπιθυμοῦμε νὰ γίνουμε πλούσιοι, ποὺ οὐσιαστικὰ εἶναι σχεδὸν τὸ ἴδιο πράγμα.

Ὁ κίνδυνος, ὅπως καταλαβαίνουμε, προέρχεται ἀπό τὸ γεγονὸς ὅτι σχεδὸν ὅλων μας οἱ καρδιὲς εἶναι προσκολλημένες στὰ ἐπίγεια, στὸν πλοῦτο, στὰ πράγματα τοῦ κόσμου τούτου.

Τότε, τί θὰ γίνει; Θὰ μείνουμε ἔξω ἀπό τὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ; Θὰ κολασθοῦμε;

Ἀναμφιβόλως ὁ κίνδυνος δὲν εἶναι μικρός, εἶναι μέγας. Καί εἶναι κίνδυνος φοβερός. Ὅμως ὁ Κύριος δίνει καί τή λύση. Τονίζει ὅτι γιὰ τὸν Θεὸ τίποτε δὲν εἶναι ἀκατόρθωτο. Μὲ τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ ἀκόμη καί ἡ καμήλα μπορεῖ νὰ περάσει «διὰ τρυμαλιᾶς ραφίδος». Μὲ αὐτὴ τὴν παντοδύναμη Χάρη τοῦ Θεου, ἀκόμη καί ἐμεῖς οἱ ὑλόφρονες ἄνθρωποι, οἱ προσκολλημένοι στὰ ἀγαθὰ τοῦ κόσμου τούτου, μποροῦμε νά ἀποκολληθοῦμε ἀπό αὐτά καί νά στραφοῦμε μὲ πόθο καί ἐπιθυμία μεγάλη στὰ οὐράνια, στὴ Βασιλεία τοῦ Κυρίου.

 Μποροῦμε. Ἀρκεῖ νὰ τὸ θελήσουμε. Ὁ Κύριος τὴ Χάρη Του τὴν παρέχει εὔκολα καί δωρεάν. Καί τότε, ἐνισχυόμενοι ἀπ' αὐτήν, θὰ εἰσέλθουμε καί μεῖς κυριολεκτικὰ «διὰ τρυμαλιᾶς ραφίδος» στὴν εὐλογημένη Βασιλεία τοῦ Πατρὸς καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἀμήν.

     (Δι­α­σκευ­ὴ ἀ­πὸ πα­λαι­ὸ τό­μο τοῦ Πε­ρι­ο­δι­κοῦ «Ο ΣΩ­ΤΗΡ»)