ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΛΟΥΚΑ (ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ Ζ΄ ΟΙΚ. ΣΥΝΟΔΟΥ). ΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ

 

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΦΟΥ

  ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΧΛΩΡΑΚΑΣ   

      ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΛΟΥΚΑ

(ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ Ζ΄ ΟΙΚ. ΣΥΝΟΔΟΥ)

(16 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2022)

 

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ (ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ Ζ΄ ΟΙΚ. ΣΥΝΟΔΟΥ)

Τέκνον Τίτε, πι­στὸς ὁ λό­γος· καὶ πε­ρὶ το­ύ­των βο­ύ­λο­μαί σε δι­α­βε­βαι­οῦ­σθαι, ἵ­να φρον­τί­ζω­σι κα­λῶν ἔρ­γων προ­ΐ­στα­σθαι οἱ πε­πι­στευ­κό­τες τῷ Θε­ῷ. ταῦ­τά ἐ­στι τὰ κα­λὰ καὶ ὠ­φέ­λι­μα τοῖς ἀν­θρώ­ποις· μω­ρὰς δὲ ζη­τή­σεις καὶ γε­νε­α­λο­γί­ας καὶ ἔ­ρεις καὶ μά­χας νο­μι­κὰς πε­ρι­ί­στα­σο· εἰ­σὶ γὰρ ἀ­νω­φε­λεῖς καὶ μά­ται­οι. αἱ­ρε­τι­κὸν ἄν­θρω­πον με­τὰ μί­αν καὶ δευ­τέ­ραν νου­θε­σί­αν πα­ραι­τοῦ, εἰ­δὼς ὅ­τι ἐ­ξέ­στρα­πται ὁ τοι­οῦ­τος καὶ ἁ­μαρ­τά­νει ὢν αὐ­το­κα­τά­κρι­τος. Ὅ­ταν πέμ­ψω Ἀρ­τε­μᾶν πρός σε ἢ Τυ­χι­κόν, σπο­ύ­δα­σον ἐλ­θεῖν πρός με εἰς Νι­κό­πο­λιν· ἐ­κεῖ γὰρ κέ­κρι­κα πα­ρα­χει­μά­σαι. Ζη­νᾶν τὸν νο­μι­κὸν καὶ Ἀ­πολ­λὼ σπου­δα­ί­ως πρό­πεμ­ψον, ἵ­να μη­δὲν αὐ­τοῖς λε­ί­πῃ. μαν­θα­νέ­τω­σαν δὲ καὶ οἱ ἡ­μέ­τε­ροι κα­λῶν ἔρ­γων προ­ΐ­στα­σθαι εἰς τὰς ἀ­ναγ­κα­ί­ας χρε­ί­ας, ἵ­να μὴ ὦ­σιν ἄ­καρ­ποι. Ἀ­σπά­ζον­ταί σε οἱ με­τ' ἐ­μοῦ πάν­τες. ἄ­σπα­σαι τοὺς φι­λοῦν­τας ἡ­μᾶς ἐν πί­στει. Ἡ χά­ρις με­τὰ πάν­των ὑ­μῶν· ἀ­μήν.                                     

     (Τίτ. γ΄[3] 8 – 15)

 

ΕΡ­ΜΗ­ΝΕΙΑ (Π.Ν.ΤΡΕΜ­ΠΕ­ΛΑ)

Παιδί μου Τίτε, τό ὅ­τι δι­και­ω­θή­κα­με καὶ ἀ­να­γεν­νη­θή­κα­με καὶ θὰ κλη­ρο­νο­μή­σου­με τὴν αἰ­ώ­νια ζω­ὴ εἶ­ναι λό­γος καὶ ἀ­λή­θεια ἀ­ξι­ό­πι­στη. Καὶ γι' αὐ­τὰ τὰ θέ­μα­τα θέ­λω νὰ μι­λᾶς μὲ βε­βαι­ό­τη­τα καὶ μὲ κύ­ρος, γιὰ νὰ φρον­τί­ζουν ὅ­σοι ἔ­χουν πι­στέ­ψει στὸ Θε­ὸ νὰ πρω­το­στα­τοῦν ἀ­κού­ρα­στα σὲ κα­λὰ ἔρ­γα. Αὐ­τὰ εἶ­ναι τὰ κα­λὰ ἔρ­γα καὶ τὰ ὠ­φέ­λι­μα στοὺς ἀν­θρώ­πους· αὐ­τὰ γιὰ τὰ ὁποῖα σᾶς μί­λη­σα. Ἀ­πό­φευ­γε τὶς ἀ­νό­η­τες συ­ζη­τή­σεις καὶ τὶς γε­νε­α­λο­γί­ες γιὰ τοὺς μυ­θι­κοὺς θε­οὺς ἢ τοὺς εὐ­γε­νεῖς προ­γό­νους, ὅ­πως καὶ τὶς φι­λο­νι­κί­ες καὶ δι­α­μά­χες γιὰ τὸν ἰ­ου­δα­ϊ­κὸ νό­μο, δι­ό­τι δὲν φέρ­νουν κα­μί­α ὠ­φέ­λεια καὶ εἶ­ναι μά­ται­ες. Αἱ­ρε­τι­κὸ ἄν­θρω­πο πού ἐ­πι­μέ­νει νὰ δη­μι­ουρ­γεῖ σκάν­δα­λα καὶ δι­αι­ρέ­σεις στὴν Ἐκ­κλη­σί­α, μο­λο­νό­τι τὸν συμ­βού­λευ­σες γιὰ πρώ­τη καὶ δεύ­τε­ρη φο­ρά, πα­ρά­τη­σέ τον καὶ ἀ­πό­φευ­γέ τον. Γνώ­ρι­ζε ὅ­τι ἕ­νας τέ­τοι­ος ἄν­θρω­πος ἔ­χει διαστραφεῖ καὶ ἁ­μαρ­τά­νει· καὶ γιὰ τὴν ἁ­μαρ­τί­α του αὐ­τὴ ἐ­λέγ­χε­ται καὶ κα­τα­κρί­νε­ται ἀ­πὸ τὴ συ­νεί­δη­σή του καὶ ἀ­πὸ τὸν ἴ­διο του τὸν ἑ­αυ­τό. Ὅ­ταν σοῦ στεί­λω τὸν Ἀρτεμᾶ ἢ τὸν Τυ­χι­κό, φρόν­τι­σε γρή­γο­ρα νὰ ἔλ­θεις στὴ Νι­κό­πο­λη, δι­ό­τι ἐκεῖ ἀ­πο­φά­σι­σα νὰ πε­ρά­σω τὸ χει­μώ­να. Τὸν Ζη­νᾶ τὸ νο­μο­δι­δά­σκα­λο καὶ τὸν Ἀπολλώ κατευόδωσέ τους μὲ ἐ­πι­με­λη­μέ­νη προ­ε­τοι­μα­σί­α, γιὰ νὰ μὴν τοὺς λεί­πει τί­πο­τε στὸ τα­ξί­δι τους. Μὲ τὴν εὐ­και­ρί­α μά­λι­στα τῆς προ­ε­τοι­μα­σί­ας αὐ­τῆς ἂς παίρ­νουν μά­θη­μα καὶ οἱ δι­κοί μας νὰ πρω­το­στατοῦν καὶ νὰ ἐρ­γά­ζον­ται κα­λὰ ἔρ­γα καὶ νὰ συν­τρέ­χουν τοὺς ἀ­δελ­φοὺς στὶς ἀ­πα­ραί­τη­τες ὑ­λι­κές τους ἀ­νάγ­κες, γιά νὰ μὴ στε­ροῦν­ται ἀ­πὸ πνευ­μα­τι­κοὺς καρ­πούς. Σὲ χαι­ρε­τοῦν ἐγ­κάρ­δια ὅ­λοι ὅ­σοι εἶ­ναι μα­ζί μου. Χαιρέτησε ὅ­σους μᾶς ἀ­γα­ποῦν, ἐ­πει­δὴ ἔ­χουν κοι­νὴ πί­στη μέ μᾶς. Σᾶς εὔ­χο­μαι ἡ χά­ρις τοῦ Θε­οῦ νὰ εἶ­ναι μὲ ὅ­λους σας. Ἀ­μήν.

 

ΤΟ ΙΕΡΟ  ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ (ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ Ζ΄ ΟΙΚ. ΣΥΝΟΔΟΥ)

Εἶπεν ὁ Κύριος τήν παραβολήν ταύτην^. ἐ­ξῆλ­θεν ὁ σπε­ί­ρων τοῦ σπεῖ­ραι τὸν σπό­ρον αὐ­τοῦ. καὶ ἐν τῷ σπε­ί­ρειν αὐ­τὸν ὃ μὲν ἔ­πε­σε πα­ρὰ τὴν ὁ­δόν, καὶ κα­τε­πα­τή­θη, καὶ τὰ πε­τει­νὰ τοῦ οὐ­ρα­νοῦ κα­τέ­φα­γεν αὐ­τό· καὶ ἕ­τε­ρον ἔ­πε­σεν ἐ­πὶ τὴν πέ­τραν, καὶ φυ­ὲν ἐ­ξη­ράν­θη δι­ὰ τὸ μὴ ἔ­χειν ἰ­κμά­δα· καὶ ἕ­τε­ρον ἔ­πε­σεν ἐν μέ­σῳ τῶν ἀ­καν­θῶν, καὶ συμ­φυ­εῖ­σαι αἱ ἄ­καν­θαι ἀ­πέ­πνι­ξαν αὐ­τό. καὶ ἕ­τε­ρον ἔ­πε­σεν εἰς τὴν γῆν τὴν ἀ­γα­θήν, καὶ φυ­ὲν ἐ­πο­ί­η­σε καρ­πὸν ἑ­κα­τον­τα­πλα­σί­ο­να. ταῦ­τα λέ­γων ἐ­φώ­νει· Ὁ ἔ­χων ὦ­τα ἀ­κο­ύ­ειν ἀ­κου­έ­τω. Ἐ­πη­ρώ­των δὲ αὐ­τὸν οἱ μα­θη­ταὶ αὐ­τοῦ λέ­γον­τες· Τίς εἴ­η ἡ πα­ρα­βο­λή αὕ­τη; ὁ δὲ εἶ­πεν· Ὑ­μῖν δέ­δο­ται γνῶ­ναι τὰ μυ­στή­ρι­α τῆς βα­σι­λε­ί­ας τοῦ Θε­οῦ, τοῖς δὲ λοι­ποῖς ἐν πα­ρα­βο­λαῖς, ἵ­να βλέ­πον­τες μὴ βλέ­πω­σι καὶ ἀ­κο­ύ­ον­τες μὴ συ­νι­ῶ­σιν. Ἔ­στι δὲ αὕ­τη ἡ πα­ρα­βο­λή· ὁ σπό­ρος ἐ­στὶν ὁ λό­γος τοῦ Θε­οῦ· οἱ δὲ πα­ρὰ τὴν ὁ­δόν εἰ­σιν οἱ ἀ­κο­ύ­σαν­τες, εἶ­τα ἔρ­χε­ται ὁ δι­ά­βο­λος καὶ αἴ­ρει τὸν λό­γον ἀ­πὸ τῆς καρ­δί­ας αὐ­τῶν, ἵ­να μὴ πι­στε­ύ­σαν­τες σω­θῶ­σιν. οἱ δὲ ἐ­πὶ τῆς πέ­τρας οἳ ὅ­ταν ἀ­κού­σω­σι, με­τὰ χα­ρᾶς δέ­χον­ται τὸν λό­γον, καὶ οὗ­τοι ῥί­ζαν οὐκ ἔ­χου­σιν, οἳ πρὸς και­ρὸν πι­στε­ύ­ου­σι καὶ ἐν και­ρῷ πει­ρα­σμοῦ ἀ­φί­σταν­ται. τὸ δὲ εἰς τὰς ἀ­κάν­θας πε­σόν, οὗ­τοί εἰ­σιν οἱ ἀ­κού­σαν­τες, καὶ ὑ­πὸ με­ρι­μνῶν καὶ πλο­ύ­του καὶ ἡ­δο­νῶν τοῦ βί­ου πο­ρευ­ό­με­νοι συμ­πνί­γον­ται καὶ οὐ τε­λε­σφο­ροῦ­σι. τὸ δὲ ἐν τῇ κα­λῇ γῇ, οὗ­τοί εἰ­σιν οἵ­τι­νες ἐν καρ­δί­ᾳ κα­λῇ καὶ ἀ­γα­θῇ ἀ­κο­ύ­σαν­τες τὸν λό­γον κα­τέ­χου­σι καὶ καρ­πο­φο­ροῦ­σιν ἐν ὑ­πο­μο­νῇ.

                                                                                    (Λουκ. η΄[8] 5 – 15)

 

ΣΠΟΡΟΣ ΖΩΗΣ

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ

1. Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΘΕΙΟΥ ΛΟΓΟΥ

Στὴ θαυμάσια σημερινὴ παραβολὴ ὁ Κύριος μᾶς ὁμιλεῖ γιὰ ἕνα γεωργό, ποὺ πῆγε στὸ χωράφι του γιὰ νὰ σπείρει. Καθὼς ἔσπερνε, ἕνα μέρος τοῦ σπόρου ἔπεσε κοντὰ στὸν δρόμο τοῦ χωραφιοῦ· ἐκεῖ τὸν καταπάτησαν οἱ διαβάτες καὶ τὸν κετάφαγαν τὰ πουλιά. Τὸ δεύτερο μέρος τοῦ σπόρου ἔπεσε πάνω σὲ πετρώδη γῆ καὶ φύτρωσε· ἐπειδὴ ὅμως οἱ ρίζες του δὲν εἶχαν ὑγρασία, ξεράθηκε. Ἄλλο μέρος τοῦ σπόρου ἔπεσε σὲ ἔδαφος ποὺ ἦταν γεμᾶτο ἀπὸ σπόρους ἀγκαθιῶν ἀλλὰ μαζὶ μὲ τὸν καλὸ σπόρο βλάστησαν καὶ τὰ ἀγκάθια, καὶ ἔπνιξαν τελείως τὸν σπόρο. Καὶ τέλος τὸ τέταρτο μέρος τοῦ σπόρου ἔπεσε στὴν εὔφορη γῆ καί, ὅταν φύτρωσε, ἔκανε καρπὸ ἑκατὸ φορὲς περισσότερο ἀπὸ τὸν σπόρο.

Ἡ παραστατικὴ αὐτὴ παραβολὴ ἔκανε ἰδιαίτερη ἐντύπωση στοὺς μαθητές, οἱ ὁποῖοι ἦλθαν ἰδιαιτέρως καὶ ρώτησαν τὸν Διδάσκαλό τους ποιά ἦταν ἡ βαθύτερη σημασία τῆς παραβολῆς. Καὶ ὁ θεῖος Διδάσκαλος τοὺς ἐξήγησε: «ὁ σπόρος ἐστὶν ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ». Γιατί ὅμως ὁ Κύριος παρομοιάζει τὸν λόγο Του μὲ σπόρο;

Ο ΣΠΟΡΟΣ εἶναι ἕνας μικρὸς κόκκος. Ὅσο μένει ἔξω ἀπὸ τὸ χῶμα, δείχνει νεκρός. Ὅμως αὐτὸς ὁ ἐλάχιστος σπόρος κρύβει ἐκπληκτικὲς δυνάμεις! Μόλις βρεθεῖ στὸ βάθος τῆς γῆς, μόλις βρεῖ τίς κατάλληλες συνθῆκες, σαπίσει καὶ διαλυθεῖ, ἀπελευθερώνει ἀπίστευτη ἐνέργεια. Ἔχει τὴ δύναμη νὰ σπάζει βράχους, νὰ γίνεται φυτό, δένδρο, νὰ δημιουργεῖ ζωή.

Εἶναι φανερὸ λοιπὸν γιατί ὁ Κύριος παρομοιάζει τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ μὲ σπόρο: γιὰ τὴ θαυμαστὴ δύναμη ποὺ περιέχει. Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, ποὺ ὁ ἴδιος ὁ Θεός, ὁ θεῖος Γεωργός, σπείρει στὶς καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων, ἔχει δύναμη μυστηριώδη. Ὁ ὑλικὸς σπόρος ἐκτινάσσει τὸ χῶμα καὶ γίνεται δένδρο! Ὁ πνευματικὸς σπόρος εἶναι ἀσυγκρίτως ἰσχυρότερος! Διασπᾶ βράχους μέσα ἀπὸ τὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου καὶ τὴν ἀνασταίνει.

Διότι ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ δὲν εἶναι νεκρὸ γράμμα· εἶναι δραστικὸς καὶ φορτισμένος μὲ θεία Χάρη, ἡ ὁποία πέφτει σταγόνα – σταγὀνα στὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου. Εἰσχωρεῖ στὶς σκοτεινές της γωνιές, στὰ πληγωμένα της μέρη, συγκλονίζει τὸν ἄνθρωπο, χύνει ἄπλετο φῶς στὸ σκοτάδι. Ἀναμοχλεύει ἀκάθαρτους λογισμοὺς καὶ ἐπιθυμίες. Χειρουργεῖ τίς πληγές, καθαρίζει κάθε ἁμαρτία. Ἐτσι συντελεῖται μιὰ ἐσωτερικὴ ἀνακαίνιση. Νέα φρονήματα, νέοι πόθοι, νέα ἐνδιαφέροντα.

Ὅμως αὐτὸς ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, παρ᾿ ὅλη τὴ δύναμή του, δὲν μπορεῖ νὰ καρποφορήσει ἀπὸ μόνος του. Χρειάζεται καὶ τὸ κατάλληλο ἔδαφος. Αὐτὸ μᾶς ἐξηγεῖ ὁ Κύριος στὴ συνέχεια τῆς παραβολῆς.

2. ΓΗ ΑΓΑΘΗ

Τὰ διάφορα μέρη τῆς γῆς, λέγει ὁ Κύριος, εἶναι οἱ καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων. Μερικὲς καρδιὲς ἀνθρώπων μοιάζουν μὲ τὸ ἔδαφος ποὺ εἶναι κοντὰ στὸν δρόμο. Ἡ ψυχή τους εἶναι σκληρὴ καὶ δὲν εἰσχωρεῖ σ᾿ αὐτοὺς ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ. Μένουν στὴν ἐπιφάνεια. Ἔρχεται ἔπειτα ὁ διάβολος καὶ παίρνει τὸν σπόρο ἀπὸ τὶς καρδιές τους, γιὰ νὰ μὴ πιστεύσουν στὴ διδασκαλία τοῦ Εὐαγγελίου καὶ σωθοῦν.

Ἄλλοι ἄνθρωποι μοιάζουν μὲ τὴ γῆ ποὺ ἔχει πάνω λίγο χῶμα, ὅμως ἀπὸ κάτω εἶναι πετρώδης. Αὐτοί, ὅταν ἀκούσουν τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ, τὸν δέχονται μὲ ἐνθουσιασμό, δὲν ἔχουν ὅμως βαθύτερη πίστη. Πιστεύουν γιὰ λίγο χρόνο μόνο, κι ὅταν ἔλθει καιρὸς πειρασμοῦ ἢ διωγμοῦ, λησμονοῦν ἐκεῖνα ποὺ ἄκουσαν καὶ ἀπομακρύνονται ἀπὸ τὴν πίστη.

Ἡ τρίτη τάξη τῶν ἀνθρώπων μοιάζει μὲ τὸ ἔδαφος ποὺ εἶναι γεμᾶτο σπόρους ἀγκαθιῶν. Οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ ἀκοῦν τὸν θεῖο λόγο καὶ ἀρχίζουν νὰ ἀγωνίζονται, σὲ λίγο ὅμως πνίγονται ἀπὸ τίς ἀγωνιώδεις φροντίδες γιὰ τὴν ἀπόκτηση πλούτου καὶ ἀπὸ τίς ἁμαρτωλὲς ἀπολαύσεις τῆς ζωῆς, καὶ τὰ ξεχνοῦν ὅλα.

Τέλος ὑπάρχουν κι ἐκεῖνοι οἱ ἄνθρωποι ποὺ μοιάζουν μὲ τὴν καλὴ καὶ εὔφορη γῆ. Αὐτοὶ ἔχουν καλὴ διάθεση, ἀκοῦν μὲ πολλὴ προσοχὴ τὸν θεῖο λόγο καὶ τὸν κρατοῦν σφικτὰ μέσα στὴν ψυχή τους, δείχνουν ὑπομονὴ στοὺς πειρασμοὺς καὶ τίς θλίψεις καὶ ἔτσι ἀποφέρουν πολλοὺς καρπούς.

ΠΟΣΟ θὰ θέλαμε κι ἐμεῖς νὰ ἦταν ἡ καρδιά μας γῆ ἀγαθὴ καὶ καρποφόρος! Πῶς μπορεῖ λοιπὸν ὁ καθένας μας νὰ ἔχει τέτοια καρδιά;

Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ σπείρεται συχνὰ στὴν ψυχή μου, νὰ σκεφθεῖ καθένας μας. Δὲν πρέπει νὰ ἀδιαφορήσω στὴ φωνὴ τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ νὰ ἔχω προθυμία στὸ νὰ ἀκούω καὶ νὰ δέχομαι τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ. Νὰ μὴν πῶ· «φτάνει· ἀρκετὰ διάβασα τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ». Ἀντιθέτως, ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ θὰ πρέπει συνεχῶς νὰ κυκλοφορεῖ μέσα μου, γιὰ νὰ ἀποφέρει καρπούς.

Καὶ ταυτόχρονα νὰ ἀγωνίζομαι συστηματικὰ γιὰ τὴν ἐφαρμογὴ ὅσων ἀκούω. Ἡ καρποφορία δὲν γίνεται αὐτομάτως. Χρειάζεται συστηματικὴ προσπάθεια καί μεθοδικότητα πάνω σὲ συγκεκριμένα σημεῖα καὶ ἐκδηλώσεις τοῦ χαρακτῆρα μου. Χρειάζεται ἐπιμονὴ στὸν ἀγῶνα καὶ ὑπομονή.

Καὶ ὅταν κάνω ἐγὼ αὐτὸ ποὺ πρέπει, ὁ Κύριος θὰ δίνει τὴν χάρη Του καὶ τὴν καρποφορία.

 (Δι­α­σκευ­ὴ ἀ­πὸ πα­λαι­ὸ τό­μο τοῦ Πε­ρι­ο­δι­κοῦ «Ο ΣΩ­ΤΗΡ»)

 

 

Ἱερὸς Ναὸς Ἁγίου Νεκταρίου στὴ Χλώρακα, ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

  

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

ΜΙΑ ΔΙΟΡΘΩΣΗ. Η ΟΜΙΛΙΑ ΑΠΟΨΕ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΝΕΚΤΑΡΙΟ  ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΣΤΙΣ 6.00 ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΤΙΣ 5.30 ΠΟΥ ΚΑΤΑ ΛΑΘΟΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ  ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΩΣ.

Ἡ Ἱερὰ Μητρόπολις Πάφου καὶ

ὁ Ἱερὸς Ναὸς Ἁγίου Νεκταρίου στὴ Χλώρακα

σᾶς προσκαλοῦν στὴν  ΟΜΙΛΊΑ,

ποὺ θὰ γίνει

στὸν Ἱερὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου

στὴ Χλώρακα

τὴν Τρίτη 11 Ὀκτωβρίου,

στὶς 6.00 τὸ ἀπόγευμα.

Ὁμιλητής:

ὁ Ἀρχιμανδρίτης  π. Χριστόδουλος Κογιώνης,

Θεολόγος – Συγγραφέας,

Θέμα:

«Τὰ 5 σκαλοπάτια τῆς μετάνοιας»

ΚΥΡΙΑΚΗ Γ΄ ΛΟΥΚΑ. ΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ

 

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΦΟΥ

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΧΛΩΡΑΚΑΣ         

ΚΥΡΙΑΚΗ Γ΄ ΛΟΥΚΑ

(9 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2022)

 Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ (ΙΖ΄ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ)  

Ἀδελφοί, ὑμεῖς ἐστε ναὸς Θεοῦ ζῶντος, καθὼς εἶπεν ὁ Θεὸς ὅτι ἐνοικήσω ἐν αὐτοῖς καὶ ἐμπεριπατήσω, καὶ ἔσομαι αὐτῶν Θεός, καὶ αὐτοὶ ἔσονταί μοι λαός. Διὸ ἐξέλθετε ἐκ μέσου αὐτῶν καὶ ἀφορίσθητε, λέγει Κύριος, καὶ ἀκαθάρτου μὴ ἅπτεσθε, κἀγὼ εἰσδέξομαι ὑμᾶς, καὶ ἔσομαι ὑμῖν εἰς πατέρα, καὶ ὑμεῖς ἔσεσθέ μοι εἰς υἱοὺς καὶ θυγατέρας, λέγει Κύριος παντοκράτωρ. Ταύτας οὖν ἔχοντες τὰς ἐπαγγελίας, ἀγαπητοί, καθαρίσωμεν ἑαυτοὺς ἀπὸ παντὸς μολυσμοῦ σαρκὸς καὶ πνεύματος, ἐπιτελοῦντες ἁγιωσύνην ἐν φόβῳ Θεοῦ.         

                  (Β΄ Κορ. Ϛ΄[6] 16-18, ζ΄1)

 

ΕΡ­ΜΗ­ΝΕΙΑ (Π.Ν.ΤΡΕΜ­ΠΕ­ΛΑ)

Ἀ­δελ­φοί, πῶς μπορεῖ νὰ βρίσκονται στὸν ἴδιο τόπο ὁ ναὸς τοῦ Θεοῦ καὶ τὰ εἴδωλα; Ναὶ δὲν ἔχουν καμία θέση τὰ εἴδωλα σὲ σᾶς. Διότι ἐσεῖς εἶστε ναός τοῦ ζωντανοῦ Θεοῦ, ὅπως εἶπε στήν Παλαιά Διαθήκη ὁ Θεός ὅτι θά κατοικήσω μέσα τους καί θά περπατήσω ἀνάμεσά τους, καί θά εἶμαι Θεός δικός τους κι αὐτοί θά εἶναι λαός μου. Γι’ αὐτό βγεῖτε καί φύγετε μακριά ἀπό τούς ἀπίστους καί ξεχωρίστε ἀπ’ αὐτούς, λέει ὁ Κύριος, καί μήν ἀγγίζετε ὁτιδήποτε ἀκάθαρτο. Καί τότε ἐγώ θά σᾶς δεχθῶ μέ πατρική στοργή. Καί θά γίνω πατέρας σας, κι ἐσεῖς θά εἶστε γιοί μου καί κόρες μου, λέει ὁ Κύριος ὁ Παντοκράτωρ. Αφοῦ λοιπόν ἔχουμε αὐτές τίς ὑποσχέσεις, ἀγαπητοί, ἄς καθαρίσουμε τούς ἑαυτούς μας ἀπό κάθε τι πού μολύνει τό σῶμα καί τό πνεῦμα μας, κι ἄς τελειοποιούμαστε στήν ἁγιοσύνη μέ τό φόβο τοῦ Θεοῦ.

 

ΤΟ ΙΕΡΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ

Τῷ και­ρῷ ἐ­κεί­νῳ, ἐ­πο­ρε­ύ­ε­το ὁ Ἰ­η­σοῦς εἰς πό­λιν κα­λου­μέ­νην Να­ΐν· καὶ συ­νε­πο­ρε­ύ­ον­το αὐ­τῷ οἱ μα­θη­ταὶ αὐ­τοῦ ἱ­κα­νοὶ καὶ ὄ­χλος πο­λύς. ὡς δὲ ἤγ­γι­σε τῇ πύ­λῃ τῆς πό­λε­ως, καὶ ἰ­δοὺ ἐ­ξε­κο­μί­ζε­το τε­θνη­κὼς υἱ­ὸς μο­νο­γε­νὴς τῇ μη­τρὶ αὐ­τοῦ, καὶ αὕ­τη ἦν χή­ρα, καὶ ὄ­χλος τῆς πό­λε­ως ἱ­κα­νὸς ἦν σὺν αὐ­τῇ. καὶ ἰ­δὼν αὐ­τὴν ὁ Κύ­ριος ἐ­σπλαγ­χνί­σθη ἐ­π' αὐ­τῇ καὶ εἶ­πεν αὐ­τῇ· Μὴ κλαῖ­ε· καὶ προ­σελ­θὼν ἥ­ψα­το τῆς σο­ροῦ, οἱ δὲ βα­στά­ζον­τες ἔ­στη­σαν, καὶ εἶ­πε· Νε­α­νί­σκε, σοὶ λέ­γω, ἐ­γέρ­θη­τι. καὶ ἀ­νε­κά­θι­σεν ὁ νε­κρὸς καὶ ἤρ­ξα­το λα­λεῖν, καὶ ἔ­δω­κεν αὐ­τὸν τῇ μη­τρὶ αὐ­τοῦ. ἔ­λα­βε δὲ φό­βος πάν­τας, καὶ ἐ­δό­ξα­ζον τὸν Θε­ὸν, λέ­γον­τες ὅ­τι Προ­φή­της μέ­γας ἐ­γή­γερ­ται ἐν ἡ­μῖν, καὶ ὅ­τι ἐ­πε­σκέ­ψα­το ὁ Θε­ὸς τὸν λα­ὸν αὐ­τοῦ.    

(Λουκ. ζ΄[7] 11 – 16)

 

ΠΟΡΕΙΑ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΟΥ

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ

1. ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ

Ὁ Κύριος μέ τούς μαθητές Του κατευθύνεται σήμερα πρός τήν πόλη Ναΐν. Πλήθη λαοῦ τόν ἀκολουθοῦν. Μά κα­θώς πλησιάζουν στήν πόλη, βλέπουν κάτι θλιβερό. Ἡ χαρούμενη καί εἰρηνική πο­ρεία τοῦ Κυρίου συναντᾶ μπροστά της μία ἄλλη πολυάριθμη πορεία βυθισμένη στόν πόνο καί τή θλίψη. Τά πλήθη συνο­δεύουν μιά χήρα μάνα, πού ἔχασε τό μο­νάκριβο παιδί της καί τό ὁδηγεῖ στήν τε­λευταία του κατοικία. Κλαίει καί ὀδύρε­ται ἡ δυστυχισμένη μάνα γύρω ἀπό τό φέρετρο τοῦ νεκροῦ παιδιοῦ της καί μαζί της πενθεῖ ὅλη ἡ πόλη. Διότι τό ὁδυνηρό αὐτό γεγονός συγκλόνισε ὅλους τούς κατοίκους της, οἱ ὁποῖοι, μέ τή θλίψη ζωγραφισμένη στά πρόσωπά τους καί τόν πόνο νά βασιλεύει στήν καρδιά τους, ἦρθαν νά συμπαρασταθοῦν στή βα­σανισμένη μάνα.

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ κάθε ἀνθρώπου ἦταν ἀσφαλῶς γεγονός λυπηρό γιά ὅλους τούς κατοίκους τῆς πόλεως ἐκείνης. Ὅταν ὅμως πρόκειται γιά θάνατο νέου ἀνθρώπου καί μάλιστα μονάκριβου παιδιοῦ μιᾶς χήρας μάνας, τότε ὁ σπαρα­γμός τῆς ψυχῆς εἶναι ἀκόμη μεγαλύτερος καί ὁ πόνος δυσβάστακτος.

Κάποτε μάλιστα ὁ πόνος γιά τόν θά­νατο κάποιου ἀγαπημένου προσώπου ἀ­ναστατώνει τόν ἄνθρωπο, τοῦ σκοτίζει τόν νοῦ καί γεμίζει τήν ψυχή μέ ἀπελπι­σία. Ἰδιαιτέρως οἱ ἄνθρωποι πού ζοῦν μακριά ἀπό τόν Θεό, ἀντιμετωπίζουν τόν θάνατο μέ ἀπόγνωση, μέ ἀπαρηγό­ρητες κραυγές καί ἀρρωστημένες ἐκδη­λώσεις, πού κάνουν τήν κατάσταση ἀφόρητη. Αὐτοί βέβαια ζοῦν χωρίς Θεό, χω­ρίς ἐλπίδα καί στήριγμα.

Οἱ πιστοί ὅμως Χριστιανοί δέν δικαιο­λογούμαστε νά ἀντιμετωπίζουμε τόν θά­νατο μέ τέτοιες ἐκδηλώσεις καί πολύ περισσότερο μέ γογγυσμούς καί ἀπιστία ἔναντι τοῦ Θεοῦ. Βέβαια δέν μποροῦ­με νά μένουμε ἀναίσθητοι καί ἀπαθεῑς μπροστά στό ὀδυνηρό καί συγκλονι­στικό γεγονός τοῦ θανάτου. Θά πονέ­σουμε, θά κλάψουμε, θά θρηνήσουμε. Ἀλλά καί θά καταφύγουμε μέ ἐλπίδα στό ἔλεος καί τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Καί τό οὐσιαστικότερο, θά προσευχηθοῦμε μέ πόνο γιά τήν ἀνάπαυση τῆς ψυχῆς τοῦ κεκοιμημένου.

Μέ μία τέτοια στάση ἀπέναντι στόν θάνατο θά ἀπαλύνεται ὁ πόνος μας. Ὁ Κύριος τοῦ ἐλέους θά ἔρχεται στή ζωή μας καί θά μᾶς παρηγορεῖ. Αὐτό ἔκανε καί στήν ἀπαρηγόρητη χήρα τῆς Ναΐν, ὅπως δείχνει ἡ συνέχεια τοῦ εὐαγγελίου.

 

2. Η ΖΩΗ ΚΑΙ Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ

Ὅταν ὁ Κύριος ἔφθασε μπροστά στό φέρετρο τοῦ παιδιοῦ καί εἶδε τή δυστυχισμένη μάνα νά κλαίει μέ πόνο, τήν πλησιάζει μέ στοργή καί τῆς λέει:

—Μήν κλαῖς.

Καί συγχρόνως ἁπλώνει τό χέρι Του καί ἀγγίζει τό φέρετρο. Ὅλοι τώρα στρέφουν τά μάτια τους ἐκεῖ. Ὁ πολυεύσπλαγχνος Κύριος κοιτάζει μέ πόνο τό νεκρό παιδί καί μέ τήν ἐξουσιαστική φωνή Του λέγει:

—«Νεανίσκε, σοὶ λέγω, ἐγέρθητι». Νεαρέ , σέ σένα μιλῶ, σήκω ἐπάνω!

Τό θέαμα πλέον γίνεται συνταρακτικό. Τά δυό μάτια τοῦ νεκροῦ ἀγοριοῦ ἀνοίγουν καί ἀντικρίζουν τόν Κύριο τῆς ζωῆς. Κι ἀμέσως μπροστά στά ἔκπληκτα μάτια τῆς μάνας ὁ νέος ἀνασηκώνεται στό φέρετρο καί ἀρχίζει νά μιλᾶ. Τότε ὁ πανάγαθος Κύριος παραδίδει τό παιδί στή μάνα, ἡ ὁποία μέ λαχτάρα τό παίρνει στήν ἀγκαλιά της.

Τό θαῦμα αὐτό προκάλεσε μεγάλο φόβο σέ ὅλους. Διότι κατάλαβαν πὼς ὁ Ἰησοῦς Χριστός ἦταν παντοδύναμος καί εἶχε τήν ἐξουσία νά κυριαρχεῖ στή ζωή καί τόν θάνατο. Συγχρόνως ὅμως δοξολόγησαν τόν Θεό γιά τό ἔλεος ποὺ ἔδειξε στή χήρα μάνα. Κι ὅλοι ώμολογοῦσαν πὼς κάποιος μεγάλος προφήτης ἐπισκέφθηκε τόν λαό Του.

ΗΤΑΝ πραγματικὰ συγκλονιστικὴ ἡ στιγμὴ ποὺ μπροστὰ σὲ τόσους ἀνθρώπους ὁ Κύριος ἀνέστησε τὸν νέο τῆς Ναΐν. Πῶς ὁ θρῆνος καὶ ὁ πόνος μετατράπηκαν ἀμέσως σὲ χαρὰ καὶ πανηγύρι! Πῶς ἄντεξε αὐτὴ ἡ μάνα τόσο ἔντονες συγκινήσεις; Τί αἰσθήματα ἀλήθεια ἔνοιωσε γιὰ τὸν Κύριο, τὸν εὐεργέτη της! Ἀλλὰ καὶ ὅλοι βλέποντας τὸ ἐκπληκτικὸ θέαμα βεβαιώθηκαν ὅτι ὁ Κύριος εἶναι ὁ ἐξουσιαστὴς τῆς ζωῆς καὶ τοῦ θανάτου· ὅτι ὁ θάνατος δὲν ὁδηγεῖ στὸν ἀφανισμό, ἀλλὰ ὑπάρχει καὶ ἄλλη ζωή· ὑπάρχει ἀνάσταση.

Ὁ θάνατος δὲν εἶναι ἐξαφάνιση, ἀλλὰ χωρισμὸς τοῦ σώματος ἀπὸ τὴν ψυχή. Ἕνας χωρισμὸς ποὺ θὰ διαρκέσει μέχρις ὅτου ὁ Κύριος, ὁ ἐξουσιαστὴς τῆς ζωῆς καὶ τοῦ θανάτου, θὰ ἀναστήσει τὰ νεκρὰ σώματα τῶν ἀνθρώπων καὶ θὰ τὰ ἑνώσει καὶ πάλι μὲ τίς ψυχές τους. Ἡ ἀνάσταση τοῦ υἱοῦ τῆς χήρας, καὶ κυρίως ἡ ἔνδοξη ἀνάσταση τοῦ Κυρίου μας εἶναι πρόδρομος καὶ τῆς δικῆς μας ἀναστάσεως. Περιμένουμε ὅλοι μας μὲ ἐλπίδα τὴν ἀνάστασή μας στὴν αἰώνια Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Προσδοκοῦμε «ἀνάστασιν νεκρῶν καὶ ζωὴν τοῦ μέλλοντος αἰῶνος».

Ἡ μεγάλη αὐτὴ ἀλήθεια τῆς ἀναστάσεως τῶν νεκρῶν θὰ πρέπει νὰ μᾶς βοηθήσει νὰ παύσουμε τὴν προσκόλλησή μας στὸν κόσμο αὐτὸ καὶ τίς ἡδονές του· νὰ συναισθανθοῦμε τὴ ματαιότητα αὐτῆς τῆς ζωῆς καὶ τὴν ἀσύγκριτη ὡραιότητα τῆς ἄλλης· νὰ σκεφθοῦμε σοβαρότερα τὸ πρόβλημα τῆς σωτηρίας μας καὶ τὸ αἰώνιο μέλλον μας. Καὶ νὰ ἀγωνισθοῦμε νὰ ἔχουμε «χριστιανὰ τὰ τέλη τῆς ζωῆς ἡμῶν, ἀνώδυνα, ἀνεπαίσχυντα, εἰρηνικά». Ὥστε νὰ ὁδηγηθοῦμε ὄχι σὲ ἀνάσταση κρίσεως, ἀλλὰ σὲ ἀνάσταση ζωῆς. Ζωῆς αἰωνίου στὴν ἐπουράνια Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

(Δι­α­σκευ­ὴ ἀ­πὸ πα­λαι­ὸ τό­μο τοῦ Πε­ρι­ο­δι­κοῦ «Ο ΣΩΤΗΡ»)

 

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΟΜΙΛΙΑ

 

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Ἡ Ἱερὰ Μητρόπολις Πάφου καὶ

ὁ Ἱερὸς Ναὸς Ἁγίου Νεκταρίου στὴ Χλώρακα

σᾶς προσκαλοῦν στὴν  Ομιλία,

ποὺ θὰ γίνει

στὸν Ἱερὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου

στὴ Χλώρακα

τὴν Τρίτη 11 Ὀκτωβρίου,

στὶς 6.00 τὸ ἀπόγευμα.

Ὁμιλητής:

ὁ Ἀρχιμανδρίτης  π. Χριστόδουλος Κογιώνης,

Θεολόγος – Συγγραφέας,

Θέμα:

«Τὰ 5 σκαλοπάτια τῆς μετάνοιας»

ΑΚΟΛΟΥΘΙΕΣ ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

 ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΦΟΥ

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ

 

ΑΚΟΛΟΥΘΙΕΣ ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

 

2 ΚΥΡΙΑΚΗ Β' Λου­κᾶ. Β΄ Λ­Ο­Υ­ΚΑ. Ἀ­πό­στολος (Κορ. Ϛ΄[6] 1 – 10), Εὐ­αγγέλιο (Λουκ. Ϛ΄[6]  31 - 36).

Κυ­πρια­νοῦ καί Ἰ­ου­στί­νης τῶν Μαρ­τύ­ρων, Θε­ο­φί­λου ὁ­σί­ου.

Πάν­των τῶν ἐν νή­σῳ Κύ­πρῳ δι­α­λαμ­ψάν­των Ἁ­γί­ων

 9 ΚΥΡΙΑΚΗ Γ' Λ­Ο­Υ­ΚΑ. Ἀ­πό­στολος (Β΄ Κορ. Ϛ΄[6] 16 – 18, ζ΄[7] 1), Εὐ­αγγέλιο (Λ­ο­υκ. ζ΄[7]  11 - 16). 

Ἰακώβου ἀποστόλου, υἱοῦ τοῦ Ἀλφαίου. Τῶν ὁσίων Ἀνδρονίκου καὶ Ἀθανασίας τῆς συμβίας αὐτοῦ. Ἀβραὰμ τοῦ δικαίου καὶ Λὼτ τοῦ ἀνεψιοῦ αὐτοῦ.     

16 ΚΥΡΙΑΚΗ Δ' Λ­Ο­Υ­ΚΑ. Τ­ῶν Ἁγ. Πα­τέ­ρων Ζ' Οἰκ. Συ­νό­δου. Ἀ­πό­στολος (Τίτ. γ΄[3] 8 – 15), Εὐ­αγγέλιο (Λουκ. η΄[8]  5 - 15). Λογγίνου τοῦ ἑκατοντάρχου καὶ τῶν συναναιρεθέντων αὐτῷ δύο μαρτύρων. 18 ΤΡΙΤΗ Ἀ­πο­στό­λου Λου­κᾶ τοῦ Εὐ­αγ­γε­λι­στοῦ, Μα­ρί­νου Γέ­ρον­τος

23 Κ­Υ­Ρ­Ι­Α­ΚΗ Ϛ ΄ Λ­Ο­Υ­ΚΑ. Ἀ­πό­στολος (Γαλ. α΄[1] 11  – 19), Εὐ­αγγέλιο (Λ­ουκ. η΄[8] 27 - 39),

Ἰακώβου Ἀποστόλου τοῦ Ἀδελφοθέου, Ἰγνατίου Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, Μακαρίου τοῦ ῾Ρωμαίου ὁσίου

 26 ΤΕΤΑΡΤΗ Δη­μη­τρί­ου Με­γα­λο­μάρ­τυ­ρος τοῦ Μυ­ρο­βλύ­του

 30 ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ Λ­Ο­Υ­ΚΑ. Ἀ­πό­στολος (Β΄ Κ­ορ. ια΄[11] 31 – ιβ΄[12] 9), Εὐ­αγγέλιο (Λουκ. ιϚ΄[16]  19 - 31).

Ζηνοβίου καὶ Ζηνοβίας τῶν αὐταδέλφων μαρτύρων, Κλεόπα καὶ Ἀρτεμᾶ Ἀποστόλων, Μαρκιανοῦ Ἐπισκόπου Συρακούσης ἱερομάρτυρος, Θεράποντος  ἐν Λυθροδόντᾳ ὁσίου

 

ΩΡΑΡΙΟ ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ: 5.00 Μ.Μ.

 ΟΡΘΡΟΣ: 6.30 Π.Μ