ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ
ΠΑΦΟΥ
ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ
ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΠΑΥΛΟΥ ΚΑΙ ΒΑΡΝΑΒΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ
Δ΄ ΛΟΥΚΑ
(ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ Ζ΄ ΟΙΚ. ΣΥΝΟΔΟΥ)
(16 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2016)
Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ
(ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ Ζ΄ ΟΙΚ. ΣΥΝΟΔΟΥ)
Τέκνον Τίτε, πιστὸς ὁ λόγος· καὶ περὶ τούτων βούλομαί σε
διαβεβαιοῦσθαι, ἵνα φροντίζωσι
καλῶν ἔργων προΐστασθαι
οἱ πεπιστευκότες τῷ Θεῷ. ταῦτά ἐστι τὰ καλὰ καὶ ὠφέλιμα τοῖς ἀνθρώποις· μωρὰς δὲ ζητήσεις καὶ γενεαλογίας καὶ ἔρεις καὶ μάχας νομικὰς περιίστασο·
εἰσὶ γὰρ ἀνωφελεῖς καὶ μάταιοι. αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ,
εἰδὼς ὅτι ἐξέστραπται
ὁ
τοιοῦτος καὶ ἁμαρτάνει ὢν αὐτοκατάκριτος. Ὅταν πέμψω Ἀρτεμᾶν πρός σε ἢ Τυχικόν, σπούδασον ἐλθεῖν πρός με εἰς Νικόπολιν· ἐκεῖ γὰρ κέκρικα παραχειμάσαι.
Ζηνᾶν τὸν νομικὸν
καὶ Ἀπολλὼ σπουδαίως πρόπεμψον, ἵνα μηδὲν αὐτοῖς λείπῃ. μανθανέτωσαν
δὲ καὶ οἱ ἡμέτεροι καλῶν ἔργων προΐστασθαι εἰς τὰς ἀναγκαίας χρείας, ἵνα μὴ ὦσιν ἄκαρποι. Ἀσπάζονταί σε οἱ μετ' ἐμοῦ πάντες. ἄσπασαι τοὺς φιλοῦντας ἡμᾶς ἐν πίστει. Ἡ χάρις μετὰ πάντων ὑμῶν· ἀμήν.
(Τἰτ. γ΄[3] 8 – 15)
ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΙ
ΣΤΑ ΕΡΓΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ
ΛΟΓΟΣ ΣΤΟ:
«Μανθανέτωσαν δὲ καὶ οἱ ἡμέτεροι καλῶν ἔργων προΐστασθαι»
Μἐ τὴν εὐκαιρία τῆς ἀναχωρήσεως ἀπὸ τὴν Κρήτη δύο
συνεργῶν τῶν ἁγίων Ἀποστόλων, τοῦ νομικοῦ Ζηνᾶ καὶ τοῦ Ἀπολλοδώρου, ὁ θεῖος
Παῦλος συμβουλεύει τὸν ἀπόστολο Τίτο νὰ τοὺς ἐφοδιάσει μὲ ὅλα τὰ ἀπαραίτητα γιὰ
τὸ ταξίδι τρόφιμα καὶ ροῦχα. Παράλληλα δὲ τὸν συμβουλεύει ὅτι θὰ πρέπει νὰ
μάθει σὲ ὅλους τοὺς πιστοὺς νὰ πρωτοστατοῦν σὲ καλὰ ἔργα καὶ νὰ συντρέχουν τοὺς
ἀδελφοὺς στὶς ἀπαραίτητες ἀνάγκες τους. Παίρνοντας ἀφορμὴ ἀπὸ τὴν προτροπὴ αὐτὴ
τοῦ θείου Ἀποστόλου ἂς δοῦμε κι ἐμεῖς μὲ ποιὸ τρόπο πρέπει νὰ ἐργαζόμαστε τὰ
ἔργα τῆς ἀγάπης καὶ γιατί.
1. ΔΕΝ
ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΕΡΓΑ ΑΛΛΑ ΙΕΡΑ!
Ὁ ἀπόστολος Παῦλος ζητεῖ ἀπὸ ὅλους τοὺς πιστοὺς νὰ
ἔχουμε ὡς διαρκὴ σπουδὴ καὶ μέριμνα τὴν ἐπιτέλεση καλῶν ἔργων. Νὰ μὴν ἔχουμε
ἁπλῶς μία θεωρητικὴ πίστη, ἀλλὰ νὰ τὴν ἐκδηλώνουμε καὶ μὲ τὰ ἀγαθὰ ἔργα. Καὶ
ἔτσι νὰ διδάσκουμε τὸ μάθημα τῶν καλῶν ἔργων καὶ μὲ τὸν λόγο μας, πολὺ δὲ
περισσότερο μὲ τὸ παράδειγμά μας. Καὶ μᾶς τονίζει ὄχι ἁπλῶς νὰ ἐργαζόμαστε τὰ
καλὰ ἔργα ὅταν μᾶς περισσεύει χρόνος, ἀλλὰ νὰ ἀποτελοῦν αὐτὰ τὴν κύρια φροντίδα
μας, νὰ πρωτοστατοῦμε σ᾿ αὐτά. Γι᾿ αὐτὸ καὶ νὰ τὰ ἐργαζόμαστε μὲ ἐπιμέλεια καὶ
ζῆλο. Διότι εἶναι ἔργα ἀγάπης, ἔργα ἱερά. Νὰ τὰ ἐργαζόμαστε ὡς κατενώπιον Θεοῦ.
Γι' αὐτὸ ἀκριβῶς καὶ νὰ δίνουμε ὅλη μας τὴν καρδιὰ
ὅταν ἐργαζόμαστε τὰ ἔργα τῆς ἀγάπης. Νὰ εἴμαστε δραστήριοι καὶ ἐφευρετικοί. Μὴ
περιμένουμε ἀπὸ ὅσους ἔχουν ἀνάγκη νὰ ζητοῦν τὴν βοήθειά μας, ἀλλὰ οἱ ἴδιοι
μέσα σὲ ἕνα πλημμύρισμα ἀγάπης νὰ δείχνουμε ἐνδιαφέρον καὶ νὰ ἀναζητοῦμε
ἀνθρώπους ἐνδεεῖς. Κι ὅταν τοὺς βροῦμε, νὰ τοὺς διακονοῦμε μὲ προθυμία καὶ
εὐχαρίστηση. Καὶ νὰ τοὺς χορηγοῦμε τὰ ἀπαραίτητα ἀγαθὰ μὲ ἀφθονία καὶ χαρά. Νὰ
τοὺς δίδουμε καὶ τροφὲς καὶ ἐνδύματα καὶ χρήματα, ὅ,τι τοὺς εἶναι ἀπαραίτητο.
Μάλιστα δὲ νὰ συμπαραστεκόμαστε καὶ νὰ διακονοῦμε τοὺς ἀρρώστους καὶ ἡλικιωμένους,
ἀνθρώπους ἀνυπεράσπιστους ἢ ἀνήμπορους, χῆρες, ὀρφανὰ καὶ ἐγκαταλελειμμένους
γέροντες. Καὶ νὰ τοὺς παρέχουμε τὶς ἀναγκαῖες ἐξυπηρετήσεις σὲ ὅ,τι
χρειάζονται, σὰν νὰ διακονοῦμε στὰ πρόσωπα τῶν ἀδελφῶν μας τὸν ἴδιο τὸν Χριστό.
2.
ΚΕΡΔΙΖΕΙΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΕΣΥ!
Γιατί ὅμως πρέπει νὰ πρωτοστατοῦμε στὰ καλὰ ἔργα; Θὰ
ἀπαντοῦσε πολὺ φυσικὰ κανεὶς ὅτι θὰ πρέπει νὰ πρωτοστατοῦμε στὰ καλὰ ἔργα γιὰ
νὰ βοηθοῦμε τοὺς γύρω μας ἀνθρώπους. Ἀσφαλῶς καὶ γι᾿ αὐτό. Στὸ σημερινὸ ὅμως
Ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα ὁ θεῖος Παῦλος ζητεῖ νὰ ἐργαζόμαστε τὰ ἔργα αὐτὰ
περισσότερο γιὰ μᾶς τοὺς ἰδίους, γιὰ νὰ βοηθηθοῦμε ἐμεῖς πρῶτα. Αὐτὸ φαίνεται
ἀπὸ τὴν αἰτιολογικὴ πρόταση ποὺ ἐπιτάσσει. Συνιστᾶ στοὺς πιστοὺς νὰ τὰ
ἐργάζονται γιὰ νὰ μὴν εἶναι ἄκαρποι. Ἄρα λοιπὸν ἐνδιαφέρεται περισσότερο γι᾿ αὐτοὺς
ποὺ δίνουν κι ἔπειτα γι᾿ αὐτοὺς ποὺ λαμβάνουν. Γι᾿ αὐτὸ ἄλλωστε συνιστᾶ νὰ
ἐργαζόμαστε τὰ καλὰ ἔργα ὄχι ἀπὸ λύπη ἢ ἀπὸ ἀνάγκη, ὄχι τόσο γιὰ νὰ δέχονται
πλουσιοπάροχα οἱ ἄλλοι τὴν ἀγάπη μας, ἀλλὰ διότι «ἱλαρὸν δότην ἀγαπᾶ ὁ Θεὸς» (Β' Κορ.θ'[9] 7).
Πάνω σ' αὐτὸ λέγει καὶ ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομος: Δὲν θὰ μποροῦσε ὁ Χριστός, ποὺ ἔθρεψε στὴν
ἔρημο ἀπὸ πέντε ἄρτους πέντε χιλιάδες ἄνδρες, νὰ θρέψει τὸν ἑαυτό του καὶ τοὺς
μαθητὰς του; Γιατί λοιπὸν δεχόταν τροφὲς ἀπὸ τὶς γυναῖκες ποὺ Τὸν ἀκολουθοῦσαν;
Γιὰ νὰ μᾶς διδάξει ἔτσι ὅτι φροντίζει καὶ ἐνδιαφέρεται πολὺ γι᾿ αὐτοὺς ποὺ
ἐργάζονται τὰ καλὰ ἔργα.
Γι' αὐτὸ καὶ ὁ προφήτης Δανιὴλ συμβούλευσε τὸν
Ναβουχοδονόσορα λέγοντας : «διὰ τοῦτο,
βασιλεῦ,... τὰς ἁμαρτίας σου ἐν ἐλεημοσύναις λύτρωσαι καὶ τὰς ἀδικίας ἐν
οἰκτιρμοῖς πενήτων»(Δαν. δ'[4] 24). Μὲ τὶς ἐλεημοσύνες καὶ τὴν εὐσπλαγχνία
σου θὰ λυτρωθεῖς ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες καὶ ἀδικίες σου. Ἄδειασε τὸ ταμεῖο σου ὄχι
μόνο γιὰ νὰ τραφοῦν ἀπὸ αὐτὸ οἱ φτωχοί, ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ ἀπαλλαγεῖς ἀπὸ τὴν
τιμωρία. Μὲ τὰ καλὰ ἔργα τῆς φιλανθρωπίας λοιπόν, τῆς ἐλεημοσύνης καὶ
γενικώτερα τῆς ἀγάπης, ὁ ἄνθρωπος, ἐφόσον βέβαια ζεῖ ἐν μετανοίᾳ, λυτρώνεται
ἀπό τὶς ἁμαρτίες του. Καὶ ὄχι μόνο αὐτό, ἀλλὰ καὶ γλυτώνει ἀπὸ τὴν αἰώνια
καταδίκη τῆς κολάσεως. Καὶ τὸ σπουδαιότερο, ὁμοιάζει μὲ τὸν οἰκτίρμονα καὶ ἐλεήμονα
Θεό. Ποιὸς κερδίζει λοιπὸν περισσότερα, αὐτὸς ποὺ δέχεται τὰ ἔργα τῆς ἀγάπης ἢ
αὐτὸς ποῦ τὰ ἐνεργεῖ;
Ἀδελφοί, ἐπειδὴ ἀκριβῶς τὰ χρήματα δὲν ἔχουν ἀποταμιευτικὴ ἀξία, ἡ καλύτερη
ἐπένδυση γιὰ μᾶς εἶναι νὰ ἀποταμιεύουμε ὄχι μόνον τὰ χρήματά μας ἀλλὰ καὶ τὰ
ἄλλα ὑλικὰ καὶ πνευματικὰ ἀγαθά μας στὰ πρόσωπα τῶν ἀδελφῶν μας ποὺ τὰ ἔχουν
ἀνάγκη. Εἶναι ὁ καλύτερος τρόπος νὰ μεταφέρουμε τὶς ἐπενδύσεις μας στὴν ἄλλη
ζωή, στὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.
(Διασκευὴ ἀπὸ
παλαιὸ τόμο τοῦ Περιοδικοῦ «Ο ΣΩΤΗΡ»)
ΤΟ
ΙΕΡΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ
Εἶπεν ὁ Κύριος τήν παραβολήν ταύτην. ἐξῆλθεν
ὁ
σπείρων τοῦ σπεῖραι
τὸν σπόρον αὐτοῦ. καὶ ἐν τῷ σπείρειν αὐτὸν ὃ μὲν ἔπεσε παρὰ τὴν ὁδόν, καὶ κατεπατήθη, καὶ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ κατέφαγεν αὐτό·
καὶ ἕτερον ἔπεσεν ἐπὶ τὴν πέτραν, καὶ φυὲν ἐξηράνθη διὰ τὸ μὴ ἔχειν ἰκμάδα· καὶ ἕτερον ἔπεσεν ἐν μέσῳ
τῶν ἀκανθῶν, καὶ συμφυεῖσαι αἱ ἄκανθαι ἀπέπνιξαν αὐτό.
καὶ ἕτερον ἔπεσεν εἰς τὴν γῆν τὴν ἀγαθήν, καὶ φυὲν ἐποίησε καρπὸν ἑκατονταπλασίονα. ταῦτα
λέγων ἐφώνει· Ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω. Ἐπηρώτων δὲ αὐτὸν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ λέγοντες· Τίς εἴη ἡ παραβολή αὕτη; ὁ δὲ εἶπεν· Ὑμῖν δέδοται γνῶναι τὰ μυστήρια τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, τοῖς δὲ λοιποῖς ἐν παραβολαῖς, ἵνα βλέποντες μὴ βλέπωσι καὶ ἀκούοντες μὴ συνιῶσιν. Ἔστι δὲ αὕτη ἡ παραβολή· ὁ σπόρος ἐστὶν ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ· οἱ δὲ παρὰ τὴν ὁδόν εἰσιν οἱ ἀκούσαντες, εἶτα ἔρχεται ὁ διάβολος καὶ αἴρει τὸν λόγον ἀπὸ τῆς καρδίας αὐτῶν, ἵνα μὴ πιστεύσαντες σωθῶσιν. οἱ δὲ ἐπὶ τῆς πέτρας οἳ ὅταν ἀκούσωσι, μετὰ
χαρᾶς δέχονται τὸν λόγον,
καὶ οὗτοι ῥίζαν οὐκ ἔχουσιν, οἳ πρὸς καιρὸν πιστεύουσι καὶ ἐν καιρῷ πειρασμοῦ ἀφίστανται. τὸ δὲ εἰς τὰς ἀκάνθας πεσόν, οὗτοί εἰσιν οἱ ἀκούσαντες, καὶ ὑπὸ μεριμνῶν καὶ πλούτου καὶ ἡδονῶν τοῦ βίου πορευόμενοι συμπνίγονται
καὶ οὐ τελεσφοροῦσι. τὸ δὲ ἐν τῇ καλῇ γῇ, οὗτοί εἰσιν οἵτινες ἐν καρδίᾳ καλῇ καὶ ἀγαθῇ ἀκούσαντες τὸν λόγον κατέχουσι καὶ καρποφοροῦσιν ἐν ὑπομονῇ.
(Λουκ. η΄[8] 5 – 15)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ (Π.Ν.ΤΡΕΜΠΕΛΑ)
Εἶπε ὁ Κύριος
αὐτή τήν παραβολή: Βγῆκε ὁ σποριὰς στὸ χωράφι του, γιὰ νὰ σπείρει τὸν
σπόρο του. Καὶ καθὼς ἔσπερνε, μερικοὶ σπόροι ἔπεσαν κοντὰ στὸ δρόμο
τοῦ χωραφιοῦ καὶ καταπατήθηκαν ἀπό τούς διαβάτες, καὶ τοὺς κατέφαγαν
τὰ πουλιὰ τοῦ οὐρανοῦ. Ἄλλοι σπόροι πάλι ἔπεσαν πάνω σὲ πετρῶδες ἔδαφος,
κι ἀφοῦ φύτρωσαν, ξεράθηκαν, ἐπειδὴ δὲν εἶχαν ὑγρασία· Κι ἄλλοι σπόροι
ἔπεσαν σὲ ἔδαφος γεμάτο ἀπὸ σπόρους ἀγκαθιῶν, κι ὅταν τὰ ἀγκάθια
φύτρωσαν μαζί τους, τοὺς ἔπνιξαν τελείως. Κι ἄλλοι σπόροι ἔπεσαν μέσα
στὴ γῆ τὴ μαλακὴ καὶ εὔφορη, καὶ ὅταν φύτρωσαν, ἔκαναν καρπὸ ἑκατὸ
φορὲς περισσότερο ἀπ' τὸν σπόρο. Κι ἐνῶ τὰ ἔλεγε αὐτά, γιὰ νὰ δώσει
μεγαλύτερο τόνο στοὺς λόγους του καὶ γιὰ νὰ διεγείρει τὴν προσοχὴ
τῶν ἀκροατῶν του, φώναζε δυνατά: Αὐτὸς
πού ἔχει αὐτιὰ πνευματικὰ καὶ ἐνδιαφέρον πνευματικὸ γιὰ νὰ ἀκούει
καὶ νὰ ἐγκολπώνεται αὐτὰ πού λέω, ἂς ἀκούει.
Οἱ μαθητές
του τότε τὸν ρωτοῦσαν καὶ τοῦ ἔλεγαν: Ποιὰ εἶναι ἡ ἔννοια καὶ ἡ σημασία
αὐτῆς τῆς παραβολῆς; Κι αὐτὸς τοὺς ἀπάντησε: Σὲ σᾶς πού ἔχετε ἐνδιαφέρον
καὶ καλὴ διάθεση σᾶς ἔδωσε ὁ Θεὸς τὴ χάρη του νὰ μάθετε τὶς μυστηριώδεις
ἀλήθειες τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ· στοὺς ἄλλους ὅμως μιλάω μὲ παραβολές.
Αὐτοὶ δὲν ἔχουν ἐνδιαφέρον νὰ γνωρίσουν καὶ νὰ δεχθοῦν τὶς πνευματικὲς
ἀλήθειες, καὶ ὁ νοῦς τους εἶναι ἀμαθής καὶ ἀνίκανος γιὰ πνευματικὴ διδασκαλία.
Γι' αὐτὸ διδάσκω μὲ τὸν τρόπο αὐτό, γιὰ νὰ μὴν μποροῦν νὰ δοῦν βαθύτερα
καὶ καθαρότερα, ἂν καὶ θὰ βλέπουν μὲ τὰ σωματικά τους μάτια, καὶ γιὰ
νὰ μὴν μποροῦν νὰ καταλάβουν, ἂν καὶ θὰ ἀκοῦν τὴ διδασκαλία πού τοὺς ἐξηγεῖ
τὰ μυστήρια. Καὶ τὸ κάνω αὐτὸ ὄχι μόνο γιὰ λόγους δικαιοσύνης, ἀλλά
καὶ ἀπὸ ἀγαθότητα, γιὰ νὰ μὴν ἐπιβαρύνουν τὴ θέση τους περιφρονώντας
τὴν ἀλήθεια, καὶ σκληρυνθοῦν περισσότερο. Ἡ σημασία τῆς παραβολῆς
εἶναι αὐτή: Ὁ σπόρος συμβολίζει τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ. Τὸ ἔδαφος πού εἶναι
κοντὰ στὸ δρόμο συμβολίζει αὐτοὺς πού ἄκουσαν ἁπλῶς καὶ μόνο τὸν λόγο.
Ἔπειτα ἔρχεται ὁ διάβολος καὶ ἀφαιρεῖ τὸν λόγο ἀπὸ τὶς καρδιές
τους, γιὰ νὰ μὴν πιστέψουν καὶ σωθοῦν. Τὸ πετρῶδες ἔδαφος ἐξάλλου πού δέχθηκε
τὸν σπόρο συμβολίζει αὐτοὺς οἱ ὁποῖοι ὅταν ἀκούσουν τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ
τὸν δέχονται μὲ χαρὰ καὶ ἐνθουσιασμό. Μέσα τους ὅμως δὲν ἔχει αὐτὸς
βαθιὰ ρίζα, γιὰ νὰ στερεωθεῖ. Γι’ αὐτὸ ἀκριβῶς αὐτοὶ γιὰ λίγο χρόνο
πιστεύουν, ὅταν ὅμως ἔλθει καιρὸς πειρασμοῦ ἢ διωγμοῦ ἀπομακρύνονται
ἀπὸ τὴν πίστη. Οἱ σπόροι πού ἔπεσαν στὰ ἀγκάθια συμβολίζουν ἐκείνους
πού ἄκουσαν τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ κι ἀρχίζουν μὲ κάποια προθυμία νὰ βαδίζουν
στὸν δρόμο τῆς πίστεως. Πνίγονται ὅμως ἀπὸ τὶς ἀγωνιώδεις φροντίδες
γιὰ νὰ ἀποκτήσουν πλούτη, καθὼς κι ἀπὸ τὶς ἀπολαύσεις τῆς σαρκικῆς
ζωῆς, στὴν ὁποία διευκολύνουν τὰ πλούτη πού ἀπέκτησαν, κι ἔτσι δὲν
προκύπτουν οὔτε φτάνουν μέχρι τὸ τέλος, προκειμένου νὰ δώσουν τὸν καρπό.
Οἱ σπόροι τώρα πού ἔπεσαν στὴν εὔφορη γῆ συμβολίζουν τοὺς ἀνθρώπους
ἐκείνους οἱ ὁποῖοι μὲ καρδιὰ καλοπροαίρετη, εὐθεία καὶ ἀγαθὴ ἄκουσαν
καὶ κατανόησαν τὸν λόγο καὶ τὸν κρατοῦν σφιχτὰ μέσα τους, καὶ καρποφοροῦν
τὶς ἀρετὲς δείχνοντας ὑπομονὴ καὶ καρτερία στὶς θλίψεις καὶ τοὺς πειρασμοὺς
καὶ σ' ὅλα τὰ ἐμπόδια πού συναντοῦν στὴν ἄσκηση τῆς πνευματικῆς ζωῆς.
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου