ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΦΟΥ

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΧΛΩΡΑΚΑΣ     

 

ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ ΣΤΟΝ ΕΣΠΕΡΙΝΟ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

Γενέσεως τὸ Ἀνάγνωσμα (Κεφ. κη΄[28] 10-17)

 Ἐξῆλθεν Ἰακὼβ ἀπὸ τοῦ φρέατος τοῦ ὅρκου καὶ ἐπορεύθη εἰς Χαρράν. Καὶ ἀπήντησε τόπῳ, καὶ ἐκοιμήθη ἐκεῖ· ἔδυ γὰρ ὁ ἥλιος· καὶ ἔλαβεν ἀπὸ τῶν λίθων τοῦ τόπου, καὶ ἔθηκε πρὸς κεφαλῆς αὐτοῦ, καὶ ἐκοιμήθη ἐν τῷ τόπῳ ἐκείνῳ, καὶ ἐνυπνιάσθη. Καὶ ἰδοὺ κλῖμαξ ἐστηριγμένη ἐν τῇ γῇ, ἧς ἡ κεφαλὴ ἀφικνεῖτο εἰς τὸν Οὐρανόν, καὶ οἱ Ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ ἀνέβαινον καὶ κατέβαινον ἐπ' αὐτῆς. Ὁ δὲ Κύριος ἐπεστήρικτο ἐπ' αὐτῆς, καὶ εἶπεν· Ἐγὼ εἰμι ὁ Θεὸς Ἀβραὰμ τοῦ πατρός σου, καὶ ὁ Θεὸς Ἰσαάκ, μὴ φοβοῦ, ἡ γῆ, ἐφ' ἧς σὺ καθεύδεις ἐπ' αὐτῆς, σοὶ δώσω αὐτήν, καὶ τῷ σπέρματί σου. Καὶ ἔσται τὸ σπέρμα σου ὡσεὶ ἄμμος τῆς γῆς καὶ πλατυνθήσεται ἐπὶ θάλασσαν, καὶ λίβα, καὶ βορρᾶν, καὶ ἐπὶ ἀνατολάς, καὶ ἐνευλογηθήσονται ἐν σοὶ πᾶσαι αἱ φυλαὶ τῆς γῆς, καὶ ἐν τῷ σπέρματί σου. Καὶ ἰδοὺ ἐγὼ εἰμι μετὰ σοῦ, διαφυλάσσων σε ἐν τῇ ὁδῷ πάσῃ, οὗ ἐὰν πορευθῇς, καὶ ἐπιστρέψω σε εἰς τὴν γῆν ταύτην, ὅτι οὐ μὴ σε ἐγκαταλίπω, ἕως τοῦ ποιῆσαι με πάντα ὅσα ἐλάλησά σοι. Καὶ ἐξηγέρθη Ἰακὼβ ἐκ τοῦ ὕπνου αὐτοῦ καὶ εἶπεν· Ὅτι ἐστὶ Κύριος ἐν τῷ τόπῳ τούτῳ, ἐγὼ δὲ οὐκ ᾔδειν. Καὶ ἐφοβήθη, καὶ εἶπεν· Ὡς φοβερὸς ὁ τόπος οὗτος! Οὐκ ἔστι τοῦτο, ἀλλ' ἢ οἶκος Θεοῦ, καὶ αὕτη ἡ πύλη τοῦ οὐρανοῦ.

 

ΕΡΜΗΝΕΙΑ (Π.Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ)

10 Καί ὁ Ἰακώβ, πού εἶχε μεγαλώσει στό σπίτι καί δέν εἶχε κάνει ποτέ όδοιπορίες, οὔτε εἶχε ζήσει στά ξένα, οὔτε εἶχε πείρα ἀπό κακοπάθειες, ἔφυγε ἀπό τό πηγάδι τοῦ Ὅρκου καί πορεύθηκε πρός τή Χαρράν τῆς Μεσοποταμίας. 11 Ὅταν ἔδυε ὁ ἥλιος, ἔφθασε σε κάποιο τόπο, τή Βαιθήλ, καί κοιμήθηκε ἐκεῖ, διότι τόν ἔπιασε ἡ νύχτα. Καί πῆρε μιά μεγάλη πέτρα ἀπ᾿ αὐτές πού ὑπῆρχαν ἐκεῖ, τήν ἔβαλε γιά προσκέφαλό του καί κοιμήθηκε στόν ἔρημο τόπο ξαπλωμένος στό χῶμα καί ἥσυχος μέ τήν ἐλπίδα του στόν Θεό. 12 Ἐνῶ κοιμόταν, ἀξιώθηκε ἀπό τόν Θεό νά δεῖ ἕνα θεϊκό ὅραμα. Εἶδε στόν ὕπνο του μία πανύψηλη σκάλα, πού ἦταν στηριγμένη στό ἔδαφος καί ἡ κορυφή της ἔφθανε στόν οὐρανό. Καί οἱ ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ ἀνέβαιναν καί κατέβαιναν πάνω σ᾿ αὐτή. 3 Καί ὁ Θεός εἶχε στηριχθεῖ στό πάνω μέρος τῆς σκάλας καί τοῦ εἶπε αὐτά τά προφητικά καί παρηγορητικά λόγια: «Ἐγώ εἶμαι ὁ Θεός τοῦ Ἀβραάμ, τοῦ πάππου σου, καί ὁ Θεός τοῦ Ἰσαάκ, τοῦ πατέρα σου. Μή φοβᾶσαι λοιπόν· ὅπως ἐκπλήρωσα τίς ὑποσχέσεις μου σ᾿ ἐκείνους, ἔτσι θά κάνω καί σέ σένα. Πίστευε λοιπόν σ᾿ ὅσα σοῦ λέω. Μή νομίσεις ὅτι, ἐπειδή φεύγεις, θά στερηθεῖς αὐτή τή γῆ, στήν ὁποία γεννήθηκες. Διότι τή γῆ αὐτή, πάνω στήν ὁποία τώρα κοιμᾶσαι, σέ σένα θά τή δώσω καί στούς ἀπογόνους σου. 14 Οἱ ἀπόγονοί σου θά αὐξηθοῦν καί θά γίνουν ἀναρίθμητοι, σάν τήν ἄμμο τῆς γῆς. Καί οἱ ἀπόγονοί σου θά ἐπεκταθοῦν πρός τά δυτικά, πρός τά νότια, πρός τά βόρεια καί πρός τά ἀνατολικά, δηλαδή πρός ὅλες τίς κατευθύνσεις. Ὅλες οι φυλές τῆς γῆς θά δεχθοῦν τίς εὐλογίες τοῦ Θεοῦ μέσα ἀπό σένα καί μέσα ἀπό ἕναν ἀπόγονό σου, τόν Χριστό. 15 Σοῦ δίνω ὅμως κι ἄλλες ὑποσχέσεις: Νά ἐγώ θά εἶμαι μαζί σου, γιά νά σέ προστατεύω στόν μακρινό κι ἄγνωστο δρόμο πού βαδίζεις, ὅπου κι ἂν πᾶς. Καί μή φοβηθεῖς ὅτι θά μείνεις γιά πάντα στήν ξένη χώρα, διότι ἐγώ θά σέ φέρω πάλι πίσω στή γῆ αὐτή· δέν θά σέ ἐγκαταλείψω μέχρι να πραγματοποιήσω μέ ἀκρίβεια ὅλα ὅσα σοῦ ἔχω ὑποσχεθεῖ». 16 Καί ξύπνησε ὁ Ἰακώβ ἀπό τόν ὕπνο του καί εἶπε: «Ἀληθινά ὁ Κύριος εἶναι σ᾿ αὐτόν τόν ἔρημο τόπο κι ἐγώ δέν τό ἤξερα». 17 Φοβήθηκε τότε ὁ Ἰακώβ νιώθοντας τήν παρουσία τοῦ Θεοῦ καί εἶπε: «Πόσο φοβερός εἶναι ὁ τόπος αὐτός! Ὁ τόπος αὐτός δέν εἶναι ἔρημος, ὅπως μοῦ φάνηκε στήν ἀρχή, ἀλλά εἶναι οἶκος τοῦ Θεοῦ· κι αὐτή εἶναι ἡ πύλη πού συνδέει τή γῆ μέ τόν οὐρανό».

Προφητείας, Ἰεζεκιὴλ τὸ Ἀνάγνωσμα (Κεφ. μγ΄[43] 27 & μδ΄[44] 1-4)

Ἔσται ἀπὸ τῆς ἡμέρας τῆς ὀγδόης καὶ ἐπέκεινα, ποιήσουσιν οἱ Ἱερεῖς ἐπὶ τὸ θυσιαστήριον τὰ ὁλοκαυτώματα ὑμῶν, καὶ τὰ τοῦ σωτηρίου ὑμῶν, καὶ προσδέξομαι ὑμᾶς, λέγει Κύριος (μδ' 1). Καὶ ἐπέστρεψέ με κατὰ τὴν ὁδὸν τῆς πύλης τῶν Ἁγίων τῆς ἐξωτέρας τῆς βλεπούσης κατὰ ἀνατολάς, καὶ αὕτη ἦν κεκλεισμένη. Καὶ εἶπε Κύριος πρὸς με· Ἡ πύλη αὕτη κεκλεισμένη ἔσται, οὐκ ἀνοιχθήσεται, καὶ οὐδεὶς οὐ μὴ διέλθῃ δι' αὐτῆς, ὅτι Κύριος ὁ Θεός, Ἰσραὴλ εἰσελεύσεται δι' αὐτῆς, καὶ ἔσται κεκλεισμένη. Διότι ὁ Ἡγούμενος οὗτος κάθηται ἐπ' αὐτὴν τοῦ φαγεῖν ἄρτον ἐνώπιον Κυρίου, κατὰ τὴν ὁδὸν τοῦ Αἰλὰμ τῆς πύλης εἰσελεύσεται, καὶ κατὰ τὴν ὁδὸν αὐτοῦ ἐξελεύσεται. Καὶ εἰσήγαγέ με κατὰ τὴν ὁδὸν τῆς πύλης τῶν Ἁγίων τῆς πρὸς βορρᾶν, κατέναντι τοῦ οἴκου· καὶ εἶδον καὶ ἰδοὺ πλήρης δόξης ὁ οἶκος Κυρίου.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ (Π.Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ)

27 Ἀπό τήν ὀγδόη ἡμέρα καί στό ἑξῆς οἱ ἱερεῖς θα προσφέρουν στο καθαγιασμένο θυσιαστήριο τίς θυσίες σας, θυσίες “ὁλοκαυτωμάτων" καί θυσίες "σωτηρίας”. Κι ἐγώ», λέει ὁ Κύριος τοῦ παντός, «θά προσδέχομαι τις θυσίες σας καί θά ἀποδέχομαι τις προσφορές σας». ΜΔ ́ (44) 1 Ἔπειτα ὁ ἄνδρας ἐκεῖνος μέ ἔφερε πάλι στήν ἐξωτερική πύλη πού ὁδηγοῦσε στόν ἱερό χῶρο τοῦ Ναοῦ κι ἔβλεπε πρός τήν ἀνατολή καί ἡ ὁποία ἦταν κλειστή. 2 Τή στιγμή ἐκείνη μοῦ εἶπε ὁ Κύριος: «Ἡ πύλη αυτή θά παραμένει κλειστή· δέν πρόκειται νά ἀνοίξει. Κανείς δέν θά περάσει ποτέ μέσα ἀπό αὐτή, διότι μέσα ἀπό αὐτή θά περάσει ὁ ἴδιος ὁ Κύριος, ὁ Θεός τοῦ Ἰσραήλ. Καί θά μείνει καί πάλι κλειστή. 3 Ἀκόμη καί ὁ ἄρχοντας τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ δέν θά δικαιοῦται νά περάσει μέσα ἀπό αὐτή θά μπορεῖ μόνο νά σταθεί μπροστά στόν προθάλαμο αὐτῆς τῆς πύλης, ὁ ὁποῖος βρίσκεται πρός τήν ἐσωτερική αὐλή, γιά νά φάει ἐκεῖ, ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, τά σφάγια ἀπό τή θυσία πού πρόσφερε. Θά περάσει ἁπλῶς ἀπό τό κατώφλι τῆς πύλης ἐξωτερικά καί θά μπεῖ στήν αὐλή ἀπό ἄλλη πύλη, ἤ ἀπό τή βόρεια ἤ ἀπό τή νότια· καί θά ἐπιστρέψει ἀπό τόν ἴδιο δρόμο από τόν ὁποῖο ἦλθε». 4 Ἔπειτα ὁ ἄνδρας ἐκεῖνος μέ ἔφερε μέσα από τη βόρεια πύλη μπροστά στόν Ναό καί εἶδα τότε τόν Ναό τοῦ Κυρίου γεμάτο ἀπό τήν ἀστραφτερή «δόξα» τοῦ Κυρίου. Μπροστά σ᾿ αὐτό τό θέαμα ἔπεσα ἀμέσως κάτω, μέ τό πρόσωπό μου στή γῆ.

Παροιμιῶν τὸ Ἀνάγνωσμα (Κεφ. θ΄[9] 1-11)

Ἡ σοφία ᾠκοδόμησεν ἑαυτῇ οἶκον καὶ ὑπήρεισε στύλους ἑπτά. Ἔσφαξε τὰ ἑαυτῆς θύματα, καὶ ἐκέρασεν εἰς κρατῆρα τὸν ἑαυτῆς οἶνον, καὶ ἡτοιμάσατο τὴν ἑαυτῆς τράπεζαν. Ἀπέστειλε τοὺς ἑαυτῆς δούλους, συγκαλοῦσα μετὰ ὑψηλοῦ κηρύγματος, ὡς ἐπὶ κρατῆρα, λέγουσα· Ὅς ἐστιν ἄφρων, ἐκκλινάτω πρὸς με, καὶ τοῖς ἐνδεέσι φρενῶν εἶπεν· Ἔλθετε φάγετε τὸν ἐμὸν ἄρτον, καὶ πίετε οἶνον, ὃν κεκέρακα ὑμῖν, ἀπολίπετε ἀφροσύνην, καὶ ζήσεσθε, καὶ ζητήσατε φρόνησιν, ἵνα βιώσητε, καὶ κατορθώσητε σύνεσιν ἐν γνώσει, ὁ παιδεύων κακούς, λήψεται ἑαυτῷ ἀτιμίαν, ἐλέγχων δὲ τὸν ἀσεβῆ, μωμήσεται ἑαυτόν, (οἱ γὰρ ἔλεγχοι τῷ ἀσεβεῖ, μώλωπες αὐτῷ). Μὴ ἔλεγχε κακούς, ἵνα μὴ μισήσωσί σε, ἔλεγχε σοφὸν καὶ ἀγαπήσει σε. Δίδου σοφῷ ἀφορμήν, καὶ σοφώτερος ἔσται, γνώριζε δικαίῳ, καὶ προσθήσει τοῦ δέχεσθαι. Ἀρχὴ σοφίας, φόβος Κυρίου, καὶ βουλὴ Ἁγίων, σύνεσις, (τὸ γὰρ γνῶναι Νόμον, διανοίας ἐστὶν ἀγαθῆς)· τούτῳ γὰρ τῷ τρόπῳ πολὺν ζήσεις χρόνον, καὶ προστεθήσεταί σοι ἔτη ζωῆς.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ (Π.Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ)

1 Ἡ Σοφία τοῦ Θεοῦ, ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ, πού ἔγινε ἄνθρωπος, ἔχτισε τό σπίτι της καί τό στήριξε πάνω σέ ἑπτά στύλους, τό θεμελίωσε σέ ἀδιάσειστο θεμέλιο. 2 Πρόσφερε πλούσιο τραπέζι στούς συνδαιτυμόνες της, ἑτοίμασε τά σφάγιά της, γέμισε ἕνα μεγάλο οἰνοδοχεῖο μέ τό κρασί της κι ἔστρωσε τό τραπέζι της. 3 Κι ὅταν ἦταν ὅλα ἕτοιμα, ἔστειλε τούς ύπηρέτες της νά καλέσουν τούς ἀνθρώπους μέ λόγια ὑπέροχα, ὥστε νά ἔλθουν καί νά πιοῦν ἐκλεκτό κρασί, δροσιστικό, εὐφρόσυνο καί ζωηφόρο ἀπό τό οἰνοδοχείο της. Κι ἔλεγε: 4 «Όποιος δέν ἔχει ἀποκτήσει ἀκόμη σοφία καί σύνεση, ἄς ἔλθει κοντά μου γιά νά τόν κάνω σοφό». Καί σ᾿ ἐκείνους πού δέν ἔχουν τόν φωτισμό τοῦ Θεοῦ, εἶπε: 5 «Ελάτε να φάτε ἀπό τούς ἄρτους μου καί νά πιεῖτε ἀπό τό κρασί πού σᾶς κερνῶ. 6 Ἀφήστε τήν ἀπερισκεψία καί τήν ἀφροσύνη τῆς ἁμαρτωλῆς ζωῆς, γιά νά βασιλεύσετε μαζί μου αἰώνια· ζητήστε τη φρόνηση καί ἀγωνισθεῖτε νά ἀποκτήσετε τη γνώση που χαρίζω ἐγώ, γιά νά γίνετε συνετοί». 7 Ὅποιος θελήσει νά παιδαγωγήσει τούς ἀδιόρθωτους θὰ ἀντιμετωπίσει ὕβρεις καί χλευασμούς ἀπ᾿ αυτούς. Κι ὅποιος θελήσει νά ὑποδείξει τά σφάλματα καί νά ἐλέγξει τον ἀσεβή, θά ἐπισύρει ἄδικες κατηγορίες ἐναντίον του. 8 Μήν ἐλέγχεις τούς κακούς, γιά νά μήν σε μισήσουν· ἔλεγχε καί κάνε υποδείξεις στον μυαλωμένο καί θά σέ ἀγαπήσει, 9 Δίνε στόν σοφό ἀφορμή διορθώσεως καί θά γίνει σοφότερος· πές στόν ἐνάρετο τίς ἐλλείψεις του καί θά δέχεται ἀκόμη πιό πρόθυμα τίς ὑποδείξεις σου. 10 Θεμέλιο τῆς ἀληθινῆς σοφίας εἶναι ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ· κι αὐτό πού ἐπιθυμοῦν οἱ ἅγιοι, εἶναι ἡ σύνεση. Ἡ κατανόηση τοῦ θείου Νόμου εἶναι γνώρισμα φωτισμένης διάνοιας. 11 Μέ αὐτό τόν τρόπο, ἄν δηλαδή φοβᾶσαι τόν Θεό καί τηρεῖς τόν Νόμο του, θά ζήσεις πολλά χρόνια καί θά αὐξηθοῦν κατά πολύ τά χρόνια τῆς ζωῆς σου.