ΚΥΡΙΑΚΗ Η΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ. ΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΦΟΥ

 ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΠΑΥΛΟΥ ΚΑΙ ΒΑΡΝΑΒΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ Η΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

(ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ ΟΣΙΟΜΑΡΤΥΡΟΣ)

 (26 ΙΟΥΛΙΟΥ 2015)

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ (ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ)  

Ἀδελφοί, πρὸ τοῦ ἐλθεῖν τὴν πίστιν ὑπὸ νόμον ἐφρουρούμεθα συγκεκλεισμένοι εἰς τὴν μέλλουσαν πίστιν ἀποκαλυφθῆναι. Ὥστε ὁ νόμος παιδαγωγὸς ἡμῶν γέγονεν εἰς Χριστόν, ἵνα ἐκ πίστεως δικαιωθῶμεν· ἐλθούσης δὲ τῆς πίστεως οὐκέτι ὑπὸ παιδαγωγόν ἐσμεν. Πάντες γὰρ υἱοὶ Θεοῦ ἐστε διὰ τῆς πίστεως ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ· ὅσοι γὰρ εἰς Χριστὸν ἐβαπτίσθητε, Χριστὸν ἐνεδύσασθε. Οὐκ ἔνι ᾿Ιουδαῖος οὐδὲ ῞Ελλην, οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδὲ ἐλεύθερος, οὐκ ἔνι ἄρσεν καὶ θῆλυ· πάντες γὰρ ὑμεῖς εἷς ἐστε ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ. Εἰ δὲ ὑμεῖς Χριστοῦ, ἄρα τοῦ ᾿Αβραὰμ σπέρμα ἐστὲ καὶ κατ᾿ ἐπαγγελίαν κληρονόμοι. Λέγω δέ, ἐφ᾿ ὅσον χρόνον ὁ κληρονόμος νήπιός ἐστιν, οὐδὲν διαφέρει δούλου, κύριος πάντων ὤν, ἀλλὰ ὑπὸ ἐπιτρόπους ἐστὶ καὶ οἰκονόμους ἄχρι τῆς προθεσμίας τοῦ πατρός. Οὕτω καὶ ἡμεῖς, ὅτε ἦμεν νήπιοι, ὑπὸ τὰ στοιχεῖα τοῦ κόσμου ἦμεν δεδουλωμένοι· ὅτε δὲ ἦλθε τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου, ἐξαπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸν υἱὸν αὐτοῦ, γενόμενον ἐκ γυναικός, γενόμενον ὑπὸ νόμον, ἵνα τοὺς ὑπὸ νόμον ἐξαγοράσῃ, ἵνα τὴν υἱοθεσίαν ἀπολάβωμεν.            

  (Γαλ. γ΄[3] 23 – δ΄[4] 5)

ΕΡ­ΜΗ­ΝΕΙΑ (Π.Ν.ΤΡΕΜ­ΠΕ­ΛΑ)

Ἀ­δελ­φοί, προτοῦ ἔλθει ἡ νέα αὐτὴ κατάσταση, στὴν ὁποία ἰσχύει πλέον ἡ πίστη, ὁ νόμος μᾶς φρουροῦσε κλεισμένους καλά, σάν νὰ ἤμασταν μέσα σὲ κάποιο φρούριο  γιὰ νὰ καταφύγουμε ἔτσι στὴν πίστη ποὺ ἔμελλε νὰ ἀποκαλυφθεῖ μετὰ ἀπό καιρό. Συνεπῶς ὁ Μωσαϊκὸς νόμος ἔγινε παιδαγωγός μας καὶ μᾶς προετοίμαζε νὰ ποθήσουμε καὶ νὰ γνωρίσουμε τὸν Χριστό, γιὰ νὰ λάβουμε τὴ δικαίωση καὶ τὴ σωτηρία ἀπό τὴν πίστη μας σ' αὐτόν. Ὅταν λοιπὸν ἦλθε ἡ νέα κατάσταση, στὴν ὁποία ἰσχύει ἡ πίστη, δὲν εἴμαστε πλέον κάτω ἀπό τήν παιδαγωγία τοῦ νόμου. Διότι μέ τήν πίστη στὸν Ἰησοῦ Χριστὸ ὅλοι γίνατε καὶ εἶστε υἱοὶ Θεοῦ ἐνήλικες, ὤριμοι καὶ χειραφετημένοι. Καὶ εἶστε υἱοὶ τοῦ Θεοῦ, διότι ὅσοι βαπτισθήκατε στὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ πιστεύοντας σ' αὐτὸν ὡς σωτῆρα, ντυθήκατε τὸν Χριστὸ καὶ ἐνωθήκατε μαζί του. Δὲν ὑπάρχουν πλέον διαφορὲς ἐθνικότητος, κοινωνικῆς τάξεως καὶ φύλου. Δὲν ὑπάρχει διαφορὰ Ἰουδαίου καὶ Ἕλληνα, δὲν ὑπάρχει διάκριση δούλου καὶ ἐλεύθερου, δὲν ὑπάρχει διάκριση ἄνδρα καὶ γυναίκας. Διότι ὅλοι ἐσεῖς γίνατε ἕνας νέος ἄνθρωπος μὲ τὴν ἕνωσή σας μὲ τὸν Ἰησοῦ Χριστό. Ἐάν λοιπὸν ἐσεῖς ποὺ εἶστε ἐθνικοὶ Χριστιανοὶ ἀνήκετε στὸν Χριστό, ἄρα διαμέσου τοῦ Χριστοῦ, ποὺ εἶναι ὁ εὐλογημένος ἀπόγονος τοῦ Ἀβραάμ, εἶστε κι ἐσεῖς ἀπογονοι τοῦ Ἀβραάμ· καὶ σύμφωνα μὲ τὴν ὑπόσχεση εἶστε καὶ κληρονόμοι τῆς εὐλογίας. Καὶ γιὰ νὰ σᾶς διευκρινίσω τὴν ἀλήθεια αὐτή, χρησιμοποιῶ κι ἄλλο ἕνα παράδειγμα. Λέω λοιπὸν τὸ ἑξῆς: Γιὰ ὅσο χρόνο κάθε κληρονόμος εἶναι ἀνήλικος, δὲν διαφέρει σὲ τίποτε ἀπό τόν δοῦλο, ἄν καὶ εἶναι κύριος ὅλης τῆς πατρικῆς περιουσίας πού κληρονόμησε. Καὶ δὲν διαφέρει ἀπό τόν δοῦλο, διότι, ἐνῶ εἶναι κύριος τῆς πατρικῆς του κληρονομιᾶς, ἑξαρτᾶται ἀπό ἐπιτρόπους πού τὸν κηδεμονεύουν καὶ οἰκονόμους ποὺ διαχειρίζονται τὴν πατρικὴ του περιουσία, μέχρι τὸ χρόνο ποῦ ὅρισε ὁ πατέρας. Ἔτσι κι ἐμεῖς οἱ Χριστιανοί, ὅταν ἤμασταν σὲ νηπιώδη πνευματικὴ κατάσταση, ἤμασταν ὑποδουλωμένοι στὴ στοιχειώδη καὶ ἀνεπαρκὴ θρησκευτικὴ γνώση τοῦ κόσμου πού βρίσκεται στὴν ἄγνοια καὶ τὴν ἀμάθεια. Ὅταν ὅμως συμπληρώθηκε ὁ χρόνος ποὺ εἶχε ὁρίσει ἡ πανσοφία τοῦ Θεοῦ, ἀπέστειλε ὁ Θεὸς στὸν κόσμο τὸν Υἱό του, ὁ ὁποῖος ἔγινε ἄνθρωπος ἀπό γυναίκα καὶ ὑποτάχθηκε στὸ Μωσαϊκὸ νόμο, προκειμένου νά ἐξαγοράσει ἐκείνους ποὺ ἦταν ὑποδουλωμένοι στὴν κατάρα τοῦ Μωσαϊκοῦ νόμου, γιὰ νὰ λάβουμε τὴν υἱοθεσία πού ὁ Θεὸς μᾶς εἶχε ὑποσχεθεῖ.

ΤΟ ΙΕΡΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, εἶ­δεν ὁ Ἰ­η­σοῦς πο­λὺν ὄ­χλον, καὶ ἐ­σπλαγ­χνί­σθη ἐ­π' αὐ­τοῖς καὶ ἐ­θε­ρά­πευ­σε τοὺς ἀρ­ρώ­στους αὐ­τῶν. ὀ­ψί­ας δὲ γε­νο­μέ­νης προ­σῆλ­θον αὐ­τῷ οἱ μα­θη­ταὶ αὐ­τοῦ λέ­γον­τες· Ἔ­ρη­μός ἐ­στιν ὁ τό­πος καὶ ἡ ὥ­ρα ἤ­δη πα­ρῆλ­θεν· ἀ­πό­λυ­σον τοὺς ὄ­χλους, ἵ­να ἀ­πελ­θόν­τες εἰς τὰς κώ­μας ἀ­γο­ρά­σω­σιν ἑ­αυ­τοῖς βρώ­μα­τα. ὁ δὲ Ἰ­η­σοῦς εἶ­πεν αὐ­τοῖς· Οὐ χρεί­αν ἔ­χου­σιν ἀ­πελ­θεῖν· δό­τε αὐ­τοῖς ὑ­μεῖς φα­γεῖν. οἱ δὲ λέ­γου­σιν αὐ­τῷ· Οὐκ ἔ­χο­μεν ὧ­δε εἰ μὴ πέν­τε ἄρ­τους καὶ δύ­ο ἰ­χθύ­ας. ὁ δὲ εἶ­πε· Φέρετέ μοι αὐ­το­ύς ὧ­δε. καὶ κε­λεύ­σας τοὺς ὄ­χλους ἀ­να­κλι­θῆ­ναι ἐ­πὶ τοὺς χόρ­τους, λα­βὼν τοὺς πέν­τε ἄρ­τους καὶ τοὺς δύ­ο ἰ­χθύ­ας, ἀ­να­βλέ­ψας εἰς τὸν οὐ­ρα­νὸν εὐ­λό­γη­σε, καὶ κλά­σας ἔ­δω­κε τοῖς μα­θη­ταῖς τοὺς ἄρ­τους οἱ δὲ μα­θη­ταὶ τοῖς ὄ­χλοις. καὶ ἔ­φα­γον πάν­τες καὶ ἐ­χορ­τά­σθη­σαν, καὶ ἦ­ραν τὸ πε­ρισ­σεῦ­ον τῶν κλα­σμά­των δώ­δε­κα κο­φί­νους πλή­ρεις. οἱ δὲ ἐ­σθί­ον­τες ἦ­σαν ἄν­δρες ὡ­σεὶ πεν­τα­κι­σχί­λι­οι χω­ρὶς γυ­ναι­κῶν καὶ παι­δί­ων. Καὶ εὐ­θέ­ως ἠ­νάγ­κα­σεν ὁ Ἰ­η­σοῦς τοὺς μα­θη­τὰς αὐ­τοῦ ἐμ­βῆ­ναι εἰς τὸ πλοῖ­ον καὶ προ­ά­γειν αὐ­τὸν εἰς τὸ πέ­ραν, ἕ­ως οὗ ἀ­πο­λύ­σῃ τοὺς ὄ­χλους.                                  (Ματθ. ιδ΄[14] 14 – 22)

Ο ΧΟΡΤΑΣΜΟΣ ΤΩΝ ΠΕΙΝΑΣΜΕΝΩΝ     

ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΗ ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ   

Ο ΤΟΠΟΣ ΗΤΑΝ ΕΡΗΜΙΚΟΣ, ἀλλά τή μέρα ἐκείνη ἔγινε πολυάνθρωπος περισσότερο καί ἀπό τήν μεγαλύτερη κοντινή πόλη. Τὰ πλήθη τῶν ἀνθρώπων, διψασμένα γιὰ τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ, ἔτρεξαν ἐκεῖ ὅπου ἔμαθαν ὅτι βρίσκεται ὁ Κύριος. Καὶ Ἐκεῖνος, ὅταν εἶδε τὸ τόσο πλῆθος τοῦ λαοῦ, «ἐσπλαγχνίσθη ἐπ’ αὐτοῖς», τοὺς συμπόνεσε πολὺ «καὶ ἐθεράπευσε τούς ἀρρώστους αὐτῶν». Ὅμως ἡ ὥρα προχώρησε πολύ, οἱ ἄνθρωποι ἦσαν νηστικοὶ καὶ ἡ ἀνάγκη νὰ λάβουν τροφὴν ἦταν ἐμφανής. Πῶς θὰ τραφεῖ ὅλο αὐτὸ τὸ πλῆθος; Οἱ μαθηταὶ προβληματίζονται ἔντονα καὶ στὸ τέλος ἀποφασίζουν νὰ παρέμβουν. Πλησιάζουν λοιπὸν τὸν Κύριον καὶ Τοῦ θέτουν τό πρόβλημα: Ὁ τόπος εἶναι ἔρημος, Τοῦ λέγουν, ἡ ὥρα περασμένη  ἄφησε λοιπὸν τοὺς ἀνθρώπους, «ἀπόλυσον τοὺς ὄχλους», γιὰ νὰ πᾶνε στὰ κοντινὰ χωριὰ καὶ νὰ ψωνίσουν τροφές.

Οἱ μαθηταὶ εἶπαν «ἀπόλυσον τοὺς ὄχλους», ὁ Κύριος ὅμως ἀπαντᾶ «οὐ χρείαν ἔχουσιν ἀπελθεῖν», δὲν ὑπάρχει ἀνάγκη νὰ φύγουν «δότε αὐτοῖς ὑμεῖς φαγεῖν», δῶστε τους ἐσεῖς νὰ φᾶνε.

Νὰ τοὺς δώσουν νὰ φᾶνε; Σὲ ἕνα πλῆθος χιλιάδων ἀνθρώπων; Οἱ μαθηταὶ ἀπορημένοι Τοῦ ἀπαντοῦν ὄτι ἔχουν στὴ διάθεσή τους μόνο πέντε ψωμιὰ καὶ δύο ψάρια· τί λοιπὸν θὰ μποροῦσαν νὰ κάμουν γιὰ ὅλο αὐτὸν τὸν κόσμο; Ἡ ἀπάντησή τους ἦταν λογική, ἀλλὰ δὲν ἦταν πλήρης. Εἶχαν ἀγνοήσει τὸ γεγονὸς ὅτι μαζὶ μὲ τὰ πέντε ψωμιὰ καὶ τὰ δύο ψάρια εἶχαν μαζί τους καὶ τὸν Χριστὸν Αὐτὸν ἀπό τόν Ὁποῖο προέρχονται καὶ τὰ ψωμιὰ καὶ τὰ ψάρια καὶ κάθε τί μέσα στὸ Σύμπαν.

ΤΩΡΑ ΕΧΕΙ ΦΘΑΣΕΙ ἡ κατάλληλη στιγμή. Ὁ Κύριος τοὺς ζητεῖ αὐτὰ τὰ ψωμιὰ καὶ τὰ ψάρια νὰ τὰ φέρουν κοντά Του: «φέρετέ μοι αὐτοὺς ὦδε», φέρτε τά μου ἐδῶ, τοὺς λέγει.

Ἔπειτα προτρέπει τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ νὰ καθήσουν στὰ χόρτα καὶ κατόπιν, κρατώντας τὰ πέντε ψωμιὰ καὶ τὰ δύο ψάρια, ὕψωσε τὰ μάτια Του στὸν Οὐρανό, εὐχαρίστησε τὸν Πατέρα Του καὶ ἄρχισε νὰ μοιράζει τὰ ψωμιὰ καὶ τὰ ψάρια στοὺς μαθητές, οἱ δὲ μαθηταί στὰ πλήθη τῶν ἀνθρώπων.

Πέντε χιλιάδες ἄνδρες καὶ ἐπιπλέον οἱ γυναῖκες καὶ τὰ παιδιά, ἕνα σύνολο ἴσως δέκα χιλιάδων ἀνθρώπων, ἔφαγαν καὶ χόρτασαν σ’ αὐτὸ τὸ παράδοξο τραπέζι. Ἔπειτα μάζευσαν καί τά περίσσια κομμάτια — δώδεκα γεμάτα κοφίνια!

ΕΚΘΑΜΒΑ ΤΑ ΠΛΗΘΗ τῶν ἀνθρώπων γεμίζουν ἐνθουσιασμό. Ἕνας τέτοιος ἡγέτης τοὺς χρειάζεται ὡς βασιλεύς, γιὰ νὰ τοὺς τρέφει δωρεὰν καὶ ἄκοπα. Ὁ Κύριος ἀντιλαμβάνεται τὸν αὐξανόμενο ἐνθουσιασμό τῶν ἀνθρώπων καὶ ἀμέσως ἀναγκάζει τοὺς μαθητές Του νά μποῦν στό πλοῖο καὶ νὰ περάσουν στὸ ἀπέναντι μέρος τῆς λίμνης, ἕως ὅτου Αὐτὸς διαλύσει τὰ πλήθη. Ἤθελε μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ νὰ προστατεύσει τοὺς μαθητές Του ἀπό αὐτὸ τὸν πειρασμὸ ἑνὸς εἰλικρινοῦς, ἀλλὰ καὶ τόσο λανθασμένου ἐνθουσιασμοῦ.

ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΩΝ ΠΕΝΤΕ ΑΡΤΩΝ

Πέντε ψωμιὰ καὶ δύο ψάρια γιὰ δέκα περίπου χιλιάδες ἀνθρώπους. Πῶς ἔγινε αὐτό; Γιὰ τὴν ἀνθρώπινη λογική τὸ φαινόμενο εἶναι ἀνεξήγητο. Καὶ ἡ δυσκολία, στὴν ὁποία βρέθηκαν οἱ μαθητές τοῦ Κυρίου, ἐκ πρώτης ὄψεως μᾶς φαίνεται δικαιολογημένη.

Καὶ ὅμως τὸ θαῦμα ἔγινε. Καὶ ἔγινε τόσο ἁπλᾶ, ὡσάν νὰ ἦταν τὸ πλέον φυσικὸ πράγμα στὸν κόσμο. Ὁ Κύριος μοίραζε στοὺς μαθητές καὶ οἱ μαθητές στὰ πλήθη τῶν ἀνθρώπων, ἀλλά τὰ πέντε ψωμιὰ καὶ τὰ δύο ψάρια δὲν τελείωναν.

Ὅλο ὅμως τὸ μυστικὸ βρίσκεται στὴν φράση ἐκείνη τοῦ Κυρίου: «φέρετέ μοι αὐτοὺς ὧδε»! Τὰ πέντε ψωμιὰ καὶ τὰ δύο ψάρια μακριὰ ἀπό τὸν Χριστὸ ἦσαν μόνο πέντε καὶ δύο, ἱκανὰ νὰ χορτάσουν ἐλάχιστους — δέκα μὲ δεκαπέντε — ἀνθρώπους. Κοντὰ στὸν Χριστὸ ὅμως εὐλογοῦνται, πολλαπλασιάζονται καὶ χορταίνουν χίλιες φορὲς περισσότερους.

«Φέρετέ μοι αὐτοὺς ὧδε»! Ὁ κόσμος ὁλόκληρος, ὅπως σὲ κάθε ἐποχή, ἔτσι καὶ στὴν ἐποχή μας, ὑποφέρει. Ὑποφέρει ἀπό πεῖνα, βασανίζεται ἀπό στερήσεις, ταλαιπωρεῖται ἀπό πλῆθος ἀναγκαίων ἀγαθῶν πού τοῦ λείπουν. Πολὺ περισσότερο ὑποφέρει ἀπό τήν ἔλλειψη τῶν οὐσιαστικότερων τῆς ζωῆς: τῆς ἀγάπης, τῆς χαρᾶς, τῆς συνειδητοποιήσεως τοῦ νοήματος τῆς ζωῆς του καὶ τοῦ προορισμοῦ του.

Μέσα σ' αὐτὴ τὴν καθολικὴ βασανιστικὴ στέρηση αἰσθανόμαστε ὅλοι μικροὶ καὶ ἀδύναμοι. Καὶ τί μπορῶ νὰ κάνω ἐγώ; λέμε συνήθως εἶμαι ἕνας μικρὸς καὶ ἀδύναμος ἄνθρωπος καὶ δὲν διαθέτω παρὰ ἐλάχιστες ἱκανότητες.

Ἐλάχιστες πραγματικά! Πέντε ψωμιὰ καὶ δύο ψάρια! Καὶ δὲν καταλαβαίνουμε ὅτι τὰ ἔχουμε ὅλα. Ὅτι αὐτὰ τὰ ἐλάχιστα, ἄν τὰ προσφέρουμε στὸν Χριστό, θὰ θρέψουν κόσμον πολύν.

Ἂν τὰ προσφέρουμε! Διότι συνήθως τὰ κρατᾶμε μόνο γιὰ τὸν ἑαυτό μας, γιὰ τὶς ἀναγκες τοῦ σπιτιοῦ μας. Ἀδιαφοροῦμε γιὰ τὴν πεῖνα τῶν ψυχῶν γύρω μας, γιὰ τὶς ποικίλες στερήσεις τῶν συνανθρώπων μας. Καὶ αὐτὰ τὰ λίγα ποὺ ἔχουμε μένουν λίγα: πέντε καί δύο! Ἐνῶ, ἄν τὰ προσφέραμε στὸν Χριστό, θὰ ἐγίνονταν πέντε καὶ δύο ἐπί χίλια καὶ ἀκόμη περισσότερο.

(5 + 2)Χ 1000!

Αὐτὰ εἶναι τὰ μαθηματικὰ τοῦ Εὐαγγελίου. Ἀνώτερα ἀπό ὅλες τὶς ἀριθμητικὲς τοῦ κόσμου!

Στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας γιά τή ζωὴ τοῦ κόσμου δὲν χρειάζονται πολυχαρισματοῦχοι. Ἄνθρωποι τῶν πέντε ἄρτων χρειάζονται! Ποὺ θὰ τοὺς προσφέρουν ὅμως πρόθυμα στὸν Χριστό!

 (Δι­α­σκευ­ὴ ἀ­πὸ πα­λαι­ὸ τό­μο τοῦ Πε­ρι­ο­δι­κοῦ «Ο ΣΩ­ΤΗΡ»)

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ ΕΝ ΧΑΛΚΗΔΟΝΙ Δ΄ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ. ΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΦΟΥ

 ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΠΑΥΛΟΥ ΚΑΙ ΒΑΡΝΑΒΑ

ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ Δ΄ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

(19 ΙΟΥλΙΟΥ 2015)

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ  

Τέκνον Τίτε, πιστός ὁ λό­γος· καὶ πε­ρὶ το­ύ­των βο­ύ­λο­μαί σε δι­α­βε­βαι­οῦ­σθαι, ἵ­να φρον­τί­ζω­σι κα­λῶν ἔρ­γων προ­ΐ­στα­σθαι οἱ πε­πι­στευ­κό­τες τῷ Θε­ῷ. ταῦ­τά ἐ­στι τὰ κα­λὰ καὶ ὠ­φέ­λι­μα τοῖς ἀν­θρώ­ποις· μω­ρὰς δὲ ζη­τή­σεις καὶ γε­νε­α­λο­γί­ας καὶ ἔ­ρεις καὶ μά­χας νο­μι­κὰς πε­ρι­ί­στα­σο· εἰ­σὶ γὰρ ἀ­νω­φε­λεῖς καὶ μά­ται­οι. αἱ­ρε­τι­κὸν ἄν­θρω­πον με­τὰ μί­αν καὶ δευ­τέ­ραν νου­θε­σί­αν πα­ραι­τοῦ, εἰ­δὼς ὅ­τι ἐ­ξέ­στρα­πται ὁ τοι­οῦ­τος καὶ ἁ­μαρ­τά­νει ὢν αὐ­το­κα­τά­κρι­τος. Ὅ­ταν πέμ­ψω Ἀρ­τε­μᾶν πρός σε ἢ Τυ­χι­κόν, σπο­ύ­δα­σον ἐλ­θεῖν πρός με εἰς Νι­κό­πο­λιν· ἐ­κεῖ γὰρ κέ­κρι­κα πα­ρα­χει­μά­σαι. Ζη­νᾶν τὸν νο­μι­κὸν καὶ Ἀ­πολ­λὼ σπου­δα­ί­ως πρό­πεμ­ψον, ἵ­να μη­δὲν αὐ­τοῖς λε­ί­πῃ. Μαν­θα­νέ­τω­σαν δὲ καὶ οἱ ἡ­μέ­τε­ροι κα­λῶν ἔρ­γων προ­ΐ­στα­σθαι εἰς τὰς ἀ­ναγ­κα­ί­ας χρε­ί­ας, ἵ­να μὴ ὦ­σιν ἄ­καρ­ποι. Ἀ­σπά­ζον­ταί σε οἱ με­τ' ἐ­μοῦ πάν­τες. ἄ­σπα­σαι τοὺς φι­λοῦν­τας ἡ­μᾶς ἐν πί­στει. Ἡ χά­ρις με­τὰ πάν­των ὑ­μῶν· ἀμήν.        

  (Τίτ. γ΄[3] 8 – 15)

ΕΡ­ΜΗ­ΝΕΙΑ (Π.Ν.ΤΡΕΜ­ΠΕ­ΛΑ)

Τέκνον Τίτε, τό ὅ­τι δι­και­ω­θή­κα­με καὶ ἀ­να­γεν­νη­θή­κα­με καὶ θὰ κλη­ρο­νο­μή­σου­με τὴν αἰ­ώ­νια ζω­ὴ εἶ­ναι λό­γος καὶ ἀ­λή­θεια ἀ­ξι­ό­πι­στη. Καὶ γι' αὐ­τὰ τὰ θέ­μα­τα θέ­λω νὰ μι­λᾶς μὲ βε­βαι­ό­τη­τα καὶ μὲ κύ­ρος, γιὰ νὰ φρον­τί­ζουν ὅ­σοι ἔ­χουν πι­στέ­ψει στὸ Θε­ὸ νὰ πρω­το­στα­τοῦν ἀ­κού­ρα­στα σὲ κα­λὰ ἔρ­γα. Αὐ­τὰ εἶ­ναι τὰ κα­λὰ ἔρ­γα καὶ τὰ ὠ­φέ­λι­μα στοὺς ἀν­θρώ­πους· αὐ­τὰ γιὰ τὰ ὁποῖα σᾶς μί­λη­σα. Ἀ­πό­φευ­γε τὶς ἀ­νό­η­τες συ­ζη­τή­σεις καὶ τὶς γε­νε­α­λο­γί­ες γιὰ τοὺς μυ­θι­κοὺς θε­οὺς ἢ τοὺς εὐ­γε­νεῖς προ­γό­νους, ὅ­πως καὶ τὶς φι­λο­νι­κί­ες καὶ δι­α­μά­χες γιὰ τὸν ἰ­ου­δα­ϊ­κὸ νό­μο, δι­ό­τι δὲν φέρ­νουν κα­μί­α ὠ­φέ­λεια καὶ εἶ­ναι μά­ται­ες. Αἱ­ρε­τι­κὸ ἄν­θρω­πο πού ἐ­πι­μέ­νει νὰ δη­μι­ουρ­γεῖ σκάν­δα­λα καὶ δι­αι­ρέ­σεις στὴν Ἐκ­κλη­σί­α, μο­λο­νό­τι τὸν συμ­βού­λευ­σες γιὰ πρώ­τη καὶ δεύ­τε­ρη φο­ρά, πα­ρά­τη­σέ τον καί ἀπόφευγέ τον. Γνώ­ρι­ζε ὅ­τι ἕ­νας τέ­τοι­ος ἄν­θρω­πος ἔ­χει δι­α­στραφεῖ καὶ ἁ­μαρ­τά­νει· καὶ γιὰ τὴν ἁ­μαρ­τί­α του αὐ­τὴ ἐ­λέγ­χε­ται καὶ κα­τα­κρί­νε­ται ἀ­πὸ τὴ συ­νεί­δη­σή του καὶ ἀ­πὸ τὸν ἴ­διό του τὸν ἑ­αυ­τό. Ὅ­ταν σοῦ στεί­λω τὸν Ἀρτεμᾶ ἢ τὸν Τυ­χι­κό, φρόν­τι­σε γρή­γο­ρα νὰ ἔλ­θεις στὴ Νι­κό­πο­λη, δι­ό­τι ἐ­κεῖ ἀ­πο­φά­σι­σα νὰ πε­ρά­σω τὸ χει­μώ­να. Τὸν Ζη­νᾶ τὸ νο­μο­δι­δά­σκα­λο καὶ τὸν Ἀ­πολ­λὼ κα­τευόδωσέ τους μὲ ἐ­πι­με­λη­μέ­νη προ­ε­τοι­μα­σί­α, γιὰ νὰ μὴν τοὺς λεί­πει τί­πο­τε στὸ τα­ξί­δι τους. Μὲ τὴν εὐ­και­ρί­α μά­λι­στα τῆς προ­ε­τοι­μα­σί­ας αὐ­τῆς ἂς παίρ­νουν μά­θη­μα καὶ οἱ δι­κοί μας νὰ πρω­το­στα­τοῦν καὶ νὰ ἐρ­γά­ζον­ται κα­λὰ ἔρ­γα καὶ νὰ συν­τρέ­χουν τοὺς ἀ­δελ­φοὺς στὶς ἀ­πα­ραί­τη­τες ὑ­λι­κές τους ἀ­νάγ­κες, γιὰ νὰ μὴ στε­ροῦν­ται ἀ­πὸ πνευ­μα­τι­κοὺς καρ­πούς. Σὲ χαι­ρε­τοῦν ἐγ­κάρ­δια ὅ­λοι ὅ­σοι εἶ­ναι μα­ζί μου. Χαι­ρέ­τη­σε ὅ­σους μᾶς ἀ­γα­ποῦν, ἐ­πει­δὴ ἔ­χουν κοι­νὴ πί­στη μέ μᾶς. Σᾶς εὔ­χο­μαι ἡ χά­ρις τοῦ Θε­οῦ νὰ εἶ­ναι μὲ ὅ­λους σας. Ἀ­μήν.

 ΤΟ ΙΕΡΟ  ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ

Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαυτοῦ μαθηταῖς^.  ὑ­μεῖς ἐ­στε τὸ φῶς τοῦ κό­σμου. οὐ δύ­να­ται πό­λις κρυ­βῆ­ναι ἐ­πά­νω ὄ­ρους κει­μέ­νη· οὐ­δὲ κα­ί­ου­σι λύ­χνον καὶ τι­θέ­α­σιν αὐ­τὸν ὑ­πὸ τὸν μό­δι­ον, ἀλ­λ' ἐ­πὶ τὴν λυ­χνί­αν, καὶ λάμ­πει πᾶ­σι τοῖς ἐν τῇ οἰ­κί­ᾳ. Οὕ­τω λαμ­ψά­τω τὸ φῶς ὑ­μῶν ἔμ­προ­σθεν τῶν ἀν­θρώ­πων, ὅ­πως ἴ­δω­σιν ὑ­μῶν τὰ κα­λὰ ἔρ­γα καὶ δο­ξά­σω­σι τὸν πα­τέ­ρα ὑ­μῶν τὸν ἐν τοῖς οὐ­ρα­νοῖς. Μὴ νο­μί­ση­τε ὅ­τι ἦλ­θον κα­τα­λῦ­σαι τὸν νό­μον ἢ τοὺς προ­φή­τας· οὐκ ἦλ­θον κα­τα­λῦ­σαι, ἀλ­λὰ πλη­ρῶ­σαι. ἀ­μὴν γὰρ λέ­γω ὑ­μῖν, ἕ­ως ἂν πα­ρέλ­θῃ ὁ οὐ­ρα­νὸς καὶ ἡ γῆ, ἰ­ῶ­τα ἓν ἢ μί­α κε­ρα­ί­α οὐ μὴ πα­ρέλ­θῃ ἀ­πὸ τοῦ νό­μου ἕ­ως ἂν πάν­τα γέ­νη­ται. ὃς ἐ­ὰν οὖν λύ­σῃ μί­αν τῶν ἐν­το­λῶν το­ύ­των τῶν ἐ­λα­χί­στων καὶ δι­δά­ξῃ οὕ­τω τοὺς ἀν­θρώ­πους, ἐ­λά­χι­στος κλη­θή­σε­ται ἐν τῇ βα­σι­λε­ί­ᾳ τῶν οὐ­ρα­νῶν· ὃς δ' ἂν ποι­ή­σῃ καὶ δι­δά­ξῃ, οὗ­τος μέ­γας κλη­θή­σε­ται ἐν τῇ βα­σι­λε­ί­ᾳ τῶν οὐ­ρα­νῶν.                         

                                         (Ματθ. ε΄[5] 14 – 19)

ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΕΝΤΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΛΑΧΙΣΤΩΝ

ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΗ ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ  

Ἡ Δ΄ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ συνεκλήθη τὸ ἔτος 451 μ.Χ. καὶ στερέωσε τὴν Ὀρθοδοξία ἀπέναντι σὲ δύο ἀντιμαχόμενες αἱρέσεις: τὸν Νεστοριανισμὸ καὶ τὸν Μονοφυσιτισμό. Πρὸς τιμὴ λοιπὸν αὐτὴς τῆς μεγάλης Συνόδου — πρὸς τιμὴν τῶν 630 θεοφόρων Πατέρων ποὺ τὴν ἀπετέλεσαν — ἀναγινώσκεται τό σημερινό Εὐαγγέλιο.

ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΜΑΣ ΑΥΤΟ προέρχεται ἀπό τήν ἱστορική ὁμιλία τοῦ Κυρίου, τὴν γνωστὴ μὲ τὸ ὄνομα: Ἐπί τοῦ Ὄρους Ὁμιλία. Ἡ ἐπί τοῦ Ὄρους Ὁμιλία εἶναι ἕνα κείμενο κατ’ ἐξοχὴν καθοδηγητικό, ποὺ καταλαμβάνει τρία ὁλοκλήρα κεφάλαια τοῦ κατὰ Ματθαῖον Εὐαγγελίου.

ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΛΟΓΙΑ τοῦ Κυρίου μας στὴν ἐπί τοῦ Ὄρους Ὁμιλία εἶναι οἱ γνωστοὶ μας Μακαρισμοὶ («μακάριοι οἰ πτωχοὶ τῷ πνεύματι...» κλπ.). Ἀμέσως δὲ μετὰ τοὺς Μακαρισμοὺς εὑρίσκεται τὸ σημερινό μας ἀνάγνωσμα. Σ’ αὐτὸ ὁ Κύριος παρομοιάζει τοὺς πιστοὺς ἀκολούθους Του μὲ φῶς: «Ὑμεῖς ἐστε τό φῶς τοῦ κόσμου»· ἐσεῖς εἶσθε τὸ πνευματικὸ φῶς τοῦ κόσμου, λέγει. Ἐσεῖς μὲ τὴν διδαχὴ σας καί τό φωτεινό παράδειγμα τῆς ζωῆς σας δείχνετε στόν εὑρισκόμενο στὸ πνευματικὸ σκοτάδι κόσμο ποιός εἶναι ὁ σωστὸς δρόμος ποὺ ὁδηγεῖ πρὸς τὸν Θεό. Καὶ ὅπως εἶναι ἀδύνατο νά κρυφθεῖ μία πόλις κτισμένη ἐπάνω σὲ ἕνα βουνό, ἔτσι καὶ ἡ δικὴ σας ζωὴ εἶναι ἀδύνατο νά μείνει ἀπαρατήρητη ἀπό τὰ μάτια τῶν ἄλλων ἀνθρώπων. Αὐτὴ εἶναι καὶ ἡ δική μου ἐπιθυμία γιὰ σᾶς  νὰ σᾶς βλέπουν οἱ ἄνθρωποι καὶ νὰ παραδειγματίζονται. Κανείς — τονίζει ὁ Κύριος — δὲν ἀνάβει ἕνα λυχνάρι γιὰ νὰ τὸ βάλει κάτω ἀπό ἕνα δοχεῖο, «ὑπό τὸν μόδιον» («μόδιος» ἦταν ἕνα δοχεῖο μέ τό ὁποῖο μετροῦσαν τότε τὸ σιτάρι). Ἀλλά ὅλοι τοποθετοῦν τὸ λυχνάρι «ἐπί τὴν λυχνίαν», ἐπάνω στὸν λυχνοστάτη, ὥστε νά φωτίζει ὅλους μέσα στὸ σπίτι. Μὲ τὸν ἴδιο τρόπο πρέπει νὰ λάμψει καί ἡ δική σας ζωὴ ἐνώπιον τῶν ἀνθρώπων, γιὰ νὰ δοῦν τὰ καλά σας ἔργα καὶ νὰ δοξάσουν τὸν οὐράνιο Πατέρα σας.

ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ Ο ΚΥΡΙΟΣ τὴν ὁμιλία Του, διευκρινίζοντας στοὺς μαθητάς Του ὅτι μὲ τὴ διδασκαλία Του δὲν ἐπιδιώκει νά καταργήσει τὸν νόμο τοῦ Μωυσέως ἢ τὸ κήρυγμα τῶν Προφητῶν, ἀλλὰ νὰ τὰ συμπληρώσει καὶ νὰ τὰ τελειοποιήσει. Μάλιστα, γιὰ νὰ ὑπογραμμίσει ἔντονα τήν ἀξία τοῦ Νόμου τοῦ Θεοῦ, διαβεβαιώνει μὲ τρόπο αὐθεντικό καί ἀπόλυτο ὅτι μέχρι τὸ τέλος τοῦ κόσμου οὔτε τὸ ἐλάχιστο, οὔτε ἕνα γιώτα ἢ ἕνα κόμμα ἀπό τὸν Νόμο τοῦ Θεοῦ δέν πρόκειται νἀ ἀποδειχθεῖ ἄχρηστο. Τὰ πάντα θὰ ἐκπληρωθοῦν μέχρι κεραίας.

ΤΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ ΕΙΝΑΙ ΦΑΝΕΡΟ. Ὅλα ὅσα περιέχει καὶ διατάσσει ὁ Νόμος τοῦ Θεοῦ, ἀκόμη καὶ τὰ πλέον μικρά, ἔχουν ἀκατάλυτο κῦρος καὶ αἰώνια ἀξία. Ἑπομένως, προειδοποιεῖ ὁ Κύριος, ὅποιος παραβεῖ μιά ἀπό τὶς θεωρούμενες μικρὲς καὶ ἀσήμαντες ἐντολές μου καὶ παρακινήσει καὶ τοὺς ἄλλους νὰ πράξουν τὸ ἴδιο, αὐτὸς «ἐλάχιστος κληθήσεται», μικρὸς καὶ ἀσήμαντος θὰ θεωρηθεῖ γιὰ τὴν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν. Ἀντίθετα, ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος θά ἐφαρμόσει ὄλες τὶς ἐντολές μου καὶ θὰ διδάξει καὶ στοὺς ἄλλους τὸ ἴδιο, «μέγας κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν», θὰ ἀναδειχθεῖ μέγας στὴν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν.

ΜΕΓΑΣ Ή ΕΛΑΧΙΣΤΟΣ;

Ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἱκανὸς γιὰ τὰ πάντα. Μπορεῖ νά ἀναδειχθεῖ μέγας, ἄλλος κατὰ χάριν θεός. Μπορεῖ ὅμως καί νά καταντήσει ἐλάχιστος, μικρός, ἀσήμαντος, ἀνάξιος τῆς θείας ζωῆς.

Καὶ τὸ παράδοξο εἶναι τοῦτο. Ὅτι ἐνδέχεται νὰ τὰ κάνει ὅλα: νὰ ζήσει τυπικά ζωή χριστιανική, νά δημιουργήσει ψηλή θεολογία, νὰ διεισδύσει στὰ μυστήρια τοῦ Θεοῦ ἐντυπωσιακά, νὰ ἐπηρεάσει μὲ τὴν ἱκανότητά του πολλοὺς  νά κάμει ὅμως καὶ ἕνα μόνο λάθος. Ποιὸ λάθος; Τὸ λάθος νὰ θεωρήσει μία ἀπό τὶς ἐντολὲς τοῦ Κυρίου ἀσήμαντη καί νά τήν καταλύσει, νά τήν παραβεῖ, καὶ πρὸς αὐτὴ τὴν κατεύθυνση νὰ παρακινήσει καὶ αὐτοὺς ποὺ ἐπηρεάζει. Τότε ὁ ἄνθρωπος γίνεται ἐλάχιστος. Μικραίνει, σμικρύνεται, ἐλαχιστοποιεῖται, μένει ἔξω ἀπό τὸν χῶρο τῆς αἰωνίου χαρᾶς.

«Μία μικρὴ ἀπάτη δὲν εἶναι τίποτε», «τὰ ψέματα εἶναι μικρολεπτομέρειες, ἀσήμαντα», «ἡ σεμνότητα καὶ ἡ ἁγνότητα εἶναι σεμνοτυφία καὶ καταντᾶ ἀναχρονισμός». Ἔτσι σκέπτεται καὶ πράττει καὶ διδάσκει. Καὶ δὲν καταλαβαίνει ὅτι ἔτσι αὐτοκαταστρέφεται καὶ ὁδηγεῖ καὶ ἄλλους στὴν καταστροφή. Τὸ λάθος δέ βρίσκεται στό ὅτι παραβαίνει μία ἐντολή τοῦ Χριστοῦ. Αὐτό ἀπό συναρπαγή ὅλοι σχεδὸν τὸ κάνουμε. Τὸ λάθος βρίσκεται στὸ ὅτι αὐτή τήν παράβαση δὲν τὴν θεωρεῖ λάθος! Καὶ ἄρα δὲν μετανοεῖ γι' αὐτήν! Ἔτσι γίνεται ὁλόκληρη ἡ ζωὴ του ἕνα ΛΑΘΟΣ. Λάθος μὲ κεφαλαῖα γράμματα. Διότι αὐτὸ δὲ μπορεῖ νὰ διορθωθεῖ μὲ τίποτε  ἀφοῦ λείπει τὸ μόνο διορθωτικὸ  ἡ μετάνοια!

Οἱ ἅγιοι Πατέρες τῆς Δ' Οἰκουμενικῆς Συνόδου ὑπῆρξαν ὄντως μεγάλοι. Διότι δὲν ὑποχώρησαν σὲ τίποτε. Αὐτὰ ποὺ ἄλλοι τὰ θεωροῦσαν ἐλάχιστα, ἐκεῖνοι τὰ κράτησαν μὲ ἀκρίβεια.

Αὐτοὶ οἱ ἀληθινὰ μεγάλοι εἶναι οἱ ἀπλανεῖς ὁδηγοὶ τῆς πορείας ὅλων μας. Τῆς πορείας μας πρὸς τὸν Θεό.

 (Δι­α­σκευ­ὴ ἀ­πὸ πα­λαι­ὸ τό­μο τοῦ Πε­ρι­ο­δι­κοῦ «Ο ΣΩ­ΤΗΡ»)

ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ. ΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΦΟΥ

   ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΠΑΥΛΟΥ ΚΑΙ ΒΑΡΝΑΒΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ Στ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

(12 ΙΟΥΛΙΟΥ 2015)

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ

Ἀ­δελ­φοί, ἔ­χον­τες χα­ρί­σμα­τα κα­τὰ τὴν χά­ριν τὴν δο­θεῖ­σαν ἡ­μῖν δι­ά­φο­ρα, εἴ­τε προ­φη­τε­ί­αν, κα­τὰ τὴν ἀ­να­λο­γί­αν τῆς πί­στε­ως, εἴ­τε δι­α­κο­νί­αν, ἐν τῇ δι­α­κο­νί­ᾳ, εἴ­τε ὁ δι­δά­σκων, ἐν τῇ δι­δα­σκα­λί­ᾳ, εἴ­τε ὁ πα­ρα­κα­λῶν, ἐν τῇ πα­ρα­κλή­σει, ὁ με­τα­δι­δο­ύς, ἐν ἁ­πλό­τη­τι, ὁ προ­ϊ­στά­με­νος, ἐν σπου­δῇ, ὁ ἐ­λε­ῶν, ἐν ἱ­λα­ρό­τη­τι. ῾Η ἀ­γά­πη ἀ­νυ­πό­κρι­τος. Ἀ­πο­στυ­γοῦν­τες τὸ πο­νη­ρόν, κολ­λώ­με­νοι τῷ ἀ­γα­θῷ, τῇ φι­λα­δελ­φί­ᾳ εἰς ἀλ­λή­λους φι­λό­στορ­γοι, τῇ τι­μῇ ἀλ­λή­λους προ­η­γο­ύ­με­νοι, τῇ σπου­δῇ μὴ ὀ­κνη­ροί, τῷ πνε­ύ­μα­τι ζέ­ον­τες, τῷ Κυ­ρί­ῳ δου­λε­ύ­ον­τες, τῇ ἐλ­πί­δι χα­ί­ρον­τες, τῇ θλί­ψει ὑ­πο­μέ­νον­τες, τῇ προ­σευ­χῇ προ­σκαρ­τε­ροῦν­τες, ταῖς χρε­ί­αις τῶν ἁ­γί­ων κοι­νω­νοῦν­τες, τὴν φι­λο­ξε­νί­αν δι­ώ­κον­τες. Εὐ­λο­γεῖ­τε τοὺς δι­ώ­κον­τας ὑ­μᾶς, εὐ­λο­γεῖ­τε καὶ μὴ κα­τα­ρᾶ­σθε.      

                                                     (Ρωμ. Ιβ΄[12] 6-14)

Ε­Ρ­Μ­Η­Ν­Ε­ΙΑ (Π.Ν.Τ­Ρ­Ε­Μ­Π­Ε­ΛΑ)

Ἀδελφοί, ἔχοντας διάφορα χαρίσματα καὶ ἱκανότητες, ἀνάλογα μὲ τὴ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος πού μᾶς δόθηκε, ἂς ἀρκούμαστε σ' αὐτὲς κι ἂς μή ζητοῦμε ἐγωιστικά ἐκεῖνα ποὺ δὲν μᾶς ἔδωσε τὸ Ἅγιον Πνεῦμα. Εἴτε δηλαδὴ ἔχουμε τὸ χάρισμα τῆς προφητείας, ἂς προφητεύουμε ἀνάλογα μὲ τὸ χάρισμα πού δόθηκε στὸν καθένα σύμφωνα μὲ τὸ βαθμὸ τῆς πίστεώς του. Εἴτε ἔχουμε χάρισμα ἐκκλησιαστικῆς διακονίας, ἂς μένουμε στὸ χάρισμα αὐτὸ τῆς διακονίας. Εἴτε εἶναι κανείς διδάσκαλος τῶν θείων ἀληθειῶν, ἂς μένει στὴ διδασκαλία κι ἀς ἀρκεῖται νὰ ἐξηγεῖ τὶς ἀλήθειες ποὺ ἀποκαλύπτονται ἀπό τούς προφῆτες καὶ περιλαμβάνονται στὸ λόγο τοῦ Θεοῦ. Κι ἐκεῖνος ποὺ ἔχει τὸ χάρισμα νὰ προτρέπει στὴν ἀρετὴ καὶ στὴν ἐφαρμογὴ τῶν θείων ἀληθειῶν, τίς ὁποῖες ἀποκαλύπτει βέβαια ὁ προφήτης, ἐξηγεῖ ὅμως ὁ διδάσκαλος, ἂς μένει στὸ ἔργο τῆς προτροπῆς. Ἐκεῖνος ποὺ ἔχει κλίση νὰ μοιράζει ἀπό τὰ ἀγαθά του στοὺς φτωχούς, ἂς τὸ κάνει αὐτὸ μὲ ἁπλότητα, χωρὶς ἐπίδειξη ἢ ἄλλα ἐγωιστικὰ ἐλατήρια. Ἐκεῖνος στὸν ὁποῖο ἀνατέθηκε ἡ ἐπιστασία, ἡ φροντίδα καὶ ἡ ἐπιμέλεια ὁποιουδήποτε καλοῦ ἔργου, ἂς ἐπιστατεῖ μὲ προθυμία καὶ δραστηριότητα. Κι ἐκεῖνος ποὺ κάνει ἐλεημοσύνη, ἂς ἐλεεῖ μὲ χαρὰ καὶ καλοσύνη. Ἡ ἀγάπη ἂς εἶναι εἰλικρινὴς καὶ ἐλεύθερη ἀπό ὑποκρισία. Νὰ ἀποστρέφεστε μὲ ὅλη σας τὴ δύναμη τὸ πονηρὸ καὶ νὰ εἶστε προσκολλημένοι στὸ καλό. Μὲ τὴ φιλαδελφία νὰ γίνεστε φιλόστοργοι μεταξὺ σας. Νὰ προλαβαίνει ὁ καθένας νὰ ἀποδίδει πρῶτος τὴν τιμὴ στοὺς ἄλλους. Στὴν προθυμία καὶ τὸν ζῆλο ποὺ ἀπαιτεῖται γιὰ κάθε θεάρεστο ἔργο νὰ μὴν εἶστε δυσκίνητοι καὶ ὀκνηροί. Οἱ ἐσωτερικές σας πνευματικὲς δυνάμεις νὰ εἶναι γεμάτες ἀπό θερμὴ ἀφοσίωση καὶ πάντοτε ζεστὲς ἀπό τήν πνευματικὴ φλόγα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Καὶ μ' ὅλα αὐτὰ νά ὑπηρετεῖτε τὸν Κύριο ὡς ἀφοσιωμένοι δοῦλοι του. Ἡ ἀκλόνητη ἐλπίδα σας στὰ μελλοντικὰ ἀγαθὰ νά σᾶς γεμίζει χαρὰ καὶ νὰ σᾶς ἐνισχύει γιὰ νὰ δείχνετε ὑπομονὴ στὴ θλίψη. Καὶ νὰ ἐπιμένετε στὴν προσευχή, ἀπό τήν ὁποία θὰ παίρνετε μεγάλη βοήθεια γιὰ ὅλες αὐτὲς τὶς ἀρετές, καθὼς καὶ γιὰ τὶς δύσκολες περιστάσεις τῆς ζωῆς. Νὰ συμμετέχετε καὶ νὰ βοηθᾶτε στὶς ἀναγκες τῶν Χριστιανῶν, καὶ νὰ ἐπιδιώκετε τὴ φιλοξενία χωρίς νά περιμένετε οἱ ξενιτεμένοι ἀδελφοὶ νὰ σᾶς τὴν ζητήσουν. Νὰ εὔχεστε γιὰ ἐκείνους ποὺ σᾶς καταδιώκουν γιά  ὅλους νὰ εὔχεστε καὶ νὰ λέτε καλὰ λόγια ζητώντας τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ ἐπάνω τους, καὶ ποτὲ νὰ μὴν καταριέστε.

  

ΤΟ ΙΕΡΟ  ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ ἐμ­βὰς ὁ Ἰ­η­σοῦς εἰς πλοῖ­ον δι­ε­πέ­ρα­σεν καὶ ἦλ­θεν εἰς τὴν ἰ­δί­αν πό­λιν. Καὶ ἰ­δοὺ προ­σέ­φε­ρον αὐ­τῷ πα­ρα­λυ­τι­κὸν ἐ­πὶ κλί­νης βε­βλη­μέ­νον. καὶ ἰ­δὼν ὁ Ἰ­η­σοῦς τὴν πί­στιν αὐ­τῶν εἶ­πεν τῷ πα­ρα­λυ­τι­κῷ· Θάρσει, τέ­κνον· ἀ­φέ­ων­ταί σοι αἱ ἁ­μαρ­τί­αι σου. καὶ ἰ­δού τι­νες τῶν γραμ­μα­τέ­ων εἶ­πον ἐν ἑ­αυ­τοῖς· Οὗ­τος βλα­σφη­μεῖ. καὶ εἰ­δὼς ὁ Ἰ­η­σοῦς τὰς ἐν­θυ­μή­σεις αὐ­τῶν εἶ­πεν· Ἵ­να τί ὑ­μεῖς ἐν­θυ­μεῖ­σθε πο­νη­ρὰ ἐν ταῖς καρ­δί­αις ὑ­μῶν; τί γάρ ἐ­στιν εὐ­κο­πώ­τε­ρον, εἰ­πεῖν, ἀ­φέ­ων­ταί σου αἱ ἁ­μαρ­τί­αι, ἢ εἰ­πεῖν, ἔ­γει­ρε καὶ πε­ρι­πά­τει; ἵ­να δὲ εἰ­δῆ­τε ὅ­τι ἐ­ξου­σί­αν ἔ­χει ὁ υἱ­ὸς τοῦ ἀν­θρώ­που ἐ­πὶ τῆς γῆς ἀ­φι­έ­ναι ἁ­μαρ­τί­ας – τό­τε λέ­γει τῷ πα­ρα­λυ­τι­κῷ· Ἐ­γερ­θεὶς ἆ­ρόν σου τὴν κλί­νην καὶ ὕ­πα­γε εἰς τὸν οἶ­κόν σου. καὶ ἐ­γερ­θεὶς ἀ­πῆλ­θεν εἰς τὸν οἶ­κον αὐ­τοῦ. ἰ­δόν­τες δὲ οἱ ὄ­χλοι ἐ­θα­ύ­μα­σαν καὶ ἐ­δό­ξα­σαν τὸν Θε­ὸν τὸν δόν­τα ἐ­ξου­σί­αν τοι­α­ύ­την τοῖς ἀν­θρώ­ποις.

                                                       (Ματθ. θ΄[9]  1 –8)

ΛΟΓΟΣ ΣΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ

Ἕνα ἀκόμα θαῦμα τοῦ Χριστοῦ μᾶς περιγράφει σήμερα ὀ εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος, τὸ ὁποῖο ἀποτελεῖ συνέχεια τῆς διήγησης τῆς περασμένης Κυριακῆς, ὅπου εἶχε θεραπεύσει τοὺς δύο δαιμονισμένους στὴ χώρα τῶν Γαδαρηνῶν, καὶ οἱ κάτοικοι τῆς πόλης ἐκείνης ἀντὶ νά Τὸν ὑποδεχτοῦν Τὸν παρεκάλεσαν νὰ φύγει. Μπῆκε ὁ Κύριος πάλι στὸ πλοῖο καὶ ἐπέστρεψε στὴ Γαλιλαία. Ἐκεῖ τοῦ ἔφεραν ἕναν παράλυτο, κατάκοιτο στὸ κρεβάτι, καὶ καθὼς εἶδε ὁ Ἰησοῦς τὴν πίστη τῶν ἀνθρώπων, λέει στὸν παράλυτο «ἔχε θάρρος, παιδί μου, οἱ ἁμαρτίες σου ἔχουν συγχωρεθεί». Κάποιοι ἀπὸ τοὺς γραμματεῖς σκέφτηκαν ὅτι ὁ Χριστὸς βλασφημεῖ καὶ ὁ Κύριος, γνωρίζοντας τὶς σκέψεις τους, ρωτᾶ «γιατί ἔχετε πονηροὺς λογισμοὺς μέσα σας; τί εἶναι ἄραγε εὐκολότερο νὰ πεῖ κανείς, συγχωροῦνται οἱ ἁμαρτίες σου, ἢ σήκω καὶ περπάτα; γιά νὰ δεῖτε ὅμως ὅτι ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἔχει ἐξουσία νά συγχωρεῖ στὴ γῆ ἁμαρτίες», λέει στὸν παραλυτο: «σήκω, καὶ πάρε τὸ κρεβάτι σου καὶ πήγαινε στὸ σπίτι σου». Ἔτσι κι ἔγινε: σηκώθηκε ὁ ἀσθενὴς καὶ ἐπέστρεψε στὸ σπίτι του, ἐνῶ ὁ κόσμος ποὺ εἶδε τὸ θαῦμα κυριευμένος ἀπὸ δέος δόξαζε τὸν Θεό, ποὺ δίνει τόσο μεγάλη ἐξουσία στοὺς ἀνθρώπους.

Παρὰ τὸ σύντομο τῆς σημερινῆς διήγησης, τὰ μηνύματα πού ἀντλοῦμε ἀπὸ αὐτή εἶναι πολλά καὶ πλούσια. Καὶ πρῶτα ἀπὸ ὅλα, ἀντιπαραβάλλονται ἡ πίστη τῶν ἁπλῶν ἀνθρώπων μὲ τὴν ἀμφισβήτηση τῶν γραμματέων. Ὅπως πολλὲς φορὲς ἔχουμε δεῖ, σχεδὸν σὲ κάθε θαῦμα ποὺ ἔκανε ὁ Χριστός, ἀπαραίτητη προϋπόθεση ἀποτελεῖ ἡ πίστη ἐκείνου πού τὸ ζητᾶ. Τόσο ὁ παραλυτος τῆς σημερινῆς περικοπῆς, ὅσο καί οἱ ἄνθρωποι ποὺ τὸν μετέφεραν, εἶχαν πίστη μέσα τους, γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Κύριος, πρὶν ἀκόμα ἐκφράσουν μὲ λόγια τὴν ἐπιθυμία τους, σπεύδει νὰ παράσχει τὴν ἴαση. Αὐτὴ ἡ πίστη, δυστυχῶς, συχνὰ ἀπουσιάζει ἀπὸ τὶς καρδιές μας, ἀκόμα καὶ ὅταν παρακαλοῦμε στὶς προσευχές μας τὸν Θεὸ νὰ ἐπέμβει στὴ ζωή μας, νὰ μᾶς βοηθήσει, νὰ κάνει ἕνα μικρὸ ἢ μεγαλύτερο θαῦμα. Τὰ χείλη μας μπορεῖ νὰ προσεύχονται, ἡ καρδιὰ μας ὅμως διατηρεῖ ἀμφιβολίες ὅτι ὁ Θεὸς θὰ μᾶς ἀκούσει ἢ ὅτι θὰ μᾶς βοηθήσει. Καὶ αὐτό, ἄλλοτε μπορεῖ νὰ ἀποτελεῖ δική μας πνευματικὴ ἀδυναμία, καὶ ἄλλοτε ἕναν ἀπὸ τοὺς μεγαλύτερους πειρασμοὺς στὴ ζωή μας, ποὺ σκοπὸ ἔχει νὰ ἀποδυναμώσει τὴν προσευχή μας καὶ οὐσιαστικὰ νὰ μᾶς ἀπομονώσει ἀπὸ τὸν Θεό. Πίστη ὄμως εἶναι ἡ βεβαιότητα ὅτι για τὸν Θεὸ τὰ πάντα εἶναι δυνατά, ὅτι στὸ θέλημά Του τίποτα δὲν μπορεῖ νά σταθεῖ ἐμπόδιο, ὅτι ὁ Θεὸς νοιάζεται για τὰ πλάσματά Του καὶ συντρέχει σὲ ὅσους Τὸν ἐπικαλοῦνται μὲ ταπείνωση καὶ συντριβὴ καρδίας. Πίστη εἶναι ἡ σιγουριὰ γιά πράγματα ποὺ δὲν εἶναι ὁρατὰ μὲ τὸ ἀνθρώπινο μάτι, ὅπως ἡ ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν τὴν ὁποία παρέχει σήμερα ὀ Κύριος στὸν παράλυτο.

Ἕνα ἄλλο μήνυμα εἶναι ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ ἰατρὸς ὄχι μόνο τῶν σωμάτων, ἀλλὰ καὶ τῶν ψυχῶν μας. Θεωρεῖ τὸν ἄνθρωπο στὸ σύνολό του, καὶ δὲν περιορίζεται μόνο στὴ σωματικὴ ἀσθένεια, γι’ αὐτὸ καὶ πρῶτα ἀσχολεῖται μὲ τὴ θεραπεία τῆς ψυχῆς, μὲ τὴν συγχώρεση τῶν ἁμαρτιῶν. Για τὸν Θεὸ δὲν ἔχει τόσο μεγάλη σημασία ἡ σωματική μας ἀκεραιότητα, ὄσο ἡ πνευματική μας ὑγεία. Τὸ κάθε θαῦμα, ἀκόμα καὶ ὅταν πρόκειται γιά ἀποκατάσταση μιᾶς σωματικῆς ἀσθένειας, στοχεύει στὴν πνευματικὴ μας προκοπὴ καὶ τελείωση. Κι ἐδῶ συχνὰ κάνουμε ἕνα μεγάλο σφάλμα, ὅταν παρακαλοῦμε στὶς προσευχές μας τὸν Κύριο νὰ μᾶς βοηθήσει σὲ πράγματα ποὺ ἔχουν σχέση εἴτε μὲ τὴν καθημερινότητά μας εἴτε μὲ τὴν σωματική μας ὑγεία. Καλὰ κάνουμε βέβαια καὶ παρακαλοῦμε τὸν Θεὸ γιά ὅλα αὐτά, ὅμως πρωτίστως ὀφείλουμε νὰ ἐνδιαφερόμαστε καὶ νὰ Τὸν παρακαλοῦμε για τὴν ψυχικὴ μας θεραπεία, για τὴ συγχώρεση τῶν ἁμαρτιῶν μας, για τὴν καλλιέργεια τῶν ἀρετῶν. Γι’ αὐτὸ καὶ σὲ ἀρκετὲς περιπτώσεις ποὺ νιώθουμε ὅτι ὁ Θεὸς δὲν εἰσακούει τὶς προσευχές μας, αὐτὸ ὀφείλεται στὸ ὅτι τὰ αἰτήματά μας εἴτε δὲν ἀπευθύνονται μὲ τὴν δέουσα πίστη, εἴτε δὲν ὠφελοῦν τὴν πνευματικὴ μας ὑγεία, εἰδικὰ ὅταν πρόκειται γιά ὑλικὰ ἀγαθὰ ἢ σωματικὴ ὑγεία.

Τέλος, τὸ τρίτο μήνυμα ποὺ ἀντλοῦμε ἀπὸ τὴ σημερινὴ περικοπὴ εἶναι ὅτι ὁ Θεὸς δίνει τὴν ἐξουσία στοὺς ἀνθρώπους καὶ τῆς ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν, καὶ τῆς σωματικῆς θαυματουργίας. Βέβαια, ὁ Χριστὸς δὲν εἶναι ἕνας ἁπλὸς ἄνθρωπος. Εἶναι ὁ σαρκωθείς Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ, καὶ δὲν χρειάζεται νὰ Τοῦ δοθεῖ ἡ ἐξουσία αὐτή. Τόσο ὅμως στὴν Παλαιὰ Διαθήκη, ὅσο καὶ στὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας, αὐτή ἡ ἐξουσία ἔχει δοθεῖ στοὺς ἀνθρώπους: οἱ Προφῆτες, οἱ Ἀπόστολοι, οἱ Ἅγιοι, ἀποτελοῦν τέτοια παραδείγματα, τὰ ὁποῖα δὲν ἔχουν ἐκλείψει μέχρι τὶς μέρες μας. Ὁ Θεὸς θαυματουργεῖ στὴ ζωή μας, τόσο μέσα ἀπὸ ἀνθρώπους χαρισματικούς, ὅσο καὶ μέσα ἀπὸ τὰ Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας μας, κυρίως δὲ μὲ τὴν Ἐξομολόγηση καὶ τὴν Θεία Εὐχαριστία, ποὺ ἀποτελοῦν τὸ θεραπευτήριο τῆς ψυχῆς μας.

Πίστη ἑπομένως στὸν Θεό, καρδιὰ χωρὶς ἀμφιβολίες καὶ μέριμνα πρωτίστως γιά τὰ πνευματικὰ ἀγαθὰ εἶναι αὐτὰ ποὺ χρειαζόμαστε ὅλοι μας. Καὶ ἀκόμη, ζωὴ Μυστηριακή, ὄχι ἀτομικὴ θρησκευτικότητα, ἀλλὰ συνδεδεμένη μὲ τὴν Ἐκκλησία, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ καὶ προσφέρει στὸν καθένα μας τὸ διαρκὲς θαῦμα τῆς σωτηρίας.

 Πηγή: Απλά και Ορθόδοξα: http://xerouveim.blogspot.com/2010/07/4-7-2010.html