Ε΄ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ. ΜΑΡΙΑΣ ΤΗΣ ΑΙΓΥΠΤΙΑΣ. ΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ

­ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΦΟΥ

 ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΠΑΥΛΟΥ ΚΑΙ ΒΑΡΝΑΒΑ

Ε΄ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

(14 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2019)

(ΜΑΡΙΑΣ ΤΗΣ ΑΙΓΥΠΤΙΑΣ)

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ

Ἀ­δελ­φοί,  Χρι­στὸς πα­ρα­γε­νό­με­νος ἀρ­χι­ε­ρεὺς τῶν μελ­λόν­των ἀ­γα­θῶν διὰ τῆς με­ί­ζο­νος καὶ τε­λει­ο­τέ­ρας σκη­νῆς, οὐ χει­ρο­ποι­ή­του, τοῦ­τ' ἔ­στιν οὐ τα­ύ­της τῆς κτί­σε­ως, οὐ­δὲ δι' αἵ­μα­τος τρά­γων καὶ μό­σχων, διὰ δὲ τοῦ ἰ­δί­ου αἵ­μα­τος εἰ­σῆλ­θεν ἐ­φά­παξ εἰς τὰ Ἅ­για, αἰ­ω­νί­αν λύ­τρω­σιν εὑ­ρά­με­νος. Εἰ γὰρ τὸ αἷ­μα ταύ­ρων καὶ τρά­γων καὶ σπο­δὸς δα­μά­λε­ως ῥαν­τί­ζου­σα τοὺς κε­κοι­νω­μέ­νους ἁ­γι­ά­ζει πρὸς τὴν τῆς σαρ­κὸς κα­θα­ρό­τη­τα, πό­σῳ μᾶλ­λον τὸ αἷ­μα τοῦ Χρι­στοῦ, ὃς διὰ Πνε­ύ­μα­τος αἰ­ω­νί­ου ἑ­αυ­τὸν προ­σή­νεγ­κεν ἄ­μω­μον τῷ Θε­ῷ, κα­θα­ρι­εῖ τὴν συ­νε­ί­δη­σιν ὑ­μῶν ἀ­πὸ νε­κρῶν ἔρ­γων εἰς τὸ λα­τρε­ύ­ειν Θε­ῷ ζῶν­τι;               

   (Ἑβρ. θ΄[9] 11 - 14)

ΕΡ­ΜΗ­ΝΕΙΑ (Π.Ν.ΤΡΕΜ­ΠΕ­ΛΑ)

Ἀ­δελ­φοί, ὁ Χρι­στὸς ἦλ­θε ὡς ἀρ­χι­ε­ρεὺς τῶν μελ­λον­τι­κῶν ἀ­γα­θῶν, τῶν ἀ­γα­θῶν δη­λα­δὴ τῆς Και­νῆς Δι­α­θή­κης. Καὶ εἰ­σῆλ­θε στὰ ἐ­που­ρά­νια Ἅ­για τῶν Ἅ­γί­ων μέ­σα ἀ­πὸ μιὰ ἀ­νώ­τε­ρη καὶ τε­λει­ό­τε­ρη σκη­νή, πού δὲν κα­τα­σκευ­ά­στη­κε ἀ­πὸ χέ­ρια ἀν­θρώ­πων. Δη­λα­δὴ δὲν εἰ­σῆλ­θε μέ­σα ἀ­πὸ μιὰ ἐ­πί­γεια σκη­νή, ὅ­πως ἦ­ταν ἡ Σκη­νή τοῦ Μαρ­τυ­ρί­ου, ἀλ­λά δε­δο­μέ­νου ὅ­τι τὸ σῶ­μα του ἦ­ταν ἡ σκη­νή καὶ κα­τοι­κί­α τοῦ Θε­οῦ Λό­γου, ἀ­συγ­κρί­τως ἀ­νώ­τε­ρη καὶ τε­λει­ό­τε­ρη, εἰ­σῆλ­θε μέ­σα ἀ­πὸ τὴ σκη­νὴ αὐ­τὴ τοῦ σώ­μα­τός του. Ἀ­κρι­βῶς μά­λι­στα τὸ σῶ­μα του αὐ­τό, ἐ­πει­δή συ­νε­λή­φθη ἐκ Πνεύ­μα­τος Ἁ­γί­ου, δὲν προ­ερ­χό­ταν ἀ­πὸ τὴν κτί­ση αὐ­τή, ἀλ­λά ἀ­πὸ νέ­α πνευ­μα­τι­κὴ κτί­ση. Οὔ­τε χρη­σι­μο­ποί­η­σε ὁ Χρι­στὸς ὡς θυ­σί­α τὸ αἷ­μα τρά­γων καὶ μό­σχων, ὅ­πως οἱ ἀρ­χι­ε­ρεῖς τῶν Ἰ­ου­δαί­ων. Ἀλ­λά μὲ τὸ δι­κό του αἷ­μα μπῆ­κε μιὰ γιὰ πάν­τα στὰ ἐ­που­ρά­νια Ἅ­για καὶ ἐ­ξα­σφά­λι­σε γιὰ μᾶς ἀ­πο­λύ­τρω­ση ὄ­χι προ­σω­ρι­νὴ ἀλλά αἰ­ώ­νια. Δι­ό­τι, ἐ­ὰν τὸ αἷ­μα τῶν ταύ­ρων καὶ τῶν τρά­γων καὶ τὸ ράν­τι­σμα μὲ τὸ νε­ρὸ καὶ τὴ στά­χτη τοῦ δα­μα­λιοῦ πού κα­τα­και­γό­ταν στὸ θυ­σι­α­στή­ριο δί­νει στοὺς θρη­σκευ­τι­κὰ μο­λυ­σμέ­νους καὶ ἀ­κά­θαρ­τους ἕ­ναν ἐ­ξω­τε­ρι­κὸ κα­θαρ­μὸ καὶ ἐ­ξα­γνί­ζει τὸ σῶ­μα τους, προ­κει­μέ­νου νὰ μπο­ροῦν νά με­τέ­χουν στὴ λα­τρεί­α, πό­σο μᾶλ­λον τό αἷ­μα τοῦ Χρι­στοῦ, ὁ ὁ­ποῖ­ος μέ τό αἰ­ώ­νιο Πνεῦ­μα πού κα­τοι­κοῦ­σε μέ­σα του πρό­σφε­ρε στό Θε­ό ὡς θυ­σί­α τόν ἑ­αυ­τό του ὁ­λο­κλη­ρω­τι­κά κα­θα­ρό καί ἐ­λεύ­θε­ρο ἀ­πό κά­θε ρύ­πο ἁ­μαρ­τί­ας, θά κα­θα­ρί­σει τή συ­νεί­δη­σή σας ἀ­πό τά ἔρ­γα τῆς ἁ­μαρ­τί­ας πού φέρ­νουν στήν ψυ­χή νέ­κρω­ση, καί θά σᾶς ἀ­ξι­ώ­σει νά λα­τρεύ­ε­τε ἀ­ξί­ως τόν ζων­τα­νό Θε­ό;

ΤΟ ΙΕΡΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ

Τῷ και­ρῷ ἐ­κεί­νῳ πα­ρα­λαμ­βά­νει ὁ Ἰ­η­σοῦς τούς δώ­δε­κα μα­θη­τάς αὐ­τοῦ καί  ἤρ­ξα­το αὐ­τοῖς λέ­γειν τὰ μέλ­λον­τα αὐ­τῷ συμ­βα­ί­νειν^.  Ὅτι ἰ­δοὺ ἀ­να­βα­ί­νο­μεν εἰς Ἱ­ε­ρο­σό­λυ­μα καὶ ὁ υἱ­ὸς τοῦ ἀν­θρώ­που πα­ρα­δο­θή­σε­ται τοῖς ἀρ­χι­ε­ρεῦ­σι καὶ γραμ­μα­τεῦ­σι, καὶ κα­τα­κρι­νοῦ­σιν αὐ­τὸν θα­νά­τῳ καὶ πα­ρα­δώ­σου­σιν αὐ­τὸν τοῖς ἔ­θνε­σι, καὶ ἐμ­πα­ί­ξου­σιν αὐ­τῷ καὶ μα­στι­γώ­σου­σιν αὐ­τὸν καὶ ἐμ­πτύ­σου­σιν αὐ­τῷ καὶ ἀ­πο­κτε­νοῦ­σιν αὐ­τὸν, καὶ τῇ τρί­τῃ ἡ­μέ­ρᾳ ἀ­να­στή­σε­ται. Καὶ προ­σπο­ρεύ­ον­ται αὐ­τῷ Ἰάκωβος καὶ Ἰ­ω­άν­νης υἱ­οὶ Ζε­βε­δα­ί­ου λέ­γον­τες· Δι­δά­σκα­λε, θέ­λο­μεν ἵ­να ὃ ἐ­ὰν αἰ­τή­σω­μεν ποι­ή­σῃς ἡ­μῖν. ὁ δὲ εἶ­πεν αὐ­τοῖς· Τί θέ­λε­τε ποι­ῆ­σαί με ὑ­μῖν; οἱ δὲ εἶ­πον αὐ­τῷ· Δὸς ἡ­μῖν ἵ­να εἷς ἐκ δε­ξι­ῶν καὶ εἷς ἐξ εὐ­ω­νύ­μων σου κα­θί­σω­μεν ἐν τῇ δό­ξῃ σου. ὁ δὲ Ἰ­η­σοῦς εἶ­πεν αὐ­τοῖς· Οὐκ οἴ­δα­τε τί αἰ­τεῖ­σθε. δύ­να­σθε πι­εῖν τὸ πο­τή­ρι­ον ὃ ἐ­γὼ πί­νω, καὶ τὸ βά­πτι­σμα ὃ ἐ­γὼ βα­πτί­ζο­μαι βα­πτι­σθῆ­ναι; οἱ δὲ εἶ­πον αὐ­τῷ· Δυ­νά­με­θα. ὁ δὲ Ἰ­η­σοῦς εἶ­πεν αὐ­τοῖς· Τὸ μὲν πο­τή­ρι­ον ὃ ἐ­γὼ πί­νω πί­ε­σθε, καὶ τὸ βά­πτι­σμα ὃ ἐ­γὼ βα­πτί­ζο­μαι βα­πτι­σθή­σε­σθε· τὸ δὲ κα­θί­σαι ἐκ δε­ξι­ῶν μου καὶ ἐξ εὐ­ω­νύ­μων οὐκ ἔ­στιν ἐ­μὸν δοῦ­ναι, ἀλ­λ' οἷς ἡ­το­ί­μα­σται. καὶ ἀ­κο­ύ­σαν­τες οἱ δέ­κα ἤρ­ξαν­το ἀ­γα­να­κτεῖν πε­ρὶ Ἰ­α­κώ­βου καὶ Ἰ­ω­άν­νου. ὁ δὲ Ἰ­η­σοῦς προ­σκα­λε­σά­με­νος αὐ­τοὺς λέ­γει αὐ­τοῖς· Οἴ­δα­τε ὅ­τι οἱ δο­κοῦν­τες ἄρ­χειν τῶν ἐ­θνῶν κα­τα­κυ­ρι­ε­ύ­ου­σιν αὐ­τῶν καὶ οἱ με­γά­λοι αὐ­τῶν κα­τε­ξου­σι­ά­ζου­σιν αὐ­τῶν. οὐχ οὕ­τω δὲ ἔ­σται ἐν ὑ­μῖν, ἀλ­λ' ὃς ἐ­ὰν θέ­λῃ γε­νέ­σθαι μέ­γας ἐν ὑ­μῖν, ἔ­σται ὑ­μῶν δι­ά­κο­νος, καὶ ὃς ἐ­ὰν θέ­λῃ ὑ­μῶν γε­νέ­σθαι πρῶ­τος, ἔ­σται πάν­των δοῦ­λος· καὶ γὰρ ὁ υἱ­ὸς τοῦ ἀν­θρώ­που οὐκ ἦλ­θε δι­α­κο­νη­θῆ­ναι, ἀλ­λὰ δι­α­κο­νῆ­σαι καὶ δοῦ­ναι τὴν ψυ­χὴν αὐ­τοῦ λύ­τρον ἀν­τὶ πολ­λῶν.                                        

 (Μάρκ. ι΄[10] 32  - 45)

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ

Ὁ Κύ­ριος πο­ρεύ­ε­ται πρὸς τὴν Ἱ­ε­ρου­σα­λήμ. Ἡ κρί­σι­μη ὥ­ρα πλη­σιά­ζει. Τὸ ἐ­πι­κεί­με­νο Πά­θος τὸν συ­νέ­χει. Ἀν­τὶ ὅ­μως νὰ Τὸν κα­τα­βά­λει, τὸν κά­νει – πράγ­μα πα­ρά­δο­ξο! – νὰ ἐ­πι­τα­χὺ­νει τὸ βῆ­μα Του σπεύ­δον­τας πρὸς αὐ­τό. Οἱ μα­θη­τές Του Τὸν ἀ­κο­λου­θοῦν μὲ θάμ­βος καὶ φό­βο.

1. ΠΟΡΕΥΕΤΑΙ ΜΟΝΟΣ!

Ἰ­δοὺ λοι­πὸν ὅ­τι ὁ Κύ­ριος ἀ­να­κό­πτει σὲ μί­α στιγ­μὴ τὸν γρή­γο­ρο βη­μα­τι­σμό Του καί, παίρ­νον­τας ἰ­δι­αί­τε­ρα τοὺς 12 μα­θη­τές Του, τοὺς προ­λέ­γει τὰ ὅ­σα πρό­κει­ται νὰ Τοῦ συμ­βοῦν. Ὅ­τι δη­λα­δὴ τώ­ρα, ποὺ θὰ φτά­σουν στὰ Ἱ­ε­ρο­σό­λυ­μα, θὰ πα­ρα­δο­θεῖ ὁ Ἴ­διος στὰ χέ­ρια τῶν ἀρ­χι­ε­ρέ­ων καὶ τῶν γραμ­μα­τέ­ων, ποὺ θὰ Τὸν κα­τα­δι­κά­σουν σὲ θά­να­το καὶ θὰ Τὸν πα­ρα­δώ­σουν στοὺς Ρω­μαί­ους στρα­τι­ῶ­τες. Καὶ αὐ­τοὶ θὰ Τὸν πε­ρι­γε­λά­σουν καὶ θὰ Τὸν μα­στι­γώ­σουν καὶ θὰ Τὸν φτύ­σουν καὶ θὰ Τὸν θα­να­τώ­σουν. Ἀλ­λὰ Ἐ­κεῖ­νος τὴν τρί­τη μέ­ρα ἀ­πὸ τὸν θά­να­τό Του θὰ ἀ­να­στη­θεῖ.

Ὅ­μως οἱ μα­θη­τές – φαί­νε­ται – κι­νοῦν­ται σὲ ἄλ­λον κό­σμο. Ἐ­νῶ ὁ Κύ­ριος τοὺς ὁ­μι­λεῖ γιὰ Πά­θος καὶ θά­να­το, ἐ­κεῖ­νοι ὀ­νει­ρεύ­ον­ται τι­μὲς καὶ δό­ξες. Ὀ­νει­ρεύ­ον­ται μό­νον; Δύ­ο ἀ­πὸ αὐ­τοὺς Τοῦ τὸ ζη­τοῦν κι­ό­λας. Ὁ Ἰ­ά­κω­βος καὶ ὁ Ἰ­ω­άν­νης Τὸν πλη­σιά­ζουν καὶ Τὸν πα­ρα­κα­λοῦν νὰ τοὺς βά­λει δε­ξιά Του καὶ ἀ­ρι­στε­ρά Του, μό­λις ἀ­νέ­βη στὸν θρό­νο – ἔ­τσι νό­μι­ζαν – τῆς Βα­σι­λεί­ας Του στὴν Ἱ­ε­ρου­σα­λήμ.

«Οὐκ οἴ­δα­τε τί αἰ­τεῖ­σθε», δὲν γνω­ρί­ζε­τε τί ζη­τᾶ­τε, τοὺς λέ­γει ὁ Κύ­ριος. Μπο­ρεῖ­τε νὰ πι­εῖ­τε «τὸ πο­τή­ριον» ποὺ θὰ πι­ῶ ἐ­γὼ καὶ νὰ βα­πτι­σθεῖ­τε τὸ βά­πτι­σμα ποὺ θὰ βα­πτι­σθῶ ἐ­γώ; Μπο­ροῦ­με, ἀ­παν­τοῦν καὶ οἱ δύ­ο, χω­ρὶς νὰ ἔ­χουν ἀν­τι­λη­φθεῖ τὶ σή­μαι­ναν αὐ­τὰ τὰ λό­για. Καὶ ὁ Κύ­ριος: Τὸ μὲν «πο­τή­ριον» τοῦ μαρ­τυ­ρί­ου, ποὺ πί­νω τώ­ρα ἐ­γώ, θὰ τὸ πι­εῖ­τε ἀρ­γό­τε­ρα καὶ ἐ­σεῖς, καὶ τὸ βά­πτι­σμα τῶν πα­θη­μά­των, στὸ ὁ­ποῖ­ο βα­πτί­ζο­μαι ἐ­γώ, θὰ τὸ δε­χθεῖ­τε καὶ ἐ­σεῖς· τὸ νὰ κα­θή­σε­τε ὅ­μως στὰ δε­ξιά μου ἢ στὰ ἀ­ρι­στε­ρά μου, δὲν ἐ­ξαρ­τᾶ­ται ἀ­πὸ ἐ­μέ­να νὰ σᾶς τὸ δώ­σω, ἀλ­λὰ θὰ δο­θεῖ σ᾿ αὐ­τοὺς γιὰ τοὺς ὁ­ποί­ους ἔ­χει ἑ­τοι­μα­σθεῖ ἀ­πὸ τὸν δι­και­ο­κρί­τη Θε­ό.

ΒΕΒΑΙΩΣ μᾶς ἐκ­πλήτ­τει ἐ­δῶ τὸ γε­γο­νὸς ὅ­τι, ἐ­νῶ ὁ Κύ­ριος ὁ­μι­λεῖ γιὰ πά­θη καὶ θά­να­το, οἱ μα­θη­τὲς φαν­τά­ζον­ται με­γα­λεῖ­α καὶ θρό­νους. Εἶ­ναι τό­σο κον­τά Του, καὶ ὅ­μως δὲν Τὸν κα­τα­νο­οῦν, μέ­νουν ξέ­νοι πρὸς Αὐ­τὸν καὶ οὐ­σι­α­στι­κὰ τὸν ἀ­φή­νουν νὰ βα­δί­ζει πρὸς τὸ Πά­θος μό­νος.

Μό­νος! Ἀ­κό­μη καὶ οἱ πιὸ κον­τι­νοί Του σω­μα­τι­κὰ μό­νον εὑ­ρί­σκον­ται κον­τά Του, πνευ­μα­τι­κὰ κι­νοῦν­ται σὲ ἄλ­λες κα­τευ­θύν­σεις. Δὲν εἶ­ναι ἀ­δι­και­ο­λό­γη­τοι ἀ­σφα­λῶς, ἀ­φοῦ δὲν ἔ­χουν ἀ­κό­μη λά­βει τὸν φω­τι­σμὸ καὶ τὴν Χά­ρη τοῦ Ἁ­γί­ου Πνεύ­μα­τος. Τὸ ἀ­πο­τέ­λε­σμα πάν­τως εἶ­ναι πὼς ὁ Κύ­ριος, βα­δί­ζον­τας πρὸς τὸ Πά­θος, εἶ­ναι οὐ­σι­α­στι­κὰ μό­νος! Τί τρο­με­ρὸ αἴ­σθη­μα θὰ πρέ­πει νὰ ἦ­ταν αὐ­τό!

Δύ­ο χι­λιά­δες χρό­νια ἔ­χουν πε­ρά­σει ἀ­πὸ τό­τε, δυ­στυ­χῶς ὅ­μως ἡ ἱ­στο­ρί­α ἐ­πα­να­λαμ­βά­νε­ται. Τὸ ὄ­νο­μα βε­βαί­ως τοῦ Χρι­στια­νοῦ τὸ φέ­ρου­με σή­με­ρα ἑ­κα­τον­τά­δες ἑ­κα­τομ­μύ­ρια ἀν­θρώ­πων. Πό­σοι ὅ­μως πραγ­μα­τι­κὰ ἀ­κο­λου­θοῦ­με τὸν Κύ­ριο; Πό­σοι κα­τα­λα­βαί­νου­με τὸ πνεῦ­μα Του; Οἱ πε­ρισ­σό­τε­ροι συ­χνὰ τὸν ἀ­φή­νου­με μό­νο.

Τί ση­μαί­νει αὐ­τό; Ση­μαί­νει ὅ­τι τυ­πι­κὰ καὶ ἐ­ξω­τε­ρι­κὰ μό­νο εἴ­μα­στε μέ­λη τῆς ἁ­γί­ας Του Ἐκ­κλη­σί­ας. Οὐ­σι­α­στι­κὰ ζοῦ­με σὲ ἄλ­λη ἀ­τμό­σφαι­ρα. Οἱ πό­θοι μας, οἱ ἐ­πι­θυ­μί­ες μας, τὰ ὁ­ρά­μα­τά μας δὲν δι­α­φέ­ρουν καὶ πο­λὺ ἀ­πὸ ἐ­κεῖ­να τῶν δύ­ο μα­θη­τῶν. Ζη­τᾶ­με ὡς ἐ­πὶ τὸ πλεῖ­στον καὶ ἐ­μεῖς ἐ­πί­γει­ες δό­ξες, κο­σμι­κὲς ἐ­πι­τυ­χί­ες, χα­ρὲς γή­ι­νες. Ὅ­μως ἔ­τσι ἀ­φή­νου­με τὸν Κύ­ριο νὰ πο­ρεύ­ε­ται μό­νος καὶ ἐ­μεῖς ὑ­πο­φέ­ρου­με καὶ βα­σα­νι­ζό­μα­στε μα­κριά Του. Καὶ αὐ­τὸ εἶ­ναι ποὺ Τοῦ προ­ξε­νεῖ τὸν μέ­γι­στο πό­νο: ἡ δι­κή μας τα­λαι­πω­ρί­α. Δι­ό­τι θέ­λει νὰ μᾶς ἔ­χει κον­τά Του στὸν δρό­μο πρὸς τὸν Γολ­γο­θά, γιὰ νὰ φθά­σου­με στὴ με­γά­λη χα­ρὰ τῆς Ἀ­να­στά­σε­ως, πράγ­μα ποὺ ἐ­μεῖς ζη­τών­τας ἐ­πί­γει­ες δό­ξες τὸ ἀρ­νού­μα­στε. Καὶ δὲν ὑ­πάρ­χει με­γα­λύ­τε­ρη τρα­γω­δί­α ἀ­πὸ αὐ­τήν!

Πι­κρή, πι­κρό­τα­τη ἀ­λή­θεια: Ὅ­σο πιὸ κον­τὰ στὸν Χρι­στό, τό­σο οἱ συ­νο­δοι­πό­ροι λι­γο­στεύ­ουν! Οἱ πολ­λοὶ ἀ­γα­ποῦν τὸ χῶ­μα. Τὸν ἀ­φή­νουν μό­νον! Δη­λα­δὴ μέ­νουν μό­νοι!

2. Η ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ

    Ἀλ­λὰ ἡ ἱ­στο­ρί­α ἔ­χει καὶ συ­νέ­χεια. Ἡ κί­νη­ση τοῦ Ἰ­α­κώ­βου καὶ τοῦ Ἰ­ω­άννου προ­κά­λε­σε τὴν ἀ­γα­νά­κτη­ση τῶν ὑ­πο­λοί­πων μα­θη­τῶν, ποὺ αἰ­σθάν­θη­καν πα­ρα­με­ρι­σμέ­νοι. Ὅ­ταν ὁ Κύ­ριος τὸ ἀν­τε­λή­φθη αὐ­τό, τοὺς κά­λε­σε ὅ­λους κον­τά Του καὶ τοὺς εἶ­πε: Γνω­ρί­ζε­τε βέ­βαι­α πὼς ἐ­κεῖ­νοι, ποὺ θε­ω­ροῦν­ται ἄρ­χον­τες τῶν ἐ­θνῶν, τὰ κα­τα­δυ­να­στεύ­ουν καὶ οἱ με­γά­λοι ἄν­δρες τους τὰ κα­τα­πι­έ­ζουν. Με­τα­ξύ σας ὅ­μως δὲν ἐ­πι­τρέ­πε­ται αὐ­τὸ τὸ πνεῦ­μα. Ἀλ­λὰ ὅ­ποι­ος θέ­λει νὰ γί­νει με­γά­λος ἀ­νά­με­σά σας, ἂς εἶ­ναι ὑ­πη­ρέ­της σας. Καὶ ὅ­ποι­ος θέ­λει νὰ εἶ­ναι πρῶ­τος ἀ­πὸ σᾶς, ἂς γί­νει δοῦ­λος ὅ­λων. Δι­ό­τι ἄλ­λω­στε καὶ ἐ­γώ, ποὺ ἔ­γι­να ἄν­θρω­πος γιὰ χά­ρη σας, δὲν ἦλ­θα νὰ ὑ­πη­ρε­τη­θῶ, ἀλ­λὰ νὰ ὑ­πη­ρε­τή­σω καὶ νὰ προ­σφέ­ρω τὴ ζω­ή μου λύ­τρο, μὲ τὸ ὁ­ποῖ­ο θὰ ἐ­ξα­γο­ρα­σθοῦν καὶ θὰ ἐ­λευ­θε­ρω­θοῦν ἀ­πὸ τὴν ἁ­μαρ­τί­α καὶ τὸν θά­να­το πολ­λοί.

ΙΔΟΥ ὅ­τι κά­τι και­νούρ­γιο εἰ­σά­γε­ται πλέ­ον στὸν κό­σμο. Ἡ δι­δα­σκα­λί­α αὐ­τὴ τοῦ Κυ­ρί­ου μας κα­θι­ε­ρώ­νει τὴ μό­νη ὄν­τως νέ­α τά­ξη πραγ­μά­των ἐ­πὶ τῆς γῆς: πρῶ­τος εἶ­ναι ὁ τε­λευ­ταῖ­ος, με­γά­λος εἶ­ναι ὁ ὑ­πη­ρέ­της, ὁ δοῦ­λος τῶν ἄλ­λων.

Μὲ τὸν τρό­πο αὐ­τὸ ὁ Κύ­ριος θε­ρα­πεύ­ει ρι­ζι­κὰ ὅ­λες τὶς πνευ­μα­τι­κὲς ἀ­σθέ­νει­ες τῶν ἀν­θρώ­πων. ΟΛΕΣ! Κον­τά Του δὲν ὑ­πάρ­χουν πλέ­ον κα­τα­πι­ε­σμέ­νοι, ἀ­δι­κη­μέ­νοι, πε­ρι­φρο­νη­μέ­νοι, πλη­γω­μέ­νοι. Δι­ό­τι πῶς νὰ πλη­γω­θεῖ π.χ. κά­ποι­ος, ὅ­ταν τὸν πα­ρα­με­ρί­ζουν ἢ τὸν ὑ­πο­βι­βά­ζουν στὴν τε­λευ­ταία θέ­ση, τὴ στιγ­μὴ ποὺ ὁ ἴ­διος – ἐ­φό­σον ἔ­χει ἐγ­κολ­πω­θεῖ τὸ πνεῦ­μα τοῦ Χρι­στοῦ – αὐ­τὴν ἀ­κρι­βῶς τὴ θέ­ση ἐ­πι­θυ­μεῖ; Ἡ ἐ­σω­τε­ρι­κὴ ἐ­λευ­θε­ρί­α, ποὺ ἀ­πο­λαμ­βά­νει ὁ ἄν­θρω­πος κον­τὰ στὸν Χρι­στό, εἶ­ναι τό­σο με­γά­λη – ἀ­πεί­ρων, θὰ ἔ­λε­γε κα­νείς, δι­α­στά­σε­ων – ὥ­στε οἱ ἐ­ξω­τε­ρι­κὲς συν­θή­κες ὅ­σο πι­ε­στι­κὲς καὶ βά­ναυ­σες καὶ ἂν εἶ­ναι δὲν μπο­ροῦν πο­τὲ οὔ­τε κἂν νὰ τὸν ἐγ­γί­σουν. Πο­τέ!

Ἑ­πο­μέ­νως ὅ­λο τὸ θέ­μα γιὰ ὅ­λους μας εὑ­ρί­σκε­ται σ᾿ αὐ­τὸ ἀ­κρι­βῶς: στὸ νὰ ἀ­γα­πή­σου­με τὴν τε­λευ­ταί­α θέ­ση. Αὐ­τήν, ποὺ ἐ­πέ­λε­ξε ὁ Κύ­ριος γιὰ τὸν ἑ­αυ­τό Του, τὴν ὁ­ποί­α ἀ­γά­πη­σε ἡ Πα­να­γί­α Μη­τέ­ρα Του, ἐ­πι­δί­ω­ξαν οἱ ἅ­γιοί μας, θαυ­μά­ζει ὅ­λος ὁ κό­σμος τοῦ Οὐ­ρα­νοῦ.

Ἀ­δελ­φοί, ὅ­λα αὐ­τά, ποὺ μοιά­ζουν μιὰ ὡ­ραί­α θε­ω­ρί­α, ἰ­δοὺ ὅ­τι ὁ Κύ­ριός μας τὰ φα­νε­ρώ­νει ἐ­πά­νω στὴν πρά­ξη. Τὸν βλέ­που­με· ὁ­λό­κλη­ρη ἡ ζω­ή Του ὑ­πῆρ­ξε ζω­ὴ ἀ­φά­νειας, δι­α­κο­νί­ας καὶ τα­πεί­νω­σης. Καὶ τώ­ρα νά! Πο­ρεύ­ε­ται πρὸς τὸ Πά­θος, στὴν «ἄ­κραν τα­πεί­νω­σιν».

Ἂς τὸ σκε­φθοῦ­με αὐ­τὸ μιὰ στιγ­μή: Ὁ ἄ­πει­ρος καὶ προ­αι­ώ­νιος Θε­ός, ὁ Δη­μι­ουρ­γὸς καὶ Κυ­βερ­νή­της τοῦ Σύμ­παν­τος νὰ γί­νε­ται ἄν­θρω­πος καὶ νὰ ὑ­φί­στα­ται τό­σους ἐ­ξευ­τε­λι­σμοὺς καὶ τό­σα μαρ­τύ­ρια ἀ­πὸ τὰ ἴ­δια τὰ πλά­σμα­τά Του! Καὶ τέ­λος νὰ κρε­μᾶ­ται ἐ­πί του σταυ­ροῦ γυ­μνὸς ἐ­νώ­πιον τῆς ἁ­γί­ας Μη­τρός Του, τῶν εὐ­σε­βῶν μα­θη­τρι­ῶν Του καὶ τό­σου πλή­θους ἀν­θρώ­πων!

Λοι­πόν. Ἀμ­φι­βάλ­λει τώ­ρα κα­νείς;

     (Δι­α­σκευ­ὴ ἀ­πὸ πα­λαι­ὸ τό­μο τοῦ Πε­ρι­ο­δι­κοῦ «Ο ΣΩ­ΤΗΡ»)  

ΑΚΟΛΟΥΘΙΕΣ ΜΕΓ. ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ και ΔΙΑΚΑΙΝΗΣΙΜΟΥ 2019

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΦΟΥ       

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΠ. ΠΑΥΛΟΥ καὶ ΒΑΡΝΑΒΑ

ΑΚΟΛΟΥΘΙΕΣ ΜΕΓ. ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ και ΔΙΑΚΑΙΝΗΣΙΜΟΥ 2019

ΚΥ­ΡΙΑ­ΚΗ ΤΩΝ ΒΑ­Ϊ­ΩΝ 21/4

6.30 π.μ. Ὄρ­θρος - Θ. Λει­τουρ­γί­α Ἰ­ω. Χρυ­σο­στό­μου

6.00 μ.μ. Ἑ­σπε­ρι­νός                   

7.00 μ.μ.  Ἀ­κο­λου­θί­α Νυμ­φί­ου    

 ΜΕΓΑΛΗ ΔΕΥ­ΤΕ­ΡΑ 22/4

6.30 π.μ. Θεί­α Λει­τουρ­γί­α Προ­η­γι­α­σμέ­νων

6.00 μ.μ. Ἀ­κο­λου­θί­α Μεγ. Ἀ­πο­δεί­πνου

7.00 μ.μ.  Ἀ­κο­λου­θί­α Νυμ­φί­ου    

 ΜΕ­ΓΑ­ΛΗ ΤΡΙ­ΤΗ 23/4

6.30 π.μ. Θεί­α Λει­τουρ­γί­α Προ­η­γι­α­σμέ­νων

6.00 μ.μ. Ἀ­κο­λου­θί­α Μεγ. Ἀ­πο­δεί­πνου

7.00 μ.μ.  Ἀ­κο­λου­θί­α Νυμ­φί­ου

ΜΕ­ΓΑ­ΛΗ ΤΕ­ΤΑΡ­ΤΗ 24/4

6.30 π.μ.  Θεί­α Λει­τουρ­γί­α Προ­η­γι­α­σμέ­νων

6.00 μ.μ.  Μι­κρόν Ἀ­πό­δει­πνον

6.30 μ.μ.  Ἀ­κο­λου­θί­α Νι­πτῆ­ρος

8.00 μ.μ. Ἅ­γιον Εὐ­χέ­λαι­ον

ΜΕ­ΓΑ­ΛΗ ΠΕΜ­ΠΤΗ 25/4

7.00 π.μ. Ἑ­σπε­ρι­νός καί Θεί­α Λει­τουρ­γί­α Μ. Βα­σι­λεί­ου

7.00 μ.μ. Ἀ­κο­λου­θί­α Ἁ­γί­ων Πα­θῶν

ΜΕ­ΓΑ­ΛΗ ΠΑ­ΡΑ­ΣΚΕΥ­Η 26/4

 8.00 π.μ.  Ἀ­κο­λου­θί­α ΜΕ­ΓΑ­ΛΩΝ Ω­ΡΩΝ

10.00 π.μ.  Μέγ.  Ἑ­σπε­ρι­νός - Ἀ­πο­κα­θή­λω­σις

7.00 μ.μ.  Ἀ­κο­λου­θί­α Ἐ­πι­τα­φί­ου

 ΜΕ­ΓΑ­ΛΟ ΣΑΒ­ΒΑ­ΤΟ 27/4

7.30 π.μ. Ἑ­σπε­ρι­νός (Πρώ­τη Ἀ­νά­στα­σις γύ­ρω στὶς  8.30) Θεί­α Λει­τουρ­γί­α Μ. Βα­σι­λεί­ου

            11.00 μ.μ. Θα ἠ­χή­σουν οἱ καμ­πά­νες καί στή συ­νέ­χεια ἀ­κο­λου­θί­α τοῦ Με­σο­νυ­κτι­κοῦ

ΚΥ­ΡΙΑ­ΚΗ ΤΟΥ ΠΑ­ΣΧΑ 28/4

12.00 Με­σά­νυ­χτα Ο ΚΑ­ΛΟΣ ΛΟ­ΓΟΣ καί στή συ­νέ­χεια θά τε­λε­στεῖ ὁ Ὄρ­θρος καί ἡ Θ. Λει­τουρ­γί­α τῆς Α­ΝΑ­ΣΤΑ­ΣΕ­ΩΣ.

(Ἡ ἀ­κο­λου­θί­α θά τε­λει­ώ­σει γύ­ρω στίς 2.30 π.μ.)

11.00 π.μ. Ὁ Ἑ­σπε­ρι­νός τῆς Ἀ­γά­πης καί Ἁ­γ. Γε­ωρ­γί­ου τοῦ Τρο­παι­ο­φό­ρου.

ΔΕΥ­ΤΕ­ΡΑ ΤΟΥ ΠΑ­ΣΧΑ 29/4 Ἡ με­τα­τε­θεῖ­σα ἑ­ορ­τὴ τοῦ Ἁγ. Με­γα­λομ. Γε­ωρ­γί­ου τοῦ Τρο­παι­ο­φό­ρου

            6.30 π.μ. Ὄρ­θρος και Θ.Λει­τουρ­γί­α.

6.00 μ.μ Λι­τή - Ἑ­σπε­ρι­νός Ἁγ. Ρα­φα­ήλ, Νι­κο­λά­ου καί Εἰ­ρή­νης τῶν Νε­ο­φα­νῶν καὶ ἡ ἐκ με­τα­θέ­σε­ως ἑ­ορ­τὴ τοῦ Εὐ­αγ­γε­λιστοῦ Μάρ­κου.

ΤΡΙ­ΤΗ ΤΟΥ ΠΑ­ΣΧΑ 30/4 Ῥα­φα­ήλ, Νι­κο­λά­ου κ­αί Εἰ­ρή­νης τ­ῶν νε­ο­φ. μαρ­τ. καὶ Εὐαγ. Μάρκου

6.30 π.μ. Ὄρ­θρος καί Θ.Λει­τουρ­γί­α

ΤΕΤΑΡΤΗ ΤΟΥ ΠΑ­ΣΧΑ 1/5

6.00 μ.μ. Ἑ­σπε­ρι­νὸς Ἁ­γί­ας Μα­τρώ­νης τῆς ἀ­όμ­μα­της

ΠΕΜ­ΠΤΗ ΤΟΥ ΠΑ­ΣΧΑ 2/5. Ἁ­γί­ας Μα­τρώ­νης τῆς ἀ­όμ­μα­της

6.30 π.μ. Ὄρ­θρος και Θ.Λει­τουρ­γί­α

6.00 μ.μ. Ἑ­σπε­ρι­νός Ζω­ο­δό­χου Πη­γῆς,

ΠΑ­ΡΑ­ΣΚΕΥ­Η ΤΟΥ ΠΑ­ΣΧΑ: 3/5. Ζω­ο­δό­χου Πη­γῆς

6.30 π.μ.Ὄρ­θρος καί Θ.Λει­τουρ­γί­α Ζω­ο­δό­χου Πη­γῆς,

ΣΑΒΒΑΤΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ 4/5

6.00 μ.μ.Ἑ­σπε­ρι­νός τῆς Κυ­ρια­κῆς τοὺ Ἀν­τι­πά­σχα

ΚΥ­ΡΙΑ­ΚΗ ΤΟΥ ΑΝ­ΤΙ­ΠΑ­ΣΧΑ 5/5 Ἡ ψη­λά­φη­σις τ­οῦ Ἁ­γί­ου Ἀ­πο­στό­λου Θω­μᾶ, Εἰ­ρή­νης με­γα­λο­μάρ­τυ­ρος, Ἐ­φραίμ με­γα­λο­μάρ­τυ­ρος τοῦ νε­ο­φα­νοῦς

             6.30 π.μ.Ὄρ­θρος καί Θ. Λει­τουρ­γί­α 

ΟΙ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ - ΑΚΑΘΙΣΤΟΣ ὝΜΝΟΣ

ΟΙ ΧαιρετισμοΙ τΗς Υπεραγίας Θεοτόκου -

  Ακάθιστος Ὕμνος

Οἱ Χαιρετισμοὶ τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου εἶναι ἕνας ὕμνος εὐγνωμοσύνης καὶ ἀγάπης ἡμῶν τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν γιὰ τὴν Παναγία μας, ἡ ὁποία εἶναι ἡ προστασία, ἡ παρηγοριὰ καὶ ἡ ἐλπίδα μας.

Γράφτηκε ἀπὸ τὸν Ρωμανὸ τὸν Μελωδὸ τὸν 6ο αἰώνα μ.Χ. πρὸς τιμὴν τῆς Θεοτόκου. Οἱ πιστοὶ ἔψαλλαν τὸν Ἀκάθιστο ὕμνο ὄρθιοι, ὑπὸ τὶς συνθῆκες ποὺ θεωρεῖται ὅτι ἐψάλη γιὰ πρώτη φορὰ τὸ 626 μ.Χ., ὅταν ἡ Κων/πολη πολιορκήθηκε ἀπὸ τοὺς Ἀβάρους.

Ὁ Πατριάρχης Σέργιος – ὁ Αὐτοκράτορας Ἡράκλειος ἠγεῖτο ἐκστρατείας τοῦ βυζαντινοῦ στρατοῦ κατὰ τῶν Περσῶν – περιέτρεχε τὰ τείχη τῆς Πόλης μὲ τὴν θαυματουργὴ εἰκόνα τῆς Παναγίας τῆς Βλαχερνίτισσας καὶ ἐνεθάρρυνε τὸ λαό. Τότε, μέσα στὴ νύχτα, φοβερὸς ἀνεμοστρόβιλος, δημιούργησε τρικυμία καὶ κατέστρεψε τὸν ἐχθρικὸ στόλο. Ὁ λαὸς ὄρθιος, θέλοντας νὰ πανηγυρίσει τὴ σωτηρία του, τὴν ὁποία ἀπέδωσε στὴ βοήθεια τῆς Θεοτόκου, συγκεντρώθηκε στὸ Ναὸ τῆς Παναγίας τῶν Βλαχερνῶν καὶ ἔψαλλε ὄρθιος τὸν «Ἀκάθιστο Ὕμνο» στὴν Παναγία, ἀποδίδοντας τὰ «νικητήρια» καὶ τὴν εὐγνωμοσύνη τοῦ «τῇ ὑπερμάχῳ στρατηγῷ».

Ὁ Ἀκάθιστος Ὕμνος ψάλλεται τὶς πέντε πρῶτες Παρασκευὲς τῆς Μ. Τεσσαρακοστῆς, τὶς πρῶτες τέσσερις τμηματικὰ καὶ τὴν πέμπτη ὁλόκληρος. Θεωρεῖται ὡς ἀριστούργημα τῆς βυζαντινῆς ὑμνογραφίας. Ἡ γλώσσα του εἶναι ποιητικὴ μὲ πολλὰ κοσμητικὰ ἐπίθετα, ἀντιθέσεις καὶ μεταφορές. Τὸ θέμα τοῦ εἶναι ἡ ἐξύμνηση τῆς ἐνανθρώπισης τοῦ Θεοῦ μέσῳ τῆς Θεοτόκου, ποὺ γίνεται μὲ πολλὲς ἐκφράσεις χαρᾶς καὶ ἀγαλλίασης.

Σύμφωνα μὲ ἀναφορὲς Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, ὁ Ἀκάθιστος Ὕμνος ἦταν στενὰ συνδεδεμένος μὲ τὴν ἑορτὴ τοῦ Εὐαγγελισμοῦ.

Ὁ Ἀκάθιστος Ὕμνος ἀποτελεῖται ἀπὸ προοίμιο καὶ 24 οἴκους (στροφὲς) σὲ ἑλληνικὴ ἀλφαβητικὴ ἀκροστιχίδα, ἀπὸ τὸ Α ὡς τὸ Ω (κάθε οἶκος ξεκινᾶ μὲ τὸ ἀντίστοιχο κατὰ σειρὰ ἑλληνικὸ γράμμα).

Οἱ πρῶτοι δώδεκα οἶκοι τοῦ (Α-Μ) ἀποτελοῦν τὸ ἱστορικὸ μέρος, ὅπου ἐξιστοροῦνται τὰ γεγονότα ἀπὸ τὸν Εὐαγγελισμὸ τῆς Θεοτόκου μέχρι τὴν Ὑπαπαντή, ἀκολουθώντας τὴ διήγηση τοῦ Εὐαγγελιστῆ Λουκᾶ.

Ἀναφέρεται ὁ Εὐαγγελισμὸς (Α, Β, Γ, Δ), ἡ ἐπίσκεψη τῆς ἐγκύου Παρθένου στὴν Ἐλισάβετ (Ε), οἱ ἀμφιβολίες τοῦ Ἰωσὴφ (Ζ), ἡ προσκύνηση τῶν ποιμένων (Η) καὶ τῶν Μάγων (Θ, Ι, Κ), ἡ Ὑπαπαντὴ (Μ) καὶ ἡ φυγὴ στὴν Αἴγυπτο (Λ).

Οἱ τελευταῖοι δώδεκα (Ν-Ω) ἀποτελοῦν τὸ θεολογικὸ ἢ δογματικὸ μέρος, στὸ ὁποῖο ὁ μελωδὸς ἀναλύει τὶς βαθύτερες θεολογικὲς καὶ δογματικὲς προεκτάσεις τῆς Ἐνανθρώπισης τοῦ Κυρίου καὶ τὸ σκοπό της, ποὺ εἶναι ἡ σωτηρία τῶν πιστῶν.

Ὁ μελωδὸς βάζει στὸ στόμα τοῦ ἀρχαγγέλου, τοῦ ἐμβρύου Προδρόμου, τῶν ποιμένων, τῶν μάγων καὶ τῶν πιστῶν τὰ 144 συνολικὰ «Χαῖρε», τοὺς Χαιρετισμοὺς πρὸς τὴ Θεοτόκο, ποὺ ἀποτελοῦν ποιητικὸ ἐμπλουτισμὸ τοῦ χαιρετισμοῦ τοῦ Γαβριὴλ («Χαῖρε Κεχαριτωμένη»), ποὺ ἀναφέρει ὁ Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς (Λουκ. α΄[1] 28).

ΚΟΝΤΑΚΙΟ (προοίμιο)

Τῇ ὑπερμάχῳ στρατηγῷ τὰ νικητήρια, ὡς λυτρωθεῖσα τῶν δεινῶν, εὐχαριστήρια, ἀναγράφω σοι ἡ Πόλις σου, Θεοτόκε, ἀλλ’ ὡς ἔχουσα τὸ κράτος ἀπροσμάχητον, ἐκ παντοίων μὲ κινδύνων ἐλευθέρωσον ἵνα κράζω σοί, Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.

(Σ’ Ἐσένα Θεοτόκε, τὴν Ὑπέρμαχο Στρατηγό, μ’ εὐγνωμοσύνη ἡ Πόλη σου ἀποδίδει τὴ νίκη. Καὶ σοῦ ἀναπέμπει θερμὲς εὐχαριστίες, ἐπειδὴ (μὲ τὴ δική σου ἐπέμβαση) λυτρωθήκαμε ἀπ’ τὶς συμφορές. Ἐσὺ ὅμως ποὺ ἡ δύναμή σου εἶναι ἀκατανίκητη, ἐλευθέρωσε κι ἐμένα (τὴν Πόλη σου) ἀπὸ κάθε εἴδους κινδύνους, γιὰ νὰ σοῦ ἀναφωνῶ: Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε).

Πηγή: 1. Ἐκκλησία Κύπρου καὶ Ἑλλάδος  2.O Σωτήρ

Ἐπιμέλεια:  Χρυσόστομος Ρουσής, γραμματέας (1976-2018), τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἐπιτροπῆς Ἀπ. Παύλου καὶ Βαρνάβα