ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΟΜΙΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗ

 

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Ἡ Ἱερὰ Μητρόπολις Πάφου καὶ

ὁ Ἱερὸς Ναὸς Ἁγίου Νεκταρίου στὴν Χλώρακα

σᾶς προσκαλοῦν στὴν

Ὁμιλία  γιὰ τὴν ἐξωτερικὴ  Ἱεραποστολή,

ποὺ θὰ γίνει στὸν Ἱερὸ Ναὸ

τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου

στὴν Χλώρακα

τὴν ἐρχόμενη Παρασκευὴ 27/5 στὶς 5 ἡ ὥρα.

Ὁμιλητὴς ὁ Σεβασμιώτατος

Μητροπολίτης Καμπάλας κος Ἱερώνυμος.

Καλὸ εἶναι νὰ τὴν παρακολουθήσουμε καὶ νὰ βοηθήσουμε ὅσο μποροῦμε στὸ ἔργο

τῆς Ἱεραποστολῆς στὴν Οὐγκάντα.

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΧΛΩΡΑΚΑΣ ΑΚΟΛΟΥΘΙΕΣ ΙΟΥΝΙΟΥ

 

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΦΟΥ

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΧΛΩΡΑΚΑΣ

ΑΚΟΛΟΥΘΙΕΣ ΙΟΥΝΙΟΥ

1 ΤΕΤΑΡΤΗ Ἡ ἀ­πό­δο­σις τῆς ἑ­ορ­τῆς τοῦ Πά­σχα. Ἰ­ου­στί­νου φι­λο­σό­μου καὶ μάρ­τυ­ρος, Ἰ­ού­στου, Χα­ρί­τω­νος καὶ Χα­ρι­τοῦς τῶν μαρ­τύ­ρων

Σή­με­ρον γί­νε­ται κα­τά­λυ­σις ἰ­χθύ­ος

2 ΠΕΜΠΤΗ Η Α­ΝΑ­ΛΗ­ΨΙΣ ΤΟΥ ΚΥ­ΡΙΟΥ ΚΑΙ ΘΕ­ΟΥ ΚΑΙ ΣΩ­ΤΗ­ΡΟΣ ΗΜΩΝ Ι­Η­ΣΟΥ ΧΡΙ­ΣΤΟΥ. Νι­κη­φό­ρου Ἀρ­χι­ε­π. Κων­σταν­τι­νου­πό­λε­ως τοῦ ὁ­μο­λο­γη­τοῦ

5 ΚΥ­ΡΙΑ­ΚΗ ΤΩν Α­ΓΙ­ΩΝ 318 ΘΕ­Ο­ΦΟ­ΡΩΝ ΠΑ­ΤΕ­ΡΩΝ τΗς Εν ΝΙ­ΚΑΙ­Α Α΄ ΟΙ­ΚΟΥ­ΜΕ­ΝΙ­ΚΗΣ ΣΥ­ΝΟ­ΔΟΥ. Ἀ­πό­στ. Πράξ. κ΄[20] 16–18, 28-36 Εὐ­αγγ. (Ἰ­ω. ιζ΄[17] 1–13). Δω­ρο­θέ­ου ἐ­πι­σκ. Τύ­ρου

10 ΠΑ­ΡΑ­ΣΚΕΥ­Η Ἡ ἀ­πό­δο­σις τῆς Ἑ­ορ­τῆς τῆς Ἀ­να­λή­ψε­ως τοῦ Κυ­ρί­ου. Ἀ­λε­ξάν­δρου καῖ Ἀν­τω­νί­νης τῶν μαρ­τύ­ρων. Ἐκ με­τα­θέ­σε­ως ἡ ἑ­ορ­τὴ τοῦ Ἀπ. Βαρ­νά­βα Ἀ­πο­στό­λου (ἐκ τῶν Ο΄) ἱ­δρυ­τοῦ καὶ προ­στά­του τῆς Ἁ­γι­ω­τά­της Ἐκ­κλη­σί­ας τῆς Κύ­πρου καί Ἁ­γί­ου Λου­κᾶ Ἐ­πι­σκό­που Κρι­μαί­ας.

11 ΣΑΒΒΑΤΟΝ Πρὸ τῆς Πεν­τη­κο­στῆς (Ψυ­χο­σάβ­βα­τον)

12 ΚΥΡΙΑΚΗ. ΤΗΣ ΠΕΝ­ΤΗ­ΚΟ­ΣΤΗΣ. Ἀπό­στ. Πράξ. β΄[2] 1–11, Εὐ­αγγ. (Ἰ­ω.ζ΄[7] 37 - 52, η΄[8] 12). Ὀνουφρίου τοῦ Αἰγυπτίου καὶ Πέτρου τοῦ ἐν Ἄθω ὁσίων, Ζήνωνος ἐπισκόπου Κουρίου

13 ΔΕΥ­ΤΕ­ΡΑ ΤΟΥ Α­ΓΙΟΥ ΠΝΕΥ­ΜΑ­ΤΟΣ. Ἀ­κυ­λί­νης μάρ­τυ­ρος, Τρι­φυ­λί­ου ἐ­πι­σκό­που Λή­δρας

19 ΚΥ­ΡΙΑ­ΚΗ ΤΩΝ Α­ΓΙ­ΩΝ ΠΑΝ­ΤΩΝ. Ἀ­πόστ. (Ε­βρ.ι­α΄[11] 33 – ιβ΄[12] 2), Εὐ­αγγ. (Ματθ. ι΄[10] 32 – 33, 37 – 38, ιθ΄[19] 27 – 30). Ἰ­ού­δα (Θαδ­δαί­ου) ά­πο­στό­λου, Ζω­σί­μου μάρ­τυ­ρος, Πα­ϊ­σί­ου τοῦ Με­γά­λου.

24 ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ Γε­νέ­σιον τοῦ Τι­μί­ου ἐν­δό­ξου Προ­φή­του Προ­δρό­μου καὶ Βα­πτι­στοῦ Ἰ­ω­άν­νου, Πα­να­γι­ώ­του νε­ο­μάρ­τυ­ρος.

25 ΣΑΒΒΑΤΟΝ Φε­βρω­νί­ας Ὁ­σι­ο­μάρ­τ. Ὀ­ρεν­τί­ου καί τῶν σύν αὐ­τῷ μαρ­τύ­ρων

26 ΚΥ­ΡΙΑ­ΚΗ Β' Μ­Α­Τ­Θ­Α­Ι­ΟΥ Ἀ­πό­στ. (Ρωμ. β΄[2] 10 – 16), Εὐ­αγγ. (Ματθ. δ'[4] 18 - 23), Δα­βίδ τοῦ ἐν Θεσ­σα­λο­νί­κῃ. Ἰ­ω­άν­νου ἐ­πι­σκό­που Γοτ­θί­ας.

29 ΤΕΤΑΡΤΗ Πέ­τρου καὶ Παύ­λου τῶν Πρω­το­κο­ρυ­φαί­ων Ἀ­πο­στό­λων. Σήμερον γίνεται κατάλυσις ἰχθύος

Ω­ΡΑ­ΡΙΟ Ι­ΟΥ­ΝΙΟΥ

Ε­ΣΠΕ­ΡΙ­ΝΟΣ: 6.00 Μ.Μ.

ΟΡ­ΘΡΟΣ: 6.30 Π.Μ.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ. ΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ

 

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΦΟΥ

 ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΧΛΩΡΑΚΑΣ    

(22 ΜΑΪΟΥ 2022)

 

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ  

       Ἐν ταῖς ἡ­μέ­ραις ἐ­κεί­ναις, δι­α­σπα­ρέν­τες οἱ ἀ­πό­στο­λοι ἀ­πὸ τῆς θλί­ψε­ως τῆς γε­νο­μέ­νης ἐ­πὶ Στε­φά­νῳ δι­ῆλ­θον ἕ­ως Φοι­νί­κης καὶ Κύ­πρου καὶ ᾿Αν­τι­ο­χε­ί­ας, μη­δε­νὶ λα­λοῦν­τες τὸν λό­γον εἰ μὴ μό­νον ᾿Ι­ου­δα­ί­οις. ῏Η­σαν δέ τι­νες ἐξ αὐ­τῶν ἄν­δρες Κύ­πριοι καὶ Κυ­ρη­ναῖ­οι, οἵ­τι­νες εἰ­σελ­θόν­τες εἰς ᾿Αν­τι­ό­χειαν ἐ­λά­λουν πρὸς τοὺς ῾Ελ­λη­νι­στάς, εὐ­αγ­γε­λι­ζό­με­νοι τὸν Κύ­ριον ᾿Ι­η­σοῦν. Καὶ ἦν χεὶρ Κυ­ρί­ου μετ᾿ αὐ­τῶν, πο­λύς τε ἀ­ριθ­μὸς πι­στε­ύ­σας ἐ­πέ­στρε­ψεν ἐ­πὶ τὸν Κύ­ριον. ᾿Η­κο­ύ­σθη δὲ ὁ λό­γος εἰς τὰ ὦ­τα τῆς ἐκ­κλη­σί­ας τῆς ἐν ῾Ι­ε­ρο­σο­λύ­μοις πε­ρὶ αὐ­τῶν, καὶ ἐ­ξα­πέ­στει­λαν Βαρ­νά­βαν δι­ελ­θεῖν ἕ­ως ᾿Αν­τι­ο­χε­ί­ας· ὃς πα­ρα­γε­νό­με­νος καὶ ἰ­δὼν τὴν χά­ριν τοῦ Θε­οῦ ἐ­χά­ρη, καὶ πα­ρε­κά­λει πάν­τας τῇ προ­θέ­σει τῆς καρ­δί­ας προ­σμέ­νειν τῷ Κυ­ρί­ῳ, ὅ­τι ἦν ἀ­νὴρ ἀ­γα­θὸς καὶ πλή­ρης Πνε­ύ­μα­τος ῾Α­γί­ου καὶ πί­στε­ως· καὶ προ­σε­τέ­θη ὄ­χλος ἱ­κα­νὸς τῷ Κυ­ρί­ῳ. Ἐ­ξῆλ­θε δὲ εἰς Ταρ­σὸν ὁ Βαρ­νά­βας ἀ­να­ζη­τῆ­σαι Σαῦ­λον, καὶ εὑ­ρὼν αὐ­τὸν ἤ­γα­γεν αὐ­τὸν εἰς ᾿Αν­τι­ό­χειαν. Ἐ­γέ­νε­το δὲ αὐ­τοὺς ἐ­νια­υτὸν ὅ­λον συ­να­χθῆ­ναι ἐν τῇ ἐκ­κλη­σί­ᾳ καὶ δι­δά­ξαι ὄ­χλον ἱ­κα­νόν, χρη­μα­τί­σαι τε πρῶ­τον ἐν ᾿Αν­τι­ο­χε­ί­ᾳ τοὺς μα­θη­τὰς Χρι­στι­α­νο­ύς. ᾿Εν τα­ύ­ταις δὲ ταῖς ἡ­μέ­ραις κα­τῆλ­θον ἀ­πὸ ῾Ι­ε­ρο­σο­λύ­μων προ­φῆ­ται εἰς ᾿Αν­τι­ό­χειαν· ἀ­να­στὰς δὲ εἷς ἐξ αὐ­τῶν ὀ­νό­μα­τι ῎Α­γα­βος ἐ­σή­μα­νε διὰ τοῦ Πνε­ύ­μα­τος λι­μὸν μέ­γαν μέλ­λειν ἔ­σε­σθαι ἐφ᾿ ὅ­λην τὴν οἰ­κου­μέ­νην· ὅ­στις καὶ ἐ­γέ­νε­το ἐ­πὶ Κλαυ­δί­ου Κα­ί­σα­ρος. Τῶν δὲ μα­θη­τῶν κα­θὼς ηὐ­πο­ρεῖ­τό τις, ὥ­ρι­σαν ἕ­κα­στος αὐ­τῶν εἰς δι­α­κο­νί­αν πέμ­ψαι τοῖς κα­τοι­κοῦ­σιν ἐν τῇ ᾿Ι­ου­δα­ί­ᾳ ἀ­δελ­φοῖς· ὃ καὶ ἐ­πο­ί­η­σαν ἀ­πο­στε­ί­λαν­τες πρὸς τοὺς πρε­σβυ­τέ­ρους διὰ χει­ρὸς Βαρ­νά­βα καὶ Σαύ­λου.

                    (Πράξ. ια΄ [11] 19 – 30) 

 

ΕΡΜΗΝΕΙΑ (Π.Ν.ΤΡΕΜΠΕΛΑ)

Σ’ ἐκεῖνες τίς ἡμέρες που οἱ Ἀπόστολοι πού εἶ­χαν φύ­γει ἀ­πὸ τὰ Ἱεροσόλυμα καὶ εἶ­χαν δι­α­σκορ­πι­σθεῖ λόγῳ τοῦ διωγμοῦ πού εἶχε γί­νει ἐ­ξαι­τί­ας τοῦ Στε­φά­νου, ἔ­φθα­σαν μέχρι τή Φοινίκη καὶ τὴν Κύ­προ καὶ τὴν Ἀν­τι­ό­χεια. Καὶ σὲ κανέναν ἄλ­λο δέν κήρυτταν τόν λόγο τοῦ Θε­οῦ παρά μόνο στοὺς Ἰ­ου­δαί­ους. Με­ρι­κοὶ μά­λι­στα ἀ­π' αὐ­τοὺς ἦ­ταν βέ­βαι­α Ἰουδαῖοι στήν κα­τα­γω­γή, ἀλλά εἶ­χαν γεν­νη­θεῖ ἄλ­λοι στὴν Κύπρο καί ἄλλοι στὴν Κυ­ρη­να­ϊ­κὴ Λι­βύ­η. Αὐ­τοί, ὅ­ταν ἦλθαν στὴν Ἀν­τι­ό­χεια, δί­δα­σκαν τοὺς Ἰ­ου­δαί­ους πού εἶχαν γεννηθεῖ μακριά ἀ­πὸ τὴν Πα­λαι­στί­νη καὶ εἶ­χαν πλέον μη­τρι­κή τους γλώσ­σα τὴν ἑλ­λη­νι­κή, καὶ τοὺς κήρυτταν τὸ Εὐ­αγ­γέ­λιο τῆς σω­τη­ρί­ας πού χα­ρί­ζει ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Καὶ ἡ δύ­να­μη τοῦ Κυ­ρί­ου ἦ­ταν μα­ζί τους. Ἔ­τσι, μέ τή συνέργεια καὶ τὴν ἐ­νί­σχυ­ση τῆς δυ­νά­με­ως αὐ­τῆς ἕνας με­γά­λος ἀ­ριθ­μὸς ἀ­π' αὐ­τοὺς τοὺς Ἰ­ου­δαί­ους Ἑλληνιστές πί­στε­ψε καὶ ἐ­πέ­στρε­ψε στὸν Κύ­ριο. Ἔ­φθα­σε λοι­πὸν ἡ φή­μη τῶν θαυ­μα­στῶν αὐ­τῶν γεγονότων στὰ αὐ­τιὰ τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας τῶν Ἱεροσολύμων καί ἀ­πο­φά­σι­σαν νὰ στεί­λουν τὸν Βαρ­νά­βα νά πάει μέχρι τὴν Ἀν­τι­ό­χεια. Αὐ­τός, ὅ­ταν ἦλ­θε καὶ εἶ­δε τὰ ἔρ­γα τῆς χάριτος τοῦ Θε­οῦ, πού φα­νε­ρω­νό­ταν ἀ­πὸ τὸ πλῆ­θος αὐ­τῶν πού εἶχαν πι­στέ­ψει καὶ ἀπό τή ζωή τους, χά­ρη­κε καί προέτρεπε ὅ­λους νὰ μέ­νουν ἀ­φο­σι­ω­μέ­νοι καὶ προσηλωμένοι στὸν Κύ­ριο μὲ ὅ­λη τὴ δι­ά­θε­ση τῆς ψυ­χῆς τους. Χά­ρη­κε λοι­πὸν ὁ Βαρ­νά­βας καὶ στή­ρι­ζε τούς νέους αὐ­τοὺς μα­θη­τές, δι­ό­τι ἦ­ταν ἄν­θρω­πος ἀ­γα­θὸς καί γεμά­τος Πνεῦ­μα Ἅ­γιον καὶ πί­στη. Γι' αὐ­τὸ ἐξάλλου καὶ μπο­ροῦ­σε νὰ στη­ρί­ζει καὶ νὰ πα­ρη­γο­ρεῖ. Κι ἀ­πὸ τὴ δρά­ση αὐ­τὴ τοῦ Βαρ­νά­βα με­γά­λο πλῆ­θος λα­οῦ προ­στέ­θη­κε στοὺς πι­στοὺς τοῦ Κυ­ρί­ου. Ὁ Βαρ­νά­βας μά­λι­στα πῆ­γε καὶ στὴν Ταρ­σὸ γιὰ νὰ ἀ­να­ζη­τή­σει τὸν Σαῦλο καὶ νὰ τὸν πά­ρει βο­η­θό του στὸ ἔρ­γο τῆς δι­δα­σκα­λί­ας καὶ τῆς ἐ­νι­σχύ­σε­ως τοῦ πλή­θους αὐτοῦ τῶν Χρι­στια­νῶν. Κι ὅ­ταν τὸν βρῆ­κε, τὸν ἔ­φε­ρε στὴν Ἀν­τι­ό­χεια. Ἐ­κεῖ λοι­πὸν γιὰ ἕ­να ὁ­λό­κλη­ρο χρό­νο οἱ δύ­ο αὐ­τοὶ ἀ­πό­στο­λοι συμ­με­τεῖ­χαν στὶς συ­νά­ξεις τῶν πι­στῶν στὴν Ἐκ­κλη­σί­α καὶ δί­δα­ξαν πλῆ­θος πο­λύ. Ἔ­τσι στὴν Ἀν­τι­ό­χεια οἱ μα­θη­τὲς τοῦ Κυ­ρί­ου ἐ­ξαι­τί­ας τοῦ πλή­θους τους ὀ­νο­μά­σθη­καν γιὰ πρώ­τη φο­ρὰ «Χρι­στια­νοί».

Ἐκεῖνες τίς ἡμέρες κα­τέ­βη­καν ἀ­πὸ τὰ Ἱ­ε­ρο­σό­λυ­μα στὴν Ἀν­τι­ό­χεια με­ρι­κοὶ προ­φῆ­τες. Ἕ­νας ἀ­πὸ αὐ­τούς, πού λε­γό­ταν Ἄ­γα­βος, ση­κώ­θη­κε στὴ σύ­να­ξη τῶν πι­στῶν, καὶ φω­τι­σμέ­νος ἀ­πὸ τὸ Ἅ­γιον Πνεῦ­μα ἀ­πε­κά­λυ­ψε ὅ­τι θὰ ἔ­πε­φτε με­γά­λη πεί­να σ' ὅ­λη τὴν οἰ­κου­μέ­νη. Πράγ­μα­τι ἡ πεί­να αὐ­τὴ συ­νέ­βη ὅ­ταν αὐ­το­κρά­το­ρας ἦ­ταν ὁ Κλαύ­διος Καί­σαρ. Με­τὰ λοι­πὸν ἀ­πὸ τὴν προ­φη­τεί­α αὐ­τή, οἱ μα­θη­τές, ἀ­νά­λο­γα μὲ τοὺς πό­ρους καὶ τὰ μέ­σα πού δι­έ­θε­τε ὁ κα­θέ­νας, ἀ­πο­φά­σι­σαν νὰ στεί­λουν κα­θέ­νας ἀ­π' αὐ­τοὺς τὴ συν­δρο­μή του γιὰ νὰ βο­η­θή­σουν καὶ νὰ ὑ­πη­ρε­τή­σουν τοὺς ἀ­δελ­φοὺς πού κα­τοι­κοῦ­σαν στὴν Ἰ­ου­δαί­α. Καὶ πραγ­μα­τι­κὰ αὐ­τὸ ἔ­κα­ναν· ἔ­στει­λαν τὴν εἰ­σφο­ρά τους στοὺς πρε­σβυ­τέ­ρους τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας τῶν Ἱ­ε­ρο­σο­λύ­μων μὲ τὰ χέ­ρια τοῦ Βαρ­νά­βα καὶ τοῦ Σαύ­λου.

 

ΤΟ ΙΕΡΟ  ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ

       Τῷ και­ρῷ ἐ­κεί­νῳ,  ἔρ­χε­ται ὁ Ἰ­η­σοῦς εἰς πό­λιν τῆς Σα­μα­ρε­ί­ας λε­γο­μέ­νην Συ­χὰρ, πλη­σί­ον τοῦ χω­ρί­ου ὃ ἔ­δω­κεν Ἰ­α­κὼβ Ἰ­ω­σὴφ τῷ υἱ­ῷ αὐ­τοῦ. ἦν δὲ ἐ­κεῖ πη­γὴ τοῦ Ἰ­α­κώβ. ὁ οὖν Ἰ­η­σοῦς κε­κο­πια­κὼς ἐκ τῆς ὁ­δοι­πο­ρί­ας ἐ­κα­θέ­ζε­το οὕ­τως ἐ­πὶ τῇ πη­γῇ· ὥ­ρα ἦν ὡ­σεὶ ἕ­κτη.  ἔρ­χε­ται γυ­νὴ ἐκ τῆς Σα­μα­ρε­ί­ας ἀν­τλῆ­σαι ὕ­δωρ. λέ­γει αὐ­τῇ ὁ Ἰ­η­σοῦς· Δός μοι πι­εῖν. οἱ γὰρ μα­θη­ταὶ αὐ­τοῦ ἀ­πε­λη­λύ­θει­σαν εἰς τὴν πό­λιν, ἵ­να τρο­φὰς ἀ­γο­ρά­σω­σι. λέ­γει οὖν αὐ­τῷ ἡ γυ­νὴ ἡ Σα­μα­ρεῖ­τις· Πῶς σὺ Ἰ­ου­δαῖ­ος ὢν πα­ρ' ἐ­μοῦ πι­εῖν αἰ­τεῖς, οὔ­σης γυ­ναι­κὸς Σα­μα­ρε­ί­τι­δος; οὐ γὰρ συγ­χρῶν­ται Ἰ­ου­δαῖ­οι Σα­μα­ρε­ί­ταις. ἀ­πε­κρί­θη Ἰ­η­σοῦς καὶ εἶ­πεν αὐ­τῇ· Εἰ ᾔ­δεις τὴν δω­ρε­ὰν τοῦ Θε­οῦ καὶ τίς ἐ­στιν ὁ λέ­γων σοι, δός μοι πι­εῖν, σὺ ἂν ᾔ­τη­σας αὐ­τὸν, καὶ ἔ­δω­κεν ἄν σοι ὕ­δωρ ζῶν. λέ­γει αὐ­τῷ ἡ γυ­νή· Κύριε, οὔ­τε ἄν­τλη­μα ἔ­χεις, καὶ τὸ φρέ­αρ ἐ­στὶ βα­θύ· πό­θεν οὖν ἔ­χεις τὸ ὕ­δωρ τὸ ζῶν; μὴ σὺ με­ί­ζων εἶ τοῦ πα­τρὸς ἡ­μῶν Ἰ­α­κώβ, ὃς ἔ­δω­κεν ἡ­μῖν τὸ φρέ­αρ, καὶ αὐ­τὸς ἐξ αὐ­τοῦ ἔ­πι­ε καὶ οἱ υἱ­οὶ αὐ­τοῦ καὶ τὰ θρέμ­μα­τα αὐ­τοῦ; ἀ­πε­κρί­θη Ἰ­η­σοῦς καὶ εἶ­πεν αὐ­τῇ· Πᾶς ὁ πί­νων ἐκ τοῦ ὕ­δα­τος το­ύ­του δι­ψή­σει πά­λιν· ὃς δ' ἂν πί­ῃ ἐκ τοῦ ὕ­δα­τος οὗ ἐ­γὼ δώ­σω αὐ­τῷ, οὐ μὴ δι­ψή­σει εἰς τὸν αἰ­ῶ­να, ἀλ­λὰ τὸ ὕ­δωρ ὃ δώ­σω αὐ­τῷ, γε­νή­σε­ται ἐν αὐ­τῷ πη­γὴ ὕ­δα­τος ἁλ­λο­μέ­νου εἰς ζω­ὴν αἰ­ώ­νιον. λέ­γει πρὸς αὐ­τὸν ἡ γυ­νή· Κύριε, δός μοι τοῦ­το τὸ ὕ­δωρ, ἵ­να μὴ δι­ψῶ μη­δὲ ἔρ­χο­μαι ἐν­θά­δε ἀν­τλεῖν. λέ­γει αὐ­τῇ ὁ Ἰ­η­σοῦς· Ὕ­πα­γε φώ­νη­σον τὸν ἄν­δρα σου καὶ ἐλ­θὲ ἐν­θά­δε. ἀ­πε­κρί­θη ἡ γυ­νὴ καὶ εἶ­πεν· Οὐκ ἔ­χω ἄν­δρα. λέ­γει αὐ­τῇ ὁ Ἰ­η­σοῦς· Κα­λῶς εἶ­πας ὅ­τι ἄν­δρα οὐκ ἔ­χω· πέν­τε γὰρ ἄν­δρας ἔ­σχες, καὶ νῦν ὃν ἔ­χεις οὐκ ἔ­στι σου ἀ­νήρ· τοῦ­το ἀ­λη­θὲς εἴ­ρη­κας. λέ­γει αὐ­τῷ ἡ γυ­νή· Κύριε, θε­ω­ρῶ ὅ­τι προ­φή­της εἶ σύ. οἱ πα­τέ­ρες ἡ­μῶν ἐν τῷ ὄ­ρει το­ύ­τῳ προ­σε­κύ­νη­σαν· καὶ ὑ­μεῖς λέ­γε­τε ὅ­τι ἐν Ἱ­ε­ρο­σο­λύ­μοις ἐ­στὶν ὁ τό­πος ὅ­που δεῖ προ­σκυ­νεῖν. λέ­γει αὐ­τῇ ὁ Ἰ­η­σοῦς· Γύναι, πί­στευ­σόν μοι ὅ­τι ἔρ­χε­ται ὥ­ρα ὅ­τε οὔ­τε ἐν τῷ ὄ­ρει το­ύ­τῳ οὔ­τε ἐν Ἱ­ε­ρο­σο­λύ­μοις προ­σκυ­νή­σε­τε τῷ πα­τρί. ὑ­μεῖς προ­σκυ­νεῖ­τε ὃ οὐκ οἴ­δα­τε, ἡ­μεῖς προ­σκυ­νοῦ­μεν ὃ οἴ­δα­μεν· ὅ­τι ἡ σω­τη­ρί­α ἐκ τῶν Ἰ­ου­δα­ί­ων ἐ­στίν. ἀλ­λ' ἔρ­χε­ται ὥ­ρα, καὶ νῦν ἐ­στιν, ὅ­τε οἱ ἀ­λη­θι­νοὶ προ­σκυ­νη­ταὶ προ­σκυ­νή­σου­σι τῷ πα­τρὶ ἐν πνε­ύ­μα­τι καὶ ἀ­λη­θε­ί­ᾳ· καὶ γὰρ ὁ πα­τὴρ τοι­ο­ύ­τους ζη­τεῖ τοὺς προ­σκυ­νοῦν­τας αὐ­τόν. πνεῦ­μα ὁ Θε­ός, καὶ τοὺς προ­σκυ­νοῦν­τας αὐ­τὸν ἐν πνε­ύ­μα­τι καὶ ἀ­λη­θε­ί­ᾳ δεῖ προ­σκυ­νεῖν. λέ­γει αὐ­τῷ ἡ γυ­νή· Οἶ­δα ὅ­τι Μεσ­σί­ας ἔρ­χε­ται ὁ λε­γό­με­νος Χρι­στός· ὅ­ταν ἔλ­θῃ ἐ­κεῖ­νος, ἀ­ναγ­γε­λεῖ ἡ­μῖν πάν­τα. λέ­γει αὐ­τῇ ὁ Ἰ­η­σοῦς· Ἐ­γώ εἰ­μι, ὁ λα­λῶν σοι. καὶ ἐ­πὶ το­ύ­τῳ ἦλ­θαν οἱ μα­θη­ταὶ αὐ­τοῦ, καὶ ἐ­θα­ύ­μα­σαν ὅ­τι με­τὰ γυ­ναι­κὸς ἐ­λά­λει· οὐ­δεὶς μέν­τοι εἶ­πε, τί ζη­τεῖς ἤ τί λα­λεῖς με­τ' αὐ­τῆς; Ἀ­φῆ­κεν οὖν τὴν ὑ­δρί­αν αὐ­τῆς ἡ γυ­νὴ καὶ ἀ­πῆλ­θεν εἰς τὴν πό­λιν, καὶ λέ­γει τοῖς ἀν­θρώ­ποις· Δεῦ­τε ἴ­δε­τε ἄν­θρω­πον ὃς εἶ­πέ μοι πάν­τα ὅ­σα ἐ­πο­ί­η­σα· μή­τι οὗ­τός ἐ­στιν ὁ Χρι­στός; ἐ­ξῆλ­θον οὖν ἐκ τῆς πό­λε­ως καὶ ἤρ­χον­το πρὸς αὐ­τόν. Ἐν δὲ τῷ με­τα­ξὺ ἠ­ρώ­των αὐ­τὸν οἱ μα­θη­ταὶ λέ­γον­τες· Ραβ­βί, φά­γε. ὁ δὲ εἶ­πεν αὐ­τοῖς· Ἐ­γὼ βρῶ­σιν ἔ­χω φα­γεῖν, ἣν ὑ­μεῖς οὐκ οἴ­δα­τε. ἔ­λε­γον οὖν οἱ μα­θη­ταὶ πρὸς ἀλ­λή­λους· Μή τις ἤ­νεγ­κεν αὐ­τῷ φα­γεῖν; λέ­γει αὐ­τοῖς ὁ Ἰ­η­σοῦς· Ἐ­μὸν βρῶ­μά ἐ­στιν ἵ­να ποι­ῶ τὸ θέ­λη­μα τοῦ πέμ­ψαν­τός με καὶ τε­λει­ώ­σω αὐ­τοῦ τὸ ἔρ­γον. οὐχ ὑ­μεῖς λέ­γε­τε ὅ­τι ἔ­τι τε­τρά­μη­νός ἐ­στι καὶ ὁ θε­ρι­σμὸς ἔρ­χε­ται; ἰ­δοὺ λέ­γω ὑ­μῖν, ἐ­πά­ρα­τε τοὺς ὀ­φθαλ­μοὺς ὑ­μῶν καὶ θε­ά­σα­σθε τὰς χώ­ρας, ὅ­τι λευ­καί εἰ­σι πρὸς θε­ρι­σμόν ἤ­δη. καὶ ὁ θε­ρί­ζων μι­σθὸν λαμ­βά­νει καὶ συ­νά­γει καρ­πὸν εἰς ζω­ὴν αἰ­ώ­νιον, ἵ­να καὶ ὁ σπε­ί­ρων ὁ­μοῦ χα­ί­ρῃ καὶ ὁ θε­ρί­ζων. ἐν γὰρ το­ύ­τῳ ὁ λό­γος ἐ­στὶν ὁ ἀ­λη­θι­νὸς, ὅ­τι ἄλ­λος ἐ­στὶν ὁ σπε­ί­ρων καὶ ἄλ­λος ὁ θε­ρί­ζων. ἐ­γὼ ἀ­πέ­στει­λα ὑ­μᾶς θε­ρί­ζειν ὃ οὐχ ὑ­μεῖς κε­κο­πι­ά­κα­τε· ἄλ­λοι κε­κο­πι­ά­κα­σι, καὶ ὑ­μεῖς εἰς τὸν κό­πον αὐ­τῶν εἰ­σε­λη­λύ­θα­τε. Ἐκ δὲ τῆς πό­λε­ως ἐ­κεί­νης πολ­λοὶ ἐ­πί­στευ­σαν εἰς αὐ­τὸν τῶν Σα­μα­ρει­τῶν δι­ὰ τὸν λό­γον τῆς γυ­ναι­κὸς, μαρ­τυ­ρο­ύ­σης ὅ­τι εἶ­πέ μοι πάν­τα ὅ­σα ἐ­πο­ί­η­σα. ὡς οὖν ἦλ­θον πρὸς αὐ­τὸν οἱ Σα­μα­ρεῖ­ται, ἠ­ρώ­των αὐ­τὸν μεῖ­ναι πα­ρ' αὐ­τοῖς· καὶ ἔ­μει­νεν ἐ­κεῖ δύ­ο ἡ­μέ­ρας. καὶ πολ­λῷ πλε­ί­ους ἐ­πί­στευ­σαν δι­ὰ τὸν λό­γον αὐ­τοῦ, τῇ τε γυ­ναι­κὶ ἔ­λε­γον ὅ­τι οὐ­κέ­τι δι­ὰ τὴν σὴν λα­λιὰν πι­στε­ύ­ο­μεν· αὐ­τοὶ γὰρ ἀ­κη­κό­α­μεν, καὶ οἴ­δα­μεν ὅ­τι οὗ­τός ἐ­στιν ἀ­λη­θῶς ὁ σω­τὴρ τοῦ κό­σμου ὁ Χρι­στός.  

                                                                                   (Ἰωάν. δ[4] 5- 42)

 

ΣΥ­ΝΑΝ­ΤΗ­ΣΙΣ ΜΕ ΤΟΝ ΜΕΣ­ΣΙΑ

Ο­ΜΙ­ΛΙΑ ΣΤΟ ΕΥ­ΑΓ­ΓΕ­ΛΙΟ

1. ΤΟ Α­ΘΑ­ΝΑ­ΤΟ ΝΕ­ΡΟ

Ὁ Κύ­ριός μας ἔ­πει­τα ἀ­πὸ με­γά­λη ὁ­δοι­πο­ρί­α φθά­νει κα­τά­κο­πος μὲς στὸ κα­τα­με­σή­με­ρο κον­τὰ στὴν πό­λη τῆς Σα­μά­ρειας Συ­χάρ. Οἱ μα­θη­ταὶ φεύ­γουν στὴν πό­λη γιὰ νὰ ἀ­γο­ρά­σουν τρό­φι­μα, καὶ ὁ Κύ­ριος κά­θε­ται μό­νος του πλά­ι σ᾿ ἕ­να πη­γά­δι ποὺ πρὶν ἀ­πὸ αἰ­ῶ­νες εἶ­χε ἀ­νοί­ξει ὁ Ἰ­α­κώβ. Σὲ λί­γο ἡ ἀ­πό­λυ­τη ἡ­συ­χί­α δι­α­κό­πτε­ται, κα­θὼς πλη­σιά­ζει ἐ­κεῖ μί­α γυ­ναί­κα Σα­μα­ρεί­τι­δα μὲ τὴ στά­μνα της γιὰ νὰ πά­ρει νε­ρό. Ξαφ­νι­ά­ζε­ται κυ­ρι­ο­λε­κτι­κά, ὅ­ταν ἀ­κού­ει τὸν Κύ­ριο νὰ τῆς ζη­τᾶ λί­γο νε­ρὸ γιὰ νὰ πι­εῖ· γι᾿ αὐ­τὸ καὶ ἀ­μή­χα­νη τὸν ρω­τᾶ:

—Πώς ἐ­σύ, ἕ­νας Ἰ­ου­δαῖ­ος, ζη­τᾶς ἀ­πὸ ἐ­μέ­να, Σα­μα­ρεί­τι­δα, νὰ σοῦ δώ­σω νε­ρό; (Δι­ό­τι οἱ Ἑ­βραῖ­οι καὶ οἱ Σα­μα­ρεῖ­τες εἶ­χαν με­γά­λη ἔ­χθρα με­τα­ξύ τους).

—Έ­άν ἐ­γνώ­ρι­ζες, ἀ­παν­τᾶ ὁ Κύ­ριος, τὴ δω­ρε­ὰ τοῦ Θε­οῦ καὶ ποι­ὸς σοὺ ζη­τᾶ νε­ρό, ἐ­σὺ θὰ μοῦ ζη­τοῦ­σες νὰ σοῦ δώ­σω νε­ρὸ τρε­χού­με­νο, ποὺ δὲν στε­ρεύ­ει πο­τέ.

—Κύ­ρι­ε, λέ­γει ἔκ­πλη­κτη ἡ Σα­μα­ρεί­τι­δα , ἐ­σὺ οὔ­τε δο­χεῖ­ο ἔ­χεις, καὶ τὸ πη­γά­δι εἶ­ναι βα­θύ. Ἀ­πὸ ποῦ λοι­πὸν ἔ­χεις τὸ τρε­χού­με­νο νε­ρό;

—Κά­θε ἄν­θρω­πος ποὺ πί­νει ἀπ᾿ τὸ νε­ρὸ αὐ­τὸ τοῦ πη­γα­διοῦ, τῆς ἀ­παν­τᾶ Ἐ­κεῖ­νος, θὰ δι­ψά­σει καὶ πά­λι. Ἐ­κεῖ­νος ὅ­μως ποῦ θὰ πι­εῖ ἀ­πὸ τὸ νε­ρὸ ποὺ ἐ­γὼ θὰ τοῦ δώ­σω, δὲν θὰ δι­ψά­σει πο­τέ, ἀλ­λὰ τὸ νε­ρὸ αὐ­τὸ θὰ γί­νει μέ­σα του πη­γὴ ὕ­δα­τος, ποὺ θὰ ἀ­να­βλύ­ζει δια­ρκῶς μὲ ὁρ­μὴ καὶ θὰ τοῦ με­τα­δί­δει αἰ­ώ­νια ζω­ή.

Καὶ ἡ γυ­ναί­κα μὲ λα­χτά­ρα τοῦ λέ­γει:

—Δός μου, Κύ­ρι­ε, ἀπ᾿ αὐ­τὸ τὸ νε­ρό, γιὰ νὰ μὴν δι­ψῶ πλέ­ον καὶ νὰ μὴν ἀ­ναγ­κά­ζο­μαι νὰ ἔρ­χο­μαι ἐ­δῶ γιὰ νὰ βγά­ζω νε­ρό.

Τό­τε ὁ Κύ­ριος μὲ μί­α ἀ­προσ­δό­κη­τη προ­τρο­πὴ ξυ­πνᾶ τὴ ναρ­κω­μέ­νη συ­νεί­δη­σή της:

—Πή­γαι­νε, τῆς λέ­ει, στὸν ἄν­δρα σου κι ἐ­λᾶ­τε μα­ζὶ γιὰ νὰ πά­ρε­τε αὐ­τὸ τὸ νε­ρό.

Ἡ γυ­ναί­κα ἀ­μή­χα­νη ἀρ­χί­ζει νὰ κα­τα­λα­βαί­νει πὼς ὁ Κύ­ριος κι­νεῖ­ται στοὺς μυ­στι­κοὺς κό­σμους τῆς ζω­ῆς της.

—Δέν ἔ­χω ἄν­δρα, ἀ­παν­τᾶ.

—Κα­λά εἶ­πες πὼς δὲν ἔ­χεις ἄν­δρα, ἐ­πι­βε­βαι­ώ­νει ὁ Κύ­ριος. Δι­ό­τι ἕ­ως τώ­ρα πέν­τε ἄν­δρες εἶ­χες, ἀλ­λὰ καὶ αὐ­τὸν ποὺ τώ­ρα ἔ­χεις δὲν εἶ­ναι νό­μι­μος σύ­ζυ­γός σου. Εἶ­ναι ἀ­λή­θεια αὐ­τὸ ποὺ εἶ­πες.

ΑΣ ΔΙ­Α­ΚΟ­ΨΟΥ­ΜΕ ὅ­μως ἐ­δῶ γιὰ λί­γο τὴν εὐ­αγ­γε­λι­κὴ δι­ή­γη­ση, γιὰ νὰ προ­σέ­ξου­με τὴ με­γά­λη ἀ­λή­θεια ποὺ ἀ­νέ­πτυ­ξε ὁ Κύ­ριος πρὸς τὴν Σα­μα­ρεί­τι­δα καὶ πρὸς ὅ­λους ἐ­μᾶς· ὅ­τι Αὐ­τὸς χα­ρί­ζει στοὺς πι­στούς του νε­ρὸ ἀ­θά­να­το ποὺ δὲν στε­ρεύ­ει πο­τέ, ποὺ ξε­δι­ψᾶ γιὰ πάν­τα, ποὺ με­τα­δί­δει ζω­ὴ αἰ­ώ­νια. Δὲν πρό­κει­ται βέ­βαι­α γιὰ τὸ ἀ­θά­να­το νε­ρὸ τῶν πα­ρα­μυ­θι­ῶν καὶ τῶν θρύ­λων ἀλ­λὰ γιὰ κά­τι ἀ­λη­θι­νό, γνή­σιο καὶ ὑ­περ­φυ­σι­κό. Τὸ ἀ­θά­να­το νε­ρὸ τῆς ζω­ῆς ποὺ μό­νον ὁ Θε­ὸς μᾶς προ­σφέ­ρει εἶ­ναι ἡ Χά­ρις τοῦ Ἁ­γί­ου Πνεύ­μα­τος. Εἶ­ναι τὰ νά­μα­τα νέ­ας ζω­ῆς ποὺ πλημ­μυ­ρί­ζουν τὴν ψυ­χή μας, ἰ­δι­αι­τέ­ρως ὅ­ταν προ­σερ­χό­μα­στε στὰ ζω­ο­πά­ρο­χα Μυ­στή­ρια τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας μας καὶ κυ­ρί­ως στὴν Ἱ­ε­ρὰ Ἐ­ξο­μο­λό­γη­ση καὶ τὴν θεί­α Κοι­νω­νί­α.

Ὅ­μως ἐ­δῶ θὰ πρέ­πει νὰ προ­σέ­ξου­με κά­τι πο­λὺ ση­μαν­τι­κὸ γιὰ τὸ θέ­μα μας. Ὁ Κύ­ριος δὲν προ­σφέ­ρει αὐ­τὸ τὸ νε­ρὸ στὴ Σα­μα­ρεί­τι­δα, ἀ­κό­μη καὶ ὅ­ταν αὐ­τὴ μὲ πό­θο τὸ ζη­τᾶ. Ἀλ­λὰ πρῶ­τα τῆς λέ­γει νὰ φω­νά­ξει τὸν ἄν­δρα της, τὴν βο­η­θᾶ δη­λα­δὴ νὰ ἔλ­θει πρῶ­τα σὲ συ­ναί­σθη­ση τῆς ἁ­μαρ­τω­λό­τη­τός της. Μᾶς δι­δά­σκει ἔ­τσι πὼς δὲν προ­σφέ­ρει τὸ νε­ρὸ αὐ­τὸ τῆς ζω­ῆς ἀ­μέ­σως, ἀλ­λὰ θέ­λει πρῶ­τα νὰ ἀ­πο­κτή­σου­με ἐ­πί­γνω­ση τῆς ἁ­μαρ­τω­λό­τη­τος καὶ ἀ­να­ξι­ό­τη­τός μας. Δι­ό­τι ἔ­τσι θὰ ἐ­κτι­μή­σου­με τὸ με­γα­λεῖ­ο της θεί­ας δω­ρε­ᾶς. Ἀλ­λι­ῶς κιν­δυ­νεύ­ου­με νὰ μέ­νου­με γιὰ πάν­τα δι­ψα­σμέ­νοι καὶ ἄ­δει­οι, ἐ­νῶ γύ­ρω μας τό­σοι ἄλ­λοι θὰ ξε­δι­ψοῦν ἀ­πὸ τὸ νε­ρὸ αὐ­τὸ τῆς ἀ­θα­να­σί­ας. Ὅ­πως τὸ ἔ­κα­με καὶ ἡ Σα­μα­ρεί­τι­δα στὴ συ­νέ­χεια τῆς ζω­ῆς της.

2. ΦΤΕ­ΡΑ ΣΤΑ ΠΟ­ΔΙΑ

Ὅ­ταν ἄ­κου­σε τὶς συν­τα­ρα­κτι­κὲς αὐ­τὲς ἀ­πο­κα­λύ­ψεις τοῦ Χρι­στοῦ, δι­αι­σθάν­θη­κε ὅ­τι δὲν ἔ­χει ἐμ­πρός της ἕ­ναν τυ­χαῖ­ο ἄν­θρω­πο. Γι᾿ αὐ­τὸ καὶ ὁ­μο­λο­γεῖ συγ­κλο­νι­σμέ­νη:

—Κύ­ρι­ε, κα­τα­λα­βαί­νω ὅ­τι εἶ­σαι προ­φή­της. Πές μου λοι­πόν, ποῦ εἶ­ναι σω­στὸ νὰ λα­τρεύ­ει κα­νεὶς τὸν Θε­ό, ἐ­δῶ στὸ ὅ­ρος Γα­ρι­ζείν, ὅ­πως τὸν λα­τρεύ­ουν οἱ πα­τέ­ρες μας, ἢ στὰ Ἱ­ε­ρο­σό­λυ­μα, ὅ­πως λέ­τε ἐ­σεῖς οἱ Ἰ­ου­δαῖ­οι;

—Πί­στε­ψέ με, τῆς ἀ­πο­κρί­νε­ται ὁ Κύ­ριος, φθά­νει μιὰ νέ­α ἐ­πο­χὴ ποὺ οὔ­τε στὸ ὅ­ρος Γα­ρι­ζεὶν οὔ­τε στὰ Ἱ­ε­ρο­σό­λυ­μα θὰ λα­τρεύ­ε­τε ἀ­πο­κλει­στι­κὰ τὸν Θε­ό. Δι­ό­τι ὁ Θε­ὸς εἶ­ναι πνεῦ­μα, καὶ αὐ­τοὶ ποὺ τὸν λα­τρεύ­ουν θὰ πρέ­πει νὰ τὸν λα­τρεύ­ουν «ἐν πνεύ­μα­τι καὶ ἀ­λη­θεί­ᾳ», μὲ ἀ­φο­σί­ω­ση ψυ­χῆς καὶ ἐ­πί­γνω­ση.

Ἡ γυ­ναί­κα ἔ­χον­τας σα­γη­νευ­θεῖ ἀ­πὸ τὰ πρω­τά­κου­στα καὶ πα­ρά­ξε­να λό­για τοῦ Κυ­ρί­ου λέ­γει:

—Γνω­ρί­ζω, Κύ­ρι­ε, ὅ­τι ἔρ­χε­ται ὁ Μεσ­σί­ας, ὁ Χρι­στός, ὁ Ὁ­ποῖ­ος θὰ μᾶς τὰ ἐ­ξη­γή­σει ὅ­λα.

— «Ἐ­γώ εἰ­μι, ὁ λα­λῶν σοι». Ἐ­γὼ ποὺ σοῦ μι­λῶ εἶ­μαι ὁ Μεσ­σί­ας ποὺ πε­ρι­μέ­νε­τε, τῆς ἀ­πο­κα­λύ­πτει ὁ Κύ­ριος.

Ἐ­κεί­νη ὅ­μως τὴ στιγ­μὴ ὁ δι­ά­λο­γος δι­α­κό­πτε­ται, δι­ό­τι ἔ­φθα­σαν οἱ μα­θη­ταί, οἱ ὁ­ποῖ­οι ἐ­ξε­πλά­γη­σαν βλέ­πον­τας τὸν Κύ­ριο νὰ συ­νο­μι­λεῖ μὲ γυ­ναί­κα, κά­τι ποὺ οἱ ραβ­βί­νοι ἀ­πὸ πε­ρι­φρό­νη­ση τὸ ἀ­πέ­φευ­γαν ἐ­πι­με­λῶς.

Ἡ Σα­μα­ρεί­τι­δα ὅ­μως, κα­τα­γο­η­τευ­μέ­νη ἀ­πὸ τὴ συ­ναρ­πα­στι­κὴ αὐ­τὴ συ­νο­μι­λί­α της, ἄ­φη­σε τὴ στά­μνα της ἐ­κεῖ στὸ πη­γά­δι καὶ ἔ­τρε­ξε στὴν πό­λη γιὰ νὰ εἰ­δο­ποι­ή­σει τοὺς συμ­πο­λί­τες της:

—Ε­λά­τε νὰ δεῖ­τε ἕ­ναν ἄν­θρω­πο, ποὺ ξέ­ρει ὅ­λα τὰ μυ­στι­κὰ τῆς ζω­ῆς μου. Μή­πως εἶ­ναι αὐ­τὸς ὁ Μεσ­σί­ας.­.­.;

Σὲ λί­γο ἄρ­χι­σαν νὰ κα­τα­φθά­νουν οἱ κά­τοι­κοι τῆς πό­λε­ως ἐ­κεῖ στὸ πη­γά­δι γιὰ νὰ δοῦν τὸν Κύ­ριο. Τό­σο μά­λι­στα ἐν­θου­σι­ά­στη­καν ἀ­πὸ τὴ δι­δα­σκα­λί­α Του, ὥ­στε τοῦ ζή­τη­σαν μὲ θέρ­μη καὶ ἔ­μει­νε στὴν πό­λη τους δύ­ο ἡ­μέ­ρες. Ἔ­λε­γαν μά­λι­στα στὴν γυ­ναί­κα ὅ­τι τώ­ρα δὲν πι­στεύ­ου­με μό­νον ἐ­πει­δὴ ἐ­σὺ μᾶς μί­λη­σες γι᾿ Αὐ­τόν, ἀλ­λὰ ἐ­πει­δὴ οἱ ἴ­διοι δι­α­πι­στώ­σα­με ὅ­τι αὐ­τὸς εἶ­ναι ὁ Σω­τὴρ τοῦ κό­σμου, ὁ Χρι­στός.

Ἱ­στο­ρι­κὴ πραγ­μα­τι­κὰ ἦ­ταν ἡ συ­νάν­τη­ση τῆς Σα­μα­ρεί­τι­δος μὲ τὸν Κύ­ριο. Ἀλ­λὰ καὶ ἀ­πο­φα­σι­στι­κὴ γιὰ τὴ ζω­ή της. Πῶς ἄλ­λα­ξαν ὅ­λα μέ­σα σὲ λί­γες στιγ­μές! Συ­νάν­τη­σε τὸν Μεσ­σί­α, ἀν­τί­κρι­σε τὴ θε­ϊ­κή Του μορ­φή, γο­η­τεύ­τη­κε ἀ­πὸ τὰ ὑ­πέ­ρο­χα λό­για Του, αἰ­σθάν­θη­κε ὅ­τι ἔ­χει μπρο­στά της τὸν Σω­τή­ρα τῶν ἀν­θρώ­πων. Τί­πο­τε πλέ­ον δὲν μπο­ρεῖ νὰ τὴν συγ­κρα­τή­σει. Ὁ Χρι­στὸς ἔ­βα­λε φω­τιὰ στὴν ψυ­χή της κι αὐ­τὴ φτε­ρὰ στὰ πό­δια της. Δὲν σκέ­φτε­ται πλέ­ον οὔ­τε τὴ στά­μνα της, οὔ­τε τὴν προ­η­γού­με­νη ἁ­μαρ­τω­λὴ ζω­ή της. Ἕ­να μό­νο τὴν συγ­κλο­νί­ζει: Εἶ­δε τὸν Μεσ­σί­α! Καὶ θέ­λει νὰ τὸ πεῖ αὐ­τὸ σ΄ ὅ­λο τὸν κό­σμο. Κι ἀλ­λά­ζει ζω­ή. Γί­νε­ται πλέ­ον ἡ ἁ­γί­α Φω­τει­νὴ ἡ ἰ­σα­πό­στο­λος. Καί, ὅ­πως μᾶς λέ­γει ἡ πα­ρά­δο­ση, κη­ρύτ­τει τὸν λα­τρευ­τό της Κύ­ριο μέ­χρι τὴν Ἀ­φρι­κὴ καὶ τὴ Ρώ­μη. Καὶ γι᾿ Αὐ­τὸν θυ­σιά­ζει ἀ­κό­μη καὶ τὴ ζω­ή της μα­ζὶ μὲ τὶς πέν­τε ἀ­δελ­φές της καὶ τοὺς δύ­ο γιούς της.

Σὲ κά­ποι­ο ἄλ­λο πνευ­μα­τι­κὸ πη­γά­δι κι ἐ­μεῖς ἀ­σφα­λῶς αἰ­σθαν­θή­κα­με τὴν πα­ρου­σί­α τοῦ Κυ­ρί­ου στὴ ζω­ή μας, γευ­θή­κα­με τὴν ἀ­γά­πη Του, μᾶς συ­νε­πῆ­ρε ἡ μορ­φή Του. Ἂς ἀ­φή­σου­με λοι­πὸν κι ἐ­μεῖς τὶς στά­μνες τῶν βι­ο­τι­κῶν μας με­ρι­μνῶν κι ἂς τρέ­ξου­με στοὺς γύ­ρω μας νὰ ἐκ­δη­λώ­σου­με τὴν ἀ­μέ­τρη­τη χα­ρά μας γι᾿ αὐ­τὸ τὸ θαῦ­μα ποὺ ζή­σα­με, γιὰ τὴν ὑ­πέ­ρο­χη ζω­ὴ ποὺ ζοῦ­με κον­τὰ στὸν Χρι­στό μας. Ἡ ἁ­γί­α Φω­τει­νὴ μᾶς δί­νει τὸ πα­ρά­δειγ­μα. Οἱ δι­ψα­σμέ­νοι εἶ­ναι ἀ­μέ­τρη­τοι γύρω μας...

             (Δι­α­σκευ­ὴ ἀ­πὸ πα­λαι­ὸ τό­μο τοῦ Πε­ρι­ο­δι­κοῦ «Ο ΣΩ­ΤΗΡ»)