ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ
ΠΑΦΟΥ
ΙΕΡΟΣ
ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΧΛΩΡΑΚΑΣ
ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄
ΜΑΤΘΑΙΟΥ
(18 ΙΟΥΝΙΟΥ 2023)
ΕΩΘΙΝΟΝ Β΄
Διαγενομένου τοῦ Σαββάτου,
Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ Μαρία ἡ τοῦ Ἰακώβου καὶ Σαλώμη ἠγόρασαν ἀρώματα, ἵνα ἐλθοῦσαι
ἀλείψωσιν τὸν Ἰησοῦν. Καὶ λίαν πρωΐ τῇ μιᾷ τῶν σαββάτων ἔρχονται ἐπὶ τὸ μνημεῖον
ἀνατείλαντος τοῦ ἡλίου. Καὶ ἔλεγον πρὸς ἑαυτάς, Τίς ἀποκυλίσει ἡμῖν τὸν λίθον ἐκ
τῆς θύρας τοῦ μνημείου; καὶ ἀναβλέψασαι θεωροῦσιν ὅτι ἀποκεκύλισται ὁ λίθος, ἦν
γὰρ μέγας σφόδρα. Καὶ εἰσελθοῦσαι εἰς τὸ μνημεῖον, εἶδον νεανίσκον καθήμενον ἐν
τοῖς δεξιοῖς, περιβεβλημένον στολήν λευκήν, καὶ ἐξεθαμβήθησαν. ὁ δὲ λέγει αὐταῖς,
Μὴ ἐκθαμβεῖσθε, Ἰησοῦν ζητεῖτε τὸν Ναζαρηνὸν τὸν ἐσταυρωμένον, ἠγέρθη, οὐκ ἔστιν
ὦδε, ἴδε, ὁ τόπος ὅπου ἔθηκαν αὐτόν, ἀλλ' ὑπάγετε, εἴπατε τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ
καὶ τῷ Πέτρῳ, ὅτι προάγει ὑμᾶς εἰς τὴν Γαλιλαίαν, ἐκεῖ αὐτὸν ὄψεσθε, καθὼς εἶπεν
ὑμῖν. Καὶ ἐξελθοῦσαι ταχὺ ἔφυγον ἀπὸ τοῦ μνημείου, εἶχε δὲ αὐτὰς τρόμος καὶ ἔκστασις,
καὶ οὐδενὶ οὐδὲν εἶπον, ἐφοβοῦντο γάρ.
(Μᾶρκ. ιϚ΄[16]
1 – 8)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ (Π.Ν.ΤΡΕΜΠΕΛΑ)
1 Αφοῦ πέρασε τό Σάββατο, ἡ Μαρία ἡ
Μαγδαληνή καί ἡ Μαρία ἡ μητέρα τοῦ Ἰακώβου καί ἡ Σαλώμη ἀγόρασαν τό βράδυ τοῦ
Σαββάτου ἀρώματα, γιά νά ἔλθουν τό πρωί στόν τάφο καί νά ἀλείψουν τό σῶμα τοῦ Ἰησοῦ.
2 Καί πολύ πρωί τῆς πρώτης
ἡμέρας τῆς ἑβδομάδος ἔρχονται στό μνημεῖο τήν ὥρα πού ὁ ἥλιος ἄρχισε νά διαλύει
τό πρωινό σκοτάδι, καθώς πῆρε ν’ ἀνατέλλει κάτω ἀπ’ τόν ὁρίζοντα. 3 Κι ἔλεγαν μεταξύ τους: Ποιός θά μᾶς
κυλίσει τή μεγάλη πέτρα μακριά ἀπό τήν εἴσοδο τοῦ μνημείου; 4 Μόλις ὅμως ἔστρεψαν τά μάτια τους
πρός τά ἐκεῖ, εἶδαν ὅτι εἶχε μετατοπισθεῖ ἡ πέτρα μακριά ἀπ’ τό μνημεῖο. Καί τά
ἔλεγαν αὐτά μεταξύ τους, διότι ἡ πέτρα αὐτή ἦταν πολύ μεγάλη καί δέν ἦταν εὔκολο
νά μετακινηθεῖ. 5 Κι ἀφοῦ
μπῆκαν στό μνημεῖο, εἶδαν ἕνα νέο πού καθόταν στά δεξιά τοῦ μνημείου καί ἦταν
ντυμένος μέ λευκή στολή, καί γέμισαν μέ τρόμο καί κατάπληξη. 6 Αὐτός ὅμως τούς εἶπε: Μήν τρομάζετε
καί μή φοβάστε. Ξέρω ποιόν ζητᾶτε. Ζητᾶτε τόν Ἰησοῦ τόν Ναζαρηνό τόν ἐσταυρωμένο.
Ἀναστήθηκε. Δέν εἶναι ἐδῶ. Νά, εἶναι ἀδειανό
τό μέρος πού τόν ἔβαλαν. 7
Ἀλλά πηγαίνετε καί πέστε στούς μαθητές του καί ἰδιαιτέρως στόν Πέτρο, πού ἔχει ἀνάγκη
παρηγοριᾶς καί βεβαιώσεως ὅτι συγχωρήθηκε γιά τήν ἄρνησή του, ὅτι πηγαίνει πρίν
ἀπό σᾶς στή Γαλιλαία καί σᾶς περιμένει ἐκεῖ. Ἐκεῖ θά τόν δεῖτε, ὅπως σᾶς τό εἶπε
πρίν σταυρωθεῖ. 8 Ἐκεῖνες
τότε βγῆκαν κι ἔφυγαν ἀπό τό μνημεῖο. Ἦταν μάλιστα γεμάτες τρόμο καί ἔκσταση.
Δέν εἶπαν ὅμως τίποτε σέ κανένα, διότι ἦταν φοβισμένες.
Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ
Ἀδελφοί, δόξα
καὶ τιμὴ καὶ εἰρήνη παντὶ τῷ ἐργαζομένῳ τὸ ἀγαθόν, ᾿Ιουδαίῳ τε
πρῶτον καὶ ῞Ελληνι· οὐ γάρ ἐστι προσωποληψία παρὰ τῷ Θεῷ. Ὅσοι γὰρ
ἀνόμως ἥμαρτον, ἀνόμως καὶ ἀπολοῦνται· καὶ ὅσοι ἐν νόμῳ ἥμαρτον,
διὰ νόμου κριθήσονται. Οὐ γὰρ οἱ ἀκροαταὶ τοῦ νόμου δίκαιοι παρὰ τῷ
Θεῷ, ἀλλ᾿ οἱ ποιηταὶ τοῦ νόμου δικαιωθήσονται.
Ὅταν γὰρ ἔθνη τὰ μὴ νόμον ἔχοντα φύσει τὰ τοῦ νόμου ποιῇ, οὗτοι νόμον
μὴ ἔχοντες ἑαυτοῖς εἰσι νόμος, οἵτινες ἐνδείκνυνται τὸ ἔργον τοῦ
νόμου γραπτὸν ἐν ταῖς καρδίαις αὐτῶν, συμμαρτυρούσης αὐτῶν τῆς συνειδήσεως
καὶ μεταξὺ ἀλλήλων τῶν λογισμῶν κατηγορούντων ἢ καὶ ἀπολογουμένων
- ἐν ἡμέρᾳ ὅτε κρινεῖ ὁ Θεὸς τὰ κρυπτὰ τῶν ἀνθρώπων κατὰ τὸ εὐαγγέλιόν
μου διὰ ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ.
(Ρωμ.β΄[2] 10 - 16)
ΑΚΡΟΑΤΑΙ Ἤ
ΠΟΙΗΤΑΙ;
ΛΟΓΟΣ ΣΤΟ:
«Οὐ γὰρ οἱ ἀκροαταὶ τοῦ νόμου δίκαιοι παρὰ τῷ Θεῷ, ἀλλ᾿ οἱ ποιηταὶ τοῦ νόμου
δικαιωθήσονται»
Ἕνα σαφῆ
διαχωρισμὸ κάνει στὸ σημερινὸ Ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Μᾶς
ξεκαθαρίζει ὅτι ἐνώπιον τοῦ φοβεροῦ βήματος τοῦ Κριτοῦ δὲν θὰ κριθοῦν δίκαιοι
καὶ ἄξιοι τῆς Βασιλείας του οἱ ἀκροαταὶ μόνον τοῦ λόγου του ἀλλὰ οἱ ποιηταὶ τοῦ
νόμου του· ὅσοι δηλαδῆ ἐφαρμόζουν αὐτὰ τὰ ὀποῖα ἀκοῦν. Αὐτὸ θὰ ἐξετάσουμε
λοιπὸν στὴ συνέχεια: ὅτι ἡ ἀκρόασις τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ μόνη δὲν θὰ μᾶς
καταστήσει μετόχους τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ ἀλλὰ ἡ ἐφαρμογὴ τοῦ θείου νόμου.
1. ΑΚΡΟΑΤΑΙ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ
Ἡ μεγάλη
αὐτὴ ἀλήθεια τὴν ὁποία ἀναπτύσσει ὁ θεῖος Ἀπόστολος θὰ πρὲπει νὰ προβληματίσει
ὅλους μας. Ὅλους ἐμᾶς ποὺ τρέχουμε τακτικὰ καὶ ἀκοῦμε κηρύγματα καὶ ὁμιλίες,
μετέχουμε σὲ κύκλους μελέτης τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ, ἀκοῦμε ἐκκλησιαστικοὺς ραδιοφωνικοὺς σταθμούς, μελετοῦμε
οἰκοδομητικὰ βιβλία. Μᾶς φαίνεται κάπως αὐστηρὸς ὁ λόγος αὐτὸς τοῦ θείου
Ἀποστόλου. Μὰ καλά, θὰ διερωτηθεῖ ἴσως κάποιος, ἐμεῖς ἀφήνουμε τὶς ἐργασίες μας
καὶ τὶς ἄλλες ἀσχολίες μας γιὰ νὰ ἀκούσουμε κάποια ὁμιλία. Ἀφήνουμε τὰ μικρὰ
παιδιά μας στὸν παπποῦ καὶ τὴ γιαγιὰ καὶ ὑποβαλλόμαστε κάποτε καὶ σὲ μεγάλες
θυσίες, προκειμένου νὰ ἀκοῦμε λόγο Θεοῦ. Καὶ θὰ χάσουμε τὸν Παράδεισο; Καὶ
κάποιοι ἄλλοι θὰ ἀναρωτηθοῦν: Ἐμεῖς ἀκοῦμε μὲ προσοχὴ καὶ ἐνδιαφέρον καὶ δίψα
μεγάλη τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ. Καὶ μάλιστα ἀποστηθίζουμε χωρία τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ
ἔχουμε στὸ νοῦ μας ἐντυπωμένες πολλὲς ὁμιλίες καὶ κηρύγματα. Ἔχουμε στὸ σπίτι
μας ἀρχεῖο ἀπὸ κασέτες καὶ δίσκους μὲ κηρύγματα καὶ ὁμιλίες. Ἔχουμε, θὰ ποῦν
κάποιοι ἄλλοι, ἑκατοντάδες θρησκευτικὰ βιβλία, μελετοῦμε καθημερινὰ τὴν Ἁγία
Γραφή, εἴμαστε συνδρομητὲς σὲ χριστιανικὰ περιοδικά, τὰ ὁποῖα διαβάζουμε
ἀνελλιπῶς. Ὅλοι ἐμεῖς θὰ καταδικασθοῦμε τὴν ἡμέρα τῆς μελλούσης Κρίσεως;
Καλὴ καὶ
εὐλογημένη καὶ ἁγία ἡ ἀκρόαση καὶ μελέτη τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ, θὰ μᾶς ἀπαντήσει ὁ
θεῖος Ἀπόστολος. Καὶ εἶναι ἀξιέπαινοι ὅσοι μὲ ζῆλο καὶ δίψα ψυχῆς τρέχουν νὰ
ἀκούσουν τὴν θεϊκὴ διδασκαλία σὲ μια ἐποχὴ μάλιστα τόσο μεγάλης ἀδιαφορίας τῶν
περισσοτέρων ἀνθρώπων. Ἀλλὰ βέβαια δὲν φθάνει μόνον αὐτό. Δὲν ἀρκεῖ νὰ εἶσθε
μόνον ἀκροατές, μᾶς λέγει. Ἀλλὰ πρέπει ὁπωσδήποτε νὰ γίνετε καὶ ποιητές. Διότι
δὲν θὰ σᾶς δικαιώσει ὁ Θεός, συνεχίζει, ἐὰν ἀκούσατε ἁπλῶς πολλὰ κηρύγματα,
ἀλλὰ ἐὰν τὰ ἐφαρμόσατε. Καλὰ τὰ κηρύγματα καὶ οἱ ὁμιλίες καὶ ἡ μελέτη τῆς Ἁγίας
Γραφῆς. Νὰ μὴ μείνουμε ὅμως μόνο σ' αὐτό. Ἀλλὰ νὰ προχωρήσουμε στὴν ἐφαρμογὴ
αὐτῶν ποὺ τόσα χρόνια ἀκοῦμε.
2. ΠΟΙΗΤΑΙ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ
Ὁ ἀπόστολος Παῦλος μᾶς συγκλονίζει σήμερα μὲ
τὸ ξεκαθάρισμα ποὺ κάνει. Προσέξτε, μᾶς λέγει. Ἔχετε μεγάλη εὐθύνη καὶ χρέος.
Νὰ γίνετε καὶ ποιητὲς τοῦ νόμου καὶ ὄχι μόνον ἀκροατές. Νὰ πάρετε γενναῖες
ἀποφάσεις, νὰ τηρεῖτε τὰ ὄσα ἀκοῦτε. Αὐτὸ ἄλλωστε μᾶς τονίζει καὶ ὁ ἴδιος ὁ
Κύριος: «Ὁ γνοὺς τὸ θέλημα τοῦ κυρίου
ἑαυτοῦ καὶ μή... ποιήσας τὸ θέλημα αὐτοῦ, δαρήσεται πολλάς» (Λουκ. ιβ΄[12]
47). Ἡ καταδίκη θὰ εἶναι πολὺ μεγαλύτερη γιὰ μᾶς τοὺς ἀκροατὲς τοῦ θείου λόγου,
διότι ἡ γνώση τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ μᾶς ἐπιβαρύνει καὶ μᾶς χρεώνει περισσότερο
καὶ δυσχεραίνει τὴ θέση μας.
Δὲν
ἀρκεῖ λοιπὸν μόνον νὰ ἀκοῦμε ἀλλὰ θὰ πρέπει καὶ νὰ ὑπακοῦμε στὸν λόγο τοῦ Θεοῦ.
Ὄχι ἁπλῶς νὰ ἐνθουσιαζόμαστε πρὸς στιγμὴν καὶ κατόπιν νὰ τὰ ξεχνοῦμε ὅλα. Δὲν
ἀρκεῖ νὰ συγκινηθοῦμε ἐπιφανειακὰ ἀλλὰ ἐσωτερικά. Κι αὐτὴ ἡ συγκίνηση νὰ γίνει
μέσα μας ἀναγέννηση καὶ μεταμόρφωση. Διότι εὔκολο πρᾶγμα εἶναι νὰ ἀκούει κάνεις
τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ. Εὔκολο καὶ εὐχάριστο καὶ τιμητικό. Αὐτὸ ὅμως ποὺ ἀξίζει καὶ
εἶναι δύσκολο καὶ θέλει καὶ ἰδρῶτα καὶ δάκρυα καὶ ἀγῶνες καὶ πόνο πνευματικὸ
εἶναι ἡ ἐφαρμογὴ τοῦ θείου θελήματος.
Μᾶς τὸ
λέγει σαφῶς ὁ ἴδιος ὁ Κύριος: «Μακάριοι
οἰ ἀκούοντες τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ φυλάσσοντες αὐτόν» (Λουκ. ια΄[11] 28).
Καὶ σὲ μιὰ ἀπὸ τὶς τελευταῖες ὁδηγίες ποὺ ἔδωσε πρὸς τοὺς μαθητές του λίγο πρὶν
ἀπὸ τὴν Ἀναληψή του αὐτὸ ἀκριβῶς τόνιζε: «Πορευθέντες
μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη... διδάσκοντες αὐτοὺς τηρεῖν πάντα ὄσα ἐνετειλάμην
ὑμῖν» (Ματθ. κη΄[28] 19-20). Τοὺς παρήγγειλε δηλαδὴ νὰ ζητοῦν ἀπὸ τοὺς
Χριστιανοὺς νὰ τηροῦν ὄλες τὶς ἐντολές του. Ὅλες νὰ τὶς ἀκοῦν καὶ ὅλες νὰ τὶς
ἐφαρμόζουν. Διότι διαφορετικὰ μένουν Χριστιανοὶ μόνον στὸ ὄνομα καὶ
σκανδαλίζουν τοὺς γύρω τους. Γι' αὐτὸ πολλοὶ ἄνθρωποι ποὺ βρίσκονται μακριὰ ἀπὸ
τὴν Ἐκκλησία ἀγανακτοῦν κάποτε βλέποντας μερικοὺς ἀκροατές καὶ μὴ ποιητές τοῦ
νόμου τοῦ Θεοῦ καὶ λένε: Γιὰ κοίτα! Αὐτὸς τόσα χρόνια ἀκούει κηρύγματα καὶ
ὁμιλίες καὶ μένει ἀδιόρθωτος. Σὲ τίποτε δὲν τὸν ἄλλαξε ἡ ἀκρόαση τοῦ λόγου τοῦ
Θεοῦ. Καὶ ἔτσι πραγματοποιεῖται αὐτὸ ποὺ ὑπογράμμισε ὁ ἀπόστολος Παῦλος
ὑπενθυμίζοντας τὸν σχετικὸ λόγο τῆς Ἁγίας Γραφῆς: «Τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ δι᾿ ὑμᾶς βλασφημεῖται ἐν τοῖς ἔθνεσι» (Ρωμ.
β'[2] 24).
Ἀδελφοί, μὴν
ἀπογοητευθοῦμε ἀπὸ τὰ ὅσα μᾶς λέγει ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Ἐμεῖς ἂς δώσουμε στὸν
Θεὸ τὴν θέλησή μας καὶ τὸν ἀγῶνα μας γιὰ ἐφαρμογὴ τοῦ θείου λόγου, ποὺ ἐπὶ τόσα
χρόνια μὲ δίψα καὶ ἐνδιαφέρον ἀκοῦμε· καὶ Ἐκεῖνος θὰ μᾶς δώσει τὴν Χάρη του καὶ
τὴν εὐλογία του νὰ γίνουμε καὶ οἱ τηρητὲς τοῦ νόμου του καὶ κληρονόμοι τῆς
Βασιλείας του. Ἀμήν.
(Διασκευὴ ἀπὸ παλαιὸ τόμο τοῦ Περιοδικοῦ «Ο ΣΩΤΗΡ»)
ΤΟ ΙΕΡΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ
Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ,
περιπατῶν ὁ ᾿Ιησοῦς παρὰ τὴν θάλασσαν τῆς Γαλιλαίας, εἶδε δύο ἀδελφούς,
Σίμωνα τὸν λεγόμενον Πέτρον καὶ ᾿Ανδρέαν τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, βάλλοντας
ἀμφίβληστρον εἰς τὴν θάλασσαν· ἦσαν γὰρ ἁλιεῖς·
καὶ λέγει αὐτοῖς· Δεῦτε ὀπίσω μου καὶ ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων.
Οἱ δὲ εὐθέως ἀφέντες τὰ δίκτυα ἠκολούθησαν αὐτῷ. Καὶ προβὰς ἐκεῖθεν, εἶδεν ἄλλους δύο ἀδελφούς,
᾿Ιάκωβον τὸν τοῦ Ζεβεδαίου καὶ ᾿Ιωάννην τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, ἐν τῷ πλοίῳ
μετὰ Ζεβεδαίου τοῦ πατρὸς αὐτῶν, καταρτίζοντας τὰ δίκτυα αὐτῶν·
καὶ ἐκάλεσεν αὐτούς. Οἱ δὲ εὐθέως ἀφέντες
τὸ πλοῖον καὶ τὸν πατέρα αὐτῶν, ἠκολούθησαν αὐτῷ. Καὶ περιῆγεν ὅλην
τὴν Γαλιλαίαν ὁ ᾿Ιησοῦς διδάσκων ἐν ταῖς συναγωγαῖς αὐτῶν, καὶ κηρύσσων
τὸ Εὐαγγέλιον τῆς βασιλείας, καὶ θεραπεύων πᾶσαν νόσον καὶ πᾶσαν
μαλακίαν ἐν τῷ λαῷ.
(Ματθ. δ΄[4] 18 –
23)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ (Π.Ν.ΤΡΕΜΠΕΛΑ)
Καθὼς ὁ Ἰησοῦς περπατοῦσε κοντὰ στὴ θάλασσα τῆς Γαλιλαίας,
εἶδε δυὸ ἀδελφούς, τὸν Σίμωνα, τὸν ὁποῖο κατόπιν ὀνόμασε Πέτρο, καὶ
τὸν Ἀνδρέα τὸν ἀδελφό του, οἱ ὁποῖοι ἔριχναν δίχτυα στὴ θάλασσα, διότι
ἦταν ψαράδες. Καὶ τοὺς λέει: Ἀκολουθῆστέ με, καὶ θὰ σᾶς κάνω ἱκανοὺς
νὰ ψαρεύετε ἀντὶ γιὰ ψάρια ἀνθρώπους. Αὐτοὺς θὰ ἑλκύετε στὴ βασιλεία
τῶν οὐρανῶν μὲ τὰ πνευματικὰ δίχτυα τοῦ κηρύγματος. Κι αὐτοὶ ἀμέσως
ἄφησαν τὰ δίχτυά τους καὶ τὸν ἀκολούθησαν. Κι ἀφοῦ προχώρησε πιὸ πέρα
ἀπὸ ἐκεῖ, εἶδε ἄλλους δύο ἀδελφούς, τὸν Ἰάκωβο, τὸν γιὸ τοῦ Ζεβεδαίου,
καὶ τὸν Ἰωάννη τὸν ἀδελφό του, νὰ ἑτοιμάζουν τὰ δίχτυά τους μέσα στὸ
πλοῖο μαζὶ μὲ τὸν πατέρα τους Ζεβεδαῖο. Καὶ τοὺς κάλεσε. Κι αὐτοὶ ἀμέσως
ἄφησαν τὸ πλοῖο καὶ τὸν πατέρα τους καὶ τὸν ἀκολούθησαν.
Καὶ περιόδευε
ὁ Ἰησοῦς ὅλη τὴ Γαλιλαία διδάσκοντας στὶς συναγωγές τους, ὅπου κάθε
Σάββατο μαζεύονταν οἱ Ἑβραῖοι γιὰ νὰ ἀκούσουν τὴν ἀνάγνωση τῆς Ἁγίας
Γραφῆς καὶ νὰ προσευχηθοῦν. Καὶ κήρυττε ἐκεῖ τὸ χαρμόσυνο ἄγγελμα ὅτι
πλησίαζε ὁ χρόνος τῆς πνευματικῆς βασιλείας, πού θὰ ἔφερνε στοὺς ἀνθρώπους
τὴν ἀπολύτρωση καὶ τὴ χαρά. Καὶ θεράπευε κάθε εἴδους ἀσθένεια καὶ ἀδιαθεσία
στὸ λαό.
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου