ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΩΤΑ. ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΒΙΑΡΧΟΥ. ΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ

 

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΦΟΥ

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΧΛΩΡΑΚΑΣ   

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΩΤΑ

(11 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2026)

(ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΒΙΑΡΧΟΥ)

 

ΕΩΘΙΝΟΝ  Θ΄

Οὔσης ὀψίας τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ τῇ μιᾷ τῶν σαββάτων, καὶ τῶν θυρῶν κεκλεισμένων ὅπου ἦσαν οἱ μαθηταὶ συνηγμένοι διὰ τὸν φόβον τῶν Ἰουδαίων , ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς καὶ ἔστη εἰς τὸ μέσον, καὶ λέγει αὐτοῖς, Εἰρήνη ὑμῖν. καὶ τοῦτο εἰπὼν ἔδειξεν αὐτοῖς τὰς χεῖρας καὶ τὴν πλευρὰν αὐτοῦ. ἐχάρησαν οὖν οἱ μαθηταὶ ἰδόντες τόν Κύριον. εἶπεν οὖν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς πάλιν , Εἰρήνη ὑμῖν, καθὼς ἀπέσταλκέ με ὁ πατήρ, κἀγὼ πέμπω ὑμᾶς. καὶ τοῦτο εἰπὼν ἐνεφύσησε καὶ λέγει αὐτοῖς, Λάβετε Πνεῦμα Ἅγιον. ἄν τινων ἀφῆτε τὰς ἁμαρτίας, ἀφιένται αὐτοῖς, ἄν τινων κρατῆτε, κεκράτηνται. Θωμᾶς δέ, εἷς ἐκ τῶν δώδεκα, ὁ λεγόμενος Δίδυμος, οὐκ ἦν μετ' αὐτῶν ὅτε ἦλθεν Ἰησοῦς, ἔλεγον οὖν αὐτῷ οἱ ἄλλοι μαθηταί, Ἑωράκαμεν τὸν Κύριον. ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς, Ἐὰν μὴ ἴδω ἐν ταῖς χερσὶν αὐτοῦ τὸν τύπον τῶν ἤλων, καὶ βάλω τὸν δάκτυλόν μου εἰς τὸν τύπον τῶν ἤλων, καὶ βάλω τὴν χεῖρα μου εἰς τὴν πλευρὰν αὐτοῦ, οὐ μὴ πιστεύσω. Καὶ μεθ' ἡμέρας ὀκτὼ πάλιν ἦσαν ἔσω οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ, καὶ Θωμᾶς μετ' αὐτῶν. ἔρχεται ὁ Ἰησοῦς τῶν θυρῶν κεκλεισμένων, καὶ ἔστη εἰς τὸ μέσον καὶ εἶπεν, Εἰρήνη ὑμῖν. εἶτα λέγει τῷ Θωμᾶ, φέρε τὸν δάκτυλόν σου ὦδε, καὶ ἴδε τὰς χεῖράς μου. καὶ φέρε τὴν χεῖρά σου καὶ βάλε εἰς τὴν πλευράν μου, καὶ μὴ γίνου ἄπιστος ἀλλὰ πιστός. καὶ ἀπεκρίθη ὁ Θωμᾶς, καὶ εἶπεν αὐτῷ, Ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου. λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς, Ὅτι ἑώρακάς με πεπίστευκας, μακάριοι οἱ μὴ ἰδόντες, καὶ πιστεύσαντες. Πολλὰ μὲν οὖν καὶ ἄλλα σημεῖα ἐποίησεν ὁ Ἰησοῦς ἐνώπιον τῶν μαθητῶν αὐτοῦ, ἃ οὐκ ἔστιν γεγραμμένα ἐν τῷ βιβλίῳ τούτῳ΄ ταῦτα δὲ γέγραπται ἵνα πιστεύσητε ὅτι ὁ Ἰησοῦς ἐστιν ὁ Χριστὸς ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ, καὶ ἵνα πιστεύοντες, ζωὴν ἔχητε ἐν τῷ ὀνόματι αὐτοῦ.

( Ἰωάν. κ΄[20]  19 – 31)

ΕΡΜΗΝΕΙΑ (Π.Ν.ΤΡΕΜΠΕΛΑ)

 Καί ἡ μαρτυρία αὐτή τῆς Μαρίας ἐπιβεβαιώθηκε τήν ἴδια ἡμέρα. Διότι ὅταν βράδιασε τήν ἡμέρα ἐκείνη, τήν πρώτη τῆς ἑβδομάδος, κι ἐνῶ οἱ μαθητές ἦταν μαζεμένοι σ’ ἕνα σπίτι καί εἶχαν τίς θύρες κλειστές ἐπειδή φοβοῦνταν τούς ἄρχοντες τῶν Ἰουδαίων, ἦλθε ὁ Ἰησοῦς καί στάθηκε στή μέση καί τούς εἶπε: Ἄς ἔλθει εἰρήνη σέ σᾶς. Κι ἀφοῦ τό εἶπε αὐτό, τούς ἔδειξε τά χέρια του καί τήν πλευρά του, γιά νά δοῦν τά σημάδια τῶν πληγῶν καί νά πεισθοῦν ὅτι αὐτός ἦταν ὁ Διδάσκαλός τους πού σταυρώθηκε. Ἀφοῦ λοιπόν βεβαιώθηκαν γι’ αὐτό μέ τήν ἐπίδειξη τῶν οὐλῶν του, χάρηκαν οἱ μαθητές πού εἶδαν τόν Κύριο. Ὅταν λοιπόν οἱ μαθητές ἠρέμησαν κάπως ἀπό τήν πρώτη σφοδρή συγκίνηση πού αἰσθάνθηκαν ἐξαιτίας τῆς μεγάλης τους χαρᾶς, τούς εἶπε πάλι ὁ Ἰησοῦς σέ σχέση μέ τή μελλοντική τους τώρα κλήση καί ἀποστολή: Ἄς ἔλθει εἰρήνη σέ σᾶς. Ὅπως μέ ἀπέστειλε ὁ Πατέρας μου γιά τό ἔργο τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων, ἔτσι κι ἐγώ σᾶς στέλνω νά συνεχίσετε τό ἴδιο ἔργο. Κι ἀφοῦ τό εἶπε αὐτό, προκειμένου νά τούς μεταδώσει τήν πνοή τῆς νέας οὐράνιας ζωῆς ἐμφύσησε στά πρόσωπά τους, ὅπως κάποτε ὁ Θεός στό πρόσωπο τοῦ Ἀδάμ, καί τούς εἶπε: Λάβετε Πνεῦμα Ἅγιον. Σ᾿ ὅποιους συγχωρήσετε τίς ἁμαρτίες, θά τούς εἶναι συγχωρημένες κι ἀπό τόν Θεό. Σ’ ὅποιους ὅμως τίς κρατᾶτε ἀσυγχώρητες, θά μείνουν γιά πάντα κρατημένες. Ὁ Θωμᾶς ὅμως, πού ἦταν ἕνας ἀπό τούς δώδεκα ἀποστόλους καί τόν ὁποῖο ὀνόμαζαν Δίδυμο ὅσοι Ἑβραῖοι μιλοῦσαν τήν ἑλληνική γλώσσα, δέν ἦταν μαζί τους ὅταν ἦλθε ὁ Ἰησοῦς. Ὅταν λοιπόν τόν εἶδαν, τοῦ ἔλεγαν οἱ ἄλλοι μαθητές: Εἴδαμε τόν Κύριο. Αὐτός ὅμως τούς ἀπάντησε: Ἐάν δέν δῶ μέ τά μάτια μου στά χέρια του τό σημάδι τῶν καρφιῶν καί δέν βάλω τό δάχτυλό μου στό σημάδι τῶν καρφιῶν καί δέν βάλω τό χέρι μου στήν πλευρά του, ὥστε ὄχι μόνο μέ τά μάτια μου ἀλλά καί μέ τά δάχτυλά μου νά βεβαιωθῶ, δέν θά πιστέψω. Πράγματι λοιπόν, ὕστερα ἀπό ὀκτώ ἡμέρες ἦταν πάλι μέσα στό σπίτι οἱ μαθητές, καί μαζί μ’ αὐτούς ἦταν κι ὁ Θωμᾶς. Ἔρχεται λοιπόν ὁ Ἰησοῦς, ἐνῶ ἦταν κλειστές οἱ θύρες, καί στάθηκε ἀνάμεσα στούς μαθητές καί εἶπε: Ἄς ἔλθει εἰρήνη σέ σᾶς. Ἔπειτα λέει στόν Θωμᾶ: Φέρε τό δάχτυλό σου ἐδῶ. Ψηλάφησε καί ἐξέτασε τά σημάδια τῶν πληγῶν μου, καί δές συγχρόνως μέ τά μάτια σου τά χέρια μου. Φέρε τό χέρι σου κάτω ἀπό τά ἐνδύματά μου καί βάλ’ το στήν πλευρά μου πού χτυπήθηκε ἀπό τή λόγχη. Καί μήν ἀφήνεις τόν ἑαυτό σου νά κυριευθεῖ ἀπό τήν ἀπιστία, ὥστε νά γίνεις μόνιμα καί ἀνεπανόρθωτα ἄπιστος, ἀλλά νά προοδεύεις καί νά στηρίζεσαι στήν πίστη, ὥστε νά γίνεις ἀμετακίνητος καί ἀδιάσειστος σ’ αὐτή. Ὁ Θωμᾶς τότε τοῦ ἀποκρίθηκε: Πιστεύω καί ὁμολογῶ ὅτι εἶσαι ὁ Κύριός μου καί ὁ Θεός μου. Τοῦ λέει ὁ Ἰησοῦς: Πίστεψες ἐπειδή μέ εἶδες. Μακάριοι καί πιό εὐτυχισμένοι εἶναι ἐκεῖνοι πού πιστεύουν χωρίς νά μέ ἔχουν δεῖ μέ τά μάτια τους, ὅπως μέ εἶδες ἐσύ. Καί θά πιστέψουν ἔτσι ὅλα τά μέλη τῆς Ἐκκλησίας μου στίς γενιές πού θά ἔλθουν. Σύμφωνα λοιπόν μέ ὅσα ἐξιστορήσαμε, ἐκτός ἀπό τό θαῦμα τῆς Ἀναστάσεώς του, ὁ Ἰησοῦς μπροστά στά μάτια τῶν μαθητῶν του ἔκανε καί πολλά ἄλλα θαύματα πού ἀποδείκνυαν τή θεότητά του καί τά ὁποῖα δέν εἶναι γραμμένα στό βιβλίο αὐτό. Αὐτά πού ἐκθέσαμε, γράφηκαν γιά νά πιστέψετε ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὁ Χριστός πού προκηρύχθηκε ἀπό τούς προφῆτες, ὁ μονογενής Υἱός τοῦ Θεοῦ· κι ἔτσι πιστεύοντας νά ἔχετε ὡς ἀναφαίρετο κτῆμα σας τή νέα, θεία καί αἰώνια ζωή, τήν ὁποία μεταδίδει ὁ ἴδιος στίς ψυχές τῶν ἀνθρώπων πού ἐπικαλοῦνται τό ὄνομά του.

 

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ (ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ)

Ἀδελφοί, ὁ Θεὸς ὁ εἰπών͵ ἐκ σκότους φῶς λάμψαι͵ ὃς ἔλαμψεν ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν πρὸς φωτισμὸν τῆς γνώσεως τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ ἐν προσώπῳ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἔχομεν δὲ τὸν θησαυρὸν τοῦτον ἐν ὀστρακίνοις σκεύεσιν͵ ἵνα ἡ ὑπερβολὴ τῆς δυνάμεως ᾖ τοῦ Θεοῦ καὶ μὴ ἐξ ἡμῶν· ἐν παντὶ θλιβόμενοι ἀλλ΄ οὐ στενοχωρούμενοι͵ ἀπορούμενοι ἀλλ΄ οὐκ ἐξαπορούμενοι͵ διωκόμενοι ἀλλ΄ οὐκ ἐγκαταλειπόμενοι͵ καταβαλλόμενοι ἀλλ΄ οὐκ ἀπολλύμενοι͵ πάντοτε τὴν νέκρωσιν τοῦ Ἰησοῦ ἐν τῷ σώματι περιφέροντες͵ ἵνα καὶ ἡ ζωὴ τοῦ Ἰησοῦ ἐν τῷ σώματι ἡμῶν φανερωθῇ. Ἀεὶ γὰρ ἡμεῖς οἱ ζῶντες εἰς θάνατον παραδιδόμεθα διὰ Ἰησοῦν͵ ἵνα καὶ ἡ ζωὴ τοῦ Ἰησοῦ φανερωθῇ ἐν τῇ θνητῇ σαρκὶ ἡμῶν. Ὥστε ὁ θάνατος ἐν ἡμῖν ἐνεργεῖται͵ ἡ δὲ ζωὴ ἐν ὑμῖν. Ἔχοντες δὲ τὸ αὐτὸ πνεῦμα τῆς πίστεως͵ κατὰ τὸ γεγραμμένον͵ Ἐπίστευσα͵ διὸ ἐλάλησα͵ καὶ ἡμεῖς πιστεύομεν͵ διὸ καὶ λαλοῦμεν͵ εἰδότες ὅτι ὁ ἐγείρας τὸν Κύριον Ἰησοῦν καὶ ἡμᾶς σὺν Ἰησοῦ ἐγερεῖ καὶ παραστήσει σὺν ὑμῖν. Τὰ γὰρ πάντα δι΄ ὑμᾶς͵ ἵνα ἡ χάρις πλεονάσασα διὰ τῶν πλειόνων τὴν εὐχαριστίαν περισσεύσῃ εἰς τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ.               

                                                                  (Β΄ Κορ. δ΄[4] 6-15)

 

ΑΠΟ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΣΤΟ ΦΩΣ

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ

1. ΔΕΝ ΑΠΕΛΠΙΖΟΜΑΣΤΕ

Ὁ Δημιουργός τοῦ σύμπαντος, ὁ ὁποῖος κατὰ τὴ συγκλονιστικὴ στιγμὴ τῆς δημιουργίας τοῦ κόσμου διέταξε ἀπὸ τὸ σκοτάδι να λάμψει τὸ φῶς, ὁ ἴδιος καὶ τώρα ἔλαμψε στίς καρδιές μας τὸ πνευματικό Του Φῶς, ποὺ εἶναι ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Μὲ τὴ διδασκαλία Του ὁ Κύριός μας φώτισε τοὺς ἀνθρώπους, νά γνωρίσουν ποιό εἶναι τὸ μεγαλεῖο τοῦ Θεοῦ. Αὐτὸν τὸν θησαυρὸ τῆς θεογνωσίας τὸν ἔχουμε μέσα στὰ χωματένια σώματά μας, γιὰ νὰ ἀποδεικνύεται ὅτι τὸ ὑπερβολικό μεγαλεῖο τῆς δυνάμεως ἡ ὁποία ὑπερνικᾷ τοὺς κινδύνους μας, εἶναι τοῦ Θεοῦ. 

«Ἐν παντὶ θλιβόμενοι ἀλλ᾿ οὐ στενοχωρούμενοι». Συμβαίνει δηλαδὴ νὰ θλιβόμαστε σε κάθε περίσταση, καὶ ὅμως οἱ ἐξωτερικές αὐτές δυσκολίες δὲν μᾶς δημιουργοῦν ἀδιέξοδο καὶ ἀγωνιώδη στενοχώρια. Φθάνουμε σὲ ἀπορία, χωρὶς ὅμως νὰ ἀπελπιζόμαστε ἢ νὰ στερηθοῦμε ποτέ μέσο σωτηρίας. Μᾶς καταδιώκουν οἱ ἄνθρωποι, ἀλλὰ δὲν μᾶς ἐγκαταλείπει ποτὲ ὁ Θεός. Φαίνεται ὅτι στήν πάλη αὐτὴ μᾶς κατανικοῦν καὶ μᾶς ρίχνουν κάτω στὴ γῆ, ἀλλὰ δὲν χάνουμε τὸν ἀγῶνα. 

Κάθε μέρα περιφέρουμε στούς δρόμους τῆς ἀποστολῆς μας τὸ σῶμα μας διατρέχοντας τὸν ἔσχατο κίνδυνο νὰ πεθάνουμε, ὅπως πέθανε καὶ ὁ ἐσταυρωμένος Κύριός μας. Ἀλλὰ αὐτὸ γίνεται γιὰ νὰ φανερωθεῖ στόν κόσμο ὅτι ὁ Χριστὸς ἐξακολουθεῖ νὰ ζῇ. Διότι παρὰ τοὺς τόσους κινδύνους, παραδιδόμαστε στόν θάνατο γιὰ τὴ δόξα τοῦ Χριστοῦ, γιὰ νὰ φανερωθεῖ μὲ τὴ θνητή σάρκα μας ἡ δύναμι τῆς ζωῆς τοῦ Κυρίου, ποὺ παρεμβαίνει καὶ μᾶς σώζει ἀπὸ τὸν θάνατο. Ἔτσι ἐμεῖς ὑποφέρουμε τούς κινδύνους τοῦ θανάτου, «ἡ δὲ ζωὴ ἐν ὑμῖν», ἐσεῖς δηλαδή καρπώνεσθε τήν πνευματική ζωή. 

ΟΛΗ Η ΖΩΗ λοιπὸν τῶν ἁγίων Ἀποστόλων ἦταν συνοδευμένη ἀπὸ μεγάλες θλίψεις και δοκιμασίες. Ἀλλὰ καὶ γενικότερα, ἡ ζωὴ κάθε πιστοῦ ζυμωμένη μὲ τὶς θλίψεις εἶναι. Ὅμως ὁ ἀπόστολος Παῦλος στὸ σημεῖο αὐτό μᾶς κάνει ἕνα σαφῆ διαχωρισμό ἀνάμεσα στίς θλίψεις καί στίς «στενοχωρίες»· ὁ διαχωρισμὸς αὐτὸς ἔχει καθοριστική σημασία γιά τή ζωή μας. Οἱ θλίψεις εἶναι ἐξωτερικοί παράγοντες ποὺ μᾶς πιέζουν, καὶ κάποτε μᾶς συνθλίβουν. Ἀσθένειες, προβλήματα, παρεξηγήσεις, δυσκολίες τῆς ζωῆς, προβλήματα οἰκονομικὰ ἢ οἰκογενειακὰ καὶ τόσα ἄλλα. Ὅλα ὅμως αὐτά ἀποτελοῦν ἐξωτερικά προβλήματα, ποὺ ἀσφαλῶς μᾶς δημιουργοῦν κάποια λύπη καί πόνο. Δὲν μποροῦν ὅμως νὰ εἰσχωρήσουν στά βάθη τῆς ψυχῆς μας καὶ νὰ ἐπηρεάσουν τὴν ἐσωτερικὴ κατάσταση τῆς καρδιᾶς μας. Δέν μποροῦν νὰ στενέψουν τήν ψυχή μας, νά δημιουργήσουν «στενοχωρία», δηλαδὴ ἐσωτερικὴ κατάσταση ἀφόρητης στενότητος, νά μᾶς ὁδηγήσουν στὴν ἀπελπισία, ὅπως συμβαίνει σ᾿ ὅσους βρίσκονται μακριὰ ἀπὸ τὸν Θεό. 

Φθάνουμε βέβαια καὶ μεῖς οἱ πιστοὶ κάποτε σὲ ὁριακὰ σημεῖα ἀντοχῆς καὶ νομίζουμε πώς στήν πάλη αὐτὴ χανόμαστε, ἀλλά στίς ὁριακές αὐτές στιγμές βλέπουμε ὁλοφάνερη τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ. Καθημερινά λοιπὸν ὅλοι οἱ πιστοὶ ζοῦμε ἕνα μεγάλο θαῦμα τῆς προνοίας τοῦ Θεοῦ στὴ ζωή μας. Κι αὐτὸ ἀκριβῶς τὸ θαῦμα μᾶς βεβαιώνει ὅτι ἡ πίστη μας δὲν εἶναι ἕνα ἰδεολόγημα, ἀλλὰ ἐμπειρία. Καὶ μᾶς πληροφορεῖ ὅτι ὁ Χριστὸς ζῇ, ἐπεμβαίνει στη ζωή μας καί μᾶς δίνει ὑπομονή, εἰρήνη, ἀνάπαυση, χαρά. Τί μυστήριο, ἀδελφοί, καθημερινό! Ἂς ξεχειλίζει λοιπὸν ἡ ψυχή μας ἀπὸ δοξολογία στὸν ἅγιο Θεό, ποὺ ἐνεργεῖ μυστικά μέσα μας καὶ εἰρηνεύει τήν ψυχή μας. 

2. ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΜΑΣ

Παρ᾿ ὅλους ὅμως αὐτοὺς τοὺς κινδύνους, συνεχίζει ὁ θεῖος Ἀπόστολος, ἐπειδὴ ἔχουμε τὸ ἴδιο Ἅγιο Πνεῦμα ποὺ μᾶς στηρίζει στήν πίστη, σύμφωνα μ᾿ αὐτὸ ποὺ ἀναφέρεται στούς Ψαλμοὺς «ἐπίστευσα διὸ ἐλάλησα», καὶ ἐμεῖς πιστεύουμε, γι᾿ αὐτὸ καὶ θαρραλέως κηρύττουμε τὸν λόγο τῆς πίστεώς μας. Καὶ γνωρίζουμε ὅτι ὁ Θεός, ὁ Ὁποῖος ἀνέστησε τὸν Κύριο Ἰησοῦ, θὰ ἀναστήσει καὶ ἐμᾶς διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ θὰ μᾶς παρουσιάσει ἐνδόξως στὸ βῆμα Του μαζὶ μὲ σᾶς. «Τὰ γὰρ πάντα δι᾿ ὑμᾶς», ὅλα γιὰ σᾶς γίνονται. Γιὰ χάρι σας μᾶς σώζει ὁ Θεὸς ἀπὸ τόσους κινδύνους, γιὰ χάρη σας πλεονάζουν οἱ εὐεργεσίες τοῦ Θεοῦ. Ὥστε ἡ εὐχαριστία πρὸς τὸν Θεὸ νὰ πλεονάσει, γιὰ νὰ δοξάζεται τὸ ὄνομά Του. 

ΟΛΑ ΓΙΑ ΜΑΣ λοιπὸν γίνονται, μᾶς λέγει ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Τί μεγάλη ἀλήθεια, ἀδελφοί! Ὅλα γιὰ χάρη μας. Ὁ ἄπειρος Θεός κάνει τὰ πάντα γιὰ μᾶς. Ἀφήνει τὸ μεγαλεῖο τῆς θεότητος καί γίνεται ἄνθρωπος. Συναναστρέφεται μαζί μας καὶ μᾶς ἀποκαλύπτει τὸ φῶς τῆς θεογνωσίας Του. Ἀνεβαίνει στόν μαρτυρικό σταυρό τοῦ Γολγοθᾶ καὶ κατεβαίνει ἐν τοῖς καταχθονίοις, γιὰ νὰ συντρίψει τὶς πύλες τοῦ Ἅδου καὶ νὰ μᾶς ἀνοίξει τὶς πύλες τοῦ οὐρανοῦ· γιὰ νὰ μᾶς καταστήσει μετόχους τοῦ Παραδείσου καὶ τῆς Βασιλείας Του. 

Ἀλλὰ καὶ καθημερινά πόσα κάνει ὁ Θεὸς γιὰ μᾶς! Ὅλα μᾶς τὰ παρέχει μέσα στὴν ἁγία Του Ἐκκλησία. Γιὰ μᾶς τὰ Μυστήρια τῆς σωτηρίας, γιὰ μᾶς ἡ Ἐξομολόγηση, γιά μᾶς ἡ θεία Κοινωνία, γιὰ μᾶς ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, γιὰ μᾶς οἱ πνευματικοί μας πατέρες. Γιὰ μᾶς καὶ τόσες ἄλλες ἀμέτρητες καθημερινές εὐεργεσίες, φανερὲς ἢ ἀφανεῖς. Ἀκόμη κι αὐτὲς οἱ δυσκολίες τῆς ζωῆς μας εὐεργεσίες τοῦ Θεοῦ εἶναι. Ὅλα γιὰ τὴ σωτηρία μας. Ὅλα γιὰ τὴ θέωσή μας. Ὁ ἅγιος Θεός λοιπὸν κάνει τά πάντα γιά μᾶς. Καὶ τί ζητᾷ ἀπὸ μᾶς; Μόνο τὴ θέλησή μας. Νὰ λέμε ἕνα «ναί» στόν Θεό, καὶ ὅλα τὰ ἄλλα Αὐτὸς μὲ τὴν Χάρη Του θὰ τὰ ἐπιτελέσει. Ἀλήθεια, ἀδελφοί, λέμε τὸ «ναὶ» στὸν Θεό; Εἴμαστε πρόθυμοι νὰ τὸν ἀκολουθοῦμε; Ἐκεῖνος κάνει τὰ πάντα γιά μᾶς. Ἐμεῖς ἂς κάνουμε αὐτὸ ποὺ μποροῦμε, ποὺ εἶναι τὸ ἐλάχιστο. Ἂς τὸ κάνουμε μὲ προθυμία.

(Δ­ι­α­σ­κ­ε­υὴ ἀ­πὸ π­α­λ­α­ιὸ τ­ό­μο τ­οῦ Π­ε­ρ­ι­ο­δ­ι­κ­οῦ «Ο Σ­Ω­Τ­ΗΡ»)

 

ΤΟ ΙΕΡΟΝ  ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ (ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΩΤΑ)

Τῷ και­ρῷ ἐ­κεί­νῳ, ἀ­κο­ύ­σας ὁ ᾿Ι­η­σοῦς ὅ­τι ᾿Ι­ω­άν­νης πα­ρε­δό­θη, ἀ­νε­χώ­ρη­σεν εἰς τὴν Γα­λι­λα­ί­αν· καὶ κα­τα­λι­πὼν τὴν Να­ζα­ρὲτ, ἐλ­θὼν κα­τῴ­κη­σεν εἰς Κα­περ­να­οὺμ τὴν πα­ρα­θα­λασ­σί­αν, ἐν ὁ­ρί­οις Ζα­βου­λὼν καὶ Νε­φθα­λείμ, ἵ­να πλη­ρω­θῇ τὸ ῥη­θὲν δι­ὰ ῾Η­σα­ΐ­ου τοῦ προ­φή­του, λέ­γον­τος· Γῆ Ζα­βου­λὼν καὶ γῆ Νε­φθα­λε­ίμ, ὁ­δὸν θα­λάσ­σης, πέ­ραν τοῦ ᾿Ι­ορ­δά­νου, Γα­λι­λα­ί­α τῶν ἐ­θνῶν, ὁ λα­ὸς ὁ κα­θή­με­νος ἐν σκό­τει εἶ­δε φῶς μέ­γα, καὶ τοῖς κα­θη­μέ­νοις ἐν χώ­ρᾳ καὶ σκι­ᾷ θα­νά­του, φῶς ἀ­νέ­τει­λεν αὐ­τοῖς.  Ἀ­πὸ τό­τε ἤρ­ξα­το ὁ ᾿Ι­η­σοῦς κη­ρύσ­σειν καὶ λέ­γειν· Με­τα­νο­εῖ­τε· ἤγ­γι­κε γὰρ ἡ βα­σι­λεί­α τῶν οὐ­ρα­νῶν.                   

                                    (Ματ­θ. δ΄[4], 12-17)

ΕΡΜΗΝΕΙΑ (Π.Ν.ΤΡΕΜΠΕΛΑ)

Ἐκεῖνο τόν καιρό ὅ­ταν ἄ­κου­σε ὁ Ἰησοῦς ὅτι ὁ Ἰ­ω­άν­νης πα­ρα­δό­θη­κε στή φυ­λα­κὴ ἀ­π' τὸν βα­σιλιά Ἀντί­πα, ἀ­να­χώ­ρη­σε καὶ πῆ­γε στὴ Γ­α­λ­ι­λ­α­ία. Κι ἀ­φ­οῦ ἄ­φ­η­σε τὴ Να­ζ­α­ρ­έτ, π­ῆ­γε κ­αί κ­α­τ­ο­ί­κ­η­σε σ­τ­ὴν Κ­α­π­ε­ρ­ν­α­ο­ύμ, ἡ ὁ­ποία ἦ­τ­αν κ­τ­ι­σ­μ­έ­νη κ­ο­ν­τά σ­τή λ­ί­μ­νη τ­ῆς Γ­α­λ­ι­λ­α­ί­ας, σ­τὰ σὺ­ν­ο­ρα τ­ῶν φυ­λ­ῶν Ζ­α­β­ο­υ­λ­ών κ­αὶ Ν­ε­φ­θ­α­λ­ε­ίμ. Ἔ­τ­σι ἐ­π­α­λ­η­θ­ε­ύ­θ­η­κε καὶ π­ρ­α­γ­μ­α­τ­ο­πο­ι­ή­θ­η­κε ἐ­κ­ε­ῖ­νο π­ού ε­ἶ­πε ὁ Θ­ε­ὸς μ­έ­σω τ­οῦ π­ρ­ο­φ­ή­τ­ου Ἡ­σ­α­ΐα: Ἡ χώ­ρα τῆς φυ­λῆς Ζα­βου­λών καί ἡ χώρα τῆς φυ­λῆς Νε­φθα­λείμ, πού ἐ­κτεί­νον­ται κον­τὰ στὴ θά­λασ­σα καὶ πέ­ρα ἀ­πὸ τὸν Ἰ­ορ­δά­νη πο­τα­μό, στὰ ἀ­να­το­λι­κά του, ἡ Γα­λι­λαί­α, στὴν ὁ­ποί­α κα­τοι­κοῦν πολ­λοὶ ἐ­θνι­κοί, ὁ λα­ὸς πού κά­θε­ται κα­θη­λω­μέ­νος κι ἀ­κί­νη­τος στὸ πνευ­μα­τι­κὸ σκο­τά­δι τῆς εἰ­δω­λο­λα­τρι­κῆς πλά­νης καὶ τῆς ἀ­σέ­βει­ας εἶ­δε με­γά­λο πνευ­μα­τι­κὸ φῶς, τὸν Χρι­στὸ· κι ἔ­λαμ­ψε φῶς ἀ­πὸ τὸν οὐ­ρα­νὸ σ᾿ ἐ­κεί­νους πού κά­θον­ται στὴ χώ­ρα πού σκι­ά­ζε­ται ἀ­πὸ τὸ πυ­κνό­τα­το σκο­τά­δι τῆς ἁ­μαρ­τί­ας καὶ τοῦ θα­νά­του. Ἀ­πὸ τό­τε ἄρ­χι­σε ὁ Ἰ­η­σοῦς νὰ κη­ρύτ­τει συ­στη­μα­τι­κὰ καὶ νὰ λέ­ει: Με­τα­νο­εῖ­τε, δι­ό­τι πλη­σί­α­σαν οἱ ἡμέρες πού ὁ Μεσ­σί­ας θὰ ἐγ­κα­θι­δρύ­σει καὶ στὴ γῆ τὴ βα­σι­λεί­α τῶν οὐ­ρα­νῶν μὲ τὴ νέ­α, πνευ­μα­τι­κή, ἅ­γι­α καὶ οὐ­ρά­νι­α ζω­ή, ἡ ὁ­ποί­α θὰ με­τα­δί­δε­ται μέ­σα στὴν Ἐκ­κλη­σί­α του.