ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΗΣ ΥΨΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ. ΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΦΟΥ

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΠΑΥΛΟΥ ΚΑΙ ΒΑΡΝΑΒΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΗΣ ΥΨΩΣΕΩΣ

(13 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2015)

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ

Ἀδελφοί, ἲ­δε­τε πη­λί­κοις ὑ­μῖν γράμ­μα­σιν ἔ­γρα­ψα τῇ ἐ­μῇ χει­ρί.  ὅ­σοι θέ­λου­σιν εὐ­προ­σω­πῆ­σαι ἐν σαρκί, οὗ­τοι ἀ­ναγ­κά­ζου­σιν ὑ­μᾶς πε­ρι­τέ­μνε­σθαι, μό­νον ἵ­να μὴ τῷ σταυ­ρῷ τοῦ Χρι­στοῦ δι­ώ­κων­ται. οὐ­δὲ γὰρ οἱ πε­ρι­τε­τμη­μέ­νοι αὐ­τοὶ νό­μον φυ­λάσ­σου­σιν, ἀλ­λὰ θέ­λου­σιν ὑ­μᾶς πε­ρι­τέ­μνε­σθαι, ἵ­να ἐν τῇ ὑ­με­τέ­ρᾳ σαρ­κὶ καυ­χή­σων­ται. Ἐ­μοὶ δὲ μὴ γέ­νοι­το καυ­χᾶ­σθαι εἰ μὴ ἐν τῷ σταυ­ρῷ τοῦ Κυ­ρί­ου ἡ­μῶν Ἰ­η­σοῦ Χρι­στοῦ, δι' οὗ ἐ­μοὶ κό­σμος ἐ­στα­ύ­ρω­ται κἀ­γὼ τῷ κό­σμῳ. ἐν γὰρ Χρι­στῷ Ἰ­η­σοῦ οὔ­τε πε­ρι­το­μή τι ἰ­σχύ­ει οὔ­τε ἀ­κρο­βυ­στί­α, ἀλ­λὰ και­νὴ κτί­σις. καὶ ὅ­σοι τῷ κα­νό­νι το­ύ­τῳ στοι­χή­σου­σιν, εἰ­ρή­νη ἐ­π' αὐ­τοὺς καὶ ἔ­λε­ος, καὶ ἐ­πὶ τὸν Ἰσ­ρα­ὴλ τοῦ Θε­οῦ. Τοῦ λοι­ποῦ κό­πους μοι μη­δεὶς πα­ρε­χέ­τω· ἐ­γὼ γὰρ τὰ στίγ­μα­τα τοῦ Κυ­ρί­ου Ἰ­η­σοῦ ἐν τῷ σώ­μα­τί μου βα­στά­ζω. Ἡ χά­ρις τοῦ Κυ­ρί­ου ἡ­μῶν Ἰ­η­σοῦ Χρι­στοῦ με­τὰ τοῦ πνε­ύ­μα­τος ὑ­μῶν, ἀ­δελ­φοί· ἀ­μήν.

                                              (Γαλ. στ΄[6] 11 – 18 )

ΕΡ­ΜΗ­ΝΕΙΑ (Π.Ν.ΤΡΕΜ­ΠΕ­ΛΑ)

Ἀδελφοί, δεῖ­τε μὲ πό­σο με­γά­λα γράμ­μα­τα σᾶς ἔ­γρα­ψα μὲ τὸ ἴ­διο μου τὸ χέ­ρι.  Ὅ­σοι θέ­λουν νὰ κά­νουν κα­λὴ ἐν­τύ­πω­ση καὶ νὰ ἀ­ρέ­σουν σὲ ἀν­θρώ­πους γιὰ πράγ­μα­τα πού ἀ­να­φέ­ρον­ται στὴ σάρ­κα, αὐ­τοὶ σᾶς πα­ρα­κι­νοῦν καὶ σᾶς πα­ρα­σύ­ρουν νὰ πε­ρι­τέ­μνε­σθε, μό­νο καὶ μό­νο γιὰ νὰ μὴν κα­τα­δι­ώ­κον­ται ἀ­π' τοὺς Ἰ­ου­δαί­ους γιὰ τὸ κή­ρυγ­μα πού ἀ­να­φέ­ρε­ται στὸ σταυ­ρὸ τοῦ Χρι­στοῦ. Γι αὐ­τὸ καὶ μό­νο σᾶς ἀ­ναγ­κά­ζουν νὰ πε­ρι­τέ­μνε­σθε. Κι αὐ­τὸ ἀ­πο­δει­κνύ­ε­ται ἀ­πὸ τὸ ὅ­τι οὔ­τε κι αὐ­τοί πού ἔ­χουν πε­ρι­τμη­θεῖ τη­ροῦν τὶς τε­λε­τουρ­γι­κὲς δι­α­τά­ξεις τοῦ νό­μου, τὶς κα­θάρ­σεις δη­λα­δὴ καὶ τὶς ζω­ο­θυ­σί­ες· ἀλ­λά θέ­λουν νὰ πε­ρι­τέ­μνε­σθε ἐ­σεῖς γιά νά καυ­χη­θοῦν αὐ­τοὶ γιὰ τὴ δι­κή σας σάρ­κα. Θέ­λουν δη­λα­δὴ νὰ καυ­χη­θοῦν ὅ­τι σᾶς ἔ­πει­σαν νὰ δε­χθεῖ­τε τὴν πε­ρι­το­μή. Ἐ­γὼ ὅ­μως δὲν κι­νοῦ­μαι ἀ­πὸ τέ­τοι­α ἁ­μαρ­τω­λὰ ἐ­λα­τή­ρια. Πο­τὲ νὰ μὴ συμ­βεῖ ἐ­γώ νὰ καυ­χη­θῶ γιὰ τί­πο­τε ἄλ­λο πα­ρὰ μό­νο γιὰ τὸ ὅ­τι ὁ Ἰ­η­σοῦς Χρι­στὸς γιὰ χὰ­ρη μου πῆ­ρε μορ­φὴ δού­λου καὶ σταυ­ρώ­θη­κε γιὰ τὴ σω­τη­ρί­α μου. Μό­νο καύ­χη­μά μου εἶ­ναι ὁ σταυ­ρι­κὸς θά­να­τος τοῦ Κυ­ρί­ου. Καὶ μὲ τὴν πί­στη στὸ θά­να­τό του αὐ­τόν ἔ­χει νε­κρω­θεῖ κι ἔ­χει χά­σει τὴ δύ­να­μή του ὁ κό­σμος γιά μέ­να. Ἀλ­λά κι ἐ­γώ ἔ­χω νε­κρω­θεῖ γιὰ τὸν κό­σμο. Εἶ­μαι νε­κρω­μέ­νος γιὰ τὸν κό­σμο, καὶ τί­πο­τε ἀ­π’ αὐ­τόν δὲν μὲ δε­λε­ά­ζει οὔ­τε μὲ φο­βί­ζει. Δι­ό­τι στὴν κοι­νω­νί­α καὶ τὴν ἕ­νω­ση μὲ τὸν Χρι­στὸ οὔ­τε ἡ πε­ρι­το­μή ἔ­χει κα­μί­α ἀ­ξί­α οὔ­τε ἡ ἀ­κρο­βυ­στί­α, ἀλ­λά ἰ­σχύ­ει νέ­α κτί­ση καὶ δη­μι­ουρ­γί­α. Ἡ και­νὴ αὐ­τὴ κτί­ση εἶ­ναι ἡ ἀ­να­γέν­νη­ση πού δί­νει ὁ Χρι­στὸς σὲ κά­θε πι­στὸ μὲ τὴ δύ­να­μη τῆς ἀ­πο­λυ­τρω­τι­κῆς του σταυ­ρι­κῆς θυ­σί­ας. Καὶ ὅ­σοι θ' ἀ­κο­λου­θή­σουν τὴ δι­δα­σκα­λί­α αὐ­τὴ γιά τή νέ­α κτί­ση καὶ θὰ τὴν ἔ­χουν ὡς μέ­τρο καὶ ὑ­πό­δειγ­μα γιὰ νὰ συμ­μορ­φώ­σουν τὴ ζω­ὴ τους μ' αὐ­τή, ἂς ἔ­χουν ἐ­πά­νω τους τὴν εἰ­ρή­νη καὶ τὸ ἔ­λε­ος· ἀλ­λά καὶ γε­νι­κό­τε­ρα ὅ­λος ὁ νέ­ος Ἰσ­ρα­ὴλ τῆς χά­ρι­τος, ὁ νέ­ος λα­ὸς πού μὲ τὴν πί­στη ἔ­γι­νε ἐ­κλε­κτὸς στὸ Θε­ὸ καὶ ἀν­τι­κα­τά­στη­σε τόν πα­λαι­ό κα­τὰ σάρ­κα Ἰσ­ρα­ήλ. Στὸ ἑ­ξῆς ἂς μὴ μοῦ δη­μι­ουρ­γεῖ κα­νεὶς κό­πους καί ἐ­νο­χλή­σεις, ζη­τών­τας ἀ­πὸ μέ­να νὰ ἀ­πο­λο­γοῦ­μαι γιά ὅ­σα κά­νω. Δι­ό­τι ἐ­γώ βα­στά­ζω στὸ σῶ­μα μου τὰ ση­μά­δια τῶν πλη­γῶν πού δέ­χθη­κα γιὰ τὸν Κύ­ριο Ἰ­η­σοῦ. Καί οἱ πλη­γές μου αὐ­τὲς εἶ­ναι ἡ ἀ­πο­λο­γί­α μου.

Σᾶς εὔ­χο­μαι, ἀ­δελ­φοί, ἡ χά­ρις τοῦ Κυ­ρί­ου μας Ἰ­η­σοῦ Χρι­στοῦ νὰ ἐ­νι­σχύ­ει καὶ νὰ ἐν­δυ­να­μώ­νει τὶς πνευ­μα­τι­κές σας δυ­νά­μεις, ὥ­στε νὰ δι­α­τη­ρεῖ­τε πάν­το­τε τόν ἁ­για­σμὸ πού σᾶς ἔ­δω­σε τὸ Ἅ­γιον Πνεῦ­μα. Ἀ­μήν.

ΤΟ ΙΕΡΟ  ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ

Εἶπεν ὁ Κύριος^. οὐ­δεὶς ἀ­να­βέ­βη­κεν εἰς τὸν οὐ­ρα­νὸν εἰ μὴ ὁ ἐκ τοῦ οὐ­ρα­νοῦ κα­τα­βάς, ὁ υἱ­ὸς τοῦ ἀν­θρώ­που ὁ ὤν ἐν τῷ οὐ­ρα­νῷ. καὶ κα­θὼς Μω­ϋ­σῆς ὕ­ψω­σε τὸν ὄ­φιν ἐν τῇ ἐ­ρή­μῳ, οὕ­τως ὑ­ψω­θῆ­ναι δεῖ τὸν υἱ­ὸν τοῦ ἀν­θρώ­που, ἵ­να πᾶς ὁ πι­στε­ύ­ων εἰς αὐ­τὸν μὴ ἀ­πό­λη­ται ἀλ­λ' ἔ­χῃ ζω­ὴν αἰ­ώ­νι­ον. Οὕ­τω γὰρ ἠ­γά­πη­σεν ὁ Θε­ὸς τὸν κό­σμον, ὥ­στε τὸν υἱ­ὸν αὐ­τοῦ τὸν μο­νο­γε­νῆ ἔ­δω­κεν, ἵ­να πᾶς ὁ πι­στε­ύ­ων εἰς αὐ­τὸν μὴ ἀ­πό­λη­ται ἀλ­λ' ἔ­χῃ ζω­ὴν αἰ­ώ­νι­ον. οὐ γὰρ ἀ­πέ­στει­λεν ὁ Θε­ὸς τὸν υἱ­ὸν αὐ­τοῦ εἰς τὸν κό­σμον ἵ­να κρί­νῃ τὸν κό­σμον, ἀλλ' ἵ­να σω­θῇ ὁ κό­σμος δι' αὐ­τοῦ.           

   (Ἰωάν. γ΄[3] 13 – 17)

Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

 ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΗ ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ

ΤΟ ΧΑΛΚΙΝΟ ΦΙΔΙ

Ἡ Κυριακὴ πρὶν ἀπὸ τὴν ἑορτὴ τῆς Παγκοσμίου Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ μᾶς προετοιμάζει πνευματικά γιά νά συναισθανθοῦμε τὸ μέγα μυστήριο τῆς σταυρικῆς θυσίας τοῦ Κυρίου μας. Τὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα μᾶς μεταφέρει σὲ μία ἱερὴ συζήτηση μέσα στὴ νύχτα, ὅπου ὁ Κύριος ἀπεκάλυψε στὸν κρυφὸ μαθητὴ του Νικόδημο τὸ μέγα μυστήριο τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. Κανείς ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, εἶπε, δὲν ἔχει ἀνεβεῖ στὸν οὐρανό, παρὰ μόνο ἐγὼ ποὺ κατέβηκα ἀπὸ τὸν οὐρανὸ καὶ ἔγινα ἄνθρωπος. Κι ἐνῶ τώρα εἶμαι στὴ γῆ, ἑξακολουθῶ νὰ εἶμαι καὶ στὸν οὐρανό. Καὶ ὅπως κάποτε ὁ Μωυσῆς κρέμασε ψηλὰ τὸ χάλκινο φίδι γιά νὰ σώζονται μ’ αὐτὸ οἱ Ἰσραηλίτες ἀπὸ τὰ θανατηφόρα δαγκώματα τῶν φιδιῶν τῆς ἐρήμου, ἔτσι σύμφωνα μὲ τὸ μυστηριῶδες σχέδιο τοῦ Θεοῦ πρέπει νά ὑψωθῶ ἐγὼ ψηλὰ πάνω στὸ σταυρό.

Ποιά ὅμως εἶναι ἡ βαθύτερη σχέση ἀνάμεσα στὸ γεγονὸς αὐτὸ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης μὲ τὴ σταύρωση τοῦ Κυρίου μας; Ἐκεῖ στὴν ἔρημο συνέβαινε κάτι τὸ συνταρακτικό. Εἶχαν παρουσιαστεῖ φίδια φαρμακερὰ καὶ τρύπωναν στὶς σκηνὲς τῶν Ἰσραηλιτῶν. Φίδια ἀμέτρητα δάγκωναν ὅσους ἔβρισκαν μπροστά τους. Κι αὐτοὶ μὲ πόνους δυνατοὺς καὶ κραυγὲς ἀπελπιστικὲς σὲ λίγη ὤρα ἔπεφταν νεκροί! Οἱ Ἰσραηλίτες τρομοκρατημένοι ἄρχισαν νὰ καταλαβαίνουν ὅτι τιμωροῦνται για τὶς πολλὲς τους ἁμαρτίες. Σκέφτηκαν ὅτι μόνον ὁ Θεὸς μποροῦσε νὰ τοὺς σώσει. Ἔτρεξαν λοιπὸν στὸν Μωυσῆ κι ἐκεῖνος μὲ ὅλη του τὴν ψυχὴ παρακαλοῦσε τὸν Θεὸ νὰ τοὺς σώσει. Καὶ ὁ Θεός, σάν ἀγαθὸς πατέρας, ἐπειδὴ εἶδε ὅτι μετανόησε ὁ λαός, ἄκουσε τὴν προσευχὴ τοῦ Μωυσῆ καὶ τοῦ λέει:

Φτιάξε ἕνα φίδι χάλκινο καὶ κρέμασέ το σὲ ἕνα ξύλο. Καὶ πὲς στοὺς Ἰσραηλίτες: «Καθένας ποὺ θὰ τὸν δαγκώσει φίδι, νὰ κοιτάζει τὸ χάλκινο αὐτὸ φίδι καὶ θὰ σώζεται ἀπὸ τὸν θάνατο». Καὶ τὸ θανατικὸ σταμάτησε, οἱ Ἰσραηλίτες σώθηκαν.

Γιατί ὅμως ὁ Κύριος συσχετίζει τὸ γεγονὸς αὐτὸ μὲ τὴ δική του σταύρωση; Τὸ χάλκινο φίδι τὸ ὕψωσε ὁ Μωυσῆς καρφωμένο σὲ ξύλο. Στὸ τίμιο ξύλο τοῦ σταυροῦ ὑψώθηκε κρεμασμένος κι ὁ Χριστός μας. Τά  φαρμακερὰ φίδια σκορποῦσαν τὸ θάνατο. Ὁ σατανᾶς, ὁ ὄφις ὁ ἀρχαῖος, μὲ τὰ φαρμακερὰ τσιμπήματά του νεκρώνει τὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου. Στὴν ἔρημο ὁ Μωυσῆς κρέμασε πάνω στὸ ξύλο ἕνα χάλκινο φίδι, ποὺ ἦταν τὸ ὁμοίωμα τῶν φαρμακερῶν φιδιῶν. Στὸ σταυρὸ κρεμάστηκε ὁ ἴδιος ὁ Κύριος, ὀ Ὁποῖος θεωρήθηκε τὸ ὁμοίωμα τῆς ἁμαρτίας, καθὼς σήκωσε ἐπάνω του ὅλες τὶς ἁμαρτίες τοῦ κόσμου. Στὴν ἔρημο οἱ Ἰουδαῖοι ἀτενίζοντας τὸ χάλκινο φίδι διέφυγαν τὸν πρόσκαιρο θάνατο, ἐμεῖς οἱ πιστοὶ ἀτενίζοντας τὸν Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ λυτρωνόμαστε ἀπὸ τὴ σκλαβιά τῆς ἁμαρτίας, ἀπὸ τὸν αἰώνιο θάνατο, μποροῦμε νὰ εἰσέλθουμε ὄχι στὴ γῆ τῆς ἐπαγγελίας, ἀλλὰ στὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

ΠΟΣΟ ΜΑΣ ΑΓΑΠΗΣΕ!

Ὁ Κύριος στὴ συνέχεια ἐξηγεῖ στὸν Νικόδημο τὸ νόημα τῆς δικῆς του ὑψώσεως πάνω στὸ ξύλο τοῦ Σταυροῦ: Ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, λέει, θὰ ὑψωθεῖ πάνω στὸ Σταυρό, γιά νά μή χαθεῖ κανένας ἀπὸ ὅσους θὰ πιστεύουν σ’ Αὐτὸν στὸν αἰώνιο θάνατο, ἀλλὰ νὰ ἔχει ζωὴ αἰώνια. Διότι τόσο πολὺ ἀγάπησε ὁ Θεὸς τὸν κόσμο, ὥστε παρέδωσε σὲ θάνατο τὸν μονάκριβο Υἱό του, γιά νά μή χαθεῖ στὸν αἰώνιο θάνατο κανένας πιστός, ἀλλά νὰ ἔχει ζωὴ αἰώνια. Διότι δὲν ἀπέστειλε ὁ Θεὸς τὸν Υἱό Του στὸ ἁμαρτωλὸ γένος τῶν ἀνθρώπων γιά νά κατακρίνει καὶ νὰ καταδικάσει τὸ γένος αὐτό, ἀλλὰ γιά νὰ σωθεῖ ὁλόκληρος ὁ κόσμος.

Μὲ τὰ ὑπέροχα αὐτὰ λόγια του ὁ Κύριος ἀπεκάλυψε στὸν Νικόδημο τὴν ἄπειρη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸν ἄνθρωπο. Πόσο πολὺ μᾶς ἀγάπησε ὁ Θεός; Τὸ πόσο πολὺ μᾶς ἀγάπησε φαίνεται ὄχι μόνον ἀπὸ τὸ ὅτι ἤθελε νὰ μᾶς σώσει, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο μᾶς ἔσωσε καὶ ἀπὸ τὴ σωτηρία τὴν ὁποία μᾶς χάρισε. Διότι δὲν ἔστειλε κάποιον ἄνθρωπο ἢ ἄγγελο νὰ μᾶς σώσει, ἀλλὰ τὸν μονογενῆ Του Υἱό, τὸν συνάναρχο καὶ σύνθρονο, τὸν ἄπειρο καὶ πανυπερτέλειο Υἱό Του. Κι Αὐτὸν Τὸν παρέδωσε σὲ θάνατο.

Καὶ γιά ποιούς Τὸν παρέδωσε σὲ θάνατο; Ποιούς ἀγάπησε; Μήπως πλάσματα ποὺ Τὸν λάτρευαν καὶ Τὸν ἀγαποῦσαν; Ἐμᾶς τοὺς ἀποστάτες ἀνθρώπους, ποὺ εἴχαμε γίνει ἐχθροί Του καὶ καταντήσαμε «κτηνώδεις καὶ δαιμονιώδεις». Ὁ ἄπειρος Θεὸς ἀγάπησε ἕναν τέτοιον ἀνάξιο κόσμο. Ἀγάπησε τὸν διεφθαρμένο ἀνθρωπο, ἐνῶ αὐτὸς δὲν εἶχε νὰ παρουσιάσει τίποτε ἄξιο τῆς ἀγάπης του. Καὶ ἔγινε ἄνθρωπος ὁ ἴδιος ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ γιά νά μᾶς σώσει ἀπὸ τὴν καταδυνάστευση τοῦ διαβόλου. Καὶ ὑψώθηκε ἐπάνω στὸ Σταυρό, γιά νά μή χαθοῦμε στὸ αἰώνιο σκοτάδι, ἀλλὰ νὰ ζοῦμε μαζί Του αἰωνίως τὴ δική Του πανευτυχῆ ζωή. Καὶ μᾶς δέχθηκε ὡς παιδιά του, ὡς μέλη τῆς Ἐκκλησίας Του, καὶ μᾶς τροφοδοτεῖ μὲ τὰ ἅγια Μυστήρια, μᾶς προσφέρει ἄφεση ἁμαρτιῶν, ἁγιασμὸ καὶ σωτηρία ψυχῆς.

Ἐμεῖς κατανοοῦμε ἄραγε τὸ ὕψος αὐτὸ τῆς ἀγάπης Του; Ἀντιλαμβανόμαστε τὴν ἀπειρη αὐτὴ καὶ ὕψιστη εὐεργεσία Του; Γι’ αὐτὸ ἂς παρακαλοῦμε Αὐτὸν ποὺ τόσο πολὺ μᾶς ἀγάπησε, νὰ μᾶς φωτίζει νὰ κατανοοῦμε ὅσο μποροῦμε τὸ ὕψος τῆς ἀγάπης Του. Καὶ νὰ ζοῦμε πλέον μόνο για τὸν Θεὸ καὶ μὲ τὸν Θεό.

     (Δι­α­σκευ­ὴ ἀ­πὸ πα­λαι­ὸ τό­μο τοῦ Πε­ρι­ο­δι­κοῦ «Ο ΣΩ­ΤΗΡ»)

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΔ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ. ΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΦΟΥ

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΠΑΥΛΟΥ ΚΑΙ ΒΑΡΝΑΒΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΔ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

(6 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2015)



Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ

Ἀδελφοί, ὁ βεβαιῶν ἡμᾶς σὺν ὑμῖν εἰς Χριστὸν καὶ χρίσας ἡμᾶς Θεός, ὁ καί σφραγισάμενος ἡμᾶς καὶ δοὺς τὸν ἀρραβῶνα τοῦ Πνεύματος ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν. ᾿Εγὼ δὲ μάρτυρα τὸν Θεὸν ἐπικαλοῦμαι ἐπὶ τὴν ἐμὴν ψυχήν, ὅτι φειδόμενος ὑμῶν οὐκέτι ἦλθον εἰς Κόρινθον. Οὐχ ὅτι κυριεύομεν ὑμῶν τῆς πίστεως, ἀλλὰ συνεργοί ἐσμεν τῆς χαρᾶς ὑμῶν· τῇ γὰρ πίστει ἑστήκατε. ῎Εκρινα δὲ ἑμαυτῷ τοῦτο, τὸ μὴ πάλιν ἐν λύπῃ ἐλθεῖν πρὸς ὑμᾶς. Εἰ γὰρ ἐγὼ λυπῶ ὑμᾶς, καὶ τίς ἐστιν ὁ εὐφραίνων με εἰ μὴ ὁ λυπούμενος ἐξ ἐμοῦ; καὶ ἔγραψα ὑμῖν τοῦτο αὐτό, ἵνα μὴ ἐλθὼν λύπην ἔχω, ἀφ᾿ ὧν ἔδει με χαίρειν, πεποιθὼς ἐπὶ πάντας ὑμᾶς, ὅτι ἡ ἐμὴ χαρὰ πάντων ὑμῶν ἐστιν. Ἐκ γὰρ πολλῆς θλίψεως καὶ συνοχῆς καρδίας ἔγραψα ὑμῖν διὰ πολλῶν δακρύων, οὐχ ἵνα λυπηθῆτε, ἀλλὰ τὴν ἀγάπην ἵνα γνῶτε ἣν ἔχω περισσοτέρως εἰς ὑμᾶς.

                                 (Β΄ Κορ. α΄[1] 21 – β’ 4)

ΕΡ­ΜΗ­ΝΕΙΑ (Π.Ν.ΤΡΕΜ­ΠΕ­ΛΑ)

Ἀδελφοί, ἐκεῖνος ποὺ δίνει τὴ βεβαιότητα καὶ σέ μᾶς καὶ σὲ σᾶς, καὶ μᾶς στηρίζει νὰ μένουμε πιστοὶ καὶ ἀσάλευτοι στὸ Χριστὸ καὶ ποὺ μᾶς ἔχρισε μὲ τὴ χάρη τοῦ Πνεύματός του, εἶναι ὁ Θεός. Αὐτὸς καὶ μᾶς σφράγισε ὡς δικούς του καὶ ἔδωσε στὶς καρδιές μας τὸ Πνεῦμα του ὡς ἀρραβῶνα καί ἀσφαλῆ ἐγγύηση γιά τό ὅτι θὰ ἐκπληρώσει ὅλες τίς ὑποσχέσεις πού μᾶς δίνει μὲ τὸ Εὐαγγέλιό του. Καὶ γιὰ νὰ ἐπανέλθω στὸ ζήτημα τοῦ ταξιδιοῦ μου, ἐπικαλοῦμαι τόν καρδιογνώστη Θεὸ νὰ δεῖ αὐτὸς τά βάθη τῆς ψυχῆς μου και νὰ μαρτυρήσει ἄν εἶναι ἀλήθεια ὅτι δέν ἦλθα ἀκόμη στὴν Κόρινθο ἐπειδὴ σᾶς λυποῦμαι καὶ δὲν θέλω νὰ δοκιμάσετε τὴν αὐστηρότητά μου. Καὶ δὲν λέω τὸ τελευταῖο αὐτὸ ἐπειδὴ δῆθεν εἴμαστε κύριοι τῆς πίστεώς σας καὶ ἔχουμε ἐξουσία ἐπάνω σας σάν νὰ εἶστε δοῦλοι μας. Ἀντιθέτως εἴμαστε συνεργάτες τῆς χαρᾶς σας καὶ θέλουμε νὰ συντελοῦμε ὥστε νὰ αὐξάνει ἡ χαρά σας. Καὶ ἀποκλείεται ὁλότελα νά ἐξουσιάζουμε τὴν πίστη σας, διότι ἐσεῖς στέκεστε καλά καὶ εἶστε στερεωμένοι στὴν πίστη. Καί τὸ ἀποφάσισα αὐτὸ καὶ γιὰ τὸν ἑαυτό μου. Βρῆκα δηλαδὴ καλύτερο καὶ γιὰ τὸν ἑαυτό μου νὰ μὴν ἔλθω πάλι σὲ σᾶς ἀναγκασμένος κι ἐγώ νὰ σᾶς προξενῶ λύπη μὲ τοὺς ἐλέγχους μου, ἀλλά κι ἐσεῖς νὰ μοῦ προξενεῖτε λύπη μὲ τίς ἀταξίες ποὺ θὰ βλέπω ἀνάμεσά σας. Ὁπωσδήποτε λοιπὸν ἢ ἐγώ ἢ ἐσεῖς θὰ αἰσθανόμασταν λύπη. Διότι, ἐάν ἐγώ μέ τούς ἐλέγχους μου προκαλῶ λύπη μετανοίας σὲ σᾶς, ποιός ἄλλος μὲ εὐφραίνει παρὰ ἐκεῖνος ποὺ δέχεται τοὺς ἐλέγχους μου καὶ λυπᾶται ἀπό τὶς δικές μου ἐπιτιμήσεις; Ἔτσι, ἐάν δὲν λυπᾶμαι ἐγώ, θά λυπᾶστε ὅμως ἐσεῖς. Καὶ σᾶς ἔγραψα ἀκριβῶς αὐτὸ σὲ προηγούμενη ἐπιστολή μου, γιὰ νὰ διορθώσετε στὸ μεταξὺ τὶς ἀταξίες, ὥστε, ὅταν ἔλθω στὴν Κόρινθο, νὰ τὰ βρῶ ὅλα ἐντάξει καὶ νὰ μή νιώσω λύπη ἀπό ἐκείνους ποὺ ἔπρεπε νὰ μοῦ δώσουν χαρά. Ἄλλωστε ἡ λύπη μου θὰ λυποῦσε κι ἐσᾶς. Διότι ἔχω γιὰ ὅλους σας τὴν πεποίθηση ὅτι ἡ χαρά μου εἶναι χαρὰ ὅλων σας. Καὶ μὴ νομίσετε ὅτι γιὰ τοὺς ἐλέγχους ποὺ σᾶς ἔγραψα στὴν ἐπιστολή μου ἐκείνη ἐγώ δὲν ἔνιωσα καμία λύπη. Διότι σᾶς ἔγραψα πλημμυρισμένος ἀπό θλίψη καὶ στενοχώρια τῆς καρδιᾶς, μὲ δάκρυα πολλά, ὄχι γιά νά λυπηθεῖτε, ἀλλά γιά νά γνωρίσετε τὴν ὑπερβολικὴ ἀγάπη ποὺ ἔχω γιὰ σᾶς.

 

ΤΟ ΙΕΡΟ  ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ

Εἶπεν ὁ Κύριος τὴν παραβολὴν ταύτην· Ὡμοιώθη ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ἀνθρώπῳ βασιλεῖ, ὅστις ἐποίησε γάμους τῷ υἱῷ αὐτοῦ. καὶ ἀπέστειλε τοὺς δούλους αὐτοῦ καλέσαι τοὺς κεκλημένους εἰς τοὺς γάμους, καὶ οὐκ ἤθελον ἐλθεῖν. πάλιν ἀπέστειλεν ἄλλους δούλους λέγων· εἴπατε τοῖς κεκλημένοις· ἰδοὺ τὸ ἄριστόν μου ἡτοίμασα, οἱ ταῦροί μου καὶ τὰ σιτιστὰ τεθυμένα, καὶ πάντα ἕτοιμα· δεῦτε εἰς τοὺς γάμους. οἱ δὲ ἀμελήσαντες ἀπῆλθον, ὃς μὲν εἰς τὸν ἴδιον ἀγρόν, ὃς δὲ εἰς τὴν ἐμπορίαν αὐτοῦ· οἱ δὲ λοιποὶ κρατήσαντες τοὺς δούλους αὐτοῦ ὕβρισαν καὶ ἀπέκτειναν. ἀκούσας δὲ ὁ βασιλεὺς ἐκεῖνος ὠργίσθη, καὶ πέμψας τὰ στρατεύματα αὐτοῦ ἀπώλεσε τοὺς φονεῖς ἐκείνους καὶ τὴν πόλιν αὐτῶν ἐνέπρησε. τότε λέγει τοῖς δούλοις αὐτοῦ· ὁ μὲν γάμος ἕτοιμός ἐστιν, οἱ δὲ κεκλημένοι οὐκ ἦσαν ἄξιοι· πορεύεσθε οὖν ἐπὶ τὰς διεξόδους τῶν ὁδῶν, καὶ ὅσους ἐὰν εὕρητε καλέσατε εἰς τοὺς γάμους. καὶ ἐξελθόντες οἱ δοῦλοι ἐκεῖνοι εἰς τὰς ὁδοὺς συνήγαγον πάντας ὅσους εὗρον, πονηρούς τε καὶ ἀγαθούς· καὶ ἐπλήσθη ὁ γάμος ἀνακειμένων. εἰσελθὼν δὲ ὁ βασιλεὺς θεάσασθαι τοὺς ἀνακειμένους εἶδεν ἐκεῖ ἄνθρωπον οὐκ ἐνδεδυμένον ἔνδυμα γάμου· καὶ λέγει αὐτῷ· ἑταῖρε, πῶς εἰσῆλθες ὧδε μὴ ἔχων ἔνδυμα γάμου; ὁ δὲ ἐφιμώθη. τότε εἶπεν ὁ βασιλεὺς τοῖς διακόνοις· δήσαντες αὐτοῦ πόδας καὶ χεῖρας ἄρατε αὐτὸν καὶ ἐκβάλετε εἰς τὸ σκότος τὸ ἐξώτερον· ἐκεῖ ἔσται ὁ κλαυθμὸς καὶ ὁ βρυγμὸς τῶν ὀδόντων. πολλοὶ γάρ εἰσι κλητοὶ, ὀλίγοι δὲ ἐκλεκτοί.

                                   (Ματθ. κβ΄[22] 2 – 14)

 

Ο θεος μας εδωσε νυμφιο τοΝ χριστο,

ας προσπαθησομε να φανουμε ανταξιοι του

Καλή Ἐκκλησιαστικὴ Χρονιὰ καὶ καλὸ μήνα! φίλοι ἀναγνῶσται. Δεκάτη τετάρτη Κυριακὴ τοῦ Ματθαίου σήμερα, καὶ τὸ ἅγιο Εὐαγγέλιο μᾶς ὁμιλεῖ γιὰ τὴν παραβολὴ τῶν Βασιλικῶν Γάμων, τὴν ὁποίαν εἶπε ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς στὸ λαὸ τῶν Ἑβραίων καὶ στὴν πνευματικὴ του ἡγεσία, ἐλάχιστες ἡμέρες πρὶν σταυρωθεῖ.

Καὶ ἤθελε, μ' αὐτὴ τὴν παραβολή, νὰ τοὺς τονίσει τὸν ἐρχομό Του καὶ τὰ ὑπόλοιπα, τὰ ὁποῖα θὰ ἔκαμε γιὰ τὴ σωτηρία καὶ ἐκείνων καί ὅλου τοῦ κόσμου. Καὶ τοὺς μιλοῦσε παραβολικά, γιὰ νὰ πέσει πιὸ ἁπαλὰ καὶ νὰ γίνει πιὸ δεκτὴ ἡ διδασκαλία Του στοὺς σκληροτράχηλους Ἰουδαίους.

Κι ἐδῶ οἱ γάμοι τοῦ Βασιλέως εἶναι οἱ γάμοι, τοὺς ὁποίους ἔκαμε ὁ Θεὸς Πατέρας γιὰ τὸν Γιό Του, τὸ Χριστό, τὸ Μονογενῆ, πού ἦρθε στὸν κόσμο, προσέλαβε ὁλόκληρη τὴν ἀνθρώπινη φύση, καὶ μᾶς πῆρε ἐπάνω Του, γιά νά μᾶς σώσει.

Καὶ μίλησε παραβολικὰ ὁ Κύριος. Καὶ κάλεσε, λέει, ὁ Θεὸς γιὰ τοὺς γάμους τοῦ Υἱοῦ Του τὸν Ἰσραήλ,  στέλνοντας  τοὺς  Προφήτας, κι ἐκεῖνοι δὲν τοὺς ἄκουσαν. Καὶ ἀργότερα ἔστειλε πιὰ τὸν μεγάλο Πρόδρομο, ποὺ 'χαν φθάσει τὰ πράγματα πολὺ κοντά, ἀλλὰ καὶ κεῖνον τὸν ἐφόνευσαν, καὶ προφασίστηκαν πολλὰ καὶ διάφορα.

Καὶ τότε ὁ οἰκοδεσπότης Θεός, ἀφοῦ δὲν θέλησαν τὸ Γιό Του, τὸν ἐνανθρωπήσαντα, ὀργίσθηκε. Κι ἔστειλε στρατεύματα, τοῦ Τίτου καὶ τοῦ Βεσπασιανοῦ, καὶ ἐφόνευσαν τούς σταυρωτάς Του, καὶ λεηλάτησαν τὴν Ἱερουσαλήμ.

Καὶ στὴ συνέχεια, λέει ἡ παραβολή, ἀφοῦ δὲν θέλησαν οἱ Ἰουδαῖοι νὰ Τὸν δεχτοῦν, ἔστειλε ὁ Χριστὸς καὶ Θεὸς τοὺς Ἀποστόλους στὴν οἰκουμένη, καὶ ἐκάλεσαν δικαίους καὶ ἀδίκους στὸ τραπέζι τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἦρθαν ἀμέτρητοι. Καὶ γέμισε τὸ οἴκημα, κι ἦταν μεγάλη ἡ χαρά τοῦ Κυρίου.

Καὶ ἦλθε, λοιπόν, ὁ Βασιλεὺς τοῦ κόσμου, ὁ Θεός, νὰ δεῖ τοὺς καλεσμένους, κι ἀνάμεσά τους βρῆκε κάποιον, ποὺ δὲν εἶχε ἔνδυμα γάμου. Καὶ τοῦ εἶπε: «Φίλε, πῶς ἐμπῆκες ἐδῶ;». Κι αὐτὸς δὲν μίλησε. Καὶ εἶπε στοὺς ὑπηρέτες, νὰ τὸν δέσουν χειροπόδαρα καὶ νὰ τὸν ρίξουν στὸν τόπο τῆς βασάνου. Τί σημαίνει αὐτό; Ἡ παραβολὴ ἐδῶ μᾶς ὁμιλεῖ, γιὰ ὅσους μπῆκαν στὴν Ἐκκλησία μὲ τὸ θεῖο βάπτισμα, καὶ στὴ συνέχεια δὲν ἔκαναν τίποτα. Ἀρκέστηκαν μόνο στὴν πίστη, τὴν ὁποίαν ἔχουν καὶ οἱ δαίμονες καὶ φρίττουν, καὶ δὲν εἶχαν ἔργα ἀγαθὰ καὶ βίον καθαρόν.

Καὶ κλείνοντας τὴν παραβολὴ ὁ Φιλάνθρωπος, εἶπε, πώς «πολλοὶ εἶναι οἱ καλεσμένοι στὴν Ἐκκλησία, καὶ πολλοὶ φέρουν τὸ χριστιανικὸ ὄνομα, ἀλλὰ ὅμως λίγοι εἶναι οἱ ἐκλεκτοί». Αὐτὸ μᾶς φοβίζει καὶ μᾶς στενοχωρεῖ. Θὰ ἔπρεπε, ὅμως, νὰ μᾶς κινητοποιεῖ σὲ ἔργα μετανοίας καὶ ἀγάπης καὶ σὲ κόπους πολλούς, μικροὺς καὶ μεγάλους, προκειμένου νά καθαρίσομε τὴν ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα μας ἀπὸ παντὸς μολυσμοῦ σαρκὸς καὶ πνεύματος, καὶ νὰ εἰσέλθομε στὴ Θεία Βασιλεία.

Ἀρχιμανδρίτης Ἀνανίας Κουστένης, «ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ», ΤΟΜΟΣ Β΄