Ἱερὸς Ναὸς Ἁγίου Νεκταρίου στὴ Χλώρακα. ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ για ΟΜΙΛΙΑ

 

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Ἡ Ἱερὰ Μητρόπολις Πάφου καὶ

ὁ Ἱερὸς Ναὸς Ἁγίου Νεκταρίου στὴ Χλώρακα

σᾶς προσκαλοῦν στὴν Ἱερὰ ΠαρΑκληση καὶ στὴ συνέχεια στὴν ΟμιλΙα, ποὺ θὰ γίνει

στὸν Ἱερὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου στὴ Χλώρακα

τὴν Τρίτη 20 Σεπτεμβρίου,

στὶς 5.30 τὸ ἀπόγευμα.

Ὁμιλητής:

ὁ Ἀρχιμανδρίτης  π. Κύριλλος Ἰατρός,

Θεολόγος-Ἱεροκήρυκας

Ἱερᾶς Μητροπόλεως Λαρίσης            

Θέμα:

 «Ο ΤΙΜΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ»

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΧΛΩΡΑΚΑΣ ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΙΝ. ΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ

 

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΦΟΥ

 ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΧΛΩΡΑΚΑΣ    

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΙΝ

(18 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2022)

        Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ  

Ἀ­δελ­φοί εἰ­δό­τες ὅ­τι οὐ δι­και­οῦ­ται ἄν­θρω­πος ἐξ ἔρ­γων νό­μου ἐ­ὰν μὴ δι­ὰ πί­στε­ως Ἰ­η­σοῦ Χρι­στοῦ, καὶ ἡ­μεῖς εἰς Χρι­στὸν Ἰ­η­σοῦν ἐ­πι­στε­ύ­σα­μεν, ἵ­να δι­και­ω­θῶ­μεν ἐκ πί­στε­ως Χρι­στοῦ καὶ οὐκ ἐξ ἔρ­γων νό­μου, δι­ό­τι οὐ δι­και­ω­θή­σε­ται ἐξ ἔρ­γων νό­μου πᾶ­σα σάρξ. Εἰ δὲ ζη­τοῦν­τες δι­και­ω­θῆ­ναι ἐν Χρι­στῷ εὑ­ρέ­θη­μεν καὶ αὐ­τοὶ ἁ­μαρ­τω­λοί, ἆ­ρα Χρι­στὸς ἁ­μαρ­τί­ας δι­ά­κο­νος; μὴ γέ­νοι­το. εἰ γὰρ ἃ κα­τέ­λυ­σα ταῦ­τα πά­λιν οἰ­κο­δο­μῶ, πα­ρα­βά­την ἐ­μαυ­τὸν συ­νί­στη­μι. ἐ­γὼ γὰρ δι­ὰ νό­μου νό­μῳ ἀ­πέ­θα­νον, ἵ­να Θε­ῷ ζή­σω. Χρι­στῷ συ­νε­στα­ύ­ρω­μαι· ζῶ δὲ οὐ­κέ­τι ἐ­γώ, ζῇ δὲ ἐν ἐ­μοὶ Χρι­στός· ὃ δὲ νῦν ζῶ ἐν σαρκί, ἐν πί­στει ζῶ τῇ τοῦ υἱ­οῦ τοῦ Θε­οῦ τοῦ ἀ­γα­πή­σαν­τός με καὶ πα­ρα­δόν­τος ἑ­αυ­τὸν ὑ­πὲρ ἐ­μοῦ.

                                                  (Γαλ. β΄[2] 16 – 20)

 

ΕΡ­ΜΗ­ΝΕΙΑ (Π.Ν.ΤΡΕΜ­ΠΕ­ΛΑ)

Ἀ­δελ­φοί, ἐπειδή μά­θα­με ἀ­πὸ τὴν προ­σω­πι­κή μας πεί­ρα ὅ­τι δὲν γί­νε­ται δί­και­ος ὁ ἄν­θρω­πος καὶ δὲν σώ­ζε­ται μὲ τὴν τή­ρη­ση τῶν τυ­πι­κῶν δι­α­τά­ξε­ων τοῦ Μω­σα­ϊ­κοῦ νό­μου, ἀλλά μό­νο μὲ τὴν πί­στη στὸν Ἰ­η­σοῦ Χρι­στό, γι' αὐ­τὸ λοι­πὸν κι ἐμεῖς πι­στέ­ψα­με στὸν Ἰ­η­σοῦ Χρι­στό, γιὰ νὰ γί­νου­με δί­και­οι καὶ νὰ σω­θοῦ­με ἀ­πὸ τὴν πί­στη στὸ Χρι­στὸ καὶ ὄ­χι ἀ­πὸ τὰ ἔρ­γα τοῦ Μω­σα­ϊ­κοῦ νό­μου. Δι­ό­τι, ὅ­πως ἀ­να­φέ­ρε­ται καὶ στοὺς ψαλ­μούς, μὲ τὰ ἔρ­γα τοῦ νό­μου δὲν θὰ δι­και­ω­θεῖ καὶ δὲν θὰ σω­θεῖ κα­νέ­νας ἄν­θρω­πος. Ἀλλά ἐ­ὰν ὑ­πο­θέ­σου­με ὅ­τι ἡ τή­ρη­ση τοῦ νό­μου εἶ­ναι ἐ­πι­βε­βλη­μέ­νη, καὶ συ­νε­πῶς ἐμεῖς πού ἀ­φή­σα­με τὸ νό­μο ἁ­μαρ­τή­σα­με καὶ βρε­θή­κα­με νὰ εἴ­μα­στε ἁ­μαρ­τω­λοὶ μό­νο καὶ μό­νο ἐ­πει­δὴ ζη­τοῦ­με νὰ δι­και­ω­θοῦ­με καὶ νὰ σω­θοῦ­με μὲ τὴν πί­στη καὶ τὴν κοι­νω­νί­α μας μὲ τὸν Χρι­στό, τό­τε γεν­νι­έ­ται τὸ ἄ­το­πο ἐ­ρώ­τη­μα: Ἄ­ρα ὁ Χρι­στὸς εἶ­ναι ὑ­πη­ρέ­της ἁ­μαρ­τί­ας, ἀφοῦ αὐ­τὸς μᾶς ὤ­θη­σε νὰ ἀ­φή­σου­με τὸ νό­μο; Μὴ συμ­βεῖ νὰ ποῦ­με μιὰ τέ­τοι­α βλα­σφη­μί­α. Καὶ κα­τα­λή­γου­με ὁ­πωσ­δή­πο­τε στὴ βλα­σφη­μί­α αὐ­τή, ἐ­ὰν δε­χθοῦ­με ὡς ἀ­λη­θι­νὴ τὴν ὑ­πό­θε­ση πού κά­να­με. Δι­ό­τι, ἐ­ὰν ἐκεῖνα πού κα­τάρ­γη­σα καὶ ἀ­θέ­τη­σα ὡς ἀ­νώ­φε­λα, δη­λα­δὴ τὶς τυ­πι­κὲς δι­α­τά­ξεις τοῦ νό­μου, αὐ­τὰ πά­λι τὰ τη­ρῶ ὡς ἀ­ναγ­καῖ­α καὶ ἀ­πα­ραί­τη­τα γιὰ τὴ σω­τη­ρί­α, μὲ τὴν ἐ­πά­νο­δό μου αὐ­τὴ στὴν τή­ρη­ση τοῦ νό­μου ἀ­πο­δει­κνύ­ω τὸν ἑ­αυ­τό μου πα­ρα­βά­τη· δι­ό­τι βε­βαι­ώ­νω ἔμ­πρα­κτα ὅ­τι ἔ­κα­να λά­θος πρω­τύ­τε­ρα πού ἀ­θέ­τη­σα τὸ νό­μο, καὶ ἁ­μάρ­τη­σα ὅ­ταν προ­τί­μη­σα τὴ σω­τη­ρί­α πού δίνει ὁ Χρι­στός. Ἀλλά ὄ­χι. Δὲν ἁ­μάρ­τη­σα, οὔ­τε εἶ­μαι πα­ρα­βά­της. Δι­ό­τι ἐγώ μὲ κρι­τή­ριο τὸ νό­μο πού κα­τάρ­γη­σα καὶ ὁ ὁποῖος τι­μω­ρεῖ μὲ θά­να­το κά­θε πα­ρα­βά­τη του, πέ­θα­να ὡς πρὸς τὸ νό­μο, γιὰ νὰ ζή­σω γιὰ τὴ δό­ξα τοῦ Θε­οῦ. Μὲ τὸ βά­πτι­σμα ἔ­χω σταυ­ρω­θεῖ κι ἔ­χω πε­θά­νει μα­ζὶ μὲ τὸν Χρι­στό. Κι ἀφοῦ εἶ­μαι νε­κρός, δὲν ἔ­χει πλέ­ον κα­μί­α ἰ­σχὺ γιὰ μέ­να ὁ νό­μος. Ἔ­γι­να κοι­νω­νὸς τοῦ σταυ­ρι­κοῦ θα­νά­του τοῦ Χρι­στοῦ καὶ εἶ­μαι νε­κρός. Λοι­πὸν δὲν ζῶ πλέ­ον ἐγώ, ὁ πα­λαι­ὸς δη­λα­δὴ ἄν­θρω­πος, ἀλλά ζεῖ μέ­σα μου ὁ Χρι­στός. Καὶ τὴ φυ­σι­κὴ ζω­ὴ πού ζῶ μέ­σα στὸ σῶ­μα μου τώ­ρα πού ἐ­πέ­στρε­ψα στὸ Χρι­στό, τὴ ζῶ μὲ τὴν ἔμ­πνευ­ση καὶ τὴν κυ­ρι­αρ­χί­α τῆς πί­στε­ως στὸν Υἱ­ὸ τοῦ Θε­οῦ, ὁ ὁ­ποῖ­ος μὲ ἀ­γά­πη­σε καὶ πα­ρέ­δω­σε τὸν ἑ­αυ­τό του γιὰ τὴ σω­τη­ρί­α μου.

 

ΤΟ ΙΕΡΟ  ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ

Εἶ­πεν ὁ Κύ­ρι­ος, Ὅ­στις θέ­λει ὀ­πί­σω μου ἀ­κο­λου­θεῖν, ἀ­παρ­νη­σά­σθω ἑ­αυ­τὸν καὶ ἀ­ρά­τω τὸν σταυ­ρὸν αὐ­τοῦ, καὶ ἀ­κο­λου­θε­ί­τω μοι. ὃς γὰρ ἂν θέ­λῃ τὴν ψυ­χὴν αὐ­τοῦ σῶ­σαι, ἀ­πο­λέ­σει αὐ­τήν· ὃς δ' ἂν ἀ­πο­λέ­σῃ τὴν ἑ­αυ­τοῦ ψυ­χὴν ἕ­νε­κεν ἐ­μοῦ καὶ τοῦ εὐ­αγ­γε­λί­ου, οὗ­τος σώ­σει αὐ­τήν. τί γὰρ ὠ­φε­λή­σει ἄν­θρω­πον ἐ­ὰν κερ­δή­σῃ τὸν κό­σμον ὅ­λον, καὶ ζη­μι­ω­θῇ τὴν ψυ­χὴν αὐ­τοῦ; ἢ τί δώ­σει ἄν­θρω­πος ἀν­τάλ­λαγ­μα τῆς ψυ­χῆς αὐ­τοῦ; ὃς γὰρ ἐ­ὰν ἐ­παι­σχυν­θῇ με καὶ τοὺς ἐ­μοὺς λό­γους ἐν τῇ γε­νε­ᾷ τα­ύ­τῃ τῇ μοι­χα­λί­δι καὶ ἁ­μαρ­τω­λῷ, καὶ ὁ υἱ­ὸς τοῦ ἀν­θρώ­που ἐ­παι­σχυν­θή­σε­ται αὐ­τὸν ὅ­ταν ἔλ­θῃ ἐν τῇ δό­ξῃ τοῦ πα­τρὸς αὐ­τοῦ με­τὰ τῶν ἀγ­γέ­λων τῶν ἁ­γί­ων. Καὶ ἔ­λε­γεν αὐ­τοῖς· Ἀ­μὴν λέ­γω ὑ­μῖν ὅ­τι εἰ­σί τι­νες τῶν ὧ­δε ἑ­στη­κό­των, οἵ­τι­νες οὐ μὴ γε­ύ­σων­ται θα­νά­του ἕ­ως ἂν ἴ­δω­σι τὴν βα­σι­λε­ί­αν τοῦ Θε­οῦ ἐ­λη­λυ­θυῖ­αν ἐν δυ­νά­μει. 

                                    (Μάρκ. η΄[8] 34 – θ΄[9] 1)

 

ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ

1. Η ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΑΣ

Ὅποιος θέλει νὰ μὲ ἀκολουθήσει, λέγει ὁ Κύριος, ἂς ἀπαρνηθεῖ τὸν ἑαυτό του, καὶ ἂς σηκώσει ὡς μελλοθά­νατος τὸν σταυρὸ τῶν θλίψεων καὶ τῶν πειρασμῶν, καὶ ἔτσι νὰ μὲ ἀκολουθεῖ. Διότι ὅποιος μὲ ἀρνηθεῖ θέλοντας νὰ ἀποφύγει τὸν σωματικὸ θάνατο, καὶ νὰ σώσει ἔτσι τὴ ζωή του, αὐτὸς θὰ χάσει καὶ τὴν αἰώνια ζωή. Ὅποιος ὅμως θυσιάσει τὴ ζωή του, έὰν χρειασθεῖ, γιὰ τὴν πίστη σὲ μένα καὶ τὴ διδασκαλία μου, αὐτὸς πραγματικὰ θὰ σώσει τὴ ζωή του καὶ τὴν ψυχή του, ἀφοῦ θὰ κερδίσει τὴν αἰώνια ζωή. «Τὶ γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐάν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον, καὶ ζη­μιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ;» Καὶ τὶ μπορεῖ νὰ δώσει κανεὶς ἀντάλλαγμα γιὰ νὰ ἐξ­αγόρασει τὴν ψυχή του ἀπὸ τὴν αἰώνια κόλαση; Τίποτε ἀπολύτως.

ΠΟΣΗ ΜΕΓΑΛΗ ἀξία ἔχει λοιπόν ἡ σωτηρία τῆς ψυχῆς μας! Δὲν εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ πολλὰ θέματα τῆς ζωῆς μας. Εἶναι θέμα ζωῆς καὶ θανάτου. Γι᾿ αὐτὴ τὴ σωτηρία τῆς ψυχῆς μας ἔγινε ἄν­θρωπος καὶ ὑψώθηκε ἐπάνω στὸν Σταυρὸ ὁ ἴδιος ὁ Θεός, ὁ δεσπότης καὶ δημιουρ­γὸς τοῦ σύμπαντος κόσμου! Γι᾿ αυτὴ τὴν ἀνεκτίμητη ψυχή μας κάθε στιγμὴ καὶ ὥρα ἐργάζεται μὲ ἐνδιαφέρον μονα­δικὸ ὁ ἅγιος Τριαδικὸς Θεός. Ἐπιστρα­τεύει ὅλη τὴν κτίση, ἀνθρώπους καὶ ἀγ­γέλους, γιὰ νὰ μᾶς ὁδηγήσει στὸν οὐρανό.

Μᾶς ἀπασχολεῖ λοιπὸν τὸ θέμα τῆς σωτηρίας τῆς ψυχῆς μας ὅσο πρέπει; Μᾶς συγκλονίζει; Τὸ ζοῦμε ώς τὸ σπου­δαιότερο θέμα τῆς ζωῆς μας;

Δυστυχῶς ἀρκετοὶ ἀπὸ μᾶς πολλὲς φορὲς σὲ ἄλλες ὑποθέσεις δίνουμε τὴν καρδιά μας. Ξεχνιόμαστε μέσα στὶς φευ­γαλέες απολαύσεις, ἐπιτυχίες καὶ χαρές. Βέβαια κάποτε δείχνουμε ἕνα ἐνδιαφέ­ρον γιὰ τὴν ψυχή μας. Θαυμάζουμε τὴν ὀμορφιὰ τῆς χριστιανικῆς ζωῆς, τὴν ἀρετὴ τῶν Ἁγίων, καὶ λέμε πὼς θέλουμε νὰ τοὺς μιμηθοῦμε. Ἐπειδή ὅμως ἡ καρδιά μας μένει παγωμένη καὶ δὲν ἐννοοῦμε νἀ ἀποχωρισθοῦμε τὶς ἁμαρτωλές μας συνή­θειες, οἱ διαθέσεις μας δὲν γίνονται ἀπο­φάσεις ἀμετακίνητες. Ἀμελοῦμε τὴν προσ­ευχή μας, τὸν ἐκκλησιασμό, τὴ μελέτη τοῦ θείου λόγου καὶ τόσα ἄλλα. Καὶ ὁ Κύ­ριος ἐκφράζει τὸ μεγάλο Του παράπονο γιὰ τὴν ἀδιαφορία μας καὶ τὴ σκληρὴ καρδιά μας. Ἐκεῖνος κάνει τὰ πάντα γιὰ τὴν ψυχή μας καὶ μεῖς ἐλάχιστα. Ἐκεῖνος ἀγρυπνεῖ καὶ μεῖς κοιμόμαστε.

Νὰ ἀλλάξουμε λοιπὸν στάση ζωῆς. Νὰ δείξουμε ἰσχυρὸ ἐνδιαφέρον γιὰ τὴ σω­τηρία μας. Νὰ μᾶς συνέχει τὸ ἐρώτημα: Τὶ πρέπει νὰ ἀλλάξουμε στὴ ζωή μας, γιὰ νὰ μὴ χάσουμε τὴν ψυχή μας καὶ γιὰ νὰ κερδίσουμε τὸν οὐρανό;

 

2. Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Ὅποιος ἐντραπεῖ νὰ ὁμολογήσει τὴν πίστη του σὲ μένα καὶ τὴ διδασκαλία μου, συνεχίζει ὁ Κύριος, ἐπειδὴ φοβᾶται τὶς εἰρωνεῖες τῶν ἀνθρώπων τῆς ἁμαρτωλῆς αὐτῆς γενεᾶς, ποὺ σὰν μοιχαλίδα ἔχει ἐγκαταλείψει τὸν Θεό, αὐτὸν θὰ τὸν ἀποκηρύξω κι ἐγώ. Δὲν θὰ τὸν θεωρήσω δικό μου, ὅταν ἔλθω καὶ πάλι νὰ κρίνω τοὺς ἀνθρώπους κατὰ τὴν Δευτέρα Πα­ρουσία μου μέσα στὴ θεϊκὴ δόξα τοῦ οὐρανίου Πατρός μου, συνοδευόμενος ἀπὸ τοὺς ἁγίους Ἀγγέλους.

Ἀλλὰ μὴ χάνετε τὸ θάρρος σας καὶ μείνετε πιστοὶ σὲ μένα. Διότι ὑπάρχουν κάποιοι ἀπὸ ἐσᾶς οἱ ὁποῖοι δὲν πρόκει­ται νὰ πεθάνουν, πρὶν δοῦν «τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ ἐληλυθυῖαν ἐν δυνάμει», δηλαδὴ τὴν Ἐκκλησία μου, νὰ ἔρχεται μὲ δύναμη καὶ νὰ κυριαρχεῖ στὸν κόσμο.

Η ΜΕΓΑΛΗ αὐτὴ θαυμαστὴ προφητεία τοῦ Κυρίου γιὰ τὴν κυριαρχία τῆς Ἐκκλησίας Του στὸν κόσμο ἐκπληρώθηκε μὲ τὴν θαυμαστὴ κάθοδο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ τὶς θριαμβευτικὲς κατα­κτήσεις τοῦ Εὐαγγελίου. Διότι ἡ Ἐκ­κλησία τοῦ Χριστοῦ κρύβει μέσα της καταπληκτικὴ καὶ μυστηριώδη δύναμη, τὴν δύναμη τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἡ δύναμη αὐτή, σὰν ἄλλη ζύμη, ζύμωσε καὶ ζυμώ­νει τὸν κόσμο ὁλόκληρο. Δώδεκα ἄση­μοι Ἀπόστολοι καὶ ἐλάχιστοι πιστοὶ ἔ­δρασαν μέσα σὲ συνθῆκες ὄχι μόνο δύσκολες ἀλλὰ καὶ ἀντίθετες. Οἱ ἐχθροὶ πολλοὶ κι ὁ πόλεμος σκληρός. Βασανι­στήρια, διωγμοί, μαρτύρια. Ἀλλὰ ἡ Ἐκ­κλησία τοῦ Χριστοῦ θριάμβευσε. Διότι ἔκρυβε μέσα της τὴν ἀκαταμάχητη δύ­ναμη τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία ἀναμόχλευ­σε τὴν ἀνθρωπότητα καὶ τὴν ζωοποίησε.

Γιατὶ ὅμως κάποιοι ἄνθρωποι δὲν ἐ­πηρεάζονται ἀπὸ τὴν ἀκατανίκητη αὐτὴ δύναμη τῆς Ἐκκλησίας; Διότι ἡ δύνα­μη τῆς Ἐκκλησίας ἐκδηλώνεται μόνο ἐφόσον ὁ ἄνθρωπος ἀποδεχθεῖ τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ καὶ τὸ μήνυμα τοῦ Εὐαγγελίου στὴ ζωή του. Ὁ Κύριος δὲν θέ­λει νὰ ἀνήκουμε τυπικὰ στὴν Ἐκκλησία Του. Θέλει νὰ ἀφήσουμε ἀνοιχτὲς τὶς καρδιές μας, ὥστε ἡ δύναμή της διὰ τῶν ἱερῶν Μυστηρίων καὶ τοῦ θείου λόγου Του νὰ ἐνεργεῖ στὴ ζωή μας. Νὰ μᾶς ἐμπνεύσει ἀποφάσεις γιὰ καινούργια ζωή. Νὰ καθαρίσει τὸν ἑαυτό μας ἀπὸ τὰ πάθη καὶ τὶς κακίες. Νὰ ἐξαγιάσει τὶς αἰσθήσεις μας, τὰ μάτια μας, τὰ λό­για μας, ἀλλὰ καὶ τὶς σκέψεις μας, τὶς ἐπιθυμίες καὶ τὶς ἀποφάσεις μας. Νὰ ἀλλάξει τὴ ζωή μας. Καὶ ἔτσι σιγά - σι­γά, μέρα μὲ τὴ μέρα θὰ βλέπουμε καὶ στὸν ἑαυτό μας «τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ ἐληλυθυῖαν ἐν δυνάμει».

     (Δι­α­σκευ­ὴ ἀ­πὸ πα­λαι­ὸ τό­μο τοῦ Πε­ρι­ο­δι­κοῦ «Ο ΣΩ­ΤΗΡ»)

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΒ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ. ΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ

 

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΦΟΥ

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΧΛΩΡΑΚΑΣ   

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΒ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

(4 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2022)

        Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ

Ἀδελφοί, γνωρίζω ὑμῖν τὸ Εὐαγγέλιον ὃ εὐηγγελισάμην ὑμῖν, ὃ καὶ παρελάβετε, ἐν ᾧ καὶ ἑστήκατε, δι᾽ οὗ καὶ σῴζεσθε, τίνι λόγῳ εὐηγγελισάμην ὑμῖν εἰ κατέχετε, ἐκτὸς εἰ μὴ εἰκῇ ἐπιστεύσατε. Παρέδωκα γὰρ ὑμῖν ἐν πρώτοις, ὃ καὶ παρέλαβον, ὅτι Χριστὸς ἀπέθανεν ὑπὲρ τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν κατὰ τὰς γραφάς· καὶ ὅτι ἐτάφη, καὶ ὅτι ἐγήγερται  τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ κατὰ τὰς Γραφάς· καὶ ὅτι ὤφθη Κηφᾷ, εἶτα τοῖς δώδεκα· ἔπειτα ὤφθη ἐπάνω πεντακοσίοις ἀδελφοῖς ἐφάπαξ, ἐξ ὧν οἱ πλείονες μένουσιν ἕως ἄρτι, τινὲς δὲ καὶ ἐκοιμήθησαν· ἔπειτα ὤφθη ᾽Ιακώβῳ, εἶτα τοῖς ἀποστόλοις πᾶσιν· ἔσχατον δὲ πάντων ὡσπερεὶ τῷ ἐκτρώματι ὤφθη κἀμοί. ᾽Εγὼ γάρ εἰμι ὁ ἐλάχιστος τῶν ἀποστόλων, ὃς οὔκ εἰμι ἱκανὸς καλεῖσθαι ἀπόστολος, διότι ἐδίωξα τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ· χάριτι δὲ Θεοῦ εἰμι ὅ εἰμι· καὶ ἡ χάρις αὐτοῦ ἡ εἰς ἐμὲ οὐ κενὴ ἐγενήθη, ἀλλὰ περισσότερον αὐτῶν πάντων ἐκοπίασα· οὐκ ἐγὼ δὲ ἀλλ’ ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ ἡ σὺν ἐμοί. Εἴτε οὖν ἐγὼ εἴτε ἐκεῖνοι, οὕτως κηρύσσομεν καὶ οὕτως ἐπιστεύσατε.      

             (Α΄ Κορ. ιε΄[15] 1 – 11)

ΕΡ­ΜΗ­ΝΕΙΑ (Π.Ν.ΤΡΕΜ­ΠΕ­ΛΑ)

        Σᾶς γνωστοποιῶ λοιπόν, ἀδελφοί, τὸ Εὐαγγέλιο ποὺ σᾶς δίδαξα, τὸ ὁποῖο καὶ παραλάβατε καί στό ὁποῖο μένετε ἀμετακίνητοι ἀπό τότε. Μ’ αὐτὸ καὶ θὰ σωθεῖτε, ἐάν τὸ κρατᾶτε στερεά, ὅπως ἐγώ σᾶς τό κήρυξα  ἐκτός ἄν μάταια καὶ χωρὶς λόγο πιστέψατε. Λησμονήσατε ὅμως μιὰ οὐσιώδη ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου μου αὐτοῦ. Μὲ τὴν προφορική μου δηλαδὴ διδασκαλία σᾶς παρέδωσα πρῶτα ἐκεῖνο ποὺ κι ἐγώ παρέλαβα, ὅτι δηλαδὴ ὁ Χριστὸς πέθανε γιὰ τὶς ἁμαρτίες μας, σύμφωνα μέ ὅσα προφητεύθηκαν στὶς Γραφές, καὶ ὅτι ἐνταφιάστηκε καὶ τὴν τρίτη ἡμέρα ἀναστήθηκε σύμφωνα μὲ τὶς Γραφές, καί ὅτι ἐμφανίσθηκε μετὰ τὴν Ἀνάσταση του στὸν Κηφᾶ (Πέτρο), κι ἔπειτα στοὺς δώδεκα Ἀποστόλους. Ἔπειτα ἐμφανίσθηκε γιὰ μιὰ φορὰ συγχρόνως σὲ περισσότερους ἀπό πεντακόσιους ἀδελφούς, ἀπό τούς ὁποίους βέβαια μερικοὶ πέθαναν, οἱ περισσότεροι ὅμως ζοῦν ἕως τώρα. Ἔπειτα ἐμφανίσθηκε στὸν Ἰάκωβο, καὶ ὕστερα σ' ὅλους τοὺς Ἀποστόλους. Καὶ τελευταία ἀπ' ὅλους ἐμφανίσθηκε καὶ σὲ μένα σάν σὲ ἔκτρωμα, σάν ἔμβρυο δηλαδὴ ποὺ παράκαιρα ἀποβλήθηκε ἀπ' τὴν κοιλιὰ τῆς μητέρας του. Διότι ἐγώ εἶμαι ὁ ἐλάχιστος, ὁ κατώτερος ἀπ' ὅλους τοὺς Ἀποστόλους, ποὺ δὲν εἶμαι ἄξιος νὰ ὀνομάζομαι Ἀπόστολος, διότι καταδίωξα τὴν Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ. Μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ ὅμως εἶμαι ὅ,τι εἶμαι τώρα, δηλαδὴ Ἀπόστολος ἴσος μὲ τοὺς ἄλλους. Καὶ ἡ χάρις πού μοῦ ἔδωσε ὁ Κύριος δὲν ἔμεινε ἄκαρπη καὶ χωρὶς ἀποτέλεσμα, ἀλλά περισσότερο ἀπ' ὅλους αὐτοὺς κοπίασα. Καὶ τὸ ἔργο μάλιστα αὐτὸ δὲν τὸ ἐργάστηκα ἐγώ, ἀλλά ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ ποὺ εἶναι μαζί μου καὶ μὲ ἐνισχύει. Ἀφοῦ λοιπὸν καὶ στοὺς ἄλλους Ἀποστόλους καὶ σὲ μένα ἐμφανίσθηκε ὁ Κύριος, καὶ ὅλοι ἀπό ἐκεῖνον ἀναδειχθήκαμε Ἀπόστολοί του, εἴτε ἐγώ ἀσκῶ τό ἀποστολικὸ ἔργο, εἴτε ἐκεῖνοι, μὲ τὸν ἴδιο τρόπο καὶ τὸ ἴδιο Εὐαγγέλιο κηρύττουμε ὅλοι· καὶ ὅπως κηρύττουμε, ἔτσι κι ἐσεῖς πιστέψατε.

 

ΤΟ ΙΕΡΟ  ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, νεανίσκος τις προσῆλθε τῷ Ἰησοῦ γονυπετῶν αὐτῷ καὶ λέγων· Διδάσκαλε ἀγαθέ, τί ἀγαθὸν ποιήσω ἵνα ἔχω ζωὴν αἰώνιον; ὁ δὲ εἶπεν αὐτῷ· Τί με λέγεις ἀγαθόν; οὐδεὶς ἀγαθὸς εἰ μὴ εἷς ὁ Θεὸς. εἰ δὲ θέλεις εἰσελθεῖν εἰς τὴν ζωὴν, τήρησον τὰς ἐντολάς. λέγει αὐτῷ· Ποίας; ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπε· Τὸ οὐ φονεύσεις, οὐ μοιχεύσεις, οὐ κλέψεις, οὐ ψευδομαρτυρήσεις, τίμα τὸν πατέρα καὶ τὴν μητέρα, καί, ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν. λέγει αὐτῷ ὁ νεανίσκος· Πάντα ταῦτα ἐφυλαξάμην ἐκ νεότητός μου· τί ἔτι ὑστερῶ; ἔφη αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Εἰ θέλεις τέλειος εἶναι, ὕπαγε πώλησόν σου τὰ ὑπάρχοντα καὶ δὸς πτωχοῖς, καὶ ἕξεις θησαυρὸν ἐν οὐρανῷ, καὶ δεῦρο ἀκολούθει μοι. ἀκούσας δὲ ὁ νεανίσκος τὸν λόγον ἀπῆλθε λυπούμενος· ἦν γὰρ ἔχων κτήματα πολλά. Ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπε τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ· Ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι δυσκόλως πλούσιος εἰσελεύσεται εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν. πάλιν δὲ λέγω ὑμῖν, εὐκοπώτερόν ἐστι κάμηλον διὰ τρυπήματος ῥαφίδος διελθεῖν ἢ πλούσιον εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ εἰσελθεῖν. ἀκούσαντες δὲ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ἐξεπλήσσοντο σφόδρα λέγοντες· Τίς ἄρα δύναται σωθῆναι; ἐμβλέψας δὲ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· Παρὰ ἀνθρώποις τοῦτο ἀδύνατόν ἐστι, παρὰ δὲ Θεῷ πάντα δυνατά ἐστι.

                                          (Ματθ. ιθ΄[19] 16 – 26)

Ο ΠΛΟΥΣΙΟΣ ΝΕΑΝΙΣΚΟΣ

1. ΑΓΑΠΟΥΣΕ ΤΟΝ ΠΛΗΣΙΟΝ ΤΟΥ;

Κάποια ἡμερα ἐπλησίασε τὸν Κύριο ἕνας πλούσιος νέος καὶ Τοῦ εἶπε:

-Διδάσκαλε ἀγαθέ, τί νὰ κάνω γιὰ νὰ κερδίσω τὴν αἰώνιο ζωή;

Καὶ ὁ Κύριος τοῦ ἀπάντησε:

-Φύλαξε σ᾿ ὅλη σου τὴ ζωὴ τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ.

-Ποιὲς ἐντολές; ρωτάει αὐτὸς μὲ ἀπορία.

Ὁ Κύριος τοῦ ἀπαντᾷ:

-Νὰ μὴ φονεύσεις, νὰ μὴ μοιχεύσεις, νὰ μὴ κλέψεις, νὰ μὴ ψευδομαρτυρήσεις, νὰ τιμᾶς τοὺς γονεῖς σου καὶ νὰ ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου σὰν τὸν ἑαυτό σου.

-Ὅλα αὐτὰ τὰ φύλαξα ἀπὸ μικρὸ παιδί, λέγει ὁ νέος.

Πῶς ὅμως ὁ νέος αὐτὸς τολμάει μιὰ τέτοια κατηγορηματικὴ διαβεβαίωση; Εἶναι δυνατὸν νὰ φύλαξε κατὰ γράμμα ὅλες τὶς ἐντολές, ἀκόμη κι αὐτὴν τῆς ἀγάπης; Πῶς μποροῦσε νὰ ἀγαπᾶ τὸν πλησίον του σὰν τὸν ἑαυτό του, ὅταν εἶχε τόσο πολλὰ κτήματα καὶ δὲν ἐνδιαφερόταν νὰ βοηθήσει τοὺς ἀμέτρητους πτωχοὺς συνανθρώπους του; Πῶς δὲν πούλησε ἔστω μερικὰ γι᾿ αὐτούς; Ὁ πλούσιος αὐτὸς νέος ἀγαποῦσε τὸν πλησίον του, ἀλλὰ μόνο στὰ λόγια καὶ τὰ αἰσθήματα, ὄχι ὅμως καὶ στὴν πράξη. Ἀγαποῦσε τὸν συνάνθρωπό του τόσο ὅσο νὰ μὴ θίγεται τὸ πορτοφόλι του, ἡ περιουσία του. Βέβαια τὶς ἄλλες ἐντολὲς ὁ νέος αὐτός, ὅπως ἔλεγε, ἀγωνιζόταν νὰ τὶς τηρεῖ. Ἀλλὰ τὸ ἀγκάθι τῆς φιλαργυρίας κατέστρεφε τὸ χωράφι τῆς ψυχῆς του. Προσήλωνε τὸ νοῦ του στὰ γήινα καὶ φθαρτά, καὶ ἔδιωχνε ἀπὸ τὴν καρδιά του τὴν συμπάθεια πρὸς τοὺς πτωχούς. Γι᾿ αὐτὸ ὁ Κύριος τοῦ μίλησε γιὰ τὴν ἀγάπη πρὸς τὸν πλησίον. Διότι ἤθελε νὰ ἀποκολλήσει τὸν νέον ἀπὸ τὸν πλοῦτο καὶ νὰ τοῦ μάθει νὰ ἀγαπᾶ τοὺς συνανθρώπους του ὄχι μόνο μὲ λόγια ἀλλὰ καὶ μὲ ἔργα. Γι᾿ αὐτὸ ἀκριβῶς τοῦ εἶπε:

-Ἂν θέλεις νὰ εἶσαι τέλειος, πούλησε τὴν περιουσία σου, μοίρασέ την στοὺς πτωχοὺς καὶ ἀκολούθησέ με.

Δηλαδὴ εἶναι σὰν νὰ τοῦ ἔλεγε: Ἔτσι μόνον θὰ ἀποδείξεις ἐὰν πραγματικὰ ἀγαπᾶς τὸν πλησίον σου· ἐὰν τὸν βοηθήσεις στὴν πράξη μὲ τὴν φιλανθρωπία σου.

Ἐμεῖς ἄραγε ἀγαποῦμε τὸν πλησίον μας ὅπως τὸ ζητεῖ ὁ Κύριος; Ὄχι μόνο μὲ αἰσθήματα συμπόνιας ἀλλὰ καὶ μὲ πράξεις ἀγάπης, μὲ ἠθικὴ καὶ ὑλικὴ συμπαράσταση καὶ μὲ ὅ,τι ἄλλο ἔχει ὁ κάθε ἀδελφός μας ἀνάγκη; Ἢ εἴμαστε κι ἐμεῖς φιλάνθρωποι μὲ τὸ ἀζημίωτο; Οἱ Φαρισαῖοι ἔδιναν ἀπὸ τὰ εἰσοδήματά τους τὸ ἕνα δέκατο. Ἐμεῖς ἔχουμε τουλάχιστον μια τέτοια φιλανθρωπία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης; Διότι ἀγάπη ποὺ δὲν μᾶς κοστίζει δὲν εἶναι ἀγάπη.

2. ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΕΜΠΟΔΙΟ

Ἐδῶ ὅμως τίθεται ἕνα καίριο ἐρώτημα: Ὅποιος θέλει νὰ ἀκολουθήσει τὸν Χριστό, πρέπει νὰ πουλήσει ὅλη τὴν περιουσία του καὶ νὰ τὴν μοιράσει στοὺς πτωχούς; Ὄχι ἀσφαλῶς. Αὐτὴ ἡ ὁδηγία ἀναφέρεται στὸν συγκεκριμένο νέο. Ἦταν μια εἰδικὴ κλήση τοῦ Κυρίου πρὸς ἕναν ὑποψήφιο ἀπόστολό του. Ἐφόσον ὁ νέος ἐκεῖνος εἶχε μεγάλα ὁράματα τελειότητος καὶ ποθοῦσε ὑψηλὰ πράγματα, ὁ Κύριος τοῦ ζητεῖ καὶ μεγάλη θυσία. Διότι μόνον ὅταν ὁ νέος αὐτὸς θὰ ἀπελευθερωνόταν ἀπὸ τὰ δεσμὰ τοῦ πλούτου, τὰ ὁποῖα τὸν εἶχαν δέσει στὴ γῆ, θὰ μποροῦσε νὰ πετάξει ψηλά, νὰ γίνει μαθητὴς τοῦ Χριστοῦ. Μάλιστα ὁ ἱερὸς εὐαγγελιστὴς Μάρκος λέγει ὅτι, μόλις ὁ Κύριος ἀντίκρυσε τὸν νέο, τὸν ἀγάπησε πολύ. Διότι ὁ νέος αὐτὸς εἶχε πολὺ καλὴ διάθεση. Ἤθελε νὰ γίνει πιὸ ἐνάρετος. Ἐπιθυμοῦσε τὴν αἰώνια ζωή. Θὰ μποροῦσε νὰ γίνει ἕνας ἐκλεκτός του ἀπόστολος.

Ἐδῶ ὅμως θὰ ρωτήσει κανείς: Ἐφόσον ὁ νέος αὐτὸς εἶχε ὅλες τὶς ἄλλες προϋποθέσεις νὰ γίνει ἀπόστολος, δὲν θὰ μποροῦσε ὁ Κύριος νὰ γίνει πιὸ συγκαταβατικὸς στοὺς ὄρους του; Ὄχι βέβαια, διότι, ὅπως λέγουν οἱ ἱεροὶ ἑρμηνευταί, «οἱ μαθηταὶ ποὺ θέτουν ὅρους γιὰ νὰ ἀκολουθήσουν τὸν διδάσκαλό τους, προσελκύονται εὔκολα, ἀλλὰ καὶ χάνονται εὔκολα. Ἐὰν ὁ Χριστὸς χαλάρωνε τοὺς ὅρους του γιὰ νὰ κερδίσει τὸν νέο, μπορεῖ νὰ εἶχε για κάποιο διάστημα ἕναν ἐνθουσιώδη μαθητή, μὲ τὸν κίνδυνο ὅμως ἀργότερα νὰ γίνει ἀποστάτης καὶ ἀρνητής». Γι᾿ αὐτὸ ὁ Κύριος κάνει ἕνα ξεκαθάρισμα εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς. Καὶ τὸ ἀποτέλεσμα βέβαια ὀδυνηρό. Για σκεφθεῖτε μὲ πόση χαρὰ καὶ λαχτάρα ὁ νέος πλησίασε τὸν Κύριο καὶ μὲ πόση λύπη ἀπομακρύνθηκε ἀπὸ κοντά Του!

Αὐτὴ ἡ ἐξέλιξη τοῦ νέου θὰ πρέπει νὰ διδάξει καὶ ὅλους μας: ὅτι ἐφόσον θέλουμε νὰ ἀκολουθοῦμε τὸν Χριστὸ θὰ πρέπει νὰ εἴμαστε ἀποφασισμένοι νὰ ξεπεράσουμε κάποιες ἀδυναμίες ποὺ κυριαρχοῦν μέσα μας καὶ μποροῦν νὰ μᾶς καταστρέψουν· εἴτε εἶναι προσκολλήσεις στὸ χρῆμα εἴτε στὴ δόξα, στὶς ἡδονὲς ἢ σὲ ὁποιοδήποτε πάθος. Κι ἂν αὐτὴ ἡ ἀπεξάρτηση μᾶς φαίνεται δύσκολη, διότι βλέπουμε τὸν ἑαυτό μας δεμένο μὲ πάθη καὶ ἐπιθυμίες, τουλάχιστον ἂς προσφέρουμε στὸν Κύριο τὴν διάθεσή μας καὶ τὴν προθυμία μας γιὰ ἀγῶνα. Κι Ἐκεῖνος θὰ μᾶς δίνει τὴν Χάρη του νὰ ξεπερνοῦμε τὶς ἀδυναμίες μας καὶ νὰ Τὸν ἀκολουθοῦμε ὅπου μᾶς καλεῖ.    

 (Δι­α­σκευ­ὴ ἀ­πὸ πα­λαι­ὸ τό­μο τοῦ Πε­ρι­ο­δι­κοῦ «Ο ΣΩ­ΤΗΡ»)