ΚΥΡΙΑΚΗ Α΄ ΛΟΥΚΑ. ΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΦΟΥ

 ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΠΑΥΛΟΥ ΚΑΙ ΒΑΡΝΑΒΑ

  ΚΥΡΙΑΚΗ Α΄ ΛΟΥΚΑ

(27 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2015)

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ (ΙΗ΄ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ)

Ἀδελφοί, ὑμεῖς ἐστε ναὸς Θεοῦ ζῶντος, καθὼς εἶπεν ὁ Θεὸς ὅτι ἐνοικήσω ἐν αὐτοῖς καὶ ἐμπεριπατήσω, καὶ ἔσομαι αὐτῶν Θεός, καὶ αὐτοὶ ἔσονταί μοι λαός. Διὸ ἐξέλθετε ἐκ μέσου αὐτῶν καὶ ἀφορίσθητε, λέγει Κύριος, καὶ ἀκαθάρτου μὴ ἅπτεσθε, κἀγὼ εἰσδέξομαι ὑμᾶς, καὶ ἔσομαι ὑμῖν εἰς πατέρα, καὶ ὑμεῖς ἔσεσθέ μοι εἰς υἱοὺς καὶ θυγατέρας, λέγει Κύριος παντοκράτωρ. Ταύτας οὖν ἔχοντες τὰς ἐπαγγελίας, ἀγαπητοί, καθαρίσωμεν ἑαυτοὺς ἀπὸ παντὸς μολυσμοῦ σαρκὸς καὶ πνεύματος, ἐπιτελοῦντες ἁγιωσύνην ἐν φόβῳ Θεοῦ.

 (Β΄ Κορ. στ΄[6] 16-18, ζ΄[7] 1)

ΕΡΜΗΝΕΙΑ. Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ

Ἀ­δελ­φοί, ἐσεῖς εἶστε ναὸς τοῦ ζωντανοῦ Θεοῦ, ὅπως εἶπε στὴν Παλαιὰ Διαθήκη ὁ Θεὸς ὅτι θὰ κατοικήσω μέσα τους καὶ θὰ περπατήσω ἀναμεσά τους, καὶ θὰ εἶμαι Θεὸς δικός τους κι αὐτοὶ θὰ εἶναι λαός μου. Γι' αὐτὸ βγεῖτε καὶ φύγετε μακριὰ ἀπό τούς ἀπίστους καὶ ξεχωρίστε ἀπ' αὐτούς, λέει ὁ Κύριος, καὶ μὴν ἀγγίζετε ὁτιδήποτε ἀκάθαρτο. Καὶ τότε ἐγώ θὰ σᾶς δεχθῶ μὲ πατρικὴ στοργή. Καὶ θὰ γίνω πατέρας σας, κι ἐσεῖς θὰ εἶστε παιδιά μου καὶ κόρες μου, λέει ὁ Κύριος ὁ Παντοκράτωρ. Ἀφοῦ λοιπὸν ἔχουμε αὐτὲς τὶς ὑποσχέσεις, ἀγαπητοί, ἂς καθαρίσουμε τοὺς ἑαυτούς μας ἀπό κάθε τι πού μολύνει τὸ σῶμα καὶ τὸ πνεῦμα μας, κι ἂς τελειοποιούμαστε στὴν ἁγιοσύνη μὲ τὸ φόβο τοῦ Θεοῦ.

ΤΟ ΙΕΡΟ  ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἑ­στὼς ὁ Ἰησοῦς πα­ρὰ τὴν λί­μνην Γεν­νη­σα­ρέτ, εἶ­δε δύ­ο πλοῖ­α ἑ­στῶ­τα πα­ρὰ τὴν λί­μνην· οἱ δὲ ἁ­λι­εῖς ἀ­πο­βάν­τες ἀ­π’ αὐ­τῶν ἀ­πέ­πλυ­νον τὰ δί­κτυ­α. ἐμ­βὰς δὲ εἰς ἓν τῶν πλο­ί­ων, ὃ ἦν τοῦ Σίμωνος, ἠ­ρώ­τη­σεν αὐ­τὸν ἀ­πὸ τῆς γῆς ἐ­πα­να­γα­γεῖν ὀ­λί­γον· καὶ κα­θί­σας ἐ­δί­δα­σκεν ἐκ τοῦ πλο­ί­ου τοὺς ὄ­χλους. ὡς δὲ ἐ­παύ­σα­το λα­λῶν, εἶ­πε πρὸς τὸν Σίμωνα· Ἐ­πα­νά­γα­γε εἰς τὸ βά­θος καὶ χα­λά­σα­τε τὰ δί­κτυ­α ὑ­μῶν εἰς ἄ­γραν. καὶ ἀ­πο­κρι­θεὶς Σίμων εἶ­πεν αὐ­τῷ· Ἐ­πι­στά­τα, δι' ὅ­λης τῆς νυκ­τὸς κο­πι­ά­σαν­τες οὐ­δὲν ἐ­λά­βο­μεν· ἐ­πὶ δὲ τῷ ῥή­μα­τί σου χα­λά­σω τὸ δί­κτυ­ον. καὶ τοῦ­το ποι­ή­σαν­τες συ­νέ­κλει­σαν πλῆ­θος ἰ­χθύ­ων πο­λύ· δι­ερ­ρή­γνυ­το δὲ τὸ δί­κτυ­ον αὐ­τῶν. καὶ κα­τέ­νευ­σαν τοῖς με­τό­χοις τοῖς ἐν τῷ ἑ­τέ­ρῳ πλο­ί­ῳ τοῦ ἐλ­θόν­τας συλ­λα­βέ­σθαι αὐ­τοῖς· καὶ ἦλ­θον, καὶ ἔ­πλη­σαν ἀμ­φό­τε­ρα τὰ πλοῖ­α, ὥ­στε βυ­θί­ζε­σθαι αὐ­τά. ἰ­δὼν δὲ Σίμων Πέτρος προ­σέ­πε­σε τοῖς γό­να­σιν Ἰ­η­σοῦ λέ­γων· Ἔ­ξελ­θε ἀ­π' ἐ­μοῦ, ὅ­τι ἀ­νὴρ ἁ­μαρ­τω­λός εἰ­μι, Κύριε· θάμ­βος γὰρ πε­ρι­έ­σχεν αὐ­τὸν καὶ πάν­τας τοὺς σὺν αὐ­τῷ ἐ­πὶ τῇ ἄ­γρᾳ τῶν ἰ­χθύ­ων ᾗ συ­νέ­λα­βον, ὁ­μο­ί­ως δὲ καὶ Ἰάκωβον καὶ Ἰ­ω­άν­νην, υἱ­οὺς Ζε­βε­δα­ί­ου, οἳ ἦ­σαν κοι­νω­νοὶ τῷ Σίμωνι. καὶ εἶ­πε πρὸς τὸν Σίμωνα ὁ Ἰ­η­σοῦς· Μὴ φο­βοῦ· ἀ­πὸ τοῦ νῦν ἀν­θρώ­πους ἔ­σῃ ζω­γρῶν. καὶ κα­τα­γα­γόν­τες τὰ πλοῖ­α ἐ­πὶ τὴν γῆν, ἀ­φέν­τες ἅ­παν­τα ἠ­κο­λο­ύ­θη­σαν αὐ­τῷ.

                                                  (Λουκ. ε΄[5] 1 – 11)                                                                                          

ΥΠΑΚΟΗ ΟΛΟΨΥΧΗ

ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΗ ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ  

ΠΑΡΑΔΟΞΟΣ ΠΟΛΥ ὑπῆρξε ὁ ἄμβωνας τὸν ὁποῖο χρησιμοποίησε ὁ Κύριος, γιά νά μιλήσει ἐκεῖνο τὸ πρωινό. Βρίσκεται στὴν ὄχθη τῆς λίμνης Γεννησαρέτ, ὅπου δύο πλοιάρια ἦσαν ἀραγμένα καὶ οἱ ψαράδες ἰδιοκτῆτες τους εἶχαν ἀποβιβασθεῖ στήν ξηρά καὶ ἔπλεναν τὰ δίχτυα μετὰ ἀπό τό ὁλονύκτιο, ἀλλὰ καὶ τελείως ἄκαρπο ψάρεμα. Ἐν τῷ μεταξὺ πλήθη λαοῦ συγκεντρώθηκαν, μόλις πῆραν εἴδηση ὅτι ὁ Κύριος βρίσκεται ἐκεῖ. Ὁ χῶρος εἶναι ἄβολος, ὁ Κύριος ὅμως βρίσκει λύση. Μπαίνει στὸ ἕνα ἀπό τὰ δύο πλοῖα, τό ὀποῖο ἀνῆκε στόν Πέτρο, καὶ τὸν παρακάλεσε νὰ τὸ ἀπομακρύνει λίγο ἀπό τήν ξηρά. Ὅταν αὐτὸ ἔγινε, ὁ Κύριος κάθησε στὸ πλοιάριο καὶ ἄρχισε νὰ διδάσκει ἀπό ἐκεῖ τόν λαό.

Η ΘΑΥΜΑΣΤΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ κάποια στιγμὴ τελείωσε. Τότε ὁ Κύριος ἀπευθύνεται πρὸς τὸν Πέτρο καὶ τὸν προτρέπει νὰ ὁδηγήσει καὶ πάλιν τό πλοῖο στὸ βάθος τῆς λίμνης καί νά ρίξει τὰ δίχτυα γιά ψάρεμα. Ὁ Πέτρος, ὡς ἔμπειρος ψαρᾶς, γνωρίζει ὅτι ἡ ὥρα δὲν εἶναι κατάλληλη. Παρ' ὅλο αὐτὸ ὅμως καὶ παρ' ὅλον τὸν ὁλονύκτιο κόπου του πείθεται προθύμως στὸν λόγο τοῦ Κυρίου. «Ἐπί τῷ ρήματί σου χαλάσω τὸ δίκτυον»   ὑπακούοντας στὸν λόγον σου θὰ ρίξω τὸ δίχτυ, λέγει.

ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΥΠΗΡΞΕ θαυμαστό. Πλημμύρισε τὸ δίχτυ ἀπό τὰ πολλὰ ψάρια. Ἀναγκάζεται τότε ὁ Πέτρος νά καλέσει καὶ τὸ ἄλλο πλοιάριο, ποὺ ἀνῆκε στὸν Ἰάκωβο καί τόν Ἰωάννη, γιὰ νὰ τοὺς βοηθήσει. Γέμισαν καὶ τὰ δύο πλοῖα μέ ψάρια  καὶ τόσο πολύ, ὥστε κινδύνευαν νὰ βυθισθοῦν.

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΣΥΝΕΚΛΟΝΙΣΕ τὸν Πέτρο. Παρ’ ὅλο ὅτι εἶχε ἤδη παρακολουθήσει καὶ ἄλλα θαύματα τοῦ Κυρίου, αὐτὸ ἐδῶ τοῦ ὁμιλεῖ ἰδιαιτέρως. Ἀρχίζει νὰ ἀντιλαμβάνεται καλύτερα τό μεγαλεῖο τοῦ Κυρίου καὶ ταυτόχρονα αἰσθάνεται βαθιὰ τὴ δική του ἁμαρτωλότητα. Γι' αὐτὸ καὶ γονατίζει συντετριμμένος ἐνώπιον τοῦ θαυματουργοῦ Διδασκάλου καὶ Τὸν παρακαλεῖ νὰ φύγει ἀπό κοντά του, διότι Ἐκεῖνος εἶναι ἅγιος, ἐνῷ ὅ ἴδιος, ὁ Πέτρος, εἶναι ἁμαρτωλὸς πολύ: «ἔξελθε ἀπ’ ἐμοῦ, ὅτι ἀνήρ ἁμαρτωλὸς εἰμι, Κύριε»! Τὰ λόγια του αὐτά ὑπῆρξαν ξεχείλισμα τῆς μεγάλης ἐκπλήξεως πού τὸν κατέλαβε, ὅπως καί τούς συνεταίρους του, τὸν Ἰάκωβο καί τόν Ἰωάννη, τοὺς υἱοὺς τοῦ Ζεβεδαίου.

Η ΜΕΓΑΛΗ ΣΤΙΓΜΗ εἶχε πλέον φθάσει. Ὁ Κύριος καλεῖ τώρα τὸν Πέτρο νά γίνει Ἀποστολός Του. Μὴ φοβᾶσαι, τοῦ λέγει. «Ἀπὸ τοῦ νῦν ἀνθρώπους ἔσῃ ζωγρῶν»· ἀπό τώρα καὶ στὸ ἑξῆς θά ψαρεύεις ζωντανοὺς ἀνθρώπους.

Η ΚΛΗΣΗ ΕΓΙΝΕ. Καὶ ὁ Πέτρος καὶ οἱ ἄλλοι Μαθηταί δὲν ἀναβάλλουν. Ὁδηγοῦν τὰ πλοῖα στὴν ξηρά, ἐγκαταλείπουν τὰ πάντα καὶ ἀκολουθοῦν τόν Κύριο γιὰ πάντα.

ΑΝΑΓΚΗ ΠΡΟΘΥΜΙΑΣ

Ὁ ἄνθρωπος ὑποφέρει. Συχνὰ βασανίζεται πολύ. Κοπιάζει, ταλαιπωρεῖται, πάσχει. Μπορεῖ νὰ ἐπαναλάβει αὐτολεξεί τὸ παρά- πονο τοῦ Πέτρου: «δι’ ὅλης τῆς νυκτὸς κοπιάσαντες οὐδὲν ἐλάβομεν»· ἐνῷ κουρασθήκαμε ὅλη τὴ νύκτα, δὲν ἐπιάσαμε τίποτε.

«Οὐδὲν ἐλάβομεν». Τόσος κόπος, τόση ταλαιπωρία καὶ τὸ ἀποτέλεσμα, μηδέν. Πόσοι ἀπό μᾶς δὲν τὸ λέμε αὐτὸ διαπιστώνοντας τὴν πνευματικὴ μας πτωχεία! Πόσοι γονεῖς, ποὺ βλέπουν τοὺς κόπους τους γιὰ τὰ παιδιά τους νὰ πηγαίνουν χαμένοι, δὲν ἐκφράζουν τὴν πίκρα καὶ τὴν ἀπογοήτευση τους μὲ τὰ λόγια: «δὲν ἐκάναμε τίποτε»!

«Οὐδὲν ἐλάβομεν». Οἱ δικοί μας κόποι ἔμειναν ἄκαρποι. Ὡστόσο τὸ πρᾶγμα δὲν τελειώνει ἐδῶ. Ἐδῶ μᾶλλον θὰ λέγαμε ὅτι ἀρχίζει. Ἀρκεῖ νὰ καταλάβουμε ὅτι κοντὰ μας βρίσκεται ὁ Θεός. Ὁ Κύριος θὰ κάνει αἰσθητή τήν παρουσία Του τήν ὥρα πού ἐμεῖς θὰ ἔχουμε ἀπογοητευθεῖ ἀπό τὶς δικὲς μας προσπάθειες καὶ ἱκανότητες. Καὶ τότε, ἐκείνη ἀκριβῶς τὴ στιγμή, θὰ πρέπει νὰ δείξουμε προθυμία νὰ ὑπακούσουμε στὸ θέλημά Του.

Ἴσως στὴν ἀρχὴ αὐτὴ ἡ ὑπακοή νά μᾶς φανεῖ ἀβάστακτος κόπος. Ἔχουμε ἤδη ἐξαντληθεῖ ἀπό τὸν κόπο ποὺ ἔχουμε καταβάλει «δι’ ὅλης τῆς νυκτὸς» τῆς ζωῆς μας. Ἔχουμε ἀπογοητευθεῖ. Θεωροῦμε ὅτι πλέον δὲν γίνεται τίποτε. Ἀλλά ἐδῶ βρίσκεται ἡ ἀξία τῆς πίστεως: «ἐπί τῷ ρήματί σου χαλάσω τὸ δίκτυον»!

Ὁ Κύριος στὴ δύση τῶν προσπαθειῶν μας ἐμφανίζει στὴ ζωὴ μας κάποιον ἀπεσταλμένο Του καὶ μᾶς ζητεῖ κάτι πολὺ συγκεκριμένο. Προσπάθησε πάλι, μᾶς λέγει. Ἀγωνίσου γιὰ μιά ἀκόμη φορά. Κάνε μιά ἀκόμη προσπάθεια, ἀλλ’ ἀκριβῶς μὲ τὸν τρόπο ποὺ τώρα σοῦ ὑποδεικνύω.

Κύριε, «ἐπί τῷ ρήματί σου χαλάσω τὸ δίκτυον»! Ἰδού ἡ προθυμία τῆς ψυχῆς. Ἂν τὴν δείξουμε, τό θαῦμα θά μᾶς κατακλύσει. Θὰ πάρουμε πολὺ περισσότερα ἀπό ὅσα θὰ μπορούσαμε νὰ ἐπιθυμήσουμε, ἀκόμη καὶ νὰ φαντασθοῦμε. Καὶ ἡ ζωή μας θὰ ἀλλάξει ριζικά. Θὰ γίνει πλέον ἀπό ἐπάγγελμα ἀποστολή!

 (Δι­α­σκευ­ὴ ἀ­πὸ πα­λαι­ὸ τό­μο τοῦ Πε­ρι­ο­δι­κοῦ «Ο ΣΩ­ΤΗΡ»)

ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΠΑΥΛΟΥ

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Η Ιερά Μητρόπολις Πάφου και ο Ιερός Ναός Αποστόλων Παύλου και Βαρνάβα

σας προσκαλούν στην Ομιλία,

που θα γίνει στην Αίθουσα του Πνευματικού Κέντρου Αποστόλου Παύλου

την Τρίτη 22^α Σεπτεμβρίου στις 7.00 το απόγευμα.

Ομιλητής:  Ο Κος Μάριος Δομουχτσής

Φιλόλογος – Θεολόγος   

Θέμα: «Κύριε θέλω να δω το πρόσωπό Σου»

ΚΥΡΙΑΚΗΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΗ. ΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΦΟΥ
 ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΠΑΥΛΟΥ ΚΑΙ ΒΑΡΝΑΒΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΙΝ
(20 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2015)
Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ
Ἀ­δελ­φοί εἰ­δό­τες ὅ­τι οὐ δι­και­οῦ­ται ἄν­θρω­πος ἐξ ἔρ­γων νό­μου ἐ­ὰν μὴ δι­ὰ πί­στε­ως Ἰ­η­σοῦ Χρι­στοῦ, καὶ ἡ­μεῖς εἰς Χρι­στὸν Ἰ­η­σοῦν ἐ­πι­στε­ύ­σα­μεν, ἵ­να δι­και­ω­θῶ­μεν ἐκ πί­στε­ως Χρι­στοῦ καὶ οὐκ ἐξ ἔρ­γων νό­μου, δι­ό­τι οὐ δι­και­ω­θή­σε­ται ἐξ ἔρ­γων νό­μου πᾶ­σα σάρξ. Εἰ δὲ ζη­τοῦν­τες δι­και­ω­θῆ­ναι ἐν Χρι­στῷ εὑ­ρέ­θη­μεν καὶ αὐ­τοὶ ἁ­μαρ­τω­λοί, ἆ­ρα Χρι­στὸς ἁ­μαρ­τί­ας δι­ά­κο­νος; μὴ γέ­νοι­το. εἰ γὰρ ἃ κα­τέ­λυ­σα ταῦ­τα πά­λιν οἰ­κο­δο­μῶ, πα­ρα­βά­την ἐ­μαυ­τὸν συ­νί­στη­μι. ἐ­γὼ γὰρ δι­ὰ νό­μου νό­μῳ ἀ­πέ­θα­νον, ἵ­να Θε­ῷ ζή­σω. Χρι­στῷ συ­νε­στα­ύ­ρω­μαι· ζῶ δὲ οὐ­κέ­τι ἐ­γώ, ζῇ δὲ ἐν ἐ­μοὶ Χρι­στός· ὃ δὲ νῦν ζῶ ἐν σαρκί, ἐν πί­στει ζῶ τῇ τοῦ υἱ­οῦ τοῦ Θε­οῦ τοῦ ἀ­γα­πή­σαν­τός με καὶ πα­ρα­δόν­τος ἑ­αυ­τὸν ὑ­πὲρ ἐ­μοῦ.
                                                  (Γαλ. β΄[2] 16 – 20)
ΕΡ­ΜΗ­ΝΕΙΑ (Π.Ν.ΤΡΕΜ­ΠΕ­ΛΑ)
Ἀ­δελ­φοί, ἐπειδή μά­θα­με ἀ­πὸ τὴν προ­σω­πι­κή μας πεί­ρα ὅ­τι δὲν γί­νε­ται δί­και­ος ὁ ἄν­θρω­πος καὶ δὲν σώ­ζε­ται μὲ τὴν τή­ρη­ση τῶν τυ­πι­κῶν δι­α­τά­ξε­ων τοῦ Μω­σα­ϊ­κοῦ νό­μου, ἀλλά μό­νο μὲ τὴν πί­στη στὸν Ἰ­η­σοῦ Χρι­στό, γι' αὐ­τὸ λοι­πὸν κι ἐμεῖς πι­στέ­ψα­με στὸν Ἰ­η­σοῦ Χρι­στό, γιὰ νὰ γί­νου­με δί­και­οι καὶ νὰ σω­θοῦ­με ἀ­πὸ τὴν πί­στη στὸ Χρι­στὸ καὶ ὄ­χι ἀ­πὸ τὰ ἔρ­γα τοῦ Μω­σα­ϊ­κοῦ νό­μου. Δι­ό­τι, ὅ­πως ἀ­να­φέ­ρε­ται καὶ στοὺς ψαλ­μούς, μὲ τὰ ἔρ­γα τοῦ νό­μου δὲν θὰ δι­και­ω­θεῖ καὶ δὲν θὰ σω­θεῖ κα­νέ­νας ἄν­θρω­πος. Ἀλλά ἐ­ὰν ὑ­πο­θέ­σου­με ὅ­τι ἡ τή­ρη­ση τοῦ νό­μου εἶ­ναι ἐ­πι­βε­βλη­μέ­νη, καὶ συ­νε­πῶς ἐμεῖς πού ἀ­φή­σα­με τὸ νό­μο ἁ­μαρ­τή­σα­με καὶ βρε­θή­κα­με νὰ εἴ­μα­στε ἁ­μαρ­τω­λοὶ μό­νο καὶ μό­νο ἐ­πει­δὴ ζη­τοῦ­με νὰ δι­και­ω­θοῦ­με καὶ νὰ σω­θοῦ­με μὲ τὴν πί­στη καὶ τὴν κοι­νω­νί­α μας μὲ τὸν Χρι­στό, τό­τε γεν­νι­έ­ται τὸ ἄ­το­πο ἐ­ρώ­τη­μα: Ἄ­ρα ὁ Χρι­στὸς εἶ­ναι ὑ­πη­ρέ­της ἁ­μαρ­τί­ας, ἀφοῦ αὐ­τὸς μᾶς ὤ­θη­σε νὰ ἀ­φή­σου­με τὸ νό­μο; Μὴ συμ­βεῖ νὰ ποῦ­με μιὰ τέ­τοι­α βλα­σφη­μί­α. Καὶ κα­τα­λή­γου­με ὁ­πωσ­δή­πο­τε στὴ βλα­σφη­μί­α αὐ­τή, ἐ­ὰν δε­χθοῦ­με ὡς ἀ­λη­θι­νὴ τὴν ὑ­πό­θε­ση πού κά­να­με. Δι­ό­τι, ἐ­ὰν ἐκεῖνα πού κα­τάρ­γη­σα καὶ ἀ­θέ­τη­σα ὡς ἀ­νώ­φε­λα, δη­λα­δὴ τὶς τυ­πι­κὲς δι­α­τά­ξεις τοῦ νό­μου, αὐ­τὰ πά­λι τὰ τη­ρῶ ὡς ἀ­ναγ­καῖ­α καὶ ἀ­πα­ραί­τη­τα γιὰ τὴ σω­τη­ρί­α, μὲ τὴν ἐ­πά­νο­δό μου αὐ­τὴ στὴν τή­ρη­ση τοῦ νό­μου ἀ­πο­δει­κνύ­ω τὸν ἑ­αυ­τό μου πα­ρα­βά­τη· δι­ό­τι βε­βαι­ώ­νω ἔμ­πρα­κτα ὅ­τι ἔ­κα­να λά­θος πρω­τύ­τε­ρα πού ἀ­θέ­τη­σα τὸ νό­μο, καὶ ἁ­μάρ­τη­σα ὅ­ταν προ­τί­μη­σα τὴ σω­τη­ρί­α πού δίνει ὁ Χρι­στός. Ἀλλά ὄ­χι. Δὲν ἁ­μάρ­τη­σα, οὔ­τε εἶ­μαι πα­ρα­βά­της. Δι­ό­τι ἐγώ μὲ κρι­τή­ριο τὸ νό­μο πού κα­τάρ­γη­σα καὶ ὁ ὁποῖος τι­μω­ρεῖ μὲ θά­να­το κά­θε πα­ρα­βά­τη του, πέ­θα­να ὡς πρὸς τὸ νό­μο, γιὰ νὰ ζή­σω γιὰ τὴ δό­ξα τοῦ Θε­οῦ. Μὲ τὸ βά­πτι­σμα ἔ­χω σταυ­ρω­θεῖ κι ἔ­χω πε­θά­νει μα­ζὶ μὲ τὸν Χρι­στό. Κι ἀφοῦ εἶ­μαι νε­κρός, δὲν ἔ­χει πλέ­ον κα­μί­α ἰ­σχὺ γιὰ μέ­να ὁ νό­μος. Ἔ­γι­να κοι­νω­νὸς τοῦ σταυ­ρι­κοῦ θα­νά­του τοῦ Χρι­στοῦ καὶ εἶ­μαι νε­κρός. Λοι­πὸν δὲν ζῶ πλέ­ον ἐγώ, ὁ πα­λαι­ὸς δη­λα­δὴ ἄν­θρω­πος, ἀλλά ζεῖ μέ­σα μου ὁ Χρι­στός. Καὶ τὴ φυ­σι­κὴ ζω­ὴ πού ζῶ μέ­σα στὸ σῶ­μα μου τώ­ρα πού ἐ­πέ­στρε­ψα στὸ Χρι­στό, τὴ ζῶ μὲ τὴν ἔμ­πνευ­ση καὶ τὴν κυ­ρι­αρ­χί­α τῆς πί­στε­ως στὸν Υἱ­ὸ τοῦ Θε­οῦ, ὁ ὁ­ποῖ­ος μὲ ἀ­γά­πη­σε καὶ πα­ρέ­δω­σε τὸν ἑ­αυ­τό του γιὰ τὴ σω­τη­ρί­α μου.
ΤΟ ΙΕΡΟ  ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ
Εἶ­πεν ὁ Κύ­ρι­ος, Ὅ­στις θέ­λει ὀ­πί­σω μου ἀ­κο­λου­θεῖν, ἀ­παρ­νη­σά­σθω ἑ­αυ­τὸν καὶ ἀ­ρά­τω τὸν σταυ­ρὸν αὐ­τοῦ, καὶ ἀ­κο­λου­θε­ί­τω μοι. ὃς γὰρ ἂν θέ­λῃ τὴν ψυ­χὴν αὐ­τοῦ σῶ­σαι, ἀ­πο­λέ­σει αὐ­τήν· ὃς δ' ἂν ἀ­πο­λέ­σῃ τὴν ἑ­αυ­τοῦ ψυ­χὴν ἕ­νε­κεν ἐ­μοῦ καὶ τοῦ εὐ­αγ­γε­λί­ου, οὗ­τος σώ­σει αὐ­τήν. τί γὰρ ὠ­φε­λή­σει ἄν­θρω­πον ἐ­ὰν κερ­δή­σῃ τὸν κό­σμον ὅ­λον, καὶ ζη­μι­ω­θῇ τὴν ψυ­χὴν αὐ­τοῦ; ἢ τί δώ­σει ἄν­θρω­πος ἀν­τάλ­λαγ­μα τῆς ψυ­χῆς αὐ­τοῦ; ὃς γὰρ ἐ­ὰν ἐ­παι­σχυν­θῇ με καὶ τοὺς ἐ­μοὺς λό­γους ἐν τῇ γε­νε­ᾷ τα­ύ­τῃ τῇ μοι­χα­λί­δι καὶ ἁ­μαρ­τω­λῷ, καὶ ὁ υἱ­ὸς τοῦ ἀν­θρώ­που ἐ­παι­σχυν­θή­σε­ται αὐ­τὸν ὅ­ταν ἔλ­θῃ ἐν τῇ δό­ξῃ τοῦ πα­τρὸς αὐ­τοῦ με­τὰ τῶν ἀγ­γέ­λων τῶν ἁ­γί­ων. Καὶ ἔ­λε­γεν αὐ­τοῖς· Ἀ­μὴν λέ­γω ὑ­μῖν ὅ­τι εἰ­σί τι­νες τῶν ὧ­δε ἑ­στη­κό­των, οἵ­τι­νες οὐ μὴ γε­ύ­σων­ται θα­νά­του ἕ­ως ἂν ἴ­δω­σι τὴν βα­σι­λε­ί­αν τοῦ Θε­οῦ ἐ­λη­λυ­θυῖ­αν ἐν δυ­νά­μει.
                        (Μάρκ. η΄[8] 34 – θ΄[9] 1)
ΓΕΝΕΑ ΑΠΟΣΤΑΣΙΑΣ  
ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΗ ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ  
Η ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΥΨΩΣΕΩΣ τοῦ Τιμίου Σταυροῦ διαποτίζει ἕνα μεγάλο τμῆμα τοῦ Σεπτεμβρίου. Οἱ ἡμέρες ποὺ προηγοῦνται τῆς Ἑορτῆς καὶ ἐκεῖνες ποὺ ἀκολουθοῦν περιστρέφονται γύρω ἀπό τὰ νοήματά της. Πολὺ περισσότερο αὐτὸ γίνεται κατὰ τὶς Κυριακές. Γι' αὐτὸ καὶ στὴ σημερινή Κυριακή, τὴν Κυριακή μετὰ τὴν Ὕψωση, ὄλα ἔχουν ὡς κεντρικό τους θέμα τὸν Σταυρό τοῦ Κυρίου.
ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΜΑΣ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ἀπό τὸ κατὰ Μάρκον Εὐαγγέλιο ὁμιλεῖ γιὰ τὴ σταυρικὴ αὐταπάρνηση, πού πρέπει νὰ ἔχουμε οἱ πιστοί. Τὰ λόγια τοῦ Κυρίου εἶναι συγκλονιστικὰ καὶ ἀπευθύνονται σὲ ὅλους μας. Κάθε λέξη ἐδῶ ἔχει μεγάλη δύναμη. Κάθε λέξη εἶναι καίρια καὶ σημαντική.
Η ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΗ γιὰ νὰ ἀκολουθήσει κανείς τὸν Κύριο εἶναι νὰ τὸ θελήσει ἐλεύθερα. Γι' αὐτὸ καὶ ὁ Κύριος λέγει «ὅστις θέλει»· ὅποιος θέλει. Καλεῖ ὅλους, ἀλλά δὲν ἑξαναγκάζει κανένα. Ὅμως, ὅποιος θὲλήσει νὰ τὸν ἀκολουθήσει πρέπει νὰ γνωρίζει ὅτι ἀναλαμβάνει ὑποχρεώσεις καί ὅτι χωρὶς αὐτές, ἀκόμη καὶ ἄν λέγεται Χριστιανός, στὴν πραγματικότητα δὲν ἔχει σχέση μὲ τὸν Χριστό. Ποιές εἶναι αὐτὲς οἰ ὑποχρεώσεις;
Η ΑΡΝΗΣΗ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΑΣ. Ὁ Κύριος τὸ ἐκφράζει αὐτὸ τόσο παραστατικὰ μὲ τὶς λέξεις: «ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν». Δύο λέξεις ἄγνωστες μέχρι τότε καί ἀκατανόητες μέχρι σήμερα, τουλάχιστον ἀπό τούς πιό πολλούς. Ἂς ἀρνηθεῖ τὸν ἑαυτὸ του ὅποιος θέλει νά μὲ ἀκολουθήσει. Ἂς ἀρνηθεῖ ὄχι τὸ ὄνομά του ἢ τὴν καταγωγὴ του, ἀλλά τὸν ἑαυτό του, δηλαδή τὸ «ἐγώ» του, τὰ θελήματά του, τὶς ἐπιθυμίες του, τὰ γήινα ὄνειρά του.
Η ΑΡΣΗ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ. «Ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ», εἶπε ὁ Κύριος. Αὐτὸς ποὺ θέλει νὰ μὲ ἀκολουθεῖ πρέπει νὰ μὲ ἀκολουθεῖ ὡς μελλοθάνατος ποὺ ὁδηγεῖται στὸν τόπο τῆς ἐκτελέσεως: σηκώνοντας τὸν σταυρό του, ἔχοντας δηλαδή πάρει ἀπόφαση νά ὑποστεῖ ἀκόμη καὶ θάνατο πρὸς χάριν μου, ἄν χρειασθεῖ.
ΝΑ ΥΠΟΣΤΕΙ ΘΑΝΑΤΟ! Διότι, ἄν θελήσει νά σώσει τή ζωή του, θὰ χαθεῖ αἰώνια. Ἂν ὅμως χάσει τή ζωή του πρὸς χάριν μου καὶ χάριν τοῦ Εὐαγγελίου, τότε ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς θὰ ζήσει αἰώνια.
ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΟΛΟ νὰ κερδίσει ὁ ἄνθρωπος, ἄν χάσει τήν ψυχή του, τὰ ἔχασε ὅλα. Τίποτε δὲν ἰσοφαρίζει τὴν ἀξία τῆς ψυχῆς. Γι' αὐτὸ καὶ ὁ Κύριος λέγει: «τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ;»· τί μπορεῖ νὰ προσφέρει ὁ ἄνθρωπος ὡς ἀντάλλαγμα γιὰ νὰ σώσει τὴν ψυχή του; Τίποτε ἀσφαλῶς.
        ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΘΛΙΒΕΡΟ νὰ χάνει ὁ ἄνθρωπος τὴν ψυχή του ἀντί πινακίου φακῆς. Μόνο καὶ μόνο ἐπειδὴ ντρέπεται νὰ ὁμολογήσει τήν  πίστη  του  στὸν Κύριο καὶ νὰ ζήσει συμφωνα μὲ τή θεϊκή Του διδασκαλία μέσα σ’ αὐτὸν τὸν διεφθαρμένο κόσμο, τήν γενεά «τὴν μοιχαλίδα καὶ ἁμαρτωλόν». Ἀλλὰ τότε καὶ ὁ Κύριος λέγει ὅτι θά ντραπεῖ νά τὸν θεωρήσει ὡς δικόν Του κατὰ τὴν Δευτέρα Του Παρουσία.
ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΛΟΓΙΑ τοῦ Κυρίου στό σημερινό Ἀνάγνωσμα εἰπώθηκαν γιὰ νὰ δώσουν θάρρος στοὺς ἀκροατές Του. Βεβαίωσαν ὅτι πολλοὶ ἀπὸ αὐτούς, πρὶν πεθάνουν, θὰ δοῦν νὰ ἐγκαθιδρύεται ἐπάνω στὴ γῆ μὲ πολὺ δυναμισμὸ ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ἡ Ἐκκλησία.
Η ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ
Στὴν ἱστορία αὐτοῦ τοῦ κόσμου ἔχουν προδώσει πολλοὶ πολλούς. Ἡ μεγαλύτερη ὅμως προδοσία εἶναι αὐτὴ ποὺ ἐπιφύλαξαν τὰ πλάσματα τοῦ Θεοῦ στὸν Δημιουργό τους. Τὸν πρόδωσαν, πρόδωσαν τὴν ἀγάπη Του, καί προσκολλήθηκαν στὸν χειρότερο ἐχθρό τους, τὸν διάβολο. Γι' αὐτὸ ὁ Κύριος αὐτὴν τὴν κατάσταση τοῦ κόσμου τὴν χαρακτήρισε ὡς μοιχεία. Τὴν ἀποστατημένη δὲ αὐτὴν ἀπό τὸν Θεὸ γενεά τῶν ἀνθρώπων τὴν ὀνόμασε «μοιχαλίδα καὶ ἁμαρτωλόν».
Σὲ μιά τέτοια «μοιχαλίδα καὶ ἁμαρτωλόν» γενεά ζοῦμε καί μεῖς. Καὶ εἶναι σημαντικό, μέσα σ’ αὐτὴν τὴν ἐξαχρειωμένη κοινωνία νά ἀγωνιζόμαστε νὰ μένουμε πιστοὶ καὶ ἀφωσιωμένοι  στὸν Δημιουργό μας. Νὰ μή μᾶς ἐπηρεάζει ἡ διεφθαρμένη νοοτροπία τοῦ κόσμου, νά μή μᾶς φοβίζει τό ἀποθρασυμμένο κακό.
Νὰ βαδίζουμε μὲ συνέπεια τόν δρόμο τοῦ Εὐαγγελίου, ἀδιαφορώντας γιά τὶς εἰρωνεῖες, τοὺς χλευασμοὺς καὶ τὸ περιγέλιο τῶν ἀνθρώπων τῆς μοιχαλίδος γενεᾶς μας. Μάλιστα ὄχι μόνο νὰ βαδίζουμε μὲ συνέπεια, ἀλλά καί νά ὁμολογοῦμε μέ θάρρος αὐτὴν τὴν ἀφοσίωσή μας στὸν Δημιουργό μας. Ὅλη ἡ ζωή μας νὰ εἶναι μία ὁμολογία πίστεως. Καί θά εἶναι ὁμολογία πίστεως, ὅταν δὲν θὰ μετέχουμε στὴ γενική διαφθορά  ὅταν θὰ περιφρουροῦμε τὴν ψυχή μας ἀπό τή φρικτή αἰσχρότητα, ποὺ μὲ τρόπο κατακλυσμιαῖο πλημμυρίζει τά πάντα καί εἰσβάλλει θρασύτατα ὄχι μόνο μέσα στὰ σπίτια μας, ἀλλά καὶ μέσα στὶς ψυχές μας.
Τότε θὰ εἴμαστε ἀληθινοὶ ἀκόλουθοι τοῦ Κυρίου. Ἄνθρωποι τοῦ Σταυροῦ. Υἱοὶ τῆς Ἀναστάσεως. Κληρονόμοι τῆς αἰωνίου χαρᾶς καί δόξης.
     (Δι­α­σκευ­ὴ ἀ­πὸ πα­λαι­ὸ τό­μο τοῦ Πε­ρι­ο­δι­κοῦ «Ο ΣΩ­ΤΗΡ»)

ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΗΣ ΥΨΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ. ΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΦΟΥ

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΠΑΥΛΟΥ ΚΑΙ ΒΑΡΝΑΒΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΗΣ ΥΨΩΣΕΩΣ

(13 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2015)

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ

Ἀδελφοί, ἲ­δε­τε πη­λί­κοις ὑ­μῖν γράμ­μα­σιν ἔ­γρα­ψα τῇ ἐ­μῇ χει­ρί.  ὅ­σοι θέ­λου­σιν εὐ­προ­σω­πῆ­σαι ἐν σαρκί, οὗ­τοι ἀ­ναγ­κά­ζου­σιν ὑ­μᾶς πε­ρι­τέ­μνε­σθαι, μό­νον ἵ­να μὴ τῷ σταυ­ρῷ τοῦ Χρι­στοῦ δι­ώ­κων­ται. οὐ­δὲ γὰρ οἱ πε­ρι­τε­τμη­μέ­νοι αὐ­τοὶ νό­μον φυ­λάσ­σου­σιν, ἀλ­λὰ θέ­λου­σιν ὑ­μᾶς πε­ρι­τέ­μνε­σθαι, ἵ­να ἐν τῇ ὑ­με­τέ­ρᾳ σαρ­κὶ καυ­χή­σων­ται. Ἐ­μοὶ δὲ μὴ γέ­νοι­το καυ­χᾶ­σθαι εἰ μὴ ἐν τῷ σταυ­ρῷ τοῦ Κυ­ρί­ου ἡ­μῶν Ἰ­η­σοῦ Χρι­στοῦ, δι' οὗ ἐ­μοὶ κό­σμος ἐ­στα­ύ­ρω­ται κἀ­γὼ τῷ κό­σμῳ. ἐν γὰρ Χρι­στῷ Ἰ­η­σοῦ οὔ­τε πε­ρι­το­μή τι ἰ­σχύ­ει οὔ­τε ἀ­κρο­βυ­στί­α, ἀλ­λὰ και­νὴ κτί­σις. καὶ ὅ­σοι τῷ κα­νό­νι το­ύ­τῳ στοι­χή­σου­σιν, εἰ­ρή­νη ἐ­π' αὐ­τοὺς καὶ ἔ­λε­ος, καὶ ἐ­πὶ τὸν Ἰσ­ρα­ὴλ τοῦ Θε­οῦ. Τοῦ λοι­ποῦ κό­πους μοι μη­δεὶς πα­ρε­χέ­τω· ἐ­γὼ γὰρ τὰ στίγ­μα­τα τοῦ Κυ­ρί­ου Ἰ­η­σοῦ ἐν τῷ σώ­μα­τί μου βα­στά­ζω. Ἡ χά­ρις τοῦ Κυ­ρί­ου ἡ­μῶν Ἰ­η­σοῦ Χρι­στοῦ με­τὰ τοῦ πνε­ύ­μα­τος ὑ­μῶν, ἀ­δελ­φοί· ἀ­μήν.

                                              (Γαλ. στ΄[6] 11 – 18 )

ΕΡ­ΜΗ­ΝΕΙΑ (Π.Ν.ΤΡΕΜ­ΠΕ­ΛΑ)

Ἀδελφοί, δεῖ­τε μὲ πό­σο με­γά­λα γράμ­μα­τα σᾶς ἔ­γρα­ψα μὲ τὸ ἴ­διο μου τὸ χέ­ρι.  Ὅ­σοι θέ­λουν νὰ κά­νουν κα­λὴ ἐν­τύ­πω­ση καὶ νὰ ἀ­ρέ­σουν σὲ ἀν­θρώ­πους γιὰ πράγ­μα­τα πού ἀ­να­φέ­ρον­ται στὴ σάρ­κα, αὐ­τοὶ σᾶς πα­ρα­κι­νοῦν καὶ σᾶς πα­ρα­σύ­ρουν νὰ πε­ρι­τέ­μνε­σθε, μό­νο καὶ μό­νο γιὰ νὰ μὴν κα­τα­δι­ώ­κον­ται ἀ­π' τοὺς Ἰ­ου­δαί­ους γιὰ τὸ κή­ρυγ­μα πού ἀ­να­φέ­ρε­ται στὸ σταυ­ρὸ τοῦ Χρι­στοῦ. Γι αὐ­τὸ καὶ μό­νο σᾶς ἀ­ναγ­κά­ζουν νὰ πε­ρι­τέ­μνε­σθε. Κι αὐ­τὸ ἀ­πο­δει­κνύ­ε­ται ἀ­πὸ τὸ ὅ­τι οὔ­τε κι αὐ­τοί πού ἔ­χουν πε­ρι­τμη­θεῖ τη­ροῦν τὶς τε­λε­τουρ­γι­κὲς δι­α­τά­ξεις τοῦ νό­μου, τὶς κα­θάρ­σεις δη­λα­δὴ καὶ τὶς ζω­ο­θυ­σί­ες· ἀλ­λά θέ­λουν νὰ πε­ρι­τέ­μνε­σθε ἐ­σεῖς γιά νά καυ­χη­θοῦν αὐ­τοὶ γιὰ τὴ δι­κή σας σάρ­κα. Θέ­λουν δη­λα­δὴ νὰ καυ­χη­θοῦν ὅ­τι σᾶς ἔ­πει­σαν νὰ δε­χθεῖ­τε τὴν πε­ρι­το­μή. Ἐ­γὼ ὅ­μως δὲν κι­νοῦ­μαι ἀ­πὸ τέ­τοι­α ἁ­μαρ­τω­λὰ ἐ­λα­τή­ρια. Πο­τὲ νὰ μὴ συμ­βεῖ ἐ­γώ νὰ καυ­χη­θῶ γιὰ τί­πο­τε ἄλ­λο πα­ρὰ μό­νο γιὰ τὸ ὅ­τι ὁ Ἰ­η­σοῦς Χρι­στὸς γιὰ χὰ­ρη μου πῆ­ρε μορ­φὴ δού­λου καὶ σταυ­ρώ­θη­κε γιὰ τὴ σω­τη­ρί­α μου. Μό­νο καύ­χη­μά μου εἶ­ναι ὁ σταυ­ρι­κὸς θά­να­τος τοῦ Κυ­ρί­ου. Καὶ μὲ τὴν πί­στη στὸ θά­να­τό του αὐ­τόν ἔ­χει νε­κρω­θεῖ κι ἔ­χει χά­σει τὴ δύ­να­μή του ὁ κό­σμος γιά μέ­να. Ἀλ­λά κι ἐ­γώ ἔ­χω νε­κρω­θεῖ γιὰ τὸν κό­σμο. Εἶ­μαι νε­κρω­μέ­νος γιὰ τὸν κό­σμο, καὶ τί­πο­τε ἀ­π’ αὐ­τόν δὲν μὲ δε­λε­ά­ζει οὔ­τε μὲ φο­βί­ζει. Δι­ό­τι στὴν κοι­νω­νί­α καὶ τὴν ἕ­νω­ση μὲ τὸν Χρι­στὸ οὔ­τε ἡ πε­ρι­το­μή ἔ­χει κα­μί­α ἀ­ξί­α οὔ­τε ἡ ἀ­κρο­βυ­στί­α, ἀλ­λά ἰ­σχύ­ει νέ­α κτί­ση καὶ δη­μι­ουρ­γί­α. Ἡ και­νὴ αὐ­τὴ κτί­ση εἶ­ναι ἡ ἀ­να­γέν­νη­ση πού δί­νει ὁ Χρι­στὸς σὲ κά­θε πι­στὸ μὲ τὴ δύ­να­μη τῆς ἀ­πο­λυ­τρω­τι­κῆς του σταυ­ρι­κῆς θυ­σί­ας. Καὶ ὅ­σοι θ' ἀ­κο­λου­θή­σουν τὴ δι­δα­σκα­λί­α αὐ­τὴ γιά τή νέ­α κτί­ση καὶ θὰ τὴν ἔ­χουν ὡς μέ­τρο καὶ ὑ­πό­δειγ­μα γιὰ νὰ συμ­μορ­φώ­σουν τὴ ζω­ὴ τους μ' αὐ­τή, ἂς ἔ­χουν ἐ­πά­νω τους τὴν εἰ­ρή­νη καὶ τὸ ἔ­λε­ος· ἀλ­λά καὶ γε­νι­κό­τε­ρα ὅ­λος ὁ νέ­ος Ἰσ­ρα­ὴλ τῆς χά­ρι­τος, ὁ νέ­ος λα­ὸς πού μὲ τὴν πί­στη ἔ­γι­νε ἐ­κλε­κτὸς στὸ Θε­ὸ καὶ ἀν­τι­κα­τά­στη­σε τόν πα­λαι­ό κα­τὰ σάρ­κα Ἰσ­ρα­ήλ. Στὸ ἑ­ξῆς ἂς μὴ μοῦ δη­μι­ουρ­γεῖ κα­νεὶς κό­πους καί ἐ­νο­χλή­σεις, ζη­τών­τας ἀ­πὸ μέ­να νὰ ἀ­πο­λο­γοῦ­μαι γιά ὅ­σα κά­νω. Δι­ό­τι ἐ­γώ βα­στά­ζω στὸ σῶ­μα μου τὰ ση­μά­δια τῶν πλη­γῶν πού δέ­χθη­κα γιὰ τὸν Κύ­ριο Ἰ­η­σοῦ. Καί οἱ πλη­γές μου αὐ­τὲς εἶ­ναι ἡ ἀ­πο­λο­γί­α μου.

Σᾶς εὔ­χο­μαι, ἀ­δελ­φοί, ἡ χά­ρις τοῦ Κυ­ρί­ου μας Ἰ­η­σοῦ Χρι­στοῦ νὰ ἐ­νι­σχύ­ει καὶ νὰ ἐν­δυ­να­μώ­νει τὶς πνευ­μα­τι­κές σας δυ­νά­μεις, ὥ­στε νὰ δι­α­τη­ρεῖ­τε πάν­το­τε τόν ἁ­για­σμὸ πού σᾶς ἔ­δω­σε τὸ Ἅ­γιον Πνεῦ­μα. Ἀ­μήν.

ΤΟ ΙΕΡΟ  ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ

Εἶπεν ὁ Κύριος^. οὐ­δεὶς ἀ­να­βέ­βη­κεν εἰς τὸν οὐ­ρα­νὸν εἰ μὴ ὁ ἐκ τοῦ οὐ­ρα­νοῦ κα­τα­βάς, ὁ υἱ­ὸς τοῦ ἀν­θρώ­που ὁ ὤν ἐν τῷ οὐ­ρα­νῷ. καὶ κα­θὼς Μω­ϋ­σῆς ὕ­ψω­σε τὸν ὄ­φιν ἐν τῇ ἐ­ρή­μῳ, οὕ­τως ὑ­ψω­θῆ­ναι δεῖ τὸν υἱ­ὸν τοῦ ἀν­θρώ­που, ἵ­να πᾶς ὁ πι­στε­ύ­ων εἰς αὐ­τὸν μὴ ἀ­πό­λη­ται ἀλ­λ' ἔ­χῃ ζω­ὴν αἰ­ώ­νι­ον. Οὕ­τω γὰρ ἠ­γά­πη­σεν ὁ Θε­ὸς τὸν κό­σμον, ὥ­στε τὸν υἱ­ὸν αὐ­τοῦ τὸν μο­νο­γε­νῆ ἔ­δω­κεν, ἵ­να πᾶς ὁ πι­στε­ύ­ων εἰς αὐ­τὸν μὴ ἀ­πό­λη­ται ἀλ­λ' ἔ­χῃ ζω­ὴν αἰ­ώ­νι­ον. οὐ γὰρ ἀ­πέ­στει­λεν ὁ Θε­ὸς τὸν υἱ­ὸν αὐ­τοῦ εἰς τὸν κό­σμον ἵ­να κρί­νῃ τὸν κό­σμον, ἀλλ' ἵ­να σω­θῇ ὁ κό­σμος δι' αὐ­τοῦ.           

   (Ἰωάν. γ΄[3] 13 – 17)

Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

 ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΗ ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ

ΤΟ ΧΑΛΚΙΝΟ ΦΙΔΙ

Ἡ Κυριακὴ πρὶν ἀπὸ τὴν ἑορτὴ τῆς Παγκοσμίου Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ μᾶς προετοιμάζει πνευματικά γιά νά συναισθανθοῦμε τὸ μέγα μυστήριο τῆς σταυρικῆς θυσίας τοῦ Κυρίου μας. Τὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα μᾶς μεταφέρει σὲ μία ἱερὴ συζήτηση μέσα στὴ νύχτα, ὅπου ὁ Κύριος ἀπεκάλυψε στὸν κρυφὸ μαθητὴ του Νικόδημο τὸ μέγα μυστήριο τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. Κανείς ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, εἶπε, δὲν ἔχει ἀνεβεῖ στὸν οὐρανό, παρὰ μόνο ἐγὼ ποὺ κατέβηκα ἀπὸ τὸν οὐρανὸ καὶ ἔγινα ἄνθρωπος. Κι ἐνῶ τώρα εἶμαι στὴ γῆ, ἑξακολουθῶ νὰ εἶμαι καὶ στὸν οὐρανό. Καὶ ὅπως κάποτε ὁ Μωυσῆς κρέμασε ψηλὰ τὸ χάλκινο φίδι γιά νὰ σώζονται μ’ αὐτὸ οἱ Ἰσραηλίτες ἀπὸ τὰ θανατηφόρα δαγκώματα τῶν φιδιῶν τῆς ἐρήμου, ἔτσι σύμφωνα μὲ τὸ μυστηριῶδες σχέδιο τοῦ Θεοῦ πρέπει νά ὑψωθῶ ἐγὼ ψηλὰ πάνω στὸ σταυρό.

Ποιά ὅμως εἶναι ἡ βαθύτερη σχέση ἀνάμεσα στὸ γεγονὸς αὐτὸ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης μὲ τὴ σταύρωση τοῦ Κυρίου μας; Ἐκεῖ στὴν ἔρημο συνέβαινε κάτι τὸ συνταρακτικό. Εἶχαν παρουσιαστεῖ φίδια φαρμακερὰ καὶ τρύπωναν στὶς σκηνὲς τῶν Ἰσραηλιτῶν. Φίδια ἀμέτρητα δάγκωναν ὅσους ἔβρισκαν μπροστά τους. Κι αὐτοὶ μὲ πόνους δυνατοὺς καὶ κραυγὲς ἀπελπιστικὲς σὲ λίγη ὤρα ἔπεφταν νεκροί! Οἱ Ἰσραηλίτες τρομοκρατημένοι ἄρχισαν νὰ καταλαβαίνουν ὅτι τιμωροῦνται για τὶς πολλὲς τους ἁμαρτίες. Σκέφτηκαν ὅτι μόνον ὁ Θεὸς μποροῦσε νὰ τοὺς σώσει. Ἔτρεξαν λοιπὸν στὸν Μωυσῆ κι ἐκεῖνος μὲ ὅλη του τὴν ψυχὴ παρακαλοῦσε τὸν Θεὸ νὰ τοὺς σώσει. Καὶ ὁ Θεός, σάν ἀγαθὸς πατέρας, ἐπειδὴ εἶδε ὅτι μετανόησε ὁ λαός, ἄκουσε τὴν προσευχὴ τοῦ Μωυσῆ καὶ τοῦ λέει:

Φτιάξε ἕνα φίδι χάλκινο καὶ κρέμασέ το σὲ ἕνα ξύλο. Καὶ πὲς στοὺς Ἰσραηλίτες: «Καθένας ποὺ θὰ τὸν δαγκώσει φίδι, νὰ κοιτάζει τὸ χάλκινο αὐτὸ φίδι καὶ θὰ σώζεται ἀπὸ τὸν θάνατο». Καὶ τὸ θανατικὸ σταμάτησε, οἱ Ἰσραηλίτες σώθηκαν.

Γιατί ὅμως ὁ Κύριος συσχετίζει τὸ γεγονὸς αὐτὸ μὲ τὴ δική του σταύρωση; Τὸ χάλκινο φίδι τὸ ὕψωσε ὁ Μωυσῆς καρφωμένο σὲ ξύλο. Στὸ τίμιο ξύλο τοῦ σταυροῦ ὑψώθηκε κρεμασμένος κι ὁ Χριστός μας. Τά  φαρμακερὰ φίδια σκορποῦσαν τὸ θάνατο. Ὁ σατανᾶς, ὁ ὄφις ὁ ἀρχαῖος, μὲ τὰ φαρμακερὰ τσιμπήματά του νεκρώνει τὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου. Στὴν ἔρημο ὁ Μωυσῆς κρέμασε πάνω στὸ ξύλο ἕνα χάλκινο φίδι, ποὺ ἦταν τὸ ὁμοίωμα τῶν φαρμακερῶν φιδιῶν. Στὸ σταυρὸ κρεμάστηκε ὁ ἴδιος ὁ Κύριος, ὀ Ὁποῖος θεωρήθηκε τὸ ὁμοίωμα τῆς ἁμαρτίας, καθὼς σήκωσε ἐπάνω του ὅλες τὶς ἁμαρτίες τοῦ κόσμου. Στὴν ἔρημο οἱ Ἰουδαῖοι ἀτενίζοντας τὸ χάλκινο φίδι διέφυγαν τὸν πρόσκαιρο θάνατο, ἐμεῖς οἱ πιστοὶ ἀτενίζοντας τὸν Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ λυτρωνόμαστε ἀπὸ τὴ σκλαβιά τῆς ἁμαρτίας, ἀπὸ τὸν αἰώνιο θάνατο, μποροῦμε νὰ εἰσέλθουμε ὄχι στὴ γῆ τῆς ἐπαγγελίας, ἀλλὰ στὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

ΠΟΣΟ ΜΑΣ ΑΓΑΠΗΣΕ!

Ὁ Κύριος στὴ συνέχεια ἐξηγεῖ στὸν Νικόδημο τὸ νόημα τῆς δικῆς του ὑψώσεως πάνω στὸ ξύλο τοῦ Σταυροῦ: Ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, λέει, θὰ ὑψωθεῖ πάνω στὸ Σταυρό, γιά νά μή χαθεῖ κανένας ἀπὸ ὅσους θὰ πιστεύουν σ’ Αὐτὸν στὸν αἰώνιο θάνατο, ἀλλὰ νὰ ἔχει ζωὴ αἰώνια. Διότι τόσο πολὺ ἀγάπησε ὁ Θεὸς τὸν κόσμο, ὥστε παρέδωσε σὲ θάνατο τὸν μονάκριβο Υἱό του, γιά νά μή χαθεῖ στὸν αἰώνιο θάνατο κανένας πιστός, ἀλλά νὰ ἔχει ζωὴ αἰώνια. Διότι δὲν ἀπέστειλε ὁ Θεὸς τὸν Υἱό Του στὸ ἁμαρτωλὸ γένος τῶν ἀνθρώπων γιά νά κατακρίνει καὶ νὰ καταδικάσει τὸ γένος αὐτό, ἀλλὰ γιά νὰ σωθεῖ ὁλόκληρος ὁ κόσμος.

Μὲ τὰ ὑπέροχα αὐτὰ λόγια του ὁ Κύριος ἀπεκάλυψε στὸν Νικόδημο τὴν ἄπειρη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸν ἄνθρωπο. Πόσο πολὺ μᾶς ἀγάπησε ὁ Θεός; Τὸ πόσο πολὺ μᾶς ἀγάπησε φαίνεται ὄχι μόνον ἀπὸ τὸ ὅτι ἤθελε νὰ μᾶς σώσει, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο μᾶς ἔσωσε καὶ ἀπὸ τὴ σωτηρία τὴν ὁποία μᾶς χάρισε. Διότι δὲν ἔστειλε κάποιον ἄνθρωπο ἢ ἄγγελο νὰ μᾶς σώσει, ἀλλὰ τὸν μονογενῆ Του Υἱό, τὸν συνάναρχο καὶ σύνθρονο, τὸν ἄπειρο καὶ πανυπερτέλειο Υἱό Του. Κι Αὐτὸν Τὸν παρέδωσε σὲ θάνατο.

Καὶ γιά ποιούς Τὸν παρέδωσε σὲ θάνατο; Ποιούς ἀγάπησε; Μήπως πλάσματα ποὺ Τὸν λάτρευαν καὶ Τὸν ἀγαποῦσαν; Ἐμᾶς τοὺς ἀποστάτες ἀνθρώπους, ποὺ εἴχαμε γίνει ἐχθροί Του καὶ καταντήσαμε «κτηνώδεις καὶ δαιμονιώδεις». Ὁ ἄπειρος Θεὸς ἀγάπησε ἕναν τέτοιον ἀνάξιο κόσμο. Ἀγάπησε τὸν διεφθαρμένο ἀνθρωπο, ἐνῶ αὐτὸς δὲν εἶχε νὰ παρουσιάσει τίποτε ἄξιο τῆς ἀγάπης του. Καὶ ἔγινε ἄνθρωπος ὁ ἴδιος ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ γιά νά μᾶς σώσει ἀπὸ τὴν καταδυνάστευση τοῦ διαβόλου. Καὶ ὑψώθηκε ἐπάνω στὸ Σταυρό, γιά νά μή χαθοῦμε στὸ αἰώνιο σκοτάδι, ἀλλὰ νὰ ζοῦμε μαζί Του αἰωνίως τὴ δική Του πανευτυχῆ ζωή. Καὶ μᾶς δέχθηκε ὡς παιδιά του, ὡς μέλη τῆς Ἐκκλησίας Του, καὶ μᾶς τροφοδοτεῖ μὲ τὰ ἅγια Μυστήρια, μᾶς προσφέρει ἄφεση ἁμαρτιῶν, ἁγιασμὸ καὶ σωτηρία ψυχῆς.

Ἐμεῖς κατανοοῦμε ἄραγε τὸ ὕψος αὐτὸ τῆς ἀγάπης Του; Ἀντιλαμβανόμαστε τὴν ἀπειρη αὐτὴ καὶ ὕψιστη εὐεργεσία Του; Γι’ αὐτὸ ἂς παρακαλοῦμε Αὐτὸν ποὺ τόσο πολὺ μᾶς ἀγάπησε, νὰ μᾶς φωτίζει νὰ κατανοοῦμε ὅσο μποροῦμε τὸ ὕψος τῆς ἀγάπης Του. Καὶ νὰ ζοῦμε πλέον μόνο για τὸν Θεὸ καὶ μὲ τὸν Θεό.

     (Δι­α­σκευ­ὴ ἀ­πὸ πα­λαι­ὸ τό­μο τοῦ Πε­ρι­ο­δι­κοῦ «Ο ΣΩ­ΤΗΡ»)